489/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 489 / 2018 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 489/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Ασπασία Μαγιάκου και Πέτρο Σαλίχο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, την 24η Ιανουαρίου 2018, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Κ. Ν. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητά του ως δικηγόρος.

Της αναιρεσίβλητης: Κ. Β., το γένος Β. Κ., κατοίκου ..., που παραστάθηκε, μετά του πληρεξούσιου δικηγόρου Γεωργίου. Κιαούλια. Στο σημείο αυτό ο δικηγόρος κατέθεσε στην έδρα την από 24-1-2018 δήλωση της αναιρεσίβλητης για τα πρακτικά, αναφερόμενος στο περιεχόμενό της, η οποία επισυνάπτεται στα πρακτικά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-9-2013 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3962/2015 του ιδίου Δικαστηρίου, 180/2017 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της ως άνω απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 30-5-2017 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο αναιρεσείων δικηγόρος ζήτησε να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης να απορριφθεί, καθένας δε να καταδικασθεί το αντίδικο μέρος στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης κατά της υπ'αριθμ.180/2017 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 495 παρ.1 και 3 και 552 επ ΚΠολΔ. Επομένως αυτή (αίτηση) είναι παραδεκτή και πρέπει να εξετασθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 ΚΠολΔ).

Επειδή κατά τη διάταξη του άρθρου 1718 ΑΚ, διαθήκη για την οποία δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις των άρθρων 1719 έως 1757 είναι άκυρη, εφόσον ο νόμος δεν ορίζει διαφορετικά, κατά δε τη διάταξη του άρθρου 1719 αρ.3 του ίδιου κώδικα, όπως ήδη ισχύει μετά την τροποποίησή της με τη διάταξη του άρθρου 3 του ν.2447/1996, ανίκανοι να συντάσσουν διαθήκη είναι.....όσοι κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης δεν έχουν συνείδηση των πράξεών τους ή βρίσκονται σε ψυχική ή διανοητική διαταραχή, που περιορίζει αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησής τους.

Στην αμέσως πιο πάνω διάταξη προβλέπονται δύο περιπτώσεις ανικανότητας προς σύνταξη διαθήκης, δηλαδή α)η έλλειψη συνείδησης των πράξεων, η οποία υπάρχει όταν το πρόσωπο από αίτιο νοσηρό ή μη (όπως π.χ. μέθη, ύπνωση κ.λπ.) δεν έχει τη δύναμη να διαγνώσει την ουσία και το περιεχόμενο της διαθήκης που συντάσσει, καθώς και την ικανότητα να συλλάβει τη σημασία των επί μέρους διατάξεων της διαθήκης, χωρίς να απαιτείται γενική και πλήρης έλλειψη συνείδησης του εξωτερικού κόσμου ή πλήρης έλλειψη της λειτουργίας του νού και β)η ψυχική ή διανοητική διαταραχή που περιορίζει αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησης του διαθέτη.

Ως ψυχική ή διανοητική διαταραχή που περιορίζει αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησης του διαθέτη, νοείται ειδικότερα κάθε διαταραχή που μειώνει σημαντικά την ικανότητα για αντικειμενικό έλεγχο της πραγματικότητας, όταν δηλαδή εξαιτίας της διαταραχής αυτής αποκλείεται, κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης, ο ελεύθερος προσδιορισμός της βούλησης του διαθέτη με λογικούς υπολογισμούς, καθόσον ο τελευταίος κυριαρχείται από παραστάσεις, αισθήματα, ορμές ή επιρροές τρίτων.

Οι ασθένειες που μπορούν να οδηγήσουν στην πιο πάνω διαταραχή είναι οι γνωστές ψυχώσεις, όπως π.χ. η μανιοκατάθλιψη, η σχιζοφρένεια, οι παράνοιες, αλλά και οργανικοψυχικές παθήσεις, όπως π.χ. η γεροντική άνοια, όταν από αυτήν προκαλείται μόνιμη διαταραχή της λειτουργίας του νού και σε βαθμό που αποκλείει την ύπαρξη λογικής κρίσης, η ολιγοφρένεια κ.α.

Η ανικανότητα κρίνεται κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης, ενώ η μεταγενέστερη επέλευσή της ή η ύπαρξή της σε προγενέστερο χρόνο δεν ασκεί καμμία έννομη επιρροή. Στην περίπτωση ειδικά που ο διαθέτης πάσχει από ψυχική ή διανοητική διαταραχή, αν μεν πρόκειται για πάθηση περιοδικού ή παροδικού χαρακτήρα, απαιτείται και πάλι να αποδειχθεί η ψυχική ή διανοητική διαταραχή του διαθέτη κατά το χρόνο σύνταξης της διαθήκης, αν όμως πρόκειται για πάθηση μη ιάσιμη ή βαριά ψυχική διαταραχή, αρκεί η απόδειξη ότι ο διαθέτης κατά την εποχή περίπου της σύνταξής της διαθήκης "όχι ακριβώς και κατά το χρόνο σύνταξής της" έπασχε από μόνιμη πνευματική νόσο.

Περαιτέρω κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.19 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς, σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Έλλειψη νόμιμης βάσης, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, υπάρχει, όταν από το αιτιολογικό της απόφασης, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν προκύπτουν κατά τρόπο πλήρη, σαφή και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ότι συντρέχουν οι όροι της διάταξης που εφαρμόσθηκε ή ότι δεν συντρέχουν οι όροι εφαρμογής της.

Ελλείψεις αναγόμενες μόνο στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, αν αυτό διατυπώνεται σαφώς, δεν συνιστούν ανεπαρκείς αιτιολογίες. Δηλαδή μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε.

Ως ζητήματα των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή ή αντιφατικό, στερεί την απόφαση από νόμιμη βάση, νοούνται μόνο οι ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, που τείνουν δηλαδή στη θεμελίωση ή κατάλυση του δικαιώματος που ασκήθηκε, είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα, που συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για τα οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης.

Τα επιχειρήματα δηλαδή αυτά δεν συνιστούν παραδοχές, επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν "αιτιολογία" της απόφασης, ώστε αυτή να επιδέχεται στο πλαίσιο της διάταξης του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ, μομφή για αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια (ΑΠ 241/2017). Τέλος πραγματικά γεγονότα η εκτίμηση των οποίων διαφεύγει του ελέγχου του Αρείου Πάγου, είναι εκείνα η εκτίμηση των οποίων γίνεται όχι με βάση τους νομικούς κανόνες αλλά με βάση τους κανόνες της λογικής και της ανθρώπινης εμπειρίας, γνώστης των οποίων είναι ο δικαστής.

Αντίθετα νομική έννοια, η οποία ελέγχεται αναιρετικώς είναι κάθε έννοια που συντίθεται από στοιχεία του εφαρμοζόμενου κανόνα δικαίου. Η εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το δικαστήριο της ουσίας, δηλαδή η αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων και η βάση αυτών εκφερόμενη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, είναι κατά τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ, αναιρετικά ανέλεγκτη (ΑΠ 1786/2017).

Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλομένης αποφάσεως (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ), το Εφετείο από την συνεκτίμηση των νομίμως, σ'αυτό, επικληθέντων και προσκομισθέντων αποδεικτικών στοιχείων, δέχθηκε, κατ'ανέλεγκτη κρίση τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά ως προς την αγωγή της αναιρεσίβλητης για ακύρωση της ένδικης από 12.1.2012 ιδιόγραφης διαθήκης του αδελφού της Γ. Κ. του Β., λόγω συνδρομής της δεύτερης περιπτώσεως της διατάξεως του άρθρου 1719 αρ.3 του ΑΚ, ήτοι της διανοητικής διαταραχής που περιορίζει αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησης του διαθέτη.

Ο αδελφός της ενάγουσας, ήδη εφεσίβλητης, Γ. Κ. του Β. και της Ε., γεννηθείς την 29/5/1949 και άγαμος, κάτοικος εν ζωή …, απεβίωσε την 1/6/2013 στην οικία του (επί της οδού … αριθμ. …), συνεπεία ισχαιμίας του μυοκαρδίου, έχοντας κατά το χρόνο του θανάτου του μοναδική πλησιέστερη συγγενή του την ενάγουσα αδελφή του, Κ., σύζυγο Ν.

Β., το γένος Β. και Ε. Κ.. Ο ανωτέρω αποβιώσας, δυνάμει της από 12/1/2012 ιδιόγραφης διαθήκης του, η οποία δημοσιεύθηκε και κηρύχθηκε κυρία με το υπ' αριθμ. …/2.9.2013 πρακτικό δημόσιας συνεδρίασης του Ειρηνοδικείου Πειραιά, εγκατέστησε σε ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία του ως κληρονόμους τους εξής : α) τα τρία παιδιά του Α.

Γ. και της Α. Γ., (από τους οποίους ο πρώτος ήταν ο ενδοκρινολόγος και η δεύτερη ήταν η ψυχίατρος που τον παρακολουθούσαν κατά το χρόνο του θανάτου του), Δ., Α. και Σ. Γ. αντίστοιχα, β) τον εκκαλούντα, δικηγόρο του, γ) το Σωματείο με την επωνυμία ... και δ) την Ε. Β., που ήταν η οικιακή βοηθός του κατά τα τελευταία έτη της ζωής του.

Ειδικότερα, ο ως άνω διαθέτης όρισε στην ιδιόγραφη διαθήκη του, μεταξύ άλλων, τα εξής: "Εγώ ο κατωτέρω υπογράφων Γ. Κ. του Β. και Ε. διατελώντας σε ήρεμη σωματική και ψυχική και πνευματική κατάσταση και έχων σώας τας φρένας συντάσσω την παρούσαν περιληπτικήν διαθήκην μου με την οποία αφ' ενός μεν ανακαλώ σε ολόκληρο το περιεχόμενόν της οποιαδήποτε άλλην διαθήκην μου προγενέστερη της παρούσας.

Επιφυλάσσομαι όποτε μπορέσω να κάνω με το ίδιο βασικό περιεχόμενο, αλλά που να εκθέτω καταστάσεις και γεγονότα, μία άλλη διαθήκη σε συμβολαιογράφο παρουσία δύο μαρτύρων ή δικηγόρου για να είναι όλα αυτά που εκθέτω όσον το δυνατόν ποιο έγκυρα τεκμηριωμένα και δικαιολογημένα. Υπήρξε η διαθήκη της Κυριακής 10.7.2011 που δικαιολογεί ορισμένες καταστάσεις, η παρούσα έχει ορισμένες τροποποιήσεις από την προηγούμενη ...

Και τώρα καταγράφω τα περιουσιακά μου στοιχεία από την αποθανούσα μητέρα μου Ε. Κ. που δεν άφησε διαθήκη και τα έχω εξ αδιαιρέτου με την αδελφή μου Κ. Β.. Αυτά που καταγράφω με τα ανάλογα ποσοστό μου ανήκουν εξ ολοκλήρου βάσει του κτηματολογίου ... Τα περισσότερα γεωτεμάχια από αυτά που έχω στη Νήσο Μήλο Κυκλάδων τα αφήνω στο μη κερδοσκοπικό σωματείον και φίλανθρωπικόν ..., που εδρεύει . . 1.

Στην τοποθεσία … γεωτεμάχιον 4.653 τ.μ., που μου ανήκει κατά 50%. 2. Στην τοποθεσία … γεωτεμάχιον 3.301 τ.μ. που μου ανήκει κατά 1,5625%. 3. Στην τοποθεσία … γεωτεμάχιο 220.942 τ.μ. που μου ανήκει κατά 3,125% 4. Στην τοποθεσία … γεωτεμάχιο 369.220 τ.μ. που μου ανήκει κατά 1,5625% 5. Στην τοποθεσία … γεωτεμάχιον 583,879 τ.μ. που μου ανήκει κατά 1,5625% 6.

Στον οικισμό … 9.370 τ.μ. γεωτεμάχιον που μου ανήκει κατά 3,125% 7. Στη θέση … γεωτεμάχιον 182 τ.μ. που μου ανήκει κατά 6,25%. Αυτά τα επτά γεωτεμάχια που μου ανήκουν στη νήσο Μήλον καθώς και τα δύο ημίσεα του 1ου και του 2ου ορόφου που έχω στην Γλυφάδα εξ άδιαιρέτου με την αδελφή μου Κ. Β., καθώς και το ήμισυ του ημιυπόγειου, που είναι αυθαίρετον, στην περίπτωση νομιμοποιήσεως του είναι πρώτος ή 2ος όροφος είναι νόμιμα περίπου 110 τ.μ.

ο κάθε όροφος επί των οδών … … και …, περιοχή …, αυτά, καθώς και αγροτεμάχια Μήλου και εξ αδιαιρέτου ημίσεα στο φιλανθρωπικόν και μη κερδοσκοπικόν σωματείον ..., τα οποία αν συμπτυχθούν σε ένα στο ίδιο όροφο είναι κατάλληλα για διαλέξεις ή σεμινάρια από την ........Σχετικά με τα άλλα αγροτεμάχια που μου ανήκουν στην νήσο Μήλο 1.

Στην τοποθεσία … γεωτεμάχιο 564 τ.μ. που μου ανήκει κατά 50% 2. Στην τοποθεσία ... γεωτεμάχιό 988 τ.μ. που μου ανήκει κατά 50% 3. Στην τοποθεσία … 682 τ.μ. που μου ανήκει κατά 25% 4. Στον οικισμό … γεωτεμάχιον 9.015 τ.μ. που μου ανήκει κατά 25% 5. Στη θέση … γεωτεμάχιον 7.728 τ.μ. που μου ανήκει κατά 50%. Αυτά τα 5 γεωτεμάχια στη νήσο Μήλο τα αφήνω στα 3 παιδιά του κυρίου Α.

Γ. και της κυρίας Α. Γ. προσωπικών μου γιατρών και φίλων, κατά ίση μερίδα σε καθένα. Επίσης επί της οδού … έχω ένα οικόπεδον 164 τ.μ., (το οποίο έχω δώσει σε μεσίτες προς πώληση) καθώς και επί της οδού … έχω τρία μικρά διαμερίσματα, ένα δυομισάρι στον ημιόροφο και ένα διάρι και μία γκαρσονιέρα στο ισόγειο και επί του δευτέρου ορόφου στην κατοικία των γονέων μου υπάρχει ένα διαμέρισμα το οποίον έχω εξ αδιαιρέτου κατά το ήμισυ.

