487/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 487 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 487/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 10 Φεβρουαρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Δ. Ζ. του Α., 2. Ά. συζ. Δ. Ζ., το γένος Θ. Χ., 3. Μ. Ζ. του Δ., κατοίκων και των τριών ..., 4. Θ. Χ. του Δ. και 5. Δ. συζ. Θ. Χ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Παναγιώτη Τικόπουλου, βάσεις δηλώσεως κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Σ. Π. του Σ., 2. Σ. Π. του Σ., κατοίκων ...,οι οποίοι δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο, 3. Του Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γεωργίου Μανουσάκη και κατέθεσε προτάσεις, 4. Τ. Φ. του Γ., κατοίκου ..., 5. Της ανώνυμης εταιρίας εμπορίας αυτοκινήτων με την επωνυμία "Ε.Λ.Μ.Α. Α.Ε.Β.Ε.Α" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, και 6. Της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "OMEGA INSURANCE" και ήδη " PROTON Α.Ε.Γ.Α" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι ανωτέρω 4ος, 5ος και 6ος των αναιρεσιβλήτων δεν παραστάθηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις 100/2007, 182/2007 και 313/2007 αγωγές όλων των διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:72/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 221/2010 του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5-11-2010 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 1-2-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του 3ου των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Από τις επικαλούμενες και προσκομιζόμενες εκθέσεις επιδόσεως υπ' αριθμ. 6934 και 6935/16-5-2011 της δικαστικής επιμελήτριας ..., 4760Δ' και 4759Δ/17-5-2011 του δικαστικού επιμελητή ... και 3390/17-5-2011 της δικαστικής επιμελήτριας ..., αποδεικνύεται ότι ακριβές αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση για συζήτηση της υπόθεσης για την ανωτέρω δικάσιμο επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στους πρώτο, δεύτερο, τέταρτο, πέμπτη και έκτη αναιρεσιβλήτους. Όμως αυτοί δεν εμφανίστηκαν στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του οικείου πινακίου με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε κατέθεσαν δήλωση μη παραστάσεως κατά το άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Συνεπώς, η συζήτηση πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν παρόντες όλοι οι διάδικοι (άρθρο. 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ).

2.- Με το άρθρο 25 παρ. 1 εδ. τέταρτο του Συντάγματος, όπως αυτό ισχύει μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του έτους 2001, τίθεται ο κανόνας ότι οι κάθε είδους περιορισμοί που μπορούν να επιβληθούν στα ατομικά δικαιώματα "πρέπει να προβλέπονται είτε απευθείας από το Σύνταγμα είτε από το νόμο, εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού, και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας". Κατά την αρχή αυτή, η οποία ως γενική αρχή του δικαίου ίσχυε και προ της ρητής αποτυπώσεώς της στο Σύνταγμα κατά την προαναφερθείσα αναθεώρησή του, οι νομίμως επιβαλλόμενοι περιορισμοί των ατομικών δικαιωμάτων πρέπει να πληρούν τα ακόλουθα τρία κριτήρια, πρέπει δηλαδή να είναι α) κατάλληλοι, ήτοι πρόσφοροι για την πραγμάτωση του επιδιωκόμενου σκοπού, β) αναγκαίοι, ήτοι να συνιστούν μέτρο τα οποίο, σε σχέση με άλλα δυνάμενα να ληφθούν μέτρα, επάγεται τον ελάχιστο δυνατό περιορισμό για τον ιδιώτη ή το κοινό, και τέλος γ) εν στενή εννοία αναλογικοί, να τελούν δηλαδή σε εύλογη σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό, ώστε η αναμενόμενη ωφέλεια να μην υπολείπεται της βλάβης που προκαλούν (Ολ.Α.Π. 43/2005). Η αρχή της αναλογικότητας, ως κανόνας δικαίου που θέτει όρια στον περιοριστικό του ατομικού δικαιώματος νόμο, απευθύνεται κατ' αρχήν στο νομοθέτη. Στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου, ήτοι στις σχέσεις μεταξύ ιδιωτών, επίκληση της αρχής της αναλογικότητας μπορεί να γίνει αν ο κοινός νομοθέτης είτε έχει παραβιάσει την αρχή αυτή, θεσπίζοντας με νόμο υπέρμετρους περιορισμούς ατομικών δικαιωμάτων, οπότε ο δικαστής μπορεί, ελέγχοντας τη συνταγματικότητα του νόμου, να μην εφαρμόσει αυτόν (άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγματος), είτε έχει παραλείψει να ασκήσει τις συνταγματικές του υποχρεώσεις, καταλείποντας κενό, οπότε η αρχή της αναλογικότητας καλείται επικουρικώς σε εφαρμογή. Στο πεδίο των αδικοπρακτικών σχέσεων (άρθρο 914 επ. Α.Κ.) και ειδικότερα στο ζήτημα του μέτρου της επιδικαστέας χρηματικής ικανοποιήσεως ο νόμος προβλέπει στο άρθρο 932 Α.Κ. ότι το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση, δηλαδή χρηματική ικανοποίηση ανάλογη με τις περιστάσεις της συγκεκριμένης περιπτώσεως. Με τη διάταξη αυτή ο κοινός νομοθέτης έλαβε υπόψη του την αρχή της αναλογικότητας, εξειδικεύοντάς την στο ζήτημα του προσδιορισμού του ύψους της χρηματικής ικανοποιήσεως. Επομένως, σύμφωνα με τα ανωτέρω, δεν υπάρχει έδαφος άμεσης εφαρμογής της διατάξεως του άρθρου 25 παρ. 1 εδάφιο τέταρτο του Συντάγματος, η ευθεία δε επίκλησή της κατά τον προσδιορισμό του ύψους της χρηματικής ικανοποιήσεως στερείται σημασίας, αφού δεν θα οδηγούσε σε διαφορετικά, σε σχέση με τον κατ' εφαρμογή του άρθρου 932 Α.Κ. προσδιορισμό αυτής, αποτελέσματα (Α.Π 6/2009 Ολ). Κατά συνέπεια, ο από το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ. δεύτερος λόγος του αναιρετηρίου, με τον οποίο προσάπτεται στο Εφετείο ευθεία παράβαση της κατά το άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος αρχής της αναλογικότητας, αλλά και των διατάξεων των άρθρων 914, 932, 300 Α.Κ., 10 του ν. 489/1976 και 6 παρ 1, 8 παρ. 2, 9 παρ. 2 και 10 παρ. 2 της Ε.Σ.Δ.Α., κατά τον προσδιορισμό του ποσού της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης, που επιδικάστηκε στους αναιρεσείοντες, ως εκ του ότι το ποσό αυτό δεν αντιστοιχεί στην οφειλόμενη εύλογη χρηματική ικανοποίηση, αλλά είναι κατά πολύ μικρότερο, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

3.- Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 330 και 914 Α.Κ. προκύπτει, ότι προϋποθέσεις της ευθύνης προς αποζημίωση είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, το παράνομο της πράξης ή παράλειψης αυτού και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της πράξης ή παράλειψης και της επελθούσας ζημίας. Συνυπαιτιότητα υπάρχει, κατά το άρθρο 300 Α.Κ., όταν ο ζημιωθείς συντέλεσε από δικό του πταίσμα στη ζημία και την έκτασή της, οπότε το δικαστήριο μπορεί να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό της. Στην περίπτωση αυτή, η μεν κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή ή όχι πταίσματος του ζημιωθέντος, η οποία είναι κρίση σχετική με νομική έννοια, υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο κατά τις διατάξεις του άρθρου 559 αριθ 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., η κρίση όμως για τον καθορισμό του ποσοστού κατά το οποίο πρέπει να μειωθεί η αποζημίωση δεν υπόκειται στον έλεγχο αυτό, γιατί αφορά εκτίμηση πραγμάτων. Εξάλλου κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., δημιουργείται λόγος αναιρέσεως αν παραβιασθεί κανόνας ουσιαστικού δικαίου, συνίσταται δε η παραβίαση στην εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή κανόνα που υπάρχει, όταν εφαρμόζεται ή δεν εφαρμόζεται κατά περίπτωση κανόνας ενώ δεν υπάρχουν ή υπάρχουν, αντίστοιχα, οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, σύμφωνα με τα όσα ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας. Περαιτέρω, κατά το εδάφιο 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Έλλειψη δε ή ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα της αιτιολογίας, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, υπάρχει, όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται διόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικά τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στην προκειμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόστηκε (Ολ.