482/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 482 / 2015 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 482/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Χρυσικό, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αντώνιο Ζευγώλη, Γεώργιο Λέκκα, Πηνελόπη Ζωντανού και Αθανάσιο Καγκάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 6 Οκτωβρίου 2014, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος - καθ'ου η κλήση: Δ. Α. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παντελή Χαντζή και κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου - καλούσας: Α. Α. του Ι., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Πετρόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6/10/2003 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 805/2006 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 627/2009 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε ο αναιρεσείων με την από 17/11/2009 αίτησή του, επί της οποίας εκδόθηκε η 60/2013 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφερε προς συζήτηση η αναιρεσίβλητη με την από 1/7/2013 κλήση της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Πηνελόπη Ζωντανού ανέγνωσε την από 30/1/2014 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος Δικαστηρίου, τότε Αρεοπαγίτη και ήδη Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Γεωργίου Γεωργέλλη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι) Με την 805/2006 απόφαση του Πολυμελούς πρωτοδικείου Πατρών έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης με την οποία αυτή ζητούσε αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης για την σε βάρος της τελεσθείσα από τον 1ο εναγόμενο και ήδη αναιρεσείοντα και από την 2η εναγομένη (εδώ μη διάδικο) αδικοπραξία. Κατόπιν άσκησης εφέσεων από τους διαδίκους εκδόθηκε η 627/2009 απόφαση του Εφετείου Πατρών, που απέρριψε αυτές και επικύρωσε την Πρωτόδικη απόφαση. Ήδη δε με την από 16-11-2009 αίτηση ζητείται η αναίρεση της παραπάνω εφετειακής απόφασης. Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 Κ.Πολ.Δ ). Είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 Κ.Πολ.Δ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577§3 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙ) Κατά το άρθρο 559 αρ. 11 του Κ.Πολ.Δ. αναίρεση επιτρέπεται, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Από τη διάταξη της τρίτης περίπτωσης του άρθρου 559 αρ. 11 του Κ.Πολ.Δ., σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 335, 338, 339, 340 και 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι το δικαστήριο, για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση, συνεκτιμά ελεύθερα όλα τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για την απόδειξη των ισχυρισμών τους, οι οποίοι ασκούν επιρροή στην έκβαση της δίκης. Και έχει μεν υποχρέωση το δικαστήριο να αιτιολογήσει σχετικώς την απόφασή του, να αναφέρει δηλαδή τους λόγους που το οδήγησαν στο αποδεικτικό του πόρισμα, όχι όμως και να κάνει ειδική μνεία καθενός από τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη του. Αν, όμως, από το όλο περιεχόμενο της απόφασης δεν καθίσταται απολύτως βέβαιο, ότι, για το σχηματισμό δικανικής πεποίθησης επί ενός ουσιώδους ζητήματος, ελήφθησαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν όλα τα αποδεικτικά μέσα, που με επίκληση προσκομίσθηκαν, τότε ιδρύεται ο προβλεπόμενος στο άρθρο 559 αριθμ.11γ ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης (ΑΠ 54/2013).

ΙΙΙ) Με τον πρώτο λόγο της αίτησής του, ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι δεν έλαβε υπόψη την νόμιμα προσκομισθείσα και επικαλεσθείσα από αυτόν 668/2007 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, με την οποία κηρύχθηκε αθώος της αξιόποινων πράξεων της ηθικής αυτουργίας σε υφαρπαγή ψευδούς βεβαίωσης και της ηθικής αυτουργίας σε ψευδή έγγραφη υπεύθυνη δήλωση του ν. 2599/1986, που φερόταν ότι τέλεσε σε βάρος της αναιρεσίβλητης.

Όπως δε προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης, το Εφετείο, που την εξέδωσε, για το σχηματισμό της κρίσης του ότι ο αναιρεσείων τέλεσε την παραπάνω αδικοπραξία σε βάρος της αναιρεσίβλητης αναφέρεται ότι έλαβε υπόψη και όλα τα έγγραφα που οι διάδικοι προσκόμισαν και επικαλέστηκαν. Ο αναιρεσείων, παραπονούμενος για την όμοια ως άνω παραδοχή της πρωτόδικης απόφασης, επικαλέσθηκε και προσκόμισε νομίμως ενώπιον του Εφετείου την υπ` αριθμ. 668/2007 απαλλακτική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, που εκδόθηκε στο μεταξύ, με την οποία απόφαση ο αναιρεσείων κηρύχθηκε αθώος της αξιόποινων πράξεων της ηθικής αυτουργίας σε υφαρπαγή ψευδούς βεβαίωσης και της ηθικής αυτουργίας σε ψευδή έγγραφη υπεύθυνη δήλωση του ν. 2599/1986.

Και είναι μεν αληθές ότι στην προσβαλλομένη απόφαση αναφέρεται ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη "και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι", πλην όμως, παρά τη βεβαίωση αυτή του Εφετείου και ενόψει του ότι στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση: α) αναφέρεται ότι "ο πρώτος εναγόμενος προκάλεσε με πρόθεση στη δεύτερη εναγομένη την απόφαση να τελέσει τις ως άνω άδικες πράξεις της και συγκεκριμένα με συνεχείς προτροπές, υποδείξεις και παραινέσεις την κατέπεισε να τελέσει τα (ποινικά και αστικά) αδικήματα της υφαρπαγής ψευδούς βεβαιώσεως και της ψευδούς έγγραφης υπεύθυνης δηλώσεως" και β) δεν μνημονεύεται καθόλου η υπ` αριθμ. 668/2007 αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, δεν καθίσταται απολύτως βέβαιο, ότι το Εφετείο έλαβε πράγματι υπόψη την τελευταία αυτή ποινική απόφαση, την οποία είχε προσκομίσει και επικαλεσθεί, όπως προαναφέρθηκε ο αναιρεσείων και την οποία το Εφετείο είχε υποχρέωση να λάβει υπόψη, κατά τα προεκτεθέντα και με τη συνεκτίμηση προσηκόντως, έστω και εάν δεν την είχε υιοθετήσει, αποκρούοντας όμως αιτιολογημένα το περιεχόμενό της.

Κατά συνέπεια, ιδρύεται στην προκειμένη περίπτωση ο από το άρθρο 559 αρ.11 περ. γ` Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης, Κατόπιν αυτών, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, παρελκούσης πλέον της εξέτασης του δευτέρου αναιρετικού λόγου, να παραπεμφθεί δε η υπόθεση για νέα εκδίκαση στο δικαστήριο, που την εξέδωσε, εφόσον είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

Η αναιρεσίβλητη λόγω της ήττας της πρέπει να καταδικασθεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρο 176 και 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 627/2009 απόφαση του Εφετείου Πατρών

Παραπέμπει την υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 10 Νοεμβρίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 23 Απριλίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