48/2022 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 48 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 48/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή - Εισηγήτρια και Κανέλλα - Τζαβέλλα Δημαρά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Οκτωβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "..." και διακριτικό τίτλο "....", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα, 2) Π. Α. του Κ., κατοίκου ..., 3) Α. Α. του Κ., κατοίκου ..., 4) Κ. Α. του Δ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Τσάτσο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΒΙΓΛΑ ΑΝΩΝΥΜΗ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", που εδρεύει στην Σαμοθράκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Απόστολο Φωτιάδη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/5/2013 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 55/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 28/2016 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 29/3/2018 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα, κατά την τακτική διαδικασία, υπ'αρθμ.28/2016 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης, η οποία δέχθηκε την έφεση των εναγομένων και ήδη αναιρεσειόντων, εξαφάνισε την ερήμην αυτών εκδοθείσα πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή της αναιρεσίβλητης και υποχρέωσε τους αναιρεσείοντες να της καταβάλουν, καθένας εις ολόκληρον, το ποσό των 483.000 ευρώ, νομιμοτόκως. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ.1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 αρθμ.3 ΚΠολΔ).

Ο λόγος αναιρέσεως από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ δίδεται όταν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής ως "πράγματα" θεωρούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και άρα στηρίζουν το αίτημα αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως ή λόγου εφέσεως, όχι δε και οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι απαράδεκτοι ή αβάσιμοι κατά νόμο ισχυρισμοί (Ολ ΑΠ 14/2004, ΑΠ 596/2019, ΑΠ 261/2016).

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο παρά το νόμο έλαβε υπόψη ότι, μεταξύ των αγωγικών ισχυρισμών της αναιρεσίβλητης, περιλαμβάνεται και ο ισχυρισμός ότι η μεταξύ των διαδίκων συμφωνία ματαιώθηκε από υπαιτιότητα των αναιρεσειόντων, τους οποίους κάλεσε η αναιρεσίβλητη με την από 29-3-2013 εξώδικη πρόσκληση, που κοινοποιήθηκε σ'αυτούς στις 2-4-2013, να επιστρέψουν το ποσό των 480.000 ευρώ, πλην όμως αυτοί εξακολουθούν να το παρακρατούν, ιδιοποιούμενοι αυτό παράνομα, ο οποίος όμως (ισχυρισμός) δεν διαλαμβάνεται στην αγωγή.

Από την παραδεκτή επισκόπηση της ένδικης αγωγής προκύπτει ότι διαλαμβάνεται σ'αυτήν ο ως άνω ισχυρισμός, αφού η αναιρεσίβλητη επικαλέστηκε, εκτός των άλλων, ότι σε περίπτωση ματαιώσεως του έργου για οποιαδήποτε αιτία, ο τέταρτος των αναιρεσειόντων όφειλε να επιστρέψει την προκαταβολή των 450.000 ευρώ που θα του κατέθετε στον λογαριασμό του, εκτός αν ματαιωνόταν το έργο με απόφαση της αναιρεσίβλητης, οπότε αυτή θα επιβαρυνόταν τα έξοδα, ότι η επένδυση είχε από πολλού χρόνου ματαιωθεί, αφού οι αναιρεσείοντες δεν είχαν προχωρήσει καμμία ενέργεια για την υλοποίησή της, ούτε νέα ΑΕ συνεστήθη, ούτε υπαγωγή σε αναπτυξιακό νόμο έγινε, ούτε τραπεζικός δανεισμός ήταν εφικτός, ούτε οικοδομική άδεια ήταν δυνατόν να ληφθεί, ότι με την από 29-3-2013 εξώδικη πρόσκλησή της που κοινοποιήθηκε στους αναιρεσείοντες, δεδομένης της μη συστάσεως νέας εταιρείας και ματαιωθείσας της επενδύσεως και μη υφισταμένης καμμίας προοπτικής συστάσεως νέας εταιρείας, κάλεσε αυτούς να επιστρέψουν το ληφθέν ποσό των 480.000 ευρώ, εντός 10 ημερών από της λήψεως της εξώδικης προσκλήσεως, πλην όμως αυτοί μέχρι σήμερα εξακολουθούν να το παρακρατούν παράνομα.

Εφόσον, επομένως ο επικαλούμενος από τους αναιρεσείοντες ισχυρισμός διαλαμβάνεται στην αγωγή, ο αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος.