Το οικόπεδο στη … καθώς και το δυάρι του ισογείου και τη γκαρσονιέρα επί της οδού … τα αφήνω κατά ίσα μερίδια στα τρία παιδιά Δ. Γ., Κ. Γ. και Σ. Γ. μέχρι να ενηλικιωθούν ορίζω επίτροπον τη μητέρα τους κυρία Α. Γ.. Στην μαθήτρια Κ. Γ. που μου είπε κάποτε ότι θα γίνει συγγραφέας αφήνω τα δικαιώματα μου από τα βιβλία μου.

Στον δικηγόρο μου Κ. Ν. αφήνω το δυομισάρι του ημιορόφου επί της οδού … καθώς και στο 2° όροφο το ήμισυ εξ αδιαιρέτου της πρώτης εσοχής. Είμαι ομάδα υψηλού κινδύνου και παρ' όλο που είμαι μάλλον αισιόδοξο άτομο πρέπει να σκέπτομαι κάθε αιφνίδιο συμβάν. Μία μικρή αποθήκη, που έχω κοντά στο πατρικό μου σπίτι στο χωριό …,16 τ.μ.

γονική παροχή από τη μακαρίτισσα τη μητέρα μου την αφήνω στην κυρία Ε. Β. του Ζ., η οποία επί 3 χρόνια επιμελείτο το παλιό σπίτι που έμενα και από αυτήν έμαθα τα στοιχειώδη για την επιμέλεια ενός μικρού σπιτιού, είναι κατάλληλη για να γίνει μία μικρή γκαρσονιέρα ή ένα μικρό μαγαζί. Έχω στη Τράπεζα … στην Κύπρο τους λογαριασμούς . . .

Όλα αυτά να διατεθούν από τους δύο φίλους μου γιατρούς καθώς και από τον φίλο μου δικηγόρο για τα έξοδα, φόρους κληρονομιών καθώς και για τα έξοδα της σίγουρης προσβολής της διαθήκης μου από την αδελφή μου και τον άντρα της και τα ανιψιά μου. Θα θελήσουν οπωσδήποτε να ισχυριστούν ότι είμαι ψυχικά διαταραγμένο άτομο.

Απόδειξη του αντιθέτου αποτελεί το απολυτήριο της στρατιωτικής μου θητείας, η θητεία μου στη δημόσια εκπαίδευση και η συμπεριφορά μου εν γένει. Παρακαλώ να μεριμνήσουν για το αντίθετο, θα είναι φτύσιμο να πάρουν έστω και ένα ευρώ από αυτά που δικαιωματικά έχω τα ανίψια μου και η οικογένεια Β., η οποία το μόνο που θέλησε ήταν να με εκμεταλλευτεί.

Είμαι ευτυχής που έπαψα να τους βλέπω. Τώρα που ζω σε απόσταση από αυτούς τους δόλιους ανθρώπους, αισθάνομαι να έχω ξανανιώσει. . . επίσης σε τέτοια περίπτωση κατά την οποία ανοίγεται η κατοικία παρουσία αστυνομίας και εισαγγελέως οι μοναδικοί που τους δίνω το δικαίωμα να παρίστανται και να αποκτήσουν οτιδήποτε πέρα από τα προαναφερθέντα βιβλία, κασέτες CD DVD με μουσικά έργα ή διαλέξεις είναι οι γιατροί μου και ο δικηγόρος μου. . .

Απαγορεύω στα ανίψια μου στη γυναίκα τους ή στον άνδρα της ανιψιάς μου, καθώς και στην αδελφή μου και στους μαφιούζους Β. να πάνε στις κατοικίες μου ή να βγάλουν ή να πάρουν κάτι από υπάρχοντα μου . . . Λησμόνησα να πω ότι έχω ορισμένους μικρούς λογαριασμούς στις τράπεζες τις ελληνικές . . . Όλοι αυτοί οι 10 λογαριασμοί μαζί δεν υπερβαίνουν τα 12.000 ευρώ, όλα αυτά και τα προαναφερθέντα προηγούμενα να τα χρησιμοποιήσουν για ενδεχόμενες δίκες ή για οτιδήποτε προκύψει.

Ό,τι περισσέψει να το χρησιμοποιήσουν για τις προσωπικές τους ανάγκες. Τον Κ. τον γνωρίζω 30 περίπου χρόνια, διαβάζαμε μαζί στην βιβλιοθήκη. Την κυρία Α. Γ. και τον άντρα της τους γνώρισα τα τελευταία 5 χρόνια. Αισθάνομαι κάτι παραπάνω από ευγνωμοσύνη ή φιλία που προθυμοποιήθηκαν να έρθουν σαν μάρτυρες υπερασπίσεως στη δίκη μου αρχές του 2011 και χάρη στη μαρτυρία της κυρίας Α.

να αθωωθώ και πάνω από όλα η πράξη εκείνη να θεωρηθεί σαν ένα ξέσπασμα της στιγμής και να πιστοποιήσει ότι είμαι απόλυτα λογικός. Να είναι πάντα καλά όλοι τους. Εύχομαι τα παιδάκια να είναι πάντα καλά και καλή πρόοδο και ευτυχία. Το φιλανθρωπικό και μη κερδοσκοπικό σωματείο ... το οποίο βοηθά πάρα πολλούς ανθρώπους ουσιαστικά και ένα σωρό δυστυχισμένους να ξεφύγουν από τους λαβύρινθους του εφιάλτη ελπίζω να βρει χορηγούς που να εισφέρουν για τη νομιμοποίηση ή πραγματοποίηση αυτού τους κέντρου σεμιναρίου στη Γλυφάδα.

…, 12.1.2012, Γ. Κ., Συνταξιούχος καθηγητής συγγραφέας". Ο ανωτέρω διαθέτης γεννήθηκε στο χωριό … την 29/5/1949. Από μικρός επέδειξε μια ιδιάζουσα συμπεριφορά προς τα συνομήλικα με αυτόν παιδιά με τα οποία δεν είχε ιδιαίτερη σχέση ούτε στο σχολείο, καθώς ήταν μοναχικός και απόμακρος, απομονωμένος με την ανάγνωση των βιβλίων του, τα οποία από τότε ένοιωθε ότι αποτελούν το ασφαλές καταφύγιο του.

Σε ηλικία 15 ετών η οικογένειά του μετακόμισε στον …, σε σχολεία του οποίου συνέχισε τα μαθητικά του χρόνια και τέλειωσε το σχολείο. Περίπου το έτος 1969 εισήλθε στη … Σχολή του Πανεπιστήμιου …. Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων παρουσίασε αποκλίνουσα συμπεριφορά, καθόσον περί το Σεπτέμβριο του έτους 1972 άρχισε να έχει παραληρηματικές ιδέες ότι τον κυνηγούσαν τα μέντιουμ, ήθελαν να του κάνουν κακό, θα βουλιάξουν το πλοίο του πατέρα του, ότι είχαν περικυκλώσει το σπίτι τους και ότι τα έβλεπε συνεχώς στο δρόμο.

Ήταν ευερέθιστος, αποσυρμένος, δεν κοιμόταν καλά το βράδυ περπατούσε με γρήγορα βήματα και επαναλάμβανε ότι τον κυνηγούν τα μέντιουμ για να τον καταστήσουν ανίκανο σεξουαλικά. Μέσα στη διαταραγμένη ψυχικά κατάστασή του και έχοντας σχηματίσει την πεποίθηση ότι τα μέντιουμ εξασθένησαν τη μνήμη του και θα απωλέσει το πανεπιστημιακό έτος αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει κόβοντας τις φλέβες των χεριών του με ξυραφάκι, μετά ταύτα νοσηλεύθηκε στη νευροψυχιατρική κλινική ...

Α.Ε. από τις 5/10/1972 έως τις 20/11/1972. Οι θεράποντες γιατροί του διέγνωσαν ότι έπασχε από "ψυχωσική συνδρομή παρανοϊκού τύπου". Στις 13/2/1973 εισήχθη εκ νέου στην ίδια κλινική, έχοντας καταναλώσει μεγάλη ποσότητα οδοντόκρεμας και άλλη άγνωστη ουσία, επαναλαμβάνοντας ότι "οι μασόνοι θέλουν να τον τρελάνουν διότι αρνήθηκε να εγγραφεί στην οργάνωσή τους".

Κατά την διάρκεια της νοσηλείας του, για την αντιμετώπιση της νόσου από την οποία κατά τα ως άνω έπασχε, ελάμβανε φαρμακευτική αγωγή (Pirium, Largactil και Tavor), ενώ υποβλήθηκε σε ηλεκτροθεραπεία (ηλεκτροσόκ). Όταν οι γιατροί του διαπίστωσαν την θετική του απόκριση στην παραπάνω θεραπεία και την βελτιωμένη κατάσταση της υγείας του, εξήλθε της κλινικής στις 13/3/1973, αφού έλαβε οδηγίες από τους γιατρούς που τον παρακολουθούσαν και συστάσεις για συνέχιση της φαρμακευτικής αγωγής που ακολουθούσε κατά τη διάρκεια δε της νοσηλείας του, την οποία και έκτοτε έπρεπε να ακολουθεί ανελλιπώς παρακολουθούμενος συγχρόνως συνεχώς από ψυχιάτρους.

Έτσι, αφού από το έτος 1969 που ενεγράφη στην Μαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διέκοψε τις σπουδές τον Σεπτέμβριο του 1972, λόγω της πιο πάνω ψυχικής νόσου που εκδηλώθηκε τότε με την προεκτεθείσα αποκλίνουσα συμπεριφορά, το έτος 1977 ολοκλήρωσε τις σπουδές του και πήρε το πτυχίο του. Τον Ιούλιο του 1977 παρουσιάσθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό (κάτι που ανέκαθεν επιθυμούσε διακαώς), για να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία, ενώ εξακολουθούσε να βρίσκεται υπό ισχυρή φαρμακευτική αγωγή και ιατρική παρακολούθηση, όπως ο ίδιος περιγράφει στο βιβλίο που ο ίδιος συνέγραψε και εξέδωσε το έτος 2004, με τίτλο "…", βιβλίο που αν και ο ίδιος χαρακτηρίζει ως "μυθιστόρημα", από την ανάγνωση του ίδιου του βιβλίου αυτού είναι ευχερώς διαγνώσιμο ότι είναι αυτοβιογραφικό, γεγονός που αποκαλύπτεται αναντίλεκτα από την προφανή παράφραση του ονόματος του πρωταγωνιστή του πιο πάνω βιβλίου του που ονομάζεται Μ.

Κ., αλλά και από άλλους χαρακτήρες των προσώπων-ηρώων του βιβλίου του όπως π.χ. του "Συνταγματάρχη Μ.", ενός θείου του συγγραφέα, συνταγματάρχη εν αποστρατεία ονόματι Σ. Μ., ο οποίος όπως ο ίδιος ρητώς αναφέρει στο βιβλίο του τον βοήθησε να τελειώσει την θητεία του με τον βαθμό ικανότητας Ι1, το όνομα του οποίου προφανώς παραφράζει.

Όπως προαναφέρεται ο Γ. Κ. παρουσιάσθηκε στις 6.7.1977 για να υπηρετήσει την θητεία του το Π.Ν. Απολύθηκε στις 21-12-1979 έχοντας κριθεί ικανός Ι1. Κατά την διάρκεια της θητείας του των 19 σχεδόν μηνών (6.7.77. έως 21-12-1979) έλαβε επανειλημμένως αναρρωτικές άδειες (25 ημέρες στις 22-8-1977, 15 ημέρες στις 20-9-1978, 20 ημέρες στις 11-10-1978, 15 ημέρες στις 16-3-1979, 20 ημέρες στις 31-8-1979 και 10 ημέρες στις 6-11-1979).

Η ως άνω θητεία του χαρακτηριζόταν από τις κακές σχέσεις του με όλους σχεδόν του ανθρώπους με τους οποίους συνυπηρέτησε στις διάφορες θέσεις όπου υπηρέτησε και κυρίως στο πολεμικό πλοίο, ευρισκόμενος διαρκώς σε διωκτικό παραλήρημα και διακατεχόταν συνεχώς από αλλόκοτες παραληρητικές ιδέες. Όπως ο ίδιος γράφει στο πιο πάνω αυτοβιογραφικό βιβλίο του, το γεγονός ότι "είχε πτυχίο στην … Σχολή, ήταν ευρυμαθής και μεγαλύτερος σε ηλικία από τους υπόλοιπους ναύτες και τους μόνιμους υπαξιωματικούς, ήταν, όπως ο ίδιος θεωρούσε, η αιτία που οι υπόλοιποι τον περιγελούσαν, τον ειρωνεύονταν και τον μείωναν, αναθέτοντάς του διάφορες αγγαρείες (π.χ.

να καθαρίζει πατώματα, να αγοράζει τσιγάρα σε υπαξιωματικούς, κ.λ.π.)". Σε ολόκληρο το βιβλίο του είναι διάχυτο, ότι κάθε τι που έκανε το μάθαιναν οι ανώτεροι του μέσω των "ρουφιάνων". Πίστευε ότι οι υπόλοιποι τον φθονούσαν για την μόρφωσή του και την καλή οικονομική του κατάσταση και βρισκόταν σε κατάσταση μεγαλοϊδεατισμού και σε μια συνεχή αγωνιώδη αναζήτηση να βρει κάποιον ισάξιο του για να στηριχθεί.......Στη συνέχεια γίνεται αναφορά στο βιβλίο του διαθέτη.

Από τα ενδεικτικά πιο πάνω αναφερόμενα, κατά την κρίση του δικαστηρίου, καθίσταται σαφές ότι παρά το γεγονός της νοσηλείας του στη νευροψυχιατρική κλινική και τη φαρμακευτική αγωγή, που του χορηγείτο κατά την διάρκεια της εκάστοτε νοσηλείας του, την οποία αυτοβούλως διέκοψε, όπως ο ίδιος αναφέρει, εξακολουθούσε να υποφέρει από την ίδια βαριά ψύχωση.

Τις τελευταίες ημέρες της θητείας του, λόγω και της παράλειψής του να λαμβάνει τα φάρμακά του, φαίνεται ότι είχε χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα και ευρισκόμενος σε κατάσταση που δεν μπορούσε να διακρίνει το πραγματικό από το φανταστικό και σε πλήρη σύγχυση περιγράφει ανθρώπους που του λένε "ότι ο ιατρός του θα τον κλείσει στο τρελάδικο διότι έχει φτάσει έως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας", ότι "θα τον στείλουν στη Σοβιετική Ένωση και στη Βουλγαρία για να ζητήσει πολιτικό άσυλο" και "να μην πάει στο χωριό του διότι η περιουσία του είναι κλεμμένη και αν πήγαινε στο χωριό του "κάποιος" θα 'ρθει να τον βρει και να τον διορθώσει".

Και ναι μεν κρίθηκε ικανός Ι1, ο ισχυρισμός όμως της εφεσίβλητης-ενάγουσας ότι ο θείος του εν αποστρατεία …, Σ. Μ., τον βοήθησε να τελειώσει τη θητεία του με τον ανωτέρω βαθμό ικανότητας, κατόπιν επιμονής του πατέρα τους, ισχυρισμό που με ένταση απορρίπτει ο εκκαλών, αποδεικνύεται ότι είναι βάσιμος, από το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, (βλ.

κυρίως την ένορκη κατάθεση του ίδιου Σ. Μ. ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς κατά τη συζήτηση της από 9/9/2013 με αριθμό έκθεσης κατάθεσης …/2013 αίτησης της εφεσίβλητης-ενάγουσας, με την οποία ζητούσε να τεθούν τα ακίνητα της επίδικης διαθήκης υπό δικαστική μεσεγγύηση), αλλά και από το ίδιο πιο πάνω αυτοβιογραφικό βιβλίο του Γ.

Κ., σαφώς και χωρίς αμφιβολία καταδεικνύεται (κυρίως σελ. …, …, …) ότι δέχθηκε τη βοήθεια του θείου του "συνταγματάρχη Μ." (είναι φανερή η παράφραση του ονόματος του θείου του), ο οποίος μέσω γνωστών του ανωτέρων και ανωτάτων αξιωματικών φρόντισε ώστε ο Γ. Κ. να μην τιμωρείται για την παράξενη, όπως ο ίδιος τη χαρακτηρίζει στο βιβλίο του συμπεριφορά του, και να έχει ευνοϊκές μεταθέσεις.

Όταν ο Γ. Κ. απολύθηκε (στις 21/12/1979), η ασθένεια του βρισκόταν σε έξαρση, οι παραληρητικές ιδέες του και κυρίως το παραλήρημα καταδίωξης τον κατέτρεχαν και όταν αμέσως μετά την απόλυσή του απ' τον στρατό μετέβη στην πατρική του οικία στη …, (εκεί όπου πίστευε "ότι η αστυνομία του νησιού ήταν μιλημένη"), μετά από λίγο καιρό στη θέα πολεμικών πλοίων που είχαν προσεγγίσει την …, συμμετέχοντας σε ναυτική άσκηση, θεωρώντας ότι έφτασαν για αυτόν, διότι "είχε εξυβρίσει το Μεγαλειότατο", αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει περιλούζοντας τον εαυτό του με οινόπνευμα.

Εξαιτίας της συγχυτικής αντίληψης της πραγματικότητας που πάντα ταλάνιζε το πνεύμα του, ευρισκόταν σε έξαρση επειδή δεν ελάμβανε τα φάρμακά του, και νοσηλεύθηκε ξανά στην ψυχιατρική κλινική …, όπου και μετά από απόπειρα αυτοκτονίας με αεροβόλο όπλο, παρέμεινε νοσηλευόμενος στην παραπάνω κλινική από τις 25/2/1980 έως τις 31/5/1980 με την ίδια πιο πάνω διάγνωση.

Η σοβαρότητα της κατάστασής του και η βαριά ψύχωσή του πλέον τον καθιστούσε ανίκανο για εργασία, και έτσι η Πρωτοβάθμια Υπηρεσιακή Υγειονομική Επιτροπή Πειραιώς με την υπ' αριθμ. 13/2/1981 γνωμοδότησή της έκρινε τον Γ. Κ. ανίκανο κατά ποσοστό άνω του 67% διότι έπασχε από ψυχικό νόσημα. Παρά ταύτα το Σεπτέμβριο του έτους 1983 διορίστηκε ως αναπληρωτής καθηγητής στο Γυμνάσιο ….

Στις 26/8/1985 όμως, ευρισκόμενος σε πλήρη σύγχυση και θεωρώντας ότι τον καταδιώκουν και θέλουν το κακό του αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει εκ νέου πέφτοντας από μπαλκόνι δωματίου του δευτέρου ορόφου ξενοδοχείου που βρίσκεται στην Πλατεία … στην …, έχοντας μάλιστα μαζί του το διαβατήριο του, "για να τον γνωρίσουν στον άλλο κόσμο" όπως πίστευε.

Εξ αιτίας της πτώσης του τραυματίστηκε σοβαρά, υπέστη συμπιεστικό κάταγμα 3ου οσφυϊκού σπονδύλου και συντριπτικό κάταγμα πτερνών και νοσηλεύτηκε στην Α' ορθοπεδική κλινική του θεραπευτηρίου "…" από την 25/8/1985 έως την 30/9/1985. Την 5/2/1986 ο Γ. Κ. ορκίστηκε καθηγητής μαθηματικών διορισμένος στο Γυμνάσιο … . Τα επόμενα έτη μετατέθηκε σε Γυμνάσια του …, ενώ το έτος 1989 διαγνώστηκε ότι πάσχει από ινσουλινοθεραπευόμενο Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου IIβ, που επιβάρυνε την κλινική εικόνα του λόγω και των παρορμήσεων που δημιουργεί αφ' εαυτής η διακύμανση της σακχαραιμικής καμπύλης στο αίμα του.

Η μόνιμη σύγχυση που βρισκόταν και η τάση του να αισθάνεται συνεχώς εγκλωβισμένος, ήταν η αιτία που υπέβαλε αιτήσεις και ελάμβανε συνεχείς αναρρωτικές άδειες, όπως έκανε για τους ίδιους λόγους και κατά την στρατιωτική του θητεία, εκμεταλλευόμενος και την κατάσταση της σωματικής του υγείας, καθόσον παραμελώντας τη φαρμακευτική αγωγή και τη διατροφή του άφηνε αρρύθμιστο το διαβήτη του.

Έτσι έλαβε 14 αναρρωτικές άδειες από το έτος 1991 μέχρι και το έτος 2005.

Από τις ως άνω συνεχείς αναρρωτικές άδειες αποδεικνύεται ότι λόγω της απέχθειας του στη λήψη φαρμάκων και, επειδή, παρά τα εμφανή ψυχοσωματικά προβλήματά του πίστευε ότι ήταν ψυχικά υγιής και ότι οι άλλοι ήθελαν το κακό του, παραμελούσε τη φροντίδα και την προστασία της σωματικής του υγείας και δεν αντιμετώπισε επιτυχώς τη πάθησή του, με συνέπεια να προκληθεί επιπλοκή του σακχαρώδους διαβήτη και να παρουσιάσει διαβητική μακροαγγειοπάθεια, αισθητική διαβητική πολυνευροπάθεια άμφω και βαθύ έλκος πέλματος δεξιού κάτω άκρου ("διαβητικό πόδι"), το οποίο επειδή δεν επουλωνόταν εξελίχθηκε σε γάγγραινα, για την αντιμετώπιση της οποίας και προκειμένου να αποφύγει τον ακρωτηριασμό του ποδιού του, νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο … από την 27/6/2005 έως την 1/7/2005 και από την 11/8/2005 έως την 12/9/2005, με ρητές οδηγίες των θεραπόντων ιατρών για,, καθημερινή αλλαγή του τραύματος και χειρουργικό καθαρισμό.

Τη ζωή του κατά τη διάρκεια της θητείας του ως καθηγητής, περιγράφει ο ίδιος στο επίσης αυτοβιογραφικό βιβλίο του που εξέδωσε ο ίδιος το έτος 2008 με τίτλο "…", αποσπάσματα από το οποίο δίνει τη δυνατότητα στον ψυχίατρο αναγνώστη να διαπιστώσει την παθολογική ιδεοπαραγωγή για τους συναδέλφους του και του μαθητές του, τις παραληρητικές ιδέες για συνομωσίες που εξυφαίνονταν, όπως εκείνος νόμιζε από τους συναδέλφους του σε βάρος του, καθώς και τις αναφορές από τον ίδιο της απόλυτης απομόνωσής του από τους ανθρώπους του επαγγελματικού του περιβάλλοντος, την οποία απομόνωση ο ίδιος θεωρεί αποτέλεσμα των συνομωσιών.

Ακολουθούν αποσπάσματα από το βιβλίο.......Η απομάκρυνση του από το σχολείο καθ' όλο το έτος 2005, λόγω των προβλημάτων της υγείας του και ο θάνατος της μητέρας του το έτος 2004, η οποία είχε την εποπτεία και την μέριμνα να λαμβάνει τα φάρμακά του, είχε ως συνέπεια το Δεκέμβριο του έτους 2005 ο Γ. Κ. να σταματήσει εντελώς την αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή του και να απομονωθεί στο διαμέρισμά του, το οποίο ήταν στον πρώτο όροφο της οικογενειακής οικοδομής στην οδό ..., στον δεύτερο όροφο της οποίας κατοικεί η αδελφή του εφεσίβλητη - ενάγουσα.

Κλειδώθηκε στο διαμέρισμά του, άρχισε να βάζει μουσική σε πολύ δυνατή ένταση, να πετάει διάφορα αντικείμενα από το μπαλκόνι του προς το δρόμο και να μην ανταποκρίνεται στις εκκλήσεις της ενάγουσας ήδη εφεσίβλητης αδελφής του και των τέκνων της να ανοίξει την πόρτα του διαμερίσματος του. Τελικά μετά από την από 13/12/2005 αίτηση του υιού της ενάγουσας, Α.

Β. και σχετικής εισαγγελικής παραγγελίας, αστυνομικοί μετέβησαν στις 15/12/2005 στην οικία του Γ. Κ. προκειμένου να τον μεταφέρουν σε ψυχιατρείο προς εξέταση για να διαπιστωθεί αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την ακουσία νοσηλεία του. Παρά τις σχετικές προσκλήσεις των αστυνομικών ο Γ. Κ. αρνήθηκε κατηγορηματικά να ανοίξει την πόρτα του απειλώντας μάλιστα τους αστυνομικούς να μην εισέλθουν γιατί έχει μαχαίρι και θα τους σκοτώσει.

Εν τέλει στις 17/12/2005 και ενώ έως τότε ο Γ. Κ. βρισκόταν απομονωμένος μέσα στην οικία του, ειδική μονάδα της Αστυνομίας παρουσία εισαγγελικού λειτουργού παραβίασαν την πόρτα του διαμερίσματος και εισήλθαν σε αυτό, όπου βρήκαν το Γ. Κ. σε ημιλιπόθυμη κατάσταση λόγω υπογλυκαιμικού επεισοδίου και αμέσως τον μετέφεραν στο Γενικό Περιφερειακό Νοσοκομείο "…".

Εκεί τον εξέτασαν οι ψυχίατροι Δ. Π. και Κ. Λ., οι οποίοι διέγνωσαν ότι πάσχει από ψυχωσική συνδρομή παρανοϊκού τύπου, επίσης άρνηση της νόσου και άρνηση λήψης φαρμακευτικής αγωγής, και επιπρόσθετα ότι παρουσίαζε έντονη διέγερση και επιθετικότητα και για το λόγο αυτό εισήχθη στο Ψυχιατρικό τμήμα του ανωτέρω νοσοκομείου, όπου παρέμεινε νοσηλευόμενος έως τις 19/1/2006, οπότε αφού κατά την διάρκεια της νοσηλείας του είχε ανταποκριθεί στην χορηγηθείσα φαρμακευτική αγωγή εξήλθε σε βελτίωση και έκτοτε παρακολουθείτο στα τακτικά εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου (υπ' αριθμ. 1753/14.3.2006 ιατρική βεβαίωση του Διευθυντή του νοσηλευτικού τμήματος, ψυχιάτρου Κ.

Λ.). Μετά τα παραπάνω γεγονότα, παρόλο που η εφεσίβλητη αδελφή του εκκαλούντος εντατικοποίησε τις προσπάθειές της και μεριμνούσε στο μέτρο του δυνατού να λαμβάνει την φαρμακευτική αγωγή του, η σωματική του υγεία επιδεινώθηκε με αποτέλεσμα να εξακολουθήσει να λαμβάνει, κατόπιν σχετικών ιατρικών γνωματεύσεων, αναρρωτικές άδειες λόγω του σακχαρώδους διαβήτη και της γάγγραινας στο πόδι του, γεγονός από το οποίο αποδεικνύετο πλέον ότι η κατάσταση του ποδιού του ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να εργαστεί, ώσπου τελικά την 29/7/2007 συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα.

Ο διαθέτης Γ. Κ. είχε τεθεί υπό αυστηρή ιατρική παρακολούθηση διαφόρων ψυχιάτρων και συγκεκριμένα των Α. και Δ. (δεκαετία 1970 - 1980), των Π. και Δ. (τη δεκαετία 1980 - 1990), των Γ. και Δ. (τη δεκαετία 1990 - 2000), των Δ., Λ. και Γ. (τη δεκαετία 2000 - 2010) και τέλος έως το θάνατο του της ψυχίατρου Α. Γ.. Όλοι οι παραπάνω γιατροί του, του χορηγούσαν ισχυρή αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή προκειμένου να επιτύχουν την ύφεση των συμπτωμάτων της πάθησης από την οποία είχαν διαγνώσει ότι έπασχε, δηλαδή της ψυχωσικής συνδρομής παρανοϊκού τύπου (σχιζοφρένειας), η οποία αποτελεί ανίατη ασθένεια για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της οποίας ο ασθενής πρέπει να βρίσκεται υπό συνεχή ψυχιατρική παρακολούθηση και ισχυρή φαρμακευτική αγωγή, όπως πράγματι παρακολουθείτο από τους πιο πάνω γιατρούς προκειμένου να μειώσουν τα αιφνίδια και έντονα επιθετικά ξεσπάσματα της σχιζοφρένειας (Largactil, Sjelazine, Artane, Akineton, Modecate), ενώ από το έτος 1999 και έως το θάνατο του ελάμβανε σταθερά το αντιψυχωσικό φάρμακο Risperdal.

Την αναγκαιότητα των απαραιτήτων φαρμάκων όμως ουδέποτε αποδέχθηκε και γι' αυτό παραμελούσε τη σύμφωνα με τις οδηγίες των ιατρών λήψη τους, με φυσιολογικό επακόλουθο την έξαρση της ψύχωσης του και την ανάδυση των παραληρητικών ιδεών του. Γι' αυτό και όλα αυτά τα τελευταία προ του θανάτου του χρόνια και κυρίως από το τέλος του έτους 2005 και μέχρι του θανάτου του παρουσίαζε παραληρητική αντίληψη της πραγματικότητας, γεγονός που αλλοίωνε την ευθυκρισία των ανωτέρων νοητικών λειτουργιών, με συνέπεια η αντίληψη και νομοτελειακά η βουλητική ικανότητα να υπολείπονται της αντικειμενικής εκτίμησης της πραγματικότητας (κατά την ψυχίατρο του Α.

