479/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 479 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 479/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ Ποινικό Τμήμα - Σε Συμβούλιο

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωνσταντίνο Βαρδαβάκη, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη, Χρύσανθο Παπούλια, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Χρήστου Σιδέρη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Πελαγίας Λόζιου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 13 Δεκεμβρίου 2005, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αιτούντος Σ. Μ. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε στο ακροατήριο με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Σπυρίδωνα Παπαϊωάννου, για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε με την υπ’ αριθμ. 324/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κερκύρας.

Το Τριμελές Εφετείο Κέρκυρας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αιτών ζητεί τώρα την επανάληψη της διαδικασίας, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Ιουλίου 2005 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1491/2005.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Χρήστος Σιδέρης, εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ανδρέα Ζύγουