47/2012 · 47/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 47 / 2012 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 47/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου Χαράλαμπου Ζώη), Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Παναγιώτη Ρουμπή, Βασίλειο Λαμπρόπουλο και Γεώργιο Σακκά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 2 Δεκεμβρίου 2011, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Του Ελληνικού Δημοσίου, όπως νόμιμα εκπροσωπείται από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Πάτρα, το οποίο εκπροσωπήθηκε δια του Παρέδρου του ΝΣΚ Ευάγγελου Μαρίνη, βάσει του άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Γ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του Ανδρέα Παπαδόπουλου και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-9-2001 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών και την 5-3-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 27/2003 οριστική του Μον/λούς Πρωτοδικείου Πατρών και 980/2005 του Εφετείου Πατρών ως προς την 1η αγωγή του και 244/2007 απόφαση του Ειρηνοδικείου Πατρών και 860/2009 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών ως προς την 2η αγωγή του. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1-9-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 17 παρ.4 του Συντάγματος και των άρθρων 7 παρ. 1, 9 παρ.3, 10 παρ.1, 2, 17 παρ. 1 και 27 παρ. 4 ν.δ. 797/1971 (πρβλ. παρόμοιες διατάξεις των άρθρων 7, 9, 11 και 12 παρ. 1 του ν. 2882/2001), προκύπτει, ότι με την κήρυξη της απαλλοτρίωσης γεννάται απευθείας από το νόμο (ex lege) η ενοχή (αρθρ. 287 ΑΚ) από την απαλλοτρίωση μεταξύ του υπέρου η απαλλοτρίωση και του καθού, δυνάμει της οποίας ο καθού δανειστής δικαιούται να απαιτήσει από τον οφειλέτη υπέρου η απαλλοτρίωση την καταβολή της πλήρους αποζημιώσεως του. Η επιδίωξη ικανοποίησης της αξίωσης αυτής η οποία γεννάται απευθείας από το νόμο με την κήρυξη της απαλλοτρίωσης και δεν έχει χωρίς άλλο, τον χαρακτήρα αποζημίωσης με βάση την διάταξη του άρθρου 105 του Εισ.Ν.Α.Κ., υπάγεται στη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων στα οποία έχει επιφυλαχθεί(άρθ.94 παρ.3,και ανωτέρω διατάξεις) η δικαιοδοσία του προσδιορισμού της καταβλητέας αποζημιώσεως καθώς και της αναγνώρισης των δικαιούχων αυτής ,ως συνδεόμενη στενά με τα θέματα αυτά (ΑΠ 1611/09).

Στην προκειμένη περίπτωση, με την ένδικη από 5-3-2003 αγωγή του ο αναιρεσίβλητος ισχυρίζεται ότι με την 1149641/9011/0010/23-12-1993 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομικών και ΠΕΧΩΔΕ κηρύχθηκε αναγκαστική απαλλοτρίωση για δημόσια ωφέλεια σε έκταση, εντός της οποίας περιλαμβάνεται και το υπ' αριθμ. ΚΠ 147 ακίνητό του, για το οποίο καθορίστηκε η οριστική τιμή μονάδος με την 891/1999 απόφαση του Εφετείου Πατρών, ενώ με την 225/1996 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πατρών αναγνωρίσθηκε δικαιούχος της αποζημιώσεως και ότι το εναγόμενο (αναιρεσείον) αρνείται να του καταβάλει την αποζημίωση που αναλογεί στα επικείμενα και συστατικά επί του απαλλοτριωθέντος ακινήτου του, με την δικαιολογία ότι αυτοαποζημιώνεται ως ωφελούμενος παρόδιος ιδιοκτήτης. Με βάση το ιστορικό αυτό ζήτησε να υποχρεωθεί το Ελληνικό Δημόσιο να του καταβάλει ως αποζημίωση για τα επικείμενα το αναλογούν σε αυτά ποσό των 5.746,14 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής. Έχοντας το περιεχόμενο αυτό η ένδικη αγωγή υπάγεται στη διαδικασία των πολιτικών δικαστηρίων και επομένως ο πρώτος λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 560 αριθμ. 3 ΚΠολΔ, με τον οποίο υποστηρίζεται ότι αποκλειστική δικαιοδοσία έχουν τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

2. Με το δεύτερο λόγο της αναιρέσεως προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η αιτίαση, από το άρθρο 560 αριθ. 1 ΚΠολΔ, ότι παρεβίασε το άρθρο 33 ν. 2971/2001, δεχόμενο ότι η διάταξη αυτή αφορά όχι μόνο την αποζημίωση του εδάφους, αλλά και τα υπάρχοντα εντός αυτού συστατικά. Ο λόγος αυτός είναι αλυσιτελής. Διότι το Πρωτοδικείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, στήριξε το διατακτικό της στην παραδοχή ότι ο αναιρεσίβλητος έχει αξίωση για την πληρωμή της οριστικής αποζημιώσεως, που ήδη έχει καθοριστεί για τα επικείμενα του απαλλοτριωθέντος ακινήτου, με την 891/1999 απόφαση του Εφετείου Πατρών. Η ενασχόλησή του και με τη διάταξη του άρθρου 33 του ν. 2971/2001 είναι πλεοναστική και η σχετική αιτιολογία της δεν στηρίζει το διατακτικό της. Επομένως, πρέπει να απορριφθεί ο δεύτερος λόγος ως απαράδεκτος. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρ 176 και 183 ΚΠολΔ), ο οποίος παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-9-2010 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της 860/2009 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 23-12-2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιανουαρίου 2012.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