Α.Π. 25/2004). Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: Την 29-3-2006 και περί ώρα 01.00 ο Σ. Π., οδηγώντας την υπ' αριθμ. ... δίκυκλη μοτοσικλέτα, έβαινε επί της οδού Ερυθρού Σταυρού στην Καβάλα με κατεύθυνση προς την οδό Κουντουριώτου ... στο αριστερό μέρος του ρεύματος πορείας του, ενόψει του ότι είχε την πρόθεση να στρίψει αριστερά και να κατευθυνθεί προς την οδό Κουντουριώτου, στην παραπάνω δε μοτοσικλέτα συνεπέβαινε και ο Α. Ζ.. Τότε το υπ' αριθμ. ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, οδηγούμενο από τον Τ. Φ., που ήταν σταθμευμένο στο αριστερό άκρο του ρεύματος κυκλοφορίας της οδού Ερυθρού Σταυρού προς την οδό Κουντουριώτου, παράνομα εξήλθε από την πιο πάνω θέση στάθμευσης στην οδό, πραγματοποιώντας ελιγμό προς τα δεξιά και εισήλθε στο προαναφερόμενο ρεύμα κυκλοφορίας της οδού Ερυθρού Σταυρού και παρεμβλήθηκε στην πορεία της υπ' αριθμ. ... μοτοσικλέτας, η οποία υπέπεσε με το εμπρόσθιο μέρος της στην πίσω δεξιά και στη συνέχεια στην εμπρόσθια δεξιά θύρα του αυτοκινήτου, κατέπεσε στο οδόστρωμα και συρόμενη προσέκρουσε στις σιδερένιες διακοσμητικές μπάλες του πεζοδρομίου, συμπαρασύροντας τους δύο επιβαίνοντες σε αυτή και τέλος ακινητοποιήθηκε στην αποβάθρα του λιμένα. Αποτέλεσμα ήταν και ο βαρύτατος τραυματισμός των επιβατών του δικύκλου και ειδικότερα του Α. Ζ., που διακομίσθηκε στο Γεν. Νοσοκομείο Καβάλας, όπου και νοσηλεύθηκε στη Μ.Ε.Θ. μέχρι 31-3-2006, οπότε απεβίωσε λόγω εγκολεασμού και οιδήματος εγκεφάλου. Κύρια υπαίτιος του ατυχήματος κρίνεται ο Τ. Φ.. Ποσοστό συνυπαιτιότητας της τάξεως του 10% στην πρόκληση του ατυχήματος και κυρίως της εκτάσεως των συνεπειών του θα πρέπει να αποδοθεί όμως και στον Σ. Π., ο οποίος εκινείτο με ταχύτητα περί τα 60 χιλιόμετρα την ώρα, που υπερέβαινε το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο των πενήντα χιλιομέτρων ανά ώρα. Περαιτέρω προέκυψε ότι κατά το συγκεκριμένο ατύχημα τόσο ο Σ. Π., όσο και ο Α. Ζ. δεν έφεραν προστατευτικό κράνος, ως όφειλαν κατ' άρθρο 12 του ΚΟΚ, γεγονός που συνετέλεσε στη διεύρυνση των συνεπειών του τραυματισμού καθένα απ' αυτούς, σοβαρό για τον πρώτο και θανάσιμο για τον δεύτερο, εφόσον οι πιο καίριες σωματικές βλάβες που υπέστησαν εντοπίζονται στο χώρο της κεφαλής τους, όπως πιο πάνω περιγράφηκαν και οι οποίες θα είχαν μειωθεί σημαντικά, κατά την κοινή λογική, σε διαφορετική περίπτωση. Επομένως θα πρέπει να αποδοθεί σε καθένα από τους ανωτέρω και για την αιτία που μνημονεύθηκε, ποσοστό συνυπαιτιότητας της τάξεως του 20% όσον αφορά τις συνέπειες του τραυματισμού τους. Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν παραβίασε ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου τις αναφερόμενες στη μείζονα σκέψη διατάξεις ουσιαστικού δικαίου και διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικόν έλεγχο αναφορικά με το ουσιώδες ζήτημα της ύπαρξης συντρέχοντος πταίσματος του θανόντος και ειδικότερα της συνδρομής αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παραλείψεώς του να φορέσει προστατευτικό κράνος και του επελθόντος θανάτου του, αφού δέχεται ότι απεβίωσε λόγω εγκολεασμού και οιδήματος εγκεφάλου και η έλλειψη προστατευτικού κράνους συντέλεσε στο θανάσιμο τραυματισμό του, εφόσον οι πιο καίριες σωματικές βλάβες εντοπίζονται στο χώρο της κεφαλής τους, οι οποίες θα είχαν μειωθεί σημαντικά, κατά την κοινή λογική, σε διαφορετική περίπτωση. Κατά συνέπεια, ο τρίτος αντίθετος λόγος της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί.