Γ.). Η διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής του είχε ως συνέπεια την πλήρη κυριαρχία του παρασιτικού "παραληρηματικού ιδεασμού", ανάδυση των αδιεξόδων, παρορμητική ψυχοσύγκρουση του ευάλωτου ψυχωτικού εγώ με την αντικειμενική πραγματικότητα με επακόλουθο την απόπειρα αυτοκαταστροφής. Τελούσε κάτω από ένα διαρκές παραλήρημα καταδίωξης το οποίο αναδυόταν όταν δεν ελάμβανε τα φάρμακά του, είχε την πεποίθηση ότι οι άλλοι του φέρονταν κακόβουλα και ήθελαν το κακό του, ότι τον παρακολουθούσαν, ότι μηχανορραφούσαν εναντίον του, ότι ο εγκλεισμός του στα ψυχιατρεία ήταν αποτέλεσμα αόρατων συνομωσιών τεκτόνων, φασιστών, μέντιουμ κ.λ.π.

και όλα όσα πιο πάνω κακά φανταζόταν ότι συνέβαιναν, θεωρούσε ότι ήταν ένα είδος τιμωρίας για κάποια παραπτώματα που είχε την εντύπωση ότι είχε διαπράξει, όπως ότι "είχε εξυβρίσει τον πρωθυπουργό, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, το Μεγαλειότατο κ.λ.π.", οι οποίοι όπως και η Αστυνομία τα πληροφορούνταν από τους ρουφιάνους.

Χαρακτηριστικά είναι δυο αποσπάσματα από το βιβλίο του "…", το οποίο συνέγραψε και έκδωσε το έτος 2012 που συνέταξε και την τελευταία ιδιόγραφη διαθήκη του και παρουσιάζουν απόλυτη ομοιότητα, ως αποτελέσματα της ψυχικής διαταραχής του, με τα απόσπασμα που πιο πάνω παρατέθηκαν από τα προηγούμενα βιβλία του.

Ακολουθούν αποσπάσματα από το βιβλίο του ....... ..... Ενδεικτικό της πάθησης του ήταν ότι ο Γ. Κ. συνέταξε διάφορες ιδιόγραφες διαθήκες, κάθε μια από τις οποίες ανακαλούσε με την επόμενη. Συγκεκριμένα το πρώτο εξάμηνο του έτους 1998 συνέταξε ιδιόγραφη διαθήκη την οποία παρέδωσε στον ιατρό ψυχίατρο Κ. Γ. που τότε τον παρακολουθούσε.

Την 8/4/2004 συνέταξε νέα ιδιόγραφη διαθήκη, με την οποία ανακάλεσε την πιο πάνω διαθήκη και εγκατάστησε ως μοναδικούς κληρονόμους του σε ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία του τα ανήψια του, τέκνα της ενάγουσας αδελφής του, Α. και Ε. Β. με την υποχρέωση, όπως αναφέρει στη διαθήκη του, να συμπαρασταθούν ηθικά και βιοποριστικά στην αδελφή του σε περίπτωση γήρατος ή οτιδήποτε άλλο συμβεί σε αυτή.

Μάλιστα η διαθήκη καταλήγει ως εξής: "Εύχομαι στην αδελφή μου και στα ανήψια μου ότι το καλύτερο στη ζωή τους και στις σπουδές τους παρακαλώ τον θεό πάντα για τα ανήψια μου, να γίνουν σωστοί άνθρωποι". Αν και δεν προσκομίζεται η ιδιόγραφη διαθήκη που παρέδωσε στον Κ. Γ. από το περιεχόμενο της δεύτερης διαθήκης "Απορρίπτω προηγούμενη διαθήκη μου που είχα κάνει και είχα παραδώσει σε επιστήμονα αμφιβόλου ηθικής ποιότητας και υποστάθμης.

Αυτό είχε γίνει το έτος 1998 και όταν του ζήτησα να μου την επιστρέψει ισχυρίστηκε ότι δεν βρίσκει που την έχει βάλει. Αυτό είμαι σίγουρος ότι το κάνει εκ του πονηρού για να προβληθεί σε περίπτωση θανάτου μου", συνάγεται ότι στη διαθήκη που ανακάλεσε είχε εγκαταστήσει ως κληρονόμο του τον ανωτέρω ψυχίατρο του.

Την 3/6/2009 συνέταξε νέα ιδιόγραφη διαθήκη, με την οποία ανακάλεσε την προηγούμενη διαθήκη του, αναφέροντας μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα. Ακολουθεί το περιεχόμενο της διαθήκης....". Την 8/8/2010 συντάσσει νέα ιδιόγραφη διαθήκη η οποία έχει ως προς τους τιμημένους το ίδιο περιεχόμενο στην οποία καταλήγει επίσης με τις ίδιες ευχές προς την αδελφή του τα ανήψια του και τις οικογένειές τους.

Την 10/7/2011 ο Γ. Κ. συντάσσει νέα ιδιόγραφη διαθήκη, το ύφος και το περιεχόμενο της οποίας είναι τελείως διαφορετικό από αυτό των προηγούμενων. Με αυτή ανακαλεί κάθε προηγούμενη διαθήκη του και μεταξύ άλλων αναφέρει: "Ακολουθεί το περιεχόμενο της διαθήκης........ Τη διαθήκη αυτή ανακάλεσε με την επίδικη από 12/1/2012 τελευταία διαθήκη του.

Με εξαίρεση τη διαθήκη που συνέταξε στις 8/4/2004 σε όλες τις άλλες διαδοχικές ιδιόγραφες διαθήκες, ο Γ. Κ. καταγράφει την μεγάλη αντιπάθειά του για την οικογένεια του συζύγου της εφεσίβλητης-ενάγουσας αδελφής του, ενώ επαναλαμβάνει την πεποίθηση του ότι η οικογένεια του γαμπρού του και η αδελφή του θα ενεργήσουν ώστε να αποδειχθεί ότι είναι ψυχικά διαταραγμένος και να ακυρώσουν τις διαθήκες δίνοντας εντολή κυρίως στους γιατρούς του Α.

Γ. και Α. Γ. να φροντίσουν το θέμα αυτό, καταλείποντας μάλιστα σε αυτούς και χρήματα για τα έξοδα των δικών. Επίσης παρουσιάζει μία διαστρεβλωμένη πραγματικότητα των γεγονότων που οδήγησαν στη νοσηλεία του στο …, την οποία θεωρούσε ως αποτέλεσμα δολίων ενεργειών του γαμπρού του και της οικογένειας του, αλλά και της αδελφής του και των τέκνων της, αν και η ίδια η τετιμημένη και έχουσα την απόλυτη ευγνωμοσύνη του ψυχίατρος του Α.

Γ. στο ακροατήριο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιώς κατέθεσε για την πραγματική κατάσταση της υγείας του μεταξύ άλλων και ότι "είχε παραλυτική διαταραχή σε οξεία φάση και η διαταραχή του ήταν πλήρης", κατάθεση, που ταιριάζει απόλυτα με την από 17/12/2005 ιατρική βεβαίωση των ψυχιάτρων του .... Όλα τα ανωτέρω αποδεικνύουν ότι τα συμπτώματα της πάθησής του, όπως ανωτέρω αναπτύχθηκαν και η αλλοιωμένη αντίληψη της πραγματικότητας υπήρχαν έως το θάνατο του.

Η οριστική ρήξη του Γ. Κ. με την οικογένεια της εφεσίβλητης - ενάγουσας αδελφής του συνέβη εξαιτίας της παραπομπής του ενώπιον του Β' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πειραιά κατηγορούμενος για παράνομη κατοχή πυρομαχικών, διότι κατά την είσοδο των αστυνομικών στο διαμέρισμά του την 17/12/2005 διαπίστωσαν ότι αυτός κατείχε παράνομα 38 σφαίρες κρότου - λάμψης άνευ αδείας της αρμόδιας αστυνομικής αρχής.

Στις από 30/3/2007 έγγραφες εξηγήσεις του ενώπιον της 5ης Πταισματοδίκη Πειραιά, που είχε συντάξει για λογαριασμό του ο δικηγόρος του και παλιός συμμαθητής του Γ. Κ., ανέφερε το περιστατικό της 17/12/2005 και ότι αυτό οφείλεται όχι μόνο στα προβλήματα που του δημιουργούσε η γάγγραινα του ποδιού του, αλλά κυρίως στο ότι πάσχει από ψυχωσική συνδρομή παρανοϊκού τύπου και ότι εξαιτίας των ψυχοσωματικών αδυναμιών του επιχείρησε δυο φορές να αυτοκτονήσει εντός του έτους 2005.

Κατά την ακροαματική διαδικασία στη δικάσιμο της 30/1/2011 την υπεράσπιση του Γ. Κ. είχε αναλάβει η δικηγόρος Α. Κ., η οποία ζήτησε την απαλλαγή του κατηγορουμένου Γ. Κ. κατ' άρθρο 34 του ΠΚ, λόγω διατάραξης των πνευματικών του λειτουργιών, ισχυρισμός που έγινε δεκτός από το Δικαστήριο το οποίο με την υπ' αριθμ.

ΒΤ-844/2011 απόφασή του έκρινε αθώο το Γ. Κ. λόγω έλλειψης καταλογισμού. Μάλιστα προς ενίσχυση του ισχυρισμού αυτού κλήθηκε ως μάρτυς υπεράσπισης η ψυχίατρος Α. Γ. (τετιμημένη στην επίδικη διαθήκη), η οποία παρακολουθούσε τον Γ. Κ. από το έτος 2007, η οποία κατάθεσε ότι: "Από τις 17-12-2005 ήταν σε έξαρση. Δεν καταλάβαινε το άδικο της πράξης.

Είχε παραλυτική διαταραχή σε οξεία φάση. Η διαταραχή ήταν πλήρης. Δεν είναι βίαιος. Παίρνει τα φάρμακά του. Είναι φιλήσυχος άνθρωπος και ανθρωπιστής". Η εξιστόρηση του γεγονότος της δίκης από το Γ. Κ. στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του "…" (εκδ. 2012, σελ.105 -109), καθιστά σαφές την παρανοϊκού τύπου διαταραχή του, διότι παρουσιάζει τη δίκη αυτή ως αποτέλεσμα άλλης μιας συνωμοσίας σε βάρος του με κύριους υποκινητές την αδελφή του, τον υιό της Α.

και τον δικηγόρο του Γ. Κ., οι οποίοι φρόντισαν να τον παρουσιάσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ως τρελό, ώστε να τον εμφανίσουν ότι αδυνατεί να διαχειριστεί την περιουσία του, η οποία θα περιερχόταν στα δικά τους χέρια και θα τον ανάγκαζαν να ζει "την υπόλοιπη ζωή του με ένα ξεροκόμματο που θα του πετούσαν".

Από τα ανωτέρω είναι φανερή η μόνιμη πλήρης άρνηση της ασθένειάς του, το διωκτικό παραλήρημα του, το οποίο τον κατέτρεχε σε ολόκληρη τη ζωή του (τόσο κατά τα πανεπιστημιακά του χρόνια και κατά τη διάρκεια της θητείας του, όπως και ως εκπαιδευτικός) και η συγχυτική του σκέψη λόγω της αλλοιωμένης αντίληψης της αντικειμενικής πραγματικότητας, ως αποτέλεσμα της σχιζοφρενικής ψύχωσης διωκτικού χαρακτήρα από την οποία έπασχε από την ηλικία των 23 ετών.

Η παρανοϊκή αντίληψη του ότι επειδή ο σύζυγος της αδελφής του, η αδελφή του και ο ανιψιός του, Α., ήθελαν να αποκτήσουν την περιουσία του συνωμότησαν την 15/12/2005 να τον κλείσουν στο ψυχιατρείο χωρίς να υφίστατο λόγος και στη συνέχεια τον παρουσίασαν ενώπιον του ανωτέρω Δικαστηρίου ως ψυχοπαθή και οι προστριβές που ελάμβαναν χώρα μεταξύ αυτού και της αδελφής του λόγω της επιμονής της εφεσίβλητης-ενάγουσας να λαμβάνει τα φάρμακα του, αν και ο ίδιος αρνείτο την αναγκαιότητα τους, οδήγησε το Γ.

Κ. να θεωρεί ότι και η αδελφή του και τα τέκνα της επιθυμούσαν το κακό του, ήθελαν να τον εκμεταλλευτούν και να μειώσουν την προσωπικότητά του και να αποφασίσει να εγκαταλείψει τον Αύγουστο του έτους 2011 την οικία του και να μισθώσει άλλη οικία στην οδό ... στον … όπου κατοικούσε μόνος του έως το θάνατο του.

Από τότε κατέταξε ολόκληρο το στενό οικογενειακό του περιβάλλον στους εχθρούς του, αισθανόμενος συναισθηματικά πλησιέστερα με μη συγγενείς του, οι οποίοι τον αποδέχονταν άνευ όρων, όπως με τους δυο ιατρούς του, Α. Γ. και Α. Γ., με την οικιακή του βοηθό Ε. Β., με το Δικηγόρο του, εκκαλούντα, με τον οποίο είχε γνωριστεί ήδη από τα φοιτητικά χρόνια του τελευταίου, όμως πουθενά δεν μνημονεύεται σε κάποιο βιβλίο του Γ.

Κ., ούτε σε κάποια από τις, διαθήκες του, πλην της τελευταίας και πάρα το γεγονός ότι, αν και στη δίκη του της 31/1/2011 δεν ήθελε να τον εκπροσωπήσει ο τότε δικηγόρος του και παλιός του συμμαθητής Γ. Κ., για τους ανωτέρω εκτεθέντες λόγους, δεν επέλεξε τον εκκαλούντα αλλά την άγνωστή του τότε δικηγόρο Α. Κ.. Κυρίως όμως αισθανόταν ευγνωμοσύνη προς το σωματείο ..., του οποίου εγγράφηκε μέλος τέλη του έτους 2009 με αρχές του έτους 2010, όπου παρακολουθούσε διάφορες ομιλίες αυτογνωσίας, απροσδιορίστου περιεχομένου και θεραπευτικής αξίας και στο οποίο κατέλειψε με την επίδικη διαθήκη του τα περισσότερα από τα γεωτεμάχια που είχε στη συγκυριότητά του στη νήσο Μήλο και τρεις οριζόντιες ιδιοκτησίες στην Άνω Γλυφάδα, στις οποίες ήταν συγκύριος με την αδελφή του.

