481/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 481 / 2014 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 481/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Παναγιώτη Ρουμπή, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 2 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ό. χήρας Σ. Ι., το γένος Η. Κ., και 2) Κ. Ι. του Σ., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γρηγόριο Μιχαηλίδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)Χ. χήρας Κ. Τ., το γένος Γ. Α., 2)Θ. Κ. Τ., 3)Σ. Κ. Τ., 4)Γ. συζ. Σ. Κ., το γένος Β. Τ., και 5)Κ. συζ. Δ. Κ., το γένος Β. Τ., κατοίκων ... Οι 2η και 3η ατομικά και ως καθολικοί διάδοχοι της Ε. Τ. του Θ.. Όλοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αλέξανδρο Αναστασιάδη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/1/2001 αγωγή της ήδη 1ης αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Δράμας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 63/2001 και μετά την από 28/8/2007 τριτανακοπή των ήδη αναιρεσιβλήτων 180/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 5/2011 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 21/3/2012 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελένη Διονυσοπούλου ανέγνωσε την από 9/9/2013 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 5/2011 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας, που δίκασε ως Εφετείο κατ' αντιμωλία των διαδίκων επιλαμβανόμενο, κατά το μέρος που ενδιαφέρει, αγωγής των αναιρεσιβλήτων κατά των αναιρεσειόντων αναγνωριστικής κυριότητας κληροτεμαχίου γεωργικού κλήρου κείμενου σε παραμεθόρια περιοχή, μετά από την άσκηση έφεσης κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, Ειρηνοδικείου Δράμας, που απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την αγωγή, την οποία έφεση δέχθηκε ως ουσιαστικά βάσιμη και αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε ως κατ' ουσίαν βάσιμη την αγωγή.

Επειδή από τις διατάξεις του άρθρου 1 του Ν. Δ/τος 1189/1972 και τις προ της ισχύος αυτού διατάξεις του άρθρου 196 του Αγροτικού Κώδικος, όπως τούτο αντικατεστάθη με το άρθρο 77 του ν. δ/τος 2185/1952 και συνεπληρώθη υπό του άρθρου 64 του ν. δ/τος 3149/1955, προκύπτει ότι προκειμένου περί κλήρων κειμένων στις υπό του νόμου 1336/1938 καθοριζόμενες παραμεθόριες περιοχές, στις οποίες υπήχθη και ο Νομός Δράμας, η κυριότητα τούτων περιέρχεται στους κληρούχους, όχι από την δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της αποφάσεως του Υπουργού Γεωργίας ή του αρμοδίου Γενικού Διοικητού για την κύρωση της οριστικής διανομής, όπως ορίζει η γενική διάταξη του άρθρου 189 παρ. 1, 2 και 3 του Αγροτικού Κώδικος (αρθρ. 1 παρ. 1, 2 και 9 του α.ν. 1722/1939), αλλά μόνον από και δια της μεταγραφής του εκδοθέντος από την αρμοδία αρχή οριστικού τίτλου (παραχωρητήριο). Εξάλλου, και μετά την δια του νόμου 431/1968 επελθούσα νομοθετική μεταβολή, αν δεν έχει χωρήσει κτήση κυριότητος από τον κληρούχο επί του κλήρου κατά τον προβλεπόμενο κατά περίπτωση τρόπο από τον Αγροτικό Κώδικα, ο κλήρος, ανήκων κατά κυριότητα στο Ελληνικό Δημόσιο, είναι ανεπίδεκτος χρησικτησίας, η οποία έτσι μπορεί να αρχίσει μόνον από τότε που ο κληρούχος απέκτησε την κυριότητα επί το κλήρου. (Ολ. ΑΠ 8/2001). Περαιτέρω κατά το άρθρο 560 παρ.1 Κ.Πολ.Δ., το οποίο είναι ταυτόσημο με το άρθρο 559 παρ.1 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, αν αυτός δεν εφαρμόσθηκε ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή αν εφαρμόσθηκε ενώ δεν έπρεπε καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση. Τούτο συμβαίνει όταν το δικαστήριο εφάρμοσε το νόμο, παρότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε το νόμο παρότι τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται. Στην προκειμένη περίπτωση το Πολυμελές Πρωτοδικείο όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλομένης απόφασης δέχθηκε ως αποδειχθέντα τα ακόλουθα κρίσιμα πραγματικά περιστατικά: "Με τον υπ' αριθμ. 4/18.4.2007 τίτλο κυριότητας της Διεύθυνσης Πρόνοιας Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης, ο οποίος μεταγράφηκε νόμιμα .......... Παραχωρήθηκε κατά κυριότητα στις ενάγουσες το υπ' αριθμ. 175 οικόπεδο, εμβαδού 240 τ.μ., που βρίσκεται στο ... Οικοδομικό Πολυγωνο του ρυμοτομικού σχεδίου Συνοικισμού Αμπελοκήπων Δράμας, επειδή ήταν οι νόμιμες κληρονόμοι του αρχικού δικαιούχου αστικής αποκατάστασης Θ. Τ........... Αμέσως μετά την έκδοση του ανωτέρω παραχωρητηρίου οριοθέτησαν το οικόπεδο με τη συνδρομή τοπογράφου μηχανικού και (με εξώδικο που επιδόθηκε την 1.6.2007) ζήτησαν από την πρώτη των εναγομένων (Ό. χήρα Σ. Ι.), η οποία βρισκόταν στην κατοχή του να τους το αποδώσει. Αυτή απάντησε με την επίδοση στις 15.6.2007 της από 12.6.2007 εξωδίκου ότι με την υπ' αριθμ. 63/2001 απόφαση του Ειρηνοδικείου Δράμας, η οποία εξεδόθη επί ασκηθείσης αγωγής της (αναγνωριστικής κυριότητας) στρεφόμενης κατά του δευτέρου των εφεσιβλήτων και μεταγράφηκε κατέστη κυρία αγροτεμαχίου και ήδη οικοπέδου, ενταχθέντος στο σχέδιο πόλης, εμβαδού 860 τ.μ., που βρίσκεται στο ... Ο.Τ. του συνοικισμού Αμπελοκήπων Δράμας με έκτακτη χρησικτησία. Η ίδια ισχυρίζεται ότι νεμόταν το ακίνητο από το 1965 με καλή πίστη και διάνοια κυρίου μέχρι το 2001 και ότι εντός του εν λόγω ακινήτου των 560 τ.μ. εμπίπτει το επίδικο οικόπεδο........... Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η πρώτη των εφεσιβλήτων δεν ήταν δυνατόν να αποκτήσει κυριότητα επί του επιδίκου με τα προσόντα της χρησικτησίας, διότι πρόκειται για ακίνητο που βρίσκεται σε παραμεθόρια περιοχή, το οποίο παραχωρήθηκε από το Δημόσιο, κατά τα ανωτέρω αποδειχθέντα στις ενάγουσες, με το ανωτέρω παραχωρητήριο, η μεταγραφή του οποίου έγινε στις 22.5.2007, από την οποία και μόνον ήταν δυνατή η άσκηση νομής χρησικτησίας στο επίδικο, με συνέπεια να μην έχει αυτή συμπληρωθεί μέχρι σήμερα ο απαραίτητος χρόνος νομής χρησικτησίας. Πριν από την ανωτέρω ημερομηνία (22.5.2007) ο κλήρος, ανήκων κατά κυριότητα στο Δημόσιο δεν ήταν δεκτικός χρησικτησίας". Έτσι που έκρινε το Πολυμελές Πρωτοδικείο ότι δηλαδή επειδή το επίδικο κληροτεμάχιο, κείμενο σε παραμεθόρια περιοχή μέχρι το χρόνο της μεταγραφής του παραχωρητηρίου ανήκε στην κυριότητα του Ελληνικού Δημοσίου ήταν ανεπίδεκτο χρησικτησίας και συνεπώς δεν απέκτησε την κυριότητα αυτού η πρώτη των εναγομένων με έκτακτη χρησικτησία, ως νεμηθείσα τούτο με διάνοια κυρίας από το 1965 συνεχώς πλέον της εικοσαετίας δεν παραβίασε με εσφαλμένη εφαρμογή τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, ούτε τη διάταξη του άρθρου 1045 ΑΚ δια της παραλείψεως της εφαρμογής της, αφού στην απόφασή του υπάρχει νομική ακολουθία μεταξύ των πραγματικών γεγονότων που έγιναν δεκτά από αυτήν και του συμπεράσματος του δικανικού συλλογισμού.

Συνεπώς όσα αντίθετα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδοντας στην προσβαλλομένη απόφαση, την πλημμέλεια της ευθείας παραβίασης των παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεων από το άρθρο 560 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. είναι αβάσιμος.