4.- Το άρθρο 522 Κ.Πολ.Δ., που εφαρμόζεται και στις δικαζόμενες, κατά το άρθρο 581Α' του Κ.Πολ.Δ., διαφορές, ορίζει ότι "με την άσκηση της εφέσεως η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο μέσα στα όρια που καθορίζονται από την έφεση και τους πρόσθετους λόγους". Έτσι σε απόφαση που εκδίδεται σε αγωγή αποζημιώσεως από αυτοκινητικό ατύχημα, που γίνεται δεκτή κατ' ουσίαν από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και κατά παραδοχή ενστάσεως του εναγομένου από το άρθρο 300 Α.Κ. μειώνεται αναλόγως κατά το ποσοστό της συνυπαιτιότητας το αριθμητικό ποσό ζημίας, ο εναγόμενος δύναται με την έφεσή του να διατυπώσει παράπονο κατά της πρωτόδικης απόφασης ως προς το κεφάλαιο της συνυπαιτιότητας του ενάγοντος στην έκταση της σωματικής του βλάβης, ζητώντας την εξολοκλήρου παραδοχή της ενστάσεως του άρθρου 300 Α.Κ. κατά μεγαλύτερο ποσοστό ευθύνης του ενάγοντος. Στην περίπτωση αυτή συμπροσβάλλεται αναγκαίως και το κεφάλαιο της αποζημιώσεως υπό την έννοια, ότι σε περίπτωση παραδοχής της εφέσεως κατά το μνησθέν κεφάλαιο της ενστάσεως από το άρθρ. 300 Α.Κ.,θα μειωθεί αναλόγως και το ποσό της αποζημιώσεως του ενάγοντος (Α.Π. 632/2010, Α.Π. 442/2002). Αντίθετα, σε περίπτωση που ήθελε κριθεί από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ότι το ποσοστό συνυπαιτιότητας του ενάγοντος στην έκταση της σωματικής του βλάβης είναι το ίδιο με εκείνο που δέχτηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο και έτσι μείωσε κατά τούτο το ύψος της αποζημίωσης του ενάγοντος, το Εφετείο δεν μπορεί στη συνέχεια να προβεί σε νέα μείωση ή σε αύξηση του ποσού αυτής χωρίς να διατυπώνεται ειδικό παράπονο με λόγο εφέσεως ή αντεφέσεως ως προς το ύψος της αποζημιώσεως που επιδικάστηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Εξάλλου, ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη "πράγματα" που δεν προτάθηκαν. Ως "πράγματα" νοούνται οι πραγματικοί ισχυρισμοί που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση δικαιώματος. Είναι "πράγματα" οι λόγοι εφέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι που αφορούν αυτοτελείς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών. Την παραβίαση συνιστά η παραδοχή ανύπαρκτου λόγου εφέσεως ή έρευνα κεφαλαίου έξω από τα όρια της εφέσεως και της αντεφέσεως (Α.Π. 599/2003). Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, ενώ δέχεται ανελέγκτως ότι ο θανών Α. Ζ. βαρύνεται με ποσοστό συνυπαιτιότητας 20% όσον αφορά τις συνέπειες του τραυματισμού του, επειδή δεν φορούσε προστατευτικό κράνος, δηλ. αυτό που δέχεται και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, στην συνέχεια μειώνει τα ποσά που επιδικάστηκαν ως χρηματική ικανοποίηση για ψυχική οδύνη από το Πρωτοδικείο, το οποίο κατά τον προσδιορισμό της έλαβε υπόψη και το ανωτέρω ποσοστό συνυπαιτιότητος του θανόντος, στους αναιρεσείοντες Δ. Ζ., Ά. σύζυγο Δ. Ζ. και Μ. Ζ., στα ποσά των 60.000, 60.000 και 35.000 ευρώ αντίστοιχα έναντι εκείνων των 80.000, 80.000 και 40.000 ευρώ, που επιδικάστηκαν πρωτοδίκως. Και τούτο παρόλο που δεν είχε διατυπωθεί παράπονο ειδικώς για το ύψος των επιδικασθέντων ποσών με λόγο εφέσεως, όπως προκύπτει από το από 16-7-2008 δικόγραφο της εφέσεως της ασφαλιστικής εταιρείας "PROTON Α.