Μάλιστα όπως αποδεικνύεται από την ένορκη κατάθεση ενώπιον του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου της Ε. Φ., συντονίστριας του ανωτέρω σωματείου, η ίδια τον παρότρυνε να εγκαταλείψει το διαμέρισμα του, καθώς επί λέξει κατέθεσε: "Είχε τα προβλήματα με την οικογένειά του και κάποια στιγμή του λέω "έχεις τη δυνατότητα να πας σε άλλο σπίτι, αφού ταλαιπωρείσαι τόσο πολύ σε αυτό;" Δεν γνώριζα καν ότι είχε περιουσία και μου λέει "ναι έχω" (σελ. 47 των ταυτάριθμων με την προσβαλλόμενη απόφαση πρακτικών δημόσιας συνεδρίασης" .. . "Το '09 όταν ήταν στην ομάδα μου κάποια στιγμή τον ρώτησα αν έχει την οικονομική ικανότητα να κάνει αυτό.

Και όταν ήρθε το '12 έρχεται με χαρά και μου λέει "το έκανα αυτό που μου είπες, πήγα σε σπίτι άλλο και έχω βρει την ησυχία μου" (σελ. 50, 51 των πρακτικών)". Λαμβάνοντας υπόψη και το γεγονός ότι κατόπιν οδηγίας της ψυχιάτρου Α. Γ. είχε διακόψει τη λήψη του φαρμάκου Risperdal, [το οποίο ελάμβανε ανελλιπώς τουλάχιστον από το έτος 1999 και ανάθεσε (η γιατρός) στον ίδιο να λαμβάνει "για 1 - 2 ημέρες τη φαρμακευτική αγωγή για να προλάβει μια δυσάρεστη ένταση" (βλ.

την από 21/6/2013 ιατρική βεβαίωση της ψυχιάτρου που επαναπροσκομίζει ο εκκαλών)], αποδεικνύεται ότι και το έτος 2012 τον Γ. Κ. βασάνιζαν οι ίδιες παραληρητικές ιδέες καταδίωξης, αυτοκαταστροφής και αλλοιωμένης αντίληψης της πραγματικότητας, σύμφωνα με όσα ανωτέρω εκτέθηκαν, και ότι τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο διαθέτης είχε στηριχθεί προσωπικά, συναισθηματικά και κοινωνικά στους τετιμημένους της επίδικης διαθήκης του, οι οποίοι, σε αντίθεση με την οικογένειά του και τον πρώην δικηγόρο του, του έλεγαν ότι δεν πάσχει πλέον από ψυχικό νόσημα και ότι είναι βελτιωμένος.

Η μη αμφισβήτηση των παραληρητικών σκέψεων του Κ. από τους ανωτέρω και το γεγονός ότι συμφωνούσαν με όλα όσα τους έλεγε και έγραφε στα βιβλία του, είχε ως αποτέλεσμα τα άτομα αυτά να γίνουν συμπαθή και αποδεκτά από τον Κ., σε αντίθεση με την οικογένειά του και με τον τρόπο αυτό να αλλοιωθεί και επηρεαστεί η βούληση του κατά το χρόνο σύνταξης της τελευταίας επίδικης διαθήκης του καταλείποντας σε αυτούς ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία του.

Ο εκκαλών επιχειρώντας να εξηγήσει τις αλλεπάλληλες διαδοχικές ιδιόγραφες διαθήκες του Γ. Κ. και τις αντίστοιχες ανακλήσεις τους ισχυρίζεται ότι αυτό δεν αποτελεί αποτέλεσμα της ψυχοπαθολογίας του, αλλά ότι με τη σύνταξη των διαθηκών ο Γ. Κ. εξέφραζε αντιδράσεις της νοσηρής προσωπικότητας του με συνέπεια το περιεχόμενο των διαθηκών που συνέτασσε να διαμορφώνεται κάθε φορά με βάση την προσωπική του αντίληψη για τη στάση των συγγενικών του προσώπων, καθώς και των άλλων προσώπων με τα οποία βρισκόταν σε κάποια κοινωνική, προσωπική, θεραπευτική, ιδεολογική - πολιτική σχέση.

Πλην όμως από κανένα απολύτως αποδεικτικό στοιχείο αποδείχθηκε ποια ακριβώς ήταν η αλλαγή στην στάση των οικείων του απέναντι του (στο διαθέτη) που τον εξανάγκασε στην τελευταία διαθήκη του να αποκλείσει την εφεσίβλητη-ενάγουσα αδελφή του και τα τέκνα της από τα περιουσιακά του στοιχεία, αν και περιελάμβανε τα ανήψια του στους κληρονόμους του σε όλες τις διαθήκες του πλην της επίδικης, καθώς δεν αποδείχθηκαν συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά από τα οποία να τεκμηριώνεται η σύγκρουση του διαθέτη με την αδελφή του και τα τέκνα της, αλλά και να δικαιολογείται και αυτή καθ' εαυτή η μετακόμισή του από το προστατευμένο περιβάλλον όπου διαβιούσε σε ένα διαμέρισμα, όπου έζησε μόνος του έως το τέλος της ζωής του.

Ακολουθεί εκτίμηση αποδείξεων και επιχειρήματα του δικαστηρίου.

Απ' όλα όσα αναλυτικά προαναφέρονται αποδεικνύεται ότι η σύνταξη της από 12/1/2012 ιδιόγραφης διαθήκης δεν έγινε υπό συνθήκες ελεύθερης και ανεπηρέαστης βούλησής του, αλλά ήταν αποτέλεσμα της παρανοϊκής ιδεοπαραγωγής του και της ευάλωτης ψυχοσύνθεσής του με την οποία κατέταξε τους συγγενείς του στους εχθρούς του και τους τετιμημένους στους φίλους του, διότι κατά τον χρόνο συντάξεως αυτής, βρισκόταν, εξ αιτίας της μόνιμης και μη ιάσιμης ως άνω πάθησης, σε διανοητική διαταραχή, που περιόριζε αποφασιστικά την λειτουργία της βούλησής του, σε τέτοιο βαθμό που μείωνε σημαντικά την ικανότητά του για αντικειμενικό έλεγχο της πραγματικότητας, εξαιτίας της οποίας (διαταραχής) αποκλειόταν ο ελεύθερος προσδιορισμός της βούλησης του με λογικούς υπολογισμούς, και έτσι δεν είχε την ικανότητα να διαγνώσει την ουσία και το περιεχόμενο της διαθήκης που συνέτασσε, και να αντισταθεί σε τυχόν υποβολή, προερχόμενη από άλλους και να προσδιορίσει ελεύθερα την βούλησή του για την διάθεση της περιουσίας του μετά το θάνατό του.

Ακολούθως το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση που είχε κρίνει ομοίως και δη κατά το μέρος που ενδιαφέρει την αναίρεση, απορρίπτοντας ως ουσιαστικά αβάσιμη την έφεση του αναιρεσείοντος - εναγομένου και τετιμημένου με την ένδικη ιδιόγραφη διαθήκη, ο οποίος συνδέεται με τους λοιπούς τετιμημένους και ομοδίκους του στον πρώτο βαθμό εναγομένους με τον δεσμό της απλής ομοδικίας (ΑΠ 385/2014) και οι οποίοι δεν εξεκάλεσαν την πρωτόδικη απόφαση πλην του Υπουργού Οικονομικών του είχε ασκήσει πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του τετιμημένου με την ένδικη διαθήκη σωματείου με την επωνυμία "...", του οποίου η έφεση προσέτι και για τυπικούς λόγους απορρίφθηκε.

Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού διέλαβε σ'αυτήν πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες ως προς το ζήτημα της διανοητικής διαταραχής στην οποία βρισκόταν ο διαθέτης τουλάχιστον από το 2005 μέχρι του χρόνου συντάξεως της ιδιόγραφης διαθήκης του στις 12.1.2012, ένεκα της μόνιμης και μη ιάσιμης νόσου, ήτοι της ψυχωτικής συνδρομής παρανοϊκού τύπου (σχιζοφρένεια) από την οποία έπασχε, που περιόριζε αποφασιστικά τη λειτουργία της βουλήσεως του.

Ειδικότερα γίνεται δεκτό ότι ο αποβιώσας στις 16.2.2013 αδελφός της αναιρεσίβλητης Γ. Κ., που είχε γεννηθεί στις 29.5.1949 και είχε σπουδάσει …, υπηρετήσας μάλιστα επί 23 χρόνια στη δημόσια εκπαίδευση, από της παιδικής του ηλικίας εμφάνιζε αποκλίνουσα συμπεριφορά, ενώ από το 1972 είχε διαγνωσθεί με ψυχωσική συνδρομή παρανοΪκού τύπου (σχιζοφρένεια) και έκτοτε είχε τεθεί υπό αυστηρή ιατρική παρακολούθηση διαφόρων ψυχιάτρων και συγκεκριμένα των Α.

και Δ. (δεκαετία 1970 - 1980), των Π. και Δ. (δεκαετία 1980 - 1990), των Γ. και Δ. (δεκαετία 1990 - 2000) των Δ., Λ. και Γ. (δεκαετία 2000 - 2010) και τέλος έως τον θάνατό του της ψυχιάτρου Α. Γ., οι οποίοι του χορηγούσαν ισχυρή αντιψυχωσική φαρμακευτική αγωγή προκειμένου να πετύχουν την ύφεση των συμπτωμάτων της μόνιμης και ανίατης προαναφερθείσας πάθησής του, εξαιτίας της οποίας κατά τα τελευταία πρό του θανάτου του (16.2.2013) χρόνια και κυρίως από το 2005, που εμφάνισε και γάγγραινα στο πόδι λόγω παλαιού τραυματισμού του το 1985 μέχρι του θανάτου του παρουσίαζε παραληρηματική αντίληψη της πραγματικότητας, με συνέπεια η βουλητική του ικανότητα να υπολείπεται της αντικειμενικής εκτίμησης της πραγματικότητας και ότι συνακόλουθα αυτός κατά το χρόνο συντάξεως της ένδικης ιδιόγραφης διαθήκης (12.1.2012) βρισκόταν, εξαιτίας της μόνιμης και μη ιάσιμης πάθησής του, σε διανοητική διαταραχή που περιόριζε αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησής του και μείωνε σημαντικά την ικανότητά του για αντικειμενικό έλεγχο της πραγματικότητας και ότι γι'αυτό δεν είχε την ικανότητα να διαγνώσει την ουσία και το περιεχόμενο της διαθήκης που συνέτασσε και να προσδιορίσει ελεύθερα τη βούλησή του για την διάθεση της περιουσίας του μετά το θάνατό του.

Οι αιτιολογίες αυτές επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή της επικαλουμένης και αναλυθείσας στη νομική σκέψη διάταξης του άρθρου 1719 αρ.3 ΑΚ. Ενόψει τούτων ο υποστηρίζων τα αντίθετα και από τη διάταξη του αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ τρίτος λόγος της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί, ενώ η εκτενής και κατά το πλείστον πλεοναστική αναφορά της αποφάσεως, σε περιστατικά που έλαβαν χώρα μέχρι και σαράντα χρόνια (1972) πριν από τη σύνταξη της διαθήκης, ενισχύει βέβαια το αποδεικτικό πόρισμα ως προς την ικανότητα του διαθέτη προς σύνταξη διαθήκης, πλήν όμως ως πλεοναστική (αναφορά) δεν πλήττεται με τον ερευνώμενο αναιρετικό λόγο, του οποίου αντικείμενο είναι η ύπαρξη νόμιμης βάσης ως προς τα έχοντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης περιστατικά, ήτοι τα πληρούντα το πραγματικό του εφαρμοζόμενου κανόνα δικαίου, ήτοι του άρθρου 1719 αρ.3 ΑΚ, το οποίο "πραγματικό" καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της προσβαλλομένης ότι ο διαθέτης λόγω της μόνιμης και μη ιάσιμης πάθησής του (σχιζοφρένεια) βρισκόταν σε διανοητική διαταραχή που περιόριζε....κλπ....τη λειτουργία της βούλησής του τουλάχιστον από το 2005 έως του χρόνου της σύνταξης της ένδικης διαθήκης και του θανάτου του.

Περαιτέρω με τον ίδιο τρίτο λόγο της αναιρέσεως και κατ'εκτίμηση του περιεχομένου του και υπό την επίκληση του ίδιου αριθμού 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδονται στην προσβαλλομένη απόφαση οι ακόλουθες πλημμέλειες: Ότι το Εφετείο ως προς το επίμαχο ζήτημα της ικανότητος του διαθέτη να συντάξει την ένδικη διαθήκη α)μολονότι αναφέρει ότι εξετίμησε τις προσκομισθείσες αποδείξεις και δη τις καταθέσεις των μαρτύρων, τις ένορκες βεβαιώσεις και τα λοιπά στοιχεία, εν τούτοις ούτε τις ένορκες βεβαιώσεις διερεύνησε, ούτε αξιολόγησε τις ιατρικές βεβαιώσεις των ιατρών και Δ/ντων Νοσοκομείων Λ., Τ.

Γ. κ.λπ., ούτε έλαβε υπόψη τα λοιπά προσκομισθέντα δημόσια και ιδιωτικά έγγραφα και χωρίς να εξετάσει αν ο διαθέτης ήταν ικανός για σύνταξη διαθήκης ασχολήθηκε με την αληθοφάνεια των βιβλίων του και αντέγραψε για την αιτιολογία της την ιατρική έκθεση (και όχι γνωμάτευση) του ιατρού Μ., ο οποίος, όπως και ιατρός μάρτυρας Δ.

αναφέρουν ότι ο διαθέτης ήταν σχιζοφρενής, ενώ αντίθετα οι Δ/ντες και καθηγητές Πανεπιστημίου ιατροί, στις προσκομιζόμενες από τον αναιρεσείοντα γνωματεύσεις τους ομιλούν για παραληρηματική διαταραχή, β)ότι δεν διερεύνησε την αξιοπιστία του μάρτυρα Δ. του οποίου η κατάθεση ήταν ψευδής, γ)ότι αναφέρεται σε προγενέστερα της συντάξεως της ένδικης διαθήκης γεγονότα και δη των ετών 1972 και 1973 που ο διαθέτης νοσηλεύθηκε στην κλινική … με διάγνωση "ψυχωσική συνδρομή παρανοϊκού τύπου", για τη φοίτησή του στη Μαθηματική Σχολή από το 1969 μέχρι το 1977, για τη θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό και για το βιβλίο που ο διαθέτης εξέδωσε το 2004, από την κριτική του οποίου συμπεραίνει ότι αυτός ήταν σχιζοφρενής, ενώ από τα δημόσια και ιδιωτικά έγγραφα που προσκόμισε ο αναιρεσείων προκύπτει ότι αυτός είχε παραληρηματική διαταραχή, πράγμα το οποίο το Εφετείο δεν δέχεται κατά παρερμηνεία της ιατρικής βεβαιώσεως του κ.Λ.