Aπό τις διατάξεις των άρθρων 298, 299, 330 εδ. β' , 914 και 932 του ΑΚ προκύπτει ότι η αδικοπρακτική ευθύνη προς αποζημίωση και ικανοποίηση της ηθικής βλάβης προϋποθέτει συμπεριφορά παράνομη και υπαίτια, επέλευση περιουσιακής ζημίας ή (και) ηθικής βλάβης και ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συμπεριφοράς του δράστη και της, επελθούσης, περιουσιακής ή μη, ζημίας.

Παράνομη είναι η συμπεριφορά που αντίκειται σε απαγορευτικό ή επιτακτικό κανόνα δικαίου, ο οποίος απονέμει δικαίωμα ή προστατεύει συγκεκριμένο συμφέρον του ζημιωθέντος, μπορεί δε η συμπεριφορά αυτή να συνίσταται σε θετική ενέργεια ή σε παράλειψη ορισμένης ενέργειας, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Εξάλλου, μόνη η αθέτηση προϋφισταμένης ενοχής δεν συνιστά αδικοπραξία. Είναι όμως δυνατόν, μια υπαίτια ζημιογόνος συμπεριφορά, πράξη ή παράλειψη, με την οποία παραβιάζεται η σύμβαση, πέραν της αξίωσης από τη σύμβαση να θεμελιώσει και αξίωση από αδικοπραξία όταν, και χωρίς τη συμβατική σχέση διαπραττόμενη, θα ήταν παράνομη, ως ενέχουσα προσβολή δικαιώματος το οποίο αντιτάσσεται κατά του ζημιώσαντος, κάτι το οποίο επομένως όφειλε αυτός να σεβαστεί, χωρίς να απαιτείται προς τούτο άλλο στοιχείο (ΑΠ Ολ 967/1973).

Κατά το άρθρο 375 παρ. 1 του ΠΚ, όποιος ιδιοποιείται παράνομα ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα που περιήλθε στην κατοχή του με οποιονδήποτε τρόπο τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι 2 ετών και, αν το αντικείμενο της υπεξαίρεσης είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, με φυλάκιση και χρηματική ποινή. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι, για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της υπεξαιρέσεως απαιτείται:

α) το υλικό αντικείμενο του εγκλήματος, που είναι κινητό πράγμα, να είναι εν όλω ή εν μέρει ξένο, με την έννοια ότι αυτό βρίσκεται σε ξένη, σε σχέση με το δράστη, κυριότητα, όπως αυτή διαπλάσσεται στον αστικό κώδικα, τέτοια δε περίπτωση ξένου κινητού πράγματος αποτελούν και τα χρήματα που εισπράττει κάποιος για λογαριασμό άλλου (ως εντολοδόχος, διαχειριστής ξένης περιουσίας κλπ), β) η κατοχή του πράγματος αυτού, κατά το χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη, να έχει περιέλθει με οποιοδήποτε τρόπο στο δράστη, γ) παράνομη ιδιοποίηση του πράγματος από το δράστη, η οποία συντρέχει όταν αυτή γίνεται χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη ή δίχως άλλη νόμιμη αιτία και δ) δόλια προαίρεση του δράστη, περιλαμβάνουσα τη συνείδηση ότι το πράγμα είναι ξένο και τη θέληση να το ιδιοποιηθεί παρανόμως, η οποία εκδηλώνεται και με την κατακράτηση ή την άρνηση αποδόσεώς του στον ιδιοκτήτη, δηλαδή με οποιαδήποτε ενέργειά του που εμφανίζει εξωτερίκευση της θελήσεώς του να το ενσωματώσει στην περιουσία του.

Περαιτέρω, η νομική αοριστία της αγωγής στηρίζει λόγο αναιρέσεως για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ), συντρέχει δε αν το δικαστήριο της ουσίας για τη θεμελίωση της αγωγής στον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου αρκέσθηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα από εκείνα που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεση του οικείου δικαιώματος, κρίνοντας αντιστοίχως νόμιμη ή μη στηριζομένη στο νόμο την αγωγή (ΟλΑΠ18/1998).

Αντιθέτως, η ποσοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν συγκεκριμενοποιούνται σ' αυτήν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη στήριξη του αιτήματός της, τα πραγματικά δηλαδή, περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική βάση της αγωγής και προσδιορίζουν το αντικείμενο της δίκης, δημιουργεί λόγους αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 8 και 14 του ΚΠολΔ (ΟλΑΠ15/2000).