Επειδή με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. (παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου) που είναι ταυτόσημος με το άρθρο 559 Κ.Πολ.Δ. ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται δηλαδή αν η αγωγή ή η ένσταση ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ. ΑΠ 27/1998, 28/1998, Ολ. ΑΠ 7/2006 και Ολ. ΑΠ 10/2011). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 281 ΑΚ, η άσκηση του δικαιώματος απαγορεύεται αν υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη ή τα χρηστά ήθη ή ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής το δικαίωμα θεωρείται ότι ασκείται καταχρηστικώς, όταν η συμπεριφορά του δικαιούχου που προηγήθηκε ή η πραγματική κατάσταση που διαμορφώθηκε κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε, χωρίς κατά νόμο να εμποδίσουν τη γένεση ή να επάγονται την απόσβεση του δικαιώματος, καθιστούν μη ανεκτή την μεταγενέστερη άσκησή του, κατά τις περί δικαίου και ηθικής αντιλήψεις του μέσου κοινωνικού ανθρώπου, αφού τείνει στην ανατροπή καταστάσεως που δημιουργήθηκε υπό ορισμένες ειδικές συνθήκες και διατηρήθηκε για πολύ χρόνο, με επακόλουθο να συνεπάγεται επαχθείς συνέπειες για τον υπόχρεο. Απαιτείται δηλαδή, για να χαρακτηρισθεί καταχρηστική η άσκηση του δικαιώματος, να έχει δημιουργηθεί στον υπόχρεο, από τη συμπεριφορά του δικαιούχου, σε συνάρτηση και με εκείνη του υπόχρεου και μάλιστα ευλόγως, η πεποίθηση ότι ο δικαιούχος δεν πρόκειται να ασκήσει το δικαίωμά του. Απαιτείται ακόμη οι πράξεις του υπόχρεου και η υπ' αυτού δημιουργηθείσα κατάσταση, επαγόμενη ιδιαιτέρως επαχθείς για τον υπόχρεο επιπτώσεις, να τελούν σε αιτιώδη σύνδεσμο με την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου. Μόνη η μακροχρόνια αδράνεια του δικαιούχου και όταν ακόμη δημιούργησε την εύλογη πεποίθηση στον υπόχρεο ότι δεν υπάρχει το δικαίωμα ή ότι δεν πρόκειται αυτό να ασκηθεί, δεν αρκεί για να καταστήσει καταχρηστική την μεταγενέστερη άσκηση αυτού, αλλά απαιτείται να συντρέχουν, προσθέτως, ειδικές συνθήκες και περιστάσεις, προερχόμενες, κυρίως, από την προηγηθείσα συμπεριφορά του δικαιούχου και του υπόχρεου, ενόψει των οποίων και της αδράνειας του δικαιούχου, η επακολουθούσα άσκηση του δικαιώματος, τείνουσα στην ανατροπή της διαμορφωθείσας καταστάσεως υπό τις ανωτέρω ειδικές συνθήκες και διατηρηθείσας για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, να εξέρχεται των υπό της ανωτέρω διατάξεως διαγραφομένων ορίων. Η ειρημένη δε αδράνεια του δικαιούχου, που δεν είναι απαραίτητο να προκαλεί αφόρητες ή δυσβάστακτες για τον υπόχρεο συνέπειες, αρκεί και η επέλευση δυσμενών απλώς για τα συμφέροντά του επιπτώσεων, πρέπει να υφίσταται επί μακρό χρονικό διάστημα, πλην ελάσσονα του διά την παραγραφή του δικαιώματος υπό του νόμου προβλεπομένου, από τότε που ο δικαιούχος μπορούσε να ασκήσει το δικαίωμά του. (Ολ. ΑΠ 7/2002, 8/2001) Περαιτέρω η ένσταση καταχρηστικής ασκήσεως μπορεί να αντιταχθεί και κατά της διεκδικητικής ή αναγνωριστικής αγωγής δικαιώματος κυριότητας επί ακινήτου το οποίο αποτελεί τεμάχιο παραχωρηθέντος κατά τις διατάξεις του Αγροτικού Κώδικα αγροτικού κλήρου, που βρίσκεται σε παραμεθόρια περιοχή. Η κυριότητα σε τέτοιο ακίνητο αποκτάται σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 193, 196 του Αγροτικού Κώδικα, 77 του ΝΔ/τος 2185/1952, 1 παρ. 1 εδβ και16 του ΝΔ/τος 1189/1972 από τη μεταγραφή του παραχωρητηρίου που εκδίδεται από την αρμόδια αρχή. Εξάλλου σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 79 παρ. 2 του Αγροτικού Κώδικα ο αποκατασταθείς κληρούχος από την εγκατάστασή του στον κλήρο θεωρείται ως καλής πίστεως νομέας (πλασματικός) και προστατεύεται με τις αγωγές περί προστασίας της νομής ή αιτήσεις. Έτσι κατά το χρονικό διάστημα από την εγκατάσταση του δικαιούχου στον κλήρο μέχρι τη μεταγραφή του παραχωρητηρίου, ο κληρούχος που έχει