και του κ.Τ., και αντίθετα με αυτά που προκύπτουν από την από 21.6.2013 ιατρική βεβαίωση της Γ., της οποίας η κατάθεση σε ποινική δίκη του διαθέτη, όπως και των δικηγόρων Κ. και Κ., είναι υπερβολικές ως προς την βαρύτητα της νόσου, ώστε αυτός να απαλλαγεί από την κατηγορία που του αποδιδόταν, δ)ότι εσφαλμένα δέχεται ότι η σύνταξη πολλών διαθηκών είναι αποτέλεσμα της ασθένειας του διαθέτη, ενώ οι γνωματεύσεις - βεβαιώσεις της κλινικής ...

και της ιατρού Δ. είναι παλαιές από το 1973 έως το 1983 και αφορούν σε χρόνο προγενέστερο της διαθήκης, η δε παραδοχή της προσβαλλομένης περί σχιζοφρένειας του διαθέτη είναι αντίθετη με τις γνωματεύσεις των δύο πρώην δ/ντών του ... Λ. και Τ., καθώς και της ψυχιάτρου Γ., ε)ότι εσφαλμένα κάνει λόγο για απόπειρες αυτοκτονίας, ενώ ήταν μόνο μία, ότι δεν αιτιολογεί γιατί ερμηνεύει τα βιβλία του, ότι εσφαλμένα δέχεται ότι το "Ρισπεντάλ" δίνεται μόνο για σχιζοφρένεια", ενώ δίνεται για φάσμα ασθενών και ότι αναιτιολόγητα προσπαθεί να αποδείξει τα αντίθετα από αυτά που συμβαίνουν στην πραγματικότητα, στ)ότι η γνωμάτευση του πρώην δ/ντή του ...

Τ., που συνεργαζόταν με τον νυν δ/ντή Λ., που είχε παρακολουθήσει τον διαθέτη κατά τις 33 ημέρες της νοσηλείας του και είχε εκθέσει στον Τ. την κατάσταση του ασθενή είναι αξιόπιστη, ενώ εσφαλμένα δέχεται ότι ο Δ. ήταν για τρία χρόνια γιατρός του, ενώ τον είχε δει δύο ή τρείς φορές, ζ)ότι εσφαλμένα δέχεται ότι δεν μπορούν να αποτελέσουν γεγονότα ενισχυτικά των απόψεων αναιρεσείοντος, ότι οι γονείς και η αδελφή του διαθέτη δεν τον έθεσαν υπό καθεστώς δικαστικής συμπαράστασης για ευνόητους λόγους οικογενειακής αλληλεγγύης και αποφυγής κοινωνικού στιγματισμού του τέκνου και αδελφού τους και δεν αμφισβητήθηκε η ικανότητά του να αποδέχεται περιουσιακά στοιχεία από την πατρική και μητρική περιουσία, ούτε η ικανότητά του να πουλήσει στα παιδιά της αδελφής του ακίνητό του στη Μήλο, καθόσον η ενάγουσα προσπάθησε μέσω του γυιού της να τον θέσει υπό δικαστική συμπαράστσης, εκδοθείσας προς τούτο της απορριπτικής υπ'αριθμ.1807/2006 αποφάσεως ασφαλιστικών του Μον.Πρωτ.Πειραιά, ενώ η ίδια (ενάγουσα) επικαλέσθηκε την ασθένεια και ανικανότητα του διαθέτη όταν πληροφορήθηκε ότι δεν της άφησε τίποτα από την περιουσία - κληρονομιά του, η)ότι αντιστρέφει την κατάθεση και την ένορκη βεβαίωση του εντατικολόγου - ιατρού Κ.

και ότι ως προς τη φροντίδα του να παίρνει τα φάρμακά του για το σάκχαρο και να μην παραλείπει τη φροντίδα και τον καθαρισμό του τραύματος του δέχεται τα αντίθετα από εκείνα που προκύπτουν από την από 10.10.2014 γνωμάτευση της δ/ντριας του ... Νοσοκομείου Πειραιά, θ)ότι δεν αιτιολογεί πως ήταν ο διαθέτης κατά το χρόνο συντάξεως της διαθήκης, ούτε αναφέρει ποιοι τον επηρέασαν, αλλά περιορίζεται, χωρίς βεβαιότητα, σε "τυχόν υποβολή από άλλους", ενώ αντίθετα από την από 2.10.2014 γνωμάτευση του καθηγητή Τ.

προκύπτει ότι το διαθέτης από το 2006 και μέχρι του θανάτου του ήταν σε ύφεση των ψυχωσικών συμπτωμάτων και καλή λειτουργικότητα και ότι επομένως κατά το χρόνο συντάξεως της διαθήκης ήταν ικανός προς τούτο, πλήν όμως το Εφετείο δεν δέχεται τη γνωμάτευση αυτή, αλλά όσα καταθέτει ως προς την ικανότητα του διαθέτη ο αναξιόπιστος μάρτυρας Δ.

και όσα αναφέρει στη γνωμοδότησή του ο Μ. που δεν εξέτασε ποτέ το διαθέτη, ήτοι το Εφετείο θεωρεί περισσότερο αξιόπιστους δύο απλούς γιατρούς από το ότι δύο καθηγητές Πανεπιστημίου. Οι αιτιάσεις αυτές είναι όλες απορριπτέες και ειδικότερα η πρώτη γιατί αποδίδει στην προσβαλλομένη απόφαση εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και μη αιτιολόγηση της αποδοχής ή μη των αποδεικτικών μέσων, οι οποίες ενόψει της κατά το άρθρο 340 ΚΠολΔ ελεύθερης εκτίμησης των αποδείξεων είναι αναιρετικά ανέλεγκτες η δεύτερη γιατί η αξιοπιστία του μάρτυρα και η απόδοση στην κατάθεσή του μεγαλύτερης βαρύτητας από ότι στην κατάθεση κάποιου άλλου, ενόψει της προαναφερθείσας διατάξεως του άρθρου 340 ΚΠολΔ ανήκει στην ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, η τρίτη και η τέταρτη γιατί αφορούν στην ανέλεγκτη αναιρετικά εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, τον συσχετισμό και ανάλυση των αποδείξεων και την αποδοχή ή μη των αποδεικτικών μέσων, η Πέμπτη γιατί αφορά σε έλλειψη αιτιολόγησης των αποδειχθέντων, η οποία δεν ιδρύει την ερευνώμενη αναιρετική πλημμέλεια, αφού μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε πρέπει να αναφέρεται στην απόφαση πλήρως και σαφώς και όχι γιατί αποδείχθηκε, η έκτη γιατί αφορά (όπως και η δεύτερη) στην αξιοπιστία των μαρτύρων, που όπως αναφέρθηκε και για τη δεύτερη αιτίαση είναι ανέλεγκτη, η έβδομη γιατί αφορά σε επιχειρήματα του δικαστηρίου, τα οποία, κατά τα αναφερόμενα στη νομική σκέψη δεν συνιστούν παραδοχές επί τη βάσει των οποίων διαμορφώνεται το αποδεικτικό πόρισμα και ως εκ τούτου δεν αποτελούν αιτιολογία της απόφασης, ώστε αυτή να επιδέχεται, στο πλαίσιο της διάταξης του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ, μομφή για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα, η όγδοη γιατί αφορά στην ανέλεγκτη αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων και δή της επίμαχης ένορκης βεβαιώσεως και της επικαλουμένης ιατρικής γνωματεύσεως του άρθρου 390 ΚΠολΔ και η ένατη γιατί αφορά στην εκτίμηση πραγματικών περιστατικών και συνακόλουθα πλήττει την περί τα πράγματα ανέλεγκτη, κατά το άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας καθώς και στην ανέλεγκτη αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων.

Ενόψει τούτων όλες οι αιτιάσεις του ερευνώμενου τρίτου αναιρετικού λόγου πρέπει να απορριφθούν γιατί απροκάλυπτα και χωρίς επιφάσεις και υπολαμβάνοντας τον Άρειο Πάγο ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, πλήττουν την ανέλεγκτη κατά την εκτίμηση των αποδείξεων και των πραγματικών περιστατικών κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, η οποία, κατά την αναφερόμενη στη νομική σκέψη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ, είναι αναιρετικά ανέλεγκτη.

Επειδή κατά τη διάταξη του αριθμού 8 εδ.β του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκη. "Πράγματα" κατά την έννοια της διατάξεως αυτής αποτελούν οι αυτοτελείς και λυσιτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που θεμελιώνουν ή καταλύουν τη βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκη.

Ο λόγος αυτός δεν στοιχειοθετείται, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό (ή τον αφορώντα σε αυτοτελή ισχυρισμό λόγο εφέσεως) και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.ΑΠ 2/2008). Η απόρριψη μπορεί να είναι ρητή, είτε σιωπηρή, να προκύπτει δηλαδή από τις περί του αντιθέτου παραδοχές της αποφάσεως, ως προς τα συγκροτούντα την ιστορική βάση του ισχυρισμού πραγματικά περιστατικά (Ολ.ΑΠ 14/2004).

Εξ ετέρου δεν αποτελούν "πράγματα" τα επιχειρήματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, ούτε τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τις αποδείξεις, ενώ τα αποδεικτικά μέσα πρέπει μεν να αναφέρονται σε απόδειξη ισχυρισμών, αλλά δεν αποτελούν ισχυρισμούς υπό την προεκτεθείσα έννοια (ΑΠ 618/2016). Στην προκειμένη περίπτωση με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως και κατ'εκτίμηση του περιεχομένου του, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση η πλημμέλεια της παραπάνω διατάξεως του αριθμού 8 εδ.β'του άρθρου 559 ΚΠολΔ, κατά την οποία το Εφετείο απέρριψε τον ισχυρισμό του αναιρεσείοντος - εναγομένου ότι ο διαθέτης έπασχε από παραληρηματική διαταραχή, δηλαδή προσωρινή ψυχική κατάσταση που δεν τον καθιστούσε ανίκανο για σύνταξη διαθήκης, ενώ δέχθηκε τον ισχυρισμό της ενάγουσας - αναιρεσίβλητης ότι ο διαθέτης - αδελφός της ήταν ανίκανος, καθόσον έπασχε από ψυχωσική συνδρομή παρανοϊκού τύπου, ήτοι σχιζοφρένεια, στο δε συμπέρασμα αυτό κατέληξε γιατί στηρίχθηκε στην ψευδή μαρτυρική κατάθεση του ψυχιάτρου Δ.

και στην από 11.7.2013 λανθασμένη ιατρική γνωμάτευση του ψυχιάτρου Μ., ενώ δεν έλαβε υπόψη τα προσκομισθέντα από τον αναιρεσείοντα δημόσια και ιδιωτικά έγγραφα, από τα οποία προέκυπτε η βασιμότητα του ισχυρισμού του, είναι δε τα έγγραφα αυτά: το από 14.3.2016 πιστοποιητικό του ... Νοσοκομείου, τα από 2.4.2011 και 10.1.2014 πιστοποιητικά του Δ/ντή της Ψυχιατρικής Κλινικής του ...

Νοσοκομείου κ.Λ., η από 20.6.2013 βεβαίωση καθώς και σημείωμα της ψυχιάτρου Α. Γ., η από 9.10.2014 ιατρική γνωμοδότηση του πρώην Δ/ντή του ..., η υπ'αριθμ.1807/2006 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά και η κατάθεση του μάρτυρος ιατρού - εντατικολόγου και η από 10.10.2013 ένορκη βεβαίωσή του, καθώς και οι καταθέσεις των μαρτύρων Ι.

Μ., Ε. Φ., οι από 11.10.2013 ένορκες βεβαιώσεις στον Ειρηνοδίκη Πειραιά των μαρτύρων Δημητρίου Μ. και Κ. Κ. οι από 10.1.2014 ένορκες βεβαιώσεις στον Ειρηνοδίκη Αθηνών των μαρτύρων Κ. Ζ., Ε. Τ. και Γ. Σ., το από 15.10.2012 πιστοποιητικό αναπηρίας 80% από το ΚΕΠΑΑ για σωματικές και μόνο παθήσεις (διαβήτης, καρδιακό, πνευμονικό), καθώς και η υπ' αριθμ. 1807/2006 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά.

Ότι το Εφετείο για την βασιμότητα του επίμαχου ισχυρισμού του αναιρεσείοντα δεν έλαβε υπόψη ότι ο διαθέτης το 2006 κατάρτισε με τα ανίψια του και παιδιά της αναιρεσίβλητης - αδελφής του πωλητήριο συμβόλαιο ακινήτου, ενώ το 2011 κατάρτισε τόσο με τον ανιψιό του Α. Β., όσο και με τον Κ. Μ. ιδιωτικά συμφωνητικά μισθώσεως ακινήτων και προσέτι υπηρέτησε επί 26 μήνες στο Πολεμικό Ναυτικό, λαβών απολυτήριο Ι1, υπηρέτησε στο Δημόσιο ως καθηγητής μαθηματικός επί 23 έτη, συνταξιοδοτηθείς πρόωρα το 2007 για λόγους σωματικής και όχι ψυχικής υγείας, παρακολούθησε μαθήματα στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο κατά τα έτη 1991 - 1992, αποφοιτήσας με άριστα, ανέπτυξε συγγραφική δραστηριότητα εκδίδοντας βιβλία και ποιητικές συλλογές, συμμετείχε σε μαθήματα αυτογνωσίας στο σωματείο "...", αποδέχθηκε το 1993 την κληρονομιά του πατέρα του και απέκτησε από τη μητέρα του το 2000 με γονική παροχή μία αποθήκη στη Μήλο, ο δε πατέρας του, που πέθανε το 1991 τον εγκατέστησε με την ιδιόγραφη διαθήκη του κληρονόμο σε όλη την ακίνητη περιουσία του, σε ίσο ποσοστό με την αναιρεσίβλητη αδελφή του, στους οποίους προσέτι κατένειμε, εν ζωή, κατά ίσα μέρη τα χρήματά του, χωρίς ποτέ ούτε εκείνος (πατέρας) να αμφισβητήσει την ικανότητά του για απόκτηση περιουσίας, ούτε η ενάγουσα αδελφή του.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος γιατί αφορά σε απόρριψη ισχυρισμού και όχι σε ισχυρισμό που δεν λήφθηκε υπόψη, ενώ οι αιτιάσεις ότι από τις αποδείξεις προέκυπτε διαφορετικό πόρισμα από το εξαχθέν αφορούν σε συσχετισμό και ανάλυση των αποδείξεων και σε μη αιτιολόγηση της αποδοχής ή μη των αποδεικτικών μέσων και δη των επικαλουμένων εγγράφων, των μαρτυρικών καταθέσεων και των ενόρκων βεβαιώσεων και συνακόλουθα, δεν ιδρύουν τον ερευνόμενο λόγο και πλήττουν την περί τα πράγματα ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου.