Ειδικότερα, ο από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο, παρά την μη επαρκή έκθεση στην αγωγή των στοιχείων που είναι αναγκαία για την στήριξη του αιτήματός της, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή αν παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών την απέρριψε ως αόριστη.

Τέλος, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 111 παρ. 2, 118 αρ. 4 και 216 παρ. 1 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι το δικόγραφο της αγωγής πρέπει να περιέχει, σαφή έκθεση των γεγονότων, τα οποία θεμελιώνουν κατά νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκηση αυτής από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, ακριβή περιγραφή του αντικειμένου της διαφοράς και ορισμένο αίτημα.

Η έκθεση δε στο δικόγραφο της αγωγής των πραγματικών περιστατικών, τα οποία πρέπει να είναι όσα είναι νομικώς ικανά και αναγκαία για τη θεμελίωση του δικαιώματος, η προστασία του οποίου ζητείται και τα οποία πρέπει να αναφέρονται με τέτοια σαφήνεια, ώστε να εξατομικεύουν την επίδικη έννομη σχέση και να μην καταλείπεται αμφιβολία περί της αξιώσεως, η οποία απορρέει από αυτά, είναι απαραίτητη για να υπάρχει η δυνατότητα, το μεν δικαστήριο να κρίνει τη νομική βασιμότητα της αγωγής, ο δε εναγόμενος να μπορεί να αμυνθεί κατά της αγωγικής αξιώσεως που θεμελιώνεται επ' αυτών με ανταπόδειξη ή ένσταση (ΑΠ 1427/2017, ΑΠ 536/2011).

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες με τον δεύτερο λόγο της αναιρέσεως αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τους αριθμούς 8 και 14 του άρθρου 559 ΚΠοΔ, ισχυριζόμενοι ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτη λόγω αοριστίας την αγωγή της αναιρεσίβλητης, λόγω μη παραθέσεως σ'αυτή των στοιχείων των διατάξεων των άρθρων 914 και 926 ΑΚ για τη θεμελίωσή της.

Από την παραδεκτή, κατ'άρθρο 561 αρθμ.2 ΚΠολΔ, επισκόπηση του δικογράφου της ένδικης αγωγής προκύπτει ότι η αναιρεσίβλητη εκθέτει σ'αυτήν, εκτός των άλλων, ότι συμφώνησε με την πρώτη των αναιρεσειόντων, της οποίας διαχειριστής είναι ο τέταρτος και μέλη της η δεύτερη και τρίτη εξ αυτών, να συμπράξουν από κοινού, ώστε αυτή (αναιρεσίβλητη) να συμμετάσχει σε μια νέα ανώνυμη εταιρεία, με σκοπό την κατασκευή ξενοδοχειακής μονάδας στην Σαμοθράκη.

Ότι σε εκτέλεση της συμφωνίας, κατέθεσε στους τραπεζικούς λογαριασμούς της πρώτης και δεύτερης των αναιρεσειόντων το συνολικό ποσό των 480.000 ευρώ ως προκαταβολή για τη συγκέντρωση του μετοχικού κεφαλαίου που απαιτείτο για την υπό σύσταση εταιρεία, το οποίο, σε περίπτωση ματαιώσεως του έργου από οποιαδήποτε αιτία, όφειλαν οι αναιρεσείοντες, κατά τα συμφωνηθέντα, να το επιστρέψουν.

Ότι η επένδυση ματαιώθηκε, επειδή οι αναιρεσείοντες δεν προέβησαν σε καμμία ενέργεια για την υλοποίησή της και γι'αυτό με την από 29-3-2013 εξώδικη πρόσκλησή της που κοινοποιήθηκε στους αναιρεσείοντες ζήτησε να της επιστρέψουν το ως άνω ληφθέν ποσό, πλην όμως αυτοί εξακολουθούν να το παρακρατούν παράνομα.

Η αγωγή με το ως άνω περιεχόμενο είναι επαρκώς ορισμένη, καθόσον περιέχει τα αναγκαία για την νομική θεμελίωσή της στοιχεία, που συγκροτούν την εκ της αδικοπραξίας βάση της. Επομένως, το Εφετείο, κρίνοντας με την προσβαλλομένη απόφασή του ορισμένη και νόμιμη την αγωγή, στηριζομένη στις διατάξεις των άρθρων 914, 932, 926 ΑΚ και απορρίπτοντας τον αντίστοιχο λόγο εφέσεως των ήδη αναιρεσειόντων, δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια της παρά το νόμο μη κηρύξεως απαραδέκτου της αγωγής λόγω αοριστίας.