την προσδοκία απόκτησης του δικαιώματος κυριότητας προστατεύεται έναντι των τρίτων, οι οποίοι παράνομα τον διαταράσσουν ή τον αποβάλουν από την πλασματική νομή, Μακρόχρονη αδράνεια του δικαιούχου-κληρούχου να ασκήσει κατά τρίτου τις παραπάνω προστατευτικές της νομής του εξουσίες συνδυαζόμενη με ειδικές περιστάσεις, εφ' όσον συντρέχουν και οι λοιποί όροι εφαρμογής του άρθρου 281 ΑΚ, μπορεί να καταστήσει καταχρηστική την άσκηση από τον κληρούχο ή τους διαδόχους του διεκδικητικής ή αναγνωριστικής αγωγής κατά τρίτου μετά τη μεταγραφή του παραχωρητηρίου και τη συνακόλουθη έκτοτε κτήση από τον κληρούχο του δικαιώματος της κυριότητας. Με το δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση αιτίαση από τον αρ. 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ. και ειδικότερα της ευθείας παραβίασης της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 281 ΑΚ, με εσφαλμένη εφαρμογή, για την απόρριψη ως μη νόμιμης της ένστασης των αναιρεσειόντων περί καταχρηστικής άσκησης της ένδικης αξίωσης των αναιρεσιβλήτων. Όπως προκύπτει από την παραδεκτή επισκόπηση κατ' άρθρο 561 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ. των διαδικαστικών εγγράφων, οι αναιρεσείοντες, ως εναγόμενοι, προς απόκρουση της αγωγής ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου πρόβαλαν την ένσταση της καταχρηστικής άσκησης του αγωγικού δικαιώματος των αναιρεσιβλήτων, επικαλούμενοι προς θεμελίωση της ιστορικής βάσης αυτής ότι "επειδή η έκδοση του παραπάνω τίτλου κυριότητας υπέρ των αντιδίκων εκδόθηκε το έτος 2007 ήτοι 42 έτη μετά από την τελευταία παρουσία του δικαιοπαρόχου τους στο επίδικο ακίνητο ή 77 έτη μετά από την τελευταία παρουσία του δικαιοπαρόχου τους στο επίδικο ακίνητο, δεν προέβησαν σε καμμία άμεση ή έμμεση διακατοχική ή άλλη πράξη επί του ακινήτου, τόσον οι ίδιοι όσον και ο δικαιοπάροχός τους όσο ζούσε". Επομένως το Πολυμελές Πρωτοδικείο με το να απορρίψει ως μη νόμιμη την ένσταση αυτή, την οποία επανέφεραν ενώπιόν του με τις προτάσεις τους οι αναιρεσείοντες ως εφεσίβλητοι, δεχόμενο ειδικότερα ότι τα εκτιθέμενα προς θεμελίωση αυτής πραγματικά περιστατικά και αληθή υποτιθέμενα δεν καθιστούν καταχρηστική την άσκηση της αγωγής, αφού μόνον η επίκληση της αδράνειας των εναγουσών να ασκήσουν την αγωγή χωρίς την επίκληση ειδικών συνθηκών και περιστάσεων προερχομένων από προηγηθείσα συμπεριφορά των δικαιούχων εναγουσών, που να δικαιολογεί τη δημιουργία πεποίθησης στους αναιρεσείοντες ότι δε θα ασκήσουν την ένδικη αξίωσή τους, με μεταβολή της στάσης τους και με επιχείρηση εκ των υστέρων ανατροπής της κατάστασης που είχε διαμορφωθεί και χωρίς να προσδιορίζονται οι συγκεκριμένες δυσμενείς συνέπειες που θα επέλθουν σε βάρος των αναιρεσειόντων, ορθώς δεν εφάρμοσε την παραπάνω ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 281 ΑΚ, αφού τα προαναφερόμενα περιστατικά δεν πληρούν το πραγματικό της διάταξης αυτής και δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια από τον αρ. 1 του άρθρου 560 Κ.Πολ.Δ.

Συνεπώς ο δεύτερος λόγος της αίτησης αναίρεσης είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν τούτων πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του κατατεθέντος σύμφωνα με το άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ., που προστέθηκε με το άρθρο 12 παρ. 2 του Ν. 4055/2012, παραβόλου και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, ως ηττηθέντες διάδικοι, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

Για τους λόγους αυτούς

Απορρίπτει την από 21-3-2012 αίτηση των Ό. Ι. και Κ. Ι. περί αναιρέσεως της 5/2011 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Δράμας.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσόν των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιανουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Μαρτίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