Εξ ετέρου, όπως αναφέρεται στη νομική σκέψη τα αποδεικτικά μέσα αναφέρονται σε απόδειξη ισχυρισμών και δεν συνιστούν ισχυρισμούς, όπως αβάσιμα υπολαμβάνει ο αναιρεσείων, ενώ τα επιχειρήματα περί της ικανότητάς του διαθέτη να καταρτίζει δικαιοπραξίες, να υπηρετεί στο στρατό και στο δημόσιο, να συμμετέχει σε εκδηλώσεις, να συγγράφει κ.λπ.

δεν συνιστούν πράγματα υπό την ερευνώμενη έννοια του αρ.8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ανεξάρτητα από το ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τα εν λόγω επιχειρήματα και αναφέρθηκε διεξοδικά σ'αυτά και τα απέκρουσε, ενώ προσέτι αναφέρθηκε και στα επίμαχα αποδεικτικά μέσα, η δε απόδοση μεγαλύτερης αξιοπιστίας σε κάποιο από αυτά, δεδομένου του ότι είναι ίσης αποδεικτικής αξίας, ανήκει στην μη ελεγχόμενη αναιρετικά ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Ενόψει τούτων και ο λόγος αυτός (πρώτος) πρέπει να απορριφθεί.

Επειδή κατά τη διάταξη του αριθμού 11 περ.γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη αυτή, συνδυαζόμενη με εκείνες των άρθρων 335, 338 έως 340 και 346 του ίδιου κώδικα, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει δικανική πεποίθηση για τη βασιμότητα των πραγματικών ισχυρισμών των διαδίκων, που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, που επιδρούν δηλαδή στο διατακτικό της απόφασης (Ολ.

ΑΠ 2/2008), οφείλει να λάβει υπόψη τα νομίμως προσκομισθέντα, είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων αποδεικτικά μέσα, εφόσον γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση αυτών από το διάδικο. Ο αναιρετικός αυτός λόγος δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο αξιολόγησε το αποδεικτικό μέσο διαφορετικά από ότι ο αναιρεσείων υποστηρίζει, αφού η σχετική εκτίμηση δεν υπόκειται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 παρ.1 του ΚΠολΔ στον έλεγχο του Αρείου Πάγου (ΑΠ 20/2017, ΑΠ 1783/2017).

Εξ ετέρου καμμιά διάταξη δεν επιβάλλει την ειδική μνεία και τη χωριστή αξιολόγηση καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι, αλλά αρκεί η γενική μνεία των κατ' είδος αποδεικτικών μέσων που λήφθηκαν υπόψη (έγγραφα, μάρτυρες, ένορκες βεβαιώσεις, πραγ/νη κλ.π), η δε ειδική αναφορά της απόφασης σε κάποιο αποδεικτικό μέσο, ενόψει της κατά το άρθρο 340 ΚΠολΔ ελεύθερης εκτίμησης των ίσης αξίας αποδεικτικών μέσων, δεν σημαίνει ότι τα λοιπά δεν λήφθηκαν υπόψη.

Μόνο αν από τη γενική ή και ρητή ακόμη αναφορά σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, δεν προκύπτει κατά τρόπο αναμφίβολο (Ολ. ΑΠ 2/2008) η κατ' άλλη έκφραση αδιστάκτως βέβαιο (Ολ. ΑΠ 14/2005) ότι λήφθηκε υπόψη κάποιο συγκεκριμένο αποδεικτικό μέσο, στοιχειοθετείται ο αναιρετικός αυτός λόγος. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση, η από την παραπάνω διάταξη του αριθμού 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετική πλημμέλεια κατά την οποία το Εφετείο κατά το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος ως προς αν ο διαθέτης κατά το χρόνο συντάξεως της ένδικης διαθήκης βρισκόταν σε διανοητική διαταραχή που περιόριζε αποφασιστικά τη λειτουργία της βούλησής του και ειδικότερα για το αν έπασχε ή όχι από ψυχωσική συνδρομή παρανοϊκού τύπου (σχιζοφρένεια) δεν έλαβε υπόψη τα νομίμως επαναπροσκομισθέντα στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο ακόλουθα αποδεικτικά μέσα: 1)Το από 14.3.2006 πιστοποιητικό του ...

Νοσοκομείου, 2)Το από 1.12.2014 πιστοποιητικό του Δ/ντή της Ψυχιατρικής κλινικής του ... κ.Λ., 3)Ιατρική Γνωμοδότηση του τέως Δ/ντή του άνω Νοσοκομείου από 9.10.2014, 4)Την από 20.6.2013 βεβαίωση της ψυχιάτρου κ.Γ., 5-6)Την από 16.1.2017 μαρτυρική κατάθεση της ενάγουσας στην προανάκριση και στη διαδικασία στο ακροατήριο κατά την εκδίκαση της εις βάρος του διαθέτη ποινικής δίκης για κατοχή κροτίδων 7)Την από 31.7.2014 ιατρική βεβαίωση του καρδιολόγου κ.Π., 8)Την ένορκη βεβαίωση του ιατρού Κ. 9-10-11)Τις νόμιμα ληφθείσες ένορκες βεβαιώσεις των μαρτύρων Κ.Κ., Δ.

Μ., Κ. Ζ., Ε. Τ. και Γ. Σ., το υπ'αριθμ..../2006 συμβόλαιο της συμβ/φου Π. τα από 26.8.2011 δύο ιδιωτικά συμφωνητικά μισθώσεως κατοικίας, 12)Το από 15.10.2012 πιστοποιητικό αναπηρίας, 13)Την υπ'αριθμ.1807/2006 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, 14)Τα έγγραφα που αφορούν το απολυτήριό του από το Ναυτικό με χαρακτηρισμό Ι1, τη φοίτησή του στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, την υπηρεσία του στη μέση εκπαίδευση, τα βιβλία που εξέδωσε, την υπ' αριθμ. .../1993 αποδοχή κληρονομιάς, το ιδιωτικό συμφωνητικό μισθώσεως κατοικίας που κατάρτισε με την Ε.

Μ., το υπ' αριθμ. .../2000 συμβόλαιο γονικής παροχής. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, γιατί από την προσβαλλομένη απόφαση και ιδιαίτερα από την περιεχόμενη σ'αυτήν βεβαίωση ότι εκτιμήθηκαν οι ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης, οι απαριθμούμενες ένορκες βεβαιώσεις και όλα τα προσκομισθέντα έγγραφα, σε συνδυασμό με το περιεχόμενο της απόφασης, όπου γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στα βιβλία του διαθέτη (φύλλα 8, 9, 11) και στις ιατρικές βεβαιώσεις (φύλλα 13, 20) δεν καταλείπεται καμιά απολύτως αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του τα ως άνω αποδεικτικά μέσα, τα οποία και συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις, για τη στήριξη, ως προς το παραπάνω ζήτημα, του αποδεικτικού του πορίσματος, το οποίο είναι αντίθετο από εκείνο που ο αναιρεσείων θεωρεί ορθό.

Οι αιτιάσεις του ερευνώμενου λόγου, περί του ότι η διαφορετική εκτίμηση των αποδεικτικών αυτών μέσων θα οδηγούσε το δικαστήριο σε αποδεικτικό πόρισμα διαφορετικό από το εξαχθέν, οδηγεί σε έλεγχο της προσβαλλομένης αποφάσεως, για πλημμελή ή κακή εκτίμηση των αποδείξεων και συνακόλουθα σε επανεκτίμηση της ουσίας της υπόθεσης, ήτοι σε αποτέλεσμα που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη θεμελιώδη επιλογή του άρθρου 561 παρ.1 ΚΠολΔ.

Ενόψει τούτων και ο λόγος αυτός, καθώς και η αναίρεση, στο σύνολό της, πρέπει να απορριφθούν και να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου (αρθρ. 495 παρ.3 ΚΠολΔ) και αυτός (αναιρεσείων) να καταδικασθεί, λόγω της ήττας του (αρθρ. 183 και 176 ΚΠολΔ) στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

Επειδή κατά το άρθρο 206 ΚΠολΔ ο δικαστής μπορεί, ύστερα από αίτηση ενός διαδίκου ή και αυτεπαγγέλτως να διατάξει να διαγραφούν από τα δικόγραφα ή τις προτάσεις των διαδίκων, εξυβριστικές ή άλλες ανάρμοστες φράσεις. Με τη διάταξη αυτή, με την οποία επιδιώκεται η διασφάλιση της ευπρέπειας κατά τη διεξαγωγή του δικαστικού αγώνα παρέχεται η εξουσία στο δικαστήριο να διατάσσει και αυτεπαγγέλτως, χωρίς να περιορίζεται προς τούτο χρονικά, να διαγραφούν από τα δικόγραφα ή τις προτάσεις διαδίκου εξυβριστικές ή άλλες ανάρμοστες φράσεις, οι οποίες χωρίς να είναι αναγκαίες για την προσήκουσα υπεράσπιση των συμφερόντων των διαδίκων, αποβλέπουν σε ονειδισμό και περιφρόνηση του αντιδίκου ή του δικαστηρίου.

Επίσης, η απόφαση αυτή για τη διαγραφή εξυβριστικών ή ανάρμοστων φράσεων δεν αφορά τη διάγνωση ιδιωτικού δικαιώματος, ούτε συνιστά επιβολή ποινής, κατά την τεχνική του όρου έννοια, αλλά ηθική κύρωση, της οποίες οι συνέπειες αντανακλούν στο πρόσωπο του πληρεξούσιου δικηγόρου, έστω και αν τα δικόγραφα συντάσσονται στο όνομα του διαδίκου.

Ανάρμοστες είναι γενικά και οι φράσεις που φανερώνουν καταφρόνηση προς τους δικαστές που εξέδωσαν τις προσβαλλόμενες αποφάσεις και προς τη δικαιοσύνη γενικότερα. Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσίβλητη με τις από 15.1.2018 προτάσεις της και με δήλωσή της που καταχωρήθηκε στα πρακτικά συνεδριάσεως ζητάει να διαγραφούν οι περιεχόμενες στο δικόγραφο της αναίρεσης επικαλούμενες ανάρμοστες για την ίδια, τους μάρτυρες της και τους δικαστές των ουσιαστικών δικαστηρίων της ένδικης υπόθεσης, ανάρμοστες φράσεις.

Η αίτηση αυτή είναι νόμιμη και στηρίζεται στην αναφερομένη στη νομική σκέψη διάταξη του άρθρου 206 ΚΠολΔ, ενόψει δε του ότι ο αναιρεσείων είναι δικηγόρος που παρίσταται αυτοπροσώπως και στο άρθρο 41 του Ν.4194/2013 του "Κώδικος περί Δικηγόρων" καθώς και στο άρθρο 7 του Κώδικα Δεοντολογίας των Δικηγόρων, που ορίζουν ότι ο δικηγόρος έχει υποχρέωση να τηρεί τις αρχές δεοντολογίας που προβλέπονται στον "Κώδικα Δεοντολογίας Δικηγορικού Λειτουργήματος" και στον "Καταστατικό χάρτη θεμελιωδών αρχών του ευρωπαϊκού νομικού επαγγέλματος και Κώδικα Δεοντολογίας για τους Ευρωπαίους Δικηγόρους" (αρθρ.41 Ν.4194/2013) και ότι ο δικηγόρος πρέπει κατά την άσκηση του λειτουργήματός του "να τηρεί ευπρέπεια και μετριότητα εκφράσεων, τόσο στις προφορικές, όσο και στις γραπτές δικαστικές ή εξώδικες ενέργειες, όχι μόνον προς τον αντίδικο συνάδελφο, αλλά και προς τους αντίδικους διάδικους, τους μάρτυρες και όλους τους παράγοντες της δίκης...." (αρθρ. 7 περ.ε Κώδικα Δεοντολογίας).

Το δικόγραφο της αναίρεσης πράγματι περιέχει ανάρμοστες εκφράσεις, οι οποίες, χωρίς να είναι απαραίτητες για την προσήκουσα υπεράσπιση του αναιρεσείοντος δικηγόρου, αποβλέπουν σε περιφρόνηση και ονειδισμό της αναιρεσίβλητης και των μαρτύρων της, καθώς και καταφρόνηση τόσο προς τους δικαστές των ουσιαστικών δικαστηρίων που εξέδωσαν την προσβαλλομένη εφετειακή απόφαση και την ενσωματωθείσα σ'αυτήν (λόγω της απορρίψεως της εφέσεως) απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, όσο και προς τη δικαιοσύνη.

Ενόψει τούτων η αίτηση της αναιρεσίβλητης πρέπει να γίνει δεκτή και να διαταχθεί η διαγραφή των ανάρμοστων φράσεων που αυτή ζητάει.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30.5.2017 αίτηση του Κ. Ν. του Β. κατά της Κ. Β. του Β. για αναίρεση της υπ'αριθμ.180/2017 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Πειραιώς.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2700) ευρώ.

Δέχεται την υποβληθείσα με τις προτάσεις και κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο αίτηση της αναιρεσίβλητης περί διαγραφής από το αναιρετήριο των αναρμόστων φράσεων του αναιρεσείοντος - δικηγόρου.