Ε.Γ.Α" (έκτης αναιρεσίβλητης), που παραδεκτά επισκοπείται από τον Άρειο Πάγο (άρθρο 561 παρ.2 Κ.Πολ.Δ.), όπου περιέχεται παράπονο για τη συνυπαιτιότητα του θανόντος Α. Ζ.. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με την από 15-7-2008 έφεση του "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ", διότι ναι μεν στην έφεση αυτή περιέχεται παράπονο για τη συνυπαιτιότητα του Γ. Π. στο ατύχημα και όχι για το κεφάλαιο της ψυχικής οδύνης, όμως αυτό κατά της εφέσεως των αναιρεσειόντων άσκησε παραδεκτά αντέφεση, στην οποία διατυπώνει παράπονο και για το κεφάλαιο αυτό και ζητεί τη μείωσή του. Συνακόλουθα, το Εφετείο δεν υπέπεσε ως προς αυτό στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. και άρα ο πρώτος λόγος αναιρέσεως ως προς το "Επικουρικό Κεφάλαιο" είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Είναι όμως βάσιμος ως προς την ασφαλιστική εταιρεία "PROTON Α.Ε.Γ.Α", διότι η πληττομένη απόφαση μείωσε τα ποσά που επιδικάστηκαν ως χρηματική ικανοποίηση για ψυχική οδύνη στους τρεις πρώτους αναιρεσείοντες Δ. Ζ., Ά. Ζ. και Μ. Ζ., χωρίς να υπάρχει στην έφεσή της ειδικός λόγος εφέσεως ως προς το ύψος του κεφαλαίου αυτού. Δηλαδή δέχτηκε ανύπαρκτο λόγο εφέσεως και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια, όπως ορθότερα εκτιμάται η σχετική αιτίαση, του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση ως προς τους αναιρεσιβλήτους Σ. Π., Σ. Π., "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ", Τ. Φ., ανώνυμη εταιρεία "ΕΛΜΑ Α.ΕΒ.ΕΑ" και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του τρίτου αναιρεσιβλήτου "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ", που παρέστη και κατέθεσε προτάσεις. Πρέπει όμως να γίνει δεκτή ως προς την έκτη αναιρεσίβλητη εταιρεία με την επωνυμία "PROTON Α.Ε.Γ.Α", να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση μόνο κατά το μέρος της που αφορά το κεφάλαιο της ψυχικής οδύνης των τριών πρώτων αναιρεσειόντων, να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά τούτο για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από δικαστές άλλους, πλην εκείνων που δίκασαν (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικασθεί η έκτη αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων αυτών (άρθρ. 178, 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-11-2010 αίτηση για αναίρεση της 221/2010 απόφασης του Εφετείου Θράκης, ως προς τους αναιρεσίβλητους Σ. Π., Σ. Π., "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ", Τ. Φ. και ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "Ε.Λ.Μ.Α. Α.Ε.Β.Ε.Α.". Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ", τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Αναιρεί την ίδια ως άνω απόφαση κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό της παρούσας και μεταξύ των αναιρεσειόντων Δ. Ζ., Ά. Ζ. και Μ. Ζ. και της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "PROTON Α.Ε.Γ.Α".

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη εταιρεία "PROTON Α.Ε.Γ.Α" στη δικαστική δαπάνη των ανωτέρω τριών αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Φεβρουαρίου 2012. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 23 Μαρτίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