Επομένως, ο περί του αντιθέτου δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο προσάπτεται στην προσβαλλομένη απόφαση η αιτίαση εκ του άρθρου 559 αριθμ.8 και 14 ΚΠολΔ, υπό την έννοια ότι το Εφετείο εσφαλμένα δεν απέρριψε ως αόριστη την αγωγή, λόγω μη παραθέσεως επιπλέον στοιχείων για την θεμελίωσή της, είναι αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στη έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, έλλειψη νόμιμης βάσεως, λόγω ανεπαρκών ή αντιφατικών αιτιολογιών, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ότι συντρέχουν οι όροι της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι της εφαρμογής της.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναιρέσεως, όταν από τις παραδοχές της αποφάσεως δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν εφαρμόσθηκε ορθώς ή όχι ορισμένη ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών και στην αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις (ΟλΑΠ 24/1992).

Ο παραπάνω λόγος είναι δυνατόν να φέρεται ότι πλήττει την προσβαλλομένη απόφαση γιατί παραβίασε εκ πλαγίου κανόνα δικαίου, αλλά στην πραγματικότητα, υπό το πρόσχημα ότι κατά την εκτίμηση των αποδείξεων παραβιάστηκε κανόνας δικαίου, να πλήττει την απόφαση κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, οπότε ο λόγος αναιρέσεως θα απορριφθεί ως απαράδεκτος, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, διότι πλήττει την ανέλεγκτη, περί την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων, ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου (ΑΠ 335/2019).

Με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην πληττόμενη απόφαση η από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, συνισταμένη στο ότι έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες σχετικά με ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα να παραβιάζονται εκ πλαγίου οι διατάξεις των άρθρων 914,926,330 ΑΚ και 375ΠΚ.

Ειδικότερα οι αναιρεσείοντες ισχυρίζονται ότι το Εφετείο έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς το πότε και με ποιόν τρόπο ιδιοποιήθηκε ο καθένας τους το επίδικο ποσό των 480.000 ευρώ, ως προς το γιατί το ποσό αυτό αποτελεί ξένο κινητό πράγμα, δεκτικό παράνομης ιδιοποιήσεως από τον καθένα εξ αυτών, αφού η αναιρεσίβλητη το κατέθεσε τμηματικά στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους, περιελθόν έτσι στην περιουσία τους και ως προς τα περιστατικά που θεμελιώνουν την εις ολόκληρον ευθύνη τους και την υποχρέωσή τους προς επιστροφή του ως άνω ποσού.

Από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως, προκύπτει ότι το Εφετείο δέχθηκε τα ακόλουθα : "Με το από 30-6-2008 συμφωνητικό που υπεγράφη από τους εκπροσώπους των δύο διάδικων εταιρειών συμφωνήθηκε όπως η ... με έξοδά της θα λάβει την έγκριση περιβαλλοντολογικών επιπτώσεων της υπό κατασκευή ξενοδοχειακής μονάδας στο όνομα της ΒΙΓΛΑ ΑΞΤΕ...., η ...

με έξοδά της θα λάβει τις απαιτούμενες εγκρίσεις του ΕΟΤ για την πρόοδο του έργου, προκειμένου να υποβληθεί αίτημα υπαγωγής στον αναπτυξιακό νόμο θα πρέπει να συσταθεί νέα ανώνυμη εταιρεία μεταξύ των δύο πλευρών..., η ΒΙΓΛΑ θα ζητήσει και θα λάβει δάνειο ύψους 2.500.000 ευρώ από τράπεζα που θα υποδείξει η ..., προκειμένου να συνεισφέρει το μερίδιό της για την καταβολή του μετοχικού κεφαλαίου της νέας ανώνυμης εταιρείας...

αν δεν εγκριθεί το δάνειο, η ... θα καλύψει τη ΒΙΓΛΑ, δανείζοντας σ'αυτή το κεφάλαιο που θα αποτελέσει το μετοχικό κεφάλαιό της στη νέα ΑΕ....Οι εκπρόσωποι της ΒΙΓΛΑ, εκτιμώντας τις ενέργειες του Κ. Α. και την εξ αυτών διαφαινόμενη προοπτική υλοποιήσεως του έργου, θα καταθέσουν στον λογαριασμό του το ποσό των 250.000 ευρώ, προκειμένου μαζί με άλλες 200.000 ευρώ που έχουν ήδη καταθέσει σε λογαριασμό του, να συμπληρώσουν το ποσό των 450.000 ευρώ που είναι η προκαταβολή έναντι της συγκεντρώσεως του μετοχικού κεφαλαίου.