Διατάσσει τη διαγραφή από το αναιρετήριο των παρακάτω αναρμόστων φράσεων: 1) "η αναιρεσιβαλλόμενη αυτή απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, πλην της λίαν εσφαλμένης αδικαιολογήτου και αδίκου κατ' ουσίαν κρίσεως της (είναι εμφανής η αδικία) και δεν θέλω να πιστέψω ότι επηρεάστηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο τουλάχιστον από τους αντιδίκους, που είναι η οικογένεια της αναιρεσίβλητης, Β. - εφοπλιστές στον Πειραιά -, για το καλό τους έργο και εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρόκειται περί εσφαλμένης και όχι κρίσεως εκβιασθείσης και φοβικής του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, διότι το Εφετείο αντέγραψε την απόφαση του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου δεχόμενο με τους ίδιους πραγματικούς λόγους την αγωγή της αναιρεσίβλητης - ενάγουσας, μόνο ανέπτυξε περισσότερο τους συλλογισμούς του, αναπτύσσοντας περισσότερο την κριτική του επί του έργου - βιβλίου του διαθέτη ως συγγραφέως, δηλαδή μετεβλήθη σε κριτή έργων - βιβλίων μυθιστορημάτων και όχι, ως έπρεπε να ασχοληθεί με την ιατρική πλευρά του προβλήματος του διαθέτη που απαιτούσε ειδικές γνώσεις με ιατρική πραγματογνωμοσύνη.

Έβλεπε ότι τα ψυχιατρικά έγγραφα ήταν αντικρουόμενα, δεν μπορούσε να αποφανθεί και εφαρμόζοντας το Έυζωνικό Δίκαιο " απέδωσε ...έωλη Δικαιοσύνη - ήξερε όμως να κριτικάρει τα βιβλία του διαθέτη (όσον αφορά για τις υποψίες του επηρεασμού της Διευθυνούσης θα τις εκθέσω κατωτέρω, όμως με δύο λέξεις όλοι οι παριστάμενοι Δικηγόροι (εκτός απ' αυτούς που συμμετείχαν) στην αίθουσα δυσανασχετούσαν και έλεγαν διάφορα για την Πρόεδρο κλπ" ( 2α σελίδα, 6ος στίχος έως τέλος της σελίδος αυτής και από 1ο στίχο 3nς σελίδας έως 3ο στίχο αυτής).

2) "η αναιρεσίβλητη εξέτασε ως μάρτυρα τον Ν. Δ., ο οποίος από την αρχή έδειξε ότι αν και ισχυρίζετο ότι είναι ψυχίατρος, παρά ταύτα όμως εστερείτο ιατρικών γνώσεων, περισσότερο έμοιαζε με δικολάβο...." 3) "έναν τέτοιο μάρτυρα η Πρόεδρος του Δικαστηρίου τι τον άφηνε και αλώνιζε στο ακροατήριο, δεν τον επανέφερε στην τάξη!!! παρ'ότι τους προσέβαλε όλους και ειδικά την μνήμη του τεθνεώτος διαθέτη.

Όταν δε προσπαθούσαν οι δικηγόροι των αντιδίκων να τον πιέσουν να πεί την αλήθεια η Διευθύνουσα διέκοπτε τους συνηγόρους, αντί να διακόπτει αυτόν. Ο άνθρωπος αυτός ήταν εκτός τόπου και χρόνου και η Διευθύνουσα τον άφηνε "να πουλάει μούρη" κατά το κοινώς λεγόμενο. Ένας τέτοιος μάρτυρας δεν είναι μάρτυρας, αλλά αντίδικος και έπρεπε η Διευθύνουσα να τον αποβάλλει άλλως να τον εξαιρέσει νόμιμα με το άρθρο 400 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ, διότι προφανώς ανέμενε κέρδος από την έκβαση αυτής της υπόθεσης (βλ.

Β., εφοπλιστές κλπ) προφανώς η απόφαση του πρωτοβαθμίου κυρίως και ολιγότερον του δευτεροβαθμίου είναι φοβική -λόγω του ονόματος Β. ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΦΟΠΛΙΣΤΩΝ" (6η σελίδα από 4ο στίχο έως 21ο στίχο) 4) " Κύριοι Αρεοπαγίτες, αν προσέξετε την κατάθεση του από την αρχή ως το τέλος, θα διαπιστώσετε ότι η προεδρεύουσα δεν έχει ούτε ελάχιστες γνώσεις έστω και εγκυκλοπαιδικές για την ψυχιατρική επιστήμη, γι' αυτό και ο συγκεκριμένος ψευδομάρτυρας αποκατέστησε αυτήν, μόνον στην έδρα δεν ανέβηκε ...Ο άνθρωπος αυτός ούτε τον όρκο του τήρησε, εάν πράγματι είναι ψυχίατρος, που τον αμφισβητούμε" ...." (6η σελίδα 22ος στίχος έως τέλος σελίδος) 5) Οι φράσεις για τον μάρτυρα Ν.

Δ. "αλεπού διμούτσονη" κατά τη λαϊκή παροιμία (σελίδα 7 - στίχος 8ος ) "συγκρούεται με τον διευθυντή Λ. και τον καθηγητή Τ., η "διάνοι της ψυχιατρικής" χωρίς να μας λέει ποιο Πανεπιστήμιο τέλειωσε και ποιάς χώρας "πως δεν μας είπε ότι πιστεύει σε ένα Θεό.... κ.λπ. που ξέρουμε σε ποιο Θεό (στο χρήμα) πιστεύει..." (σελίδα 8, στίχοι 19ος έως 21ος και 23ος έως 25ος).

6) Οι φράσεις για τον ίδιο μάρτυρα "δεν είναι ψυχίατρος, αλλά δικολάβος, δικηγόρος χωρίς δίπλωμα, "αυτός ο άνθρωπος και μάρτυρας δεν είναι και ιατρός δεν είναι, αλλά παμπόνηρος, ύπουλος και δόλιος" "μήπως οι Β. του είχαν τάξει καράβι..." "τι κάνουν τα λεφτά", "δηλαδή ο μάρτυρας αυτός δεν ήθελε χωραφάκια στη νήσο Μήλο γιατί είχε στην Πάρο....Προφανώς ήθελε κανένα καράβι.... και του ήλθε η δίκη αυτή "γάντι" διότι πίσω από αυτά είναι οι Β. - εφοπλιστές" (σελίδα 10 στίχοι 3ος, 4ος, 7ος, 8ος, 15ος, 16ος, σελίδα 13 στίχος 15ος, 21ος έως 24ος).

7) Οι φράσεις για τον ίδιο μάρτυρα "Κοίτα θράσος!!! Ένας μικρός γιατρός - ψυχίατρος - ιδιώτης, εναντίον των καθηγητών των Πανεπιστημίων και Διευθυντών Δημοσίων Νοσοκομείων (από τα μεγαλύτερα των Βαλκανίων), να τα βάζει μαζί τους χωρίς να έχει τη δυνατότητα να τους αντιμετωπίσει. Ο Θεός να σε φυλάει από ψευδομάρτυρες!!!...δήθεν ψυχιάτρους που παραβιάζουν την αποστολή τους" (σελ.15 στιχοι 12ος έως 18ος ).

8) Οι φράσεις για τον ίδιο μάρτυρα "Τι λές ψευδογιατρέ και ψευδομάρτυρα για αυτά, Αυτό αποδεικνύει ότι τόσο η αναιρεσίβλητη αδελφή του, όσο και ο ψευδομάρτυρας (Δ.) πραγματικά σταύρωσαν αυτόν, διότι η πρώτη ήθελε εν ζωή ακόμη να του πάρει την περιουσία του, ο δε δεύτερος να πάρει τα αργύριά του, αγνοώντας την ιατρική του ιδιότητα, αν και έχει καταπατήσει τον όρκο του Ιπποκράτους!!! Είναι πραγματικά να τον λυπάσαι...." (σελιδ.21 στίχοι 3ος έως 11ος). "Τι λές Δ. για αυτά....που καταθέτει ο δεύτερος μάρτυρας...τι να πείς και εσύ.....περίμενες το δώρο, άλλως το φακελάκι, που προφανώς το έχεις πάρει στα "μουλωχτά" (σελίδα 22 στίχοι 24ος έως 26ος).

9) Οι φράσεις για την Πρόεδρο του Πρωτοβάθμιου δικαστηρίου "και σε μια περίπτωση η Διευθύνουσα απαντά σαν μάρτυρας, πράγμα απαράδεκτο για τη δικονομία, δηλαδή "να σας απαντήσω εγώ" δεν ξέρει γιατί δεν τον έχει δεί κάν και δεν τον έχει εξετάσει "κοίτα τα τσαμένα πως συμφωνούν!!! Τι να πει κανείς!!! Είναι να τραβάει κανείς τα μαλλιά του!!!" (σελίδα 12-13 τρείς τελευταίοι και δύο πρώτοι στίχοι αντίστοιχα) "Και η Διευθύνουσα από έδρας "αλλού τιρβάζει" και δεν τον διακόπτει (μνημείς διαδικασίας)" "και η Διευθύνουσα "τρία πουλάκια κάθονταν...." "Συνήγορος: "τρελό τον λέτε εσείς" Πρόεδρος: "Σταματείστε" (να και μία φορά που ξύπνησε) "Δηλαδή αγωνίσθηκε η Πρόεδρος να αποδείξει την αγωγή της "Β.". "Η αντικειμενικότητα" του πρωτοβάθμιου είναι προφανώς.....βγάζει μάτι!!!" (σελίδα 13 δύο τελευταίοι στίχοι, σελ.23 στίχος 13ος, σελ. 25 στίχος 16ος , σελ. 26 στίχοι 21ος έως 24ος).

10) Οι φράσεις για τα δικαστήρια της ουσίας "Συνεπώς τόσο το Πρωτοβάθμιο όσο και το Δευτεροβάθμιο "κατάπιε'' τις καταθέσεις των μαρτύρων 1, 2, 3, χωρίς να εκθέτει τι είπαν αυτοί, διαστρέβλωνε την πραγματικότητα, διότι αντιλήφθηκε ότι ο διαθέτης είχε πράγματι παραληρηματική ψύχωση την οποία δεν είχε κατά τον χρόνο της σύνταξης της διαθήκης.

Γι'αυτό και επειδή το Δικαστήριο το διευκόλυνε, τον χαρακτήρισε "σχιζοφρενή" γιατί τότε δεν χρειάζεται απόδειξη. ΔΙΟΤΙ ΤΕΚΜΑΙΡΕΤΑΙ Η ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ. (Δεν φθάνει που ανεβαίνουμε στην έδρα να ιδρώνουμε κιόλας να αποδείξουμε και την ανικανότητα ή μη του διαθέτη ....υπάρχει όμως και ο Θεός που τα πάντα βλέπει!!!)" (σελ.39 στίχος 19ος έως 21ος). " ...θεώρησε όμως αυτόν (το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του) ανίκανο προς σύνταξη αυτής (της διαθήκης) δεχόμενο ότι ήταν σχιζοφρενής, που η ανικανότητα του τεκμαίρεται και προς ευκολία αυτών, είπαν δηλ.

οι συγκεκριμένοι δικαστές δεν τα βγάζουν πέρα οι ψυχίατροι, θα τα βγάλουμε εμείς που είμαστε νομικοί ..., ενώ έβλεπαν τα Δημόσια έγγραφα που τον έφεραν ως ικανό να συντάξει διαθήκη". (σελ. 39 στίχοι 19ος έως 24ος). "τον έκριναν όμως οι δικαστές του πρωτοβάθμιου και του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου δείχνοντας ότι έχουν γνώσεις κριτικής βιβλίου και όχι νομικής - βλ.

Γ. και αείμνηστο … Κ. για όσα έλεγε για τις γυναίκες δικαστές πόσο δίκαιο είχε ο άριστος αυτός Δικαστής!!!) "η προσβαλλόμενη όχι μόνον δεν έλαβε υπ' όψιν, αλλά αντιγράφοντας την "έκθεση ιδεών" του ψυχιάτρου Μ. καταξεφτίλησε τον αποθανόντα ως προς το συγγραφικό του έργο και θεώρησε τα έγγραφα - βιβλία του, εν άλλοις λόγοις, ως χαρτιά της τουαλέτας, γραμμένα από έναν σχιζοφρενή !!! Ακόμη, αλλού αφαιρούσε νοήματα, αλλού πρόσθετε.

Αλλά, αυτά παθαίνει όποιος αντιγράφει βεβαίως, εάν οι συμμετέχοντες στην προσβαλλόμενη Δικαστές είχαν καλλιτεχνικές γνώσεις τύπου "Γ." και άλλων κριτών βιβλίων μυθιστορημάτων, έπρεπε να μας το είχαν δηλώσει, αν και αυτό νομικώς είναι απαράδεκτο. Παραδεκτό είναι οι νομικοί να ασχολούνται με τα νομικά τους και όχι με τα καλλιτεχνικά τους.

Βεβαίως το κακό ξεκίνησε με την πρωτόδικη, γιατί ήταν στην ζώσα διαδικασία του πρωτοβαθμίου (βλ. και γνώμη του Αρεοπαγίτη Κ.) διότι η προσβαλλόμενη αντέγραψε την πρωτόδικη" (σελ. 51-52 δύο τελευταίοι στίχοι και 13 πρώτοι αντίστοιχα). " υποχρεωτικά το δικάσαν Εφετείο έπρεπε να λάβει υπ' όψιν του (τα προσκομισθέντα από αυτόν έγγραφα), το οποίο διεκράτησε την υπόθεση και να απαντήσει επί ενός εκάστου ισχυρισμού μου και να απαντήσει μάλιστα σαφώς πλήρως και με εμπεριστατωμένη και νόμιμη αιτιολογία και είτε να τους δεχθεί είτε να τους απορρίψει - και όχι να τους "ΚΑΤΑΠΙΕΙ'', όπως και έπραξε χωρίς να κοκκινίζει για τις πράξεις του" (σελ. 54-55 δύο τελευταίοι στίχοι και τέσσερεις πρώτοι αντίστοιχα) "και οι 6 δικαστές δεν είδαν ή δεν ήθελαν να δούν" (σελ. 67-9ος στίχος).

11) Οι φράσεις για την αναιρεσίβλητη - ενάγουσα "Για την συγκεκριμένη ενάγουσα της συνιστώ να προσέχει την υγεία της, διότι ένας θείος της αυτοκτόνησε στη … και ο δεύτερος - διαθέτης βγήκε σχιζοφρενής με τις προσπάθειες της και τους πληρωμένους δύο ψυχιάτρους Μ. και Δ., από ότι έλεγε ο αποβιώσας σας είδε να παίρνετε EFFEXOR φάρμακο αντικαταθλιπτικό και του είχατε εμπιστευθεί ότι έχετε ψυχολογικά προβλήματα - ο Θεός είναι μεγάλος....και τα βλέπει όλα αυτά...".

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Φεβρουαρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 7 Μαρτίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