Σε περίπτωση ματαιώσεως του έργου για οποιαδήποτε αιτία οφείλει να επιστρέψει την προκαταβολή αυτή στην ΒΙΓΛΑ. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι στις 2-6-2008 και 6-6-2008 κατατέθηκαν από τους εκπροσώπους της ενάγουσας, καθ'υπόδειξη του τετάρτου εναγομένου στον τραπεζικό λογαριασμό της δεύτερης εναγομένης στην ΕUROBANK 200.000 ευρώ συνολικά.

Επίσης την 1-7-2008 κατατέθηκαν από τους ίδιους εκπροσώπους της ενάγουσας 280.000 ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό της πρώτης εναγομένης, καθ'υπόδειξη του τετάρτου εναγομένου, διαχειριστή και νομίμου εκπροσώπου αυτής. Το συνολικό ποσό των 480.000 ευρώ που κατατέθηκε στους ως άνω λογαριασμούς, δόθηκε από την ενάγουσα κατά τα διαλαμβανόμενα στο συμφωνητικό ως προκαταβολή για τη συγκέντρωση του μετοχικού κεφαλαίου της υπό σύσταση ΑΕ.

Πλην όμως η εταιρεία αυτή δεν συστήθηκε και ουδέν έργο υλοποιήθηκε, με αποτέλεσμα να ματαιωθεί η προσδοκώμενη επένδυση. Κατόπιν ματαιώσεως της συμφωνίας, η ενάγουσα κάλεσε τους εναγομένους, με την από 29-3-2013 εξώδικη πρόσκληση που κοινοποιήθηκε νόμιμα σ'αυτούς στις 2-4-2013, να της επιστρέψουν το ανωτέρω ποσό, πλην όμως οι τελευταίοι εξακολουθούν να το παρακρατούν, ιδιοποιούμενοι αυτό παράνομα...

Εξάλλου προέκυψε ότι εξαιτίας της σε βάρος της τελεσθείσας αδικοπραξίας η ενάγουσα υπέστη ηθική βλάβη, συνισταμένη στην προσβολή του κύρους και της εμπορικής φήμης της. Το δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη το μέγεθος της προσβολής της ενάγουσας, το βαθμό του πταίσματος που συντρέχει στο πρόσωπο των εναγομένων καθώς και την κοινωνική και οικονομική κατάσταση των μερών, κρίνει ότι το ύψος της χρηματικής ικανοποιήσεως για την αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που υπέστη η ενάγουσα ανέρχεται στο ποσό των 3.000 ευρώ, το οποίο θεωρείται εύλογο....

Κατόπιν τούτων η αγωγή πρέπει να γίνει δεκτή εν μέρει και ως ουσιαστικά βάσιμη και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι, καθένας εις ολόκληρον, να καταβάλουν στην ενάγουσα το ποσό των 483.000 ευρώ, νομιμοτόκως...". Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσεως, αφού από το αιτιολογικό αυτής προκύπτουν σαφώς όλα τα περιστατικά, τα οποία είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων των διατάξεων των άρθρων 914, 926, 932 ΑΚ που εφάρμοσε, ενώ έχει τις αναγκαίες αιτιολογίες, οι οποίες είναι σαφείς και πλήρεις ως προς το νόμιμο χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, καθιστούν δε εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή ή μη υπαγωγή των αποδειχθέντων περιστατικών στις προαναφερθείσες διατάξεις και δεν απαιτείτο η παράθεση των άλλων, πλήν των ανωτέρω, αιτιολογιών.

Επομένως, ο τρίτος αναιρετικός λόγος από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με τον οποίο οι αναιρεσείοντες υποστηρίζουν τα αντίθετα είναι αβάσιμος. Οι λοιπές αιτιάσεις που περιέχονται στον ίδιο λόγο πλήττουν την περί πραγμάτων κρίση του Εφετείου, η οποία είναι, κατ'άρθρο 561 αρθμ.1ΚΠολΔ, ανέλεγκτη.

Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 αρθμ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτής (άρθρα 106, 176, 183, 189 παρ.1, 191 παρ.2 ΚΠολΔ), όπως ορίζονται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-3-2018 αίτηση για αναίρεση της υπ'αρθμ. 28/2016 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τους αναιρεσείοντες παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο συνολικό, για όλους χρηματικό ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Δεκεμβρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Ιανουαρίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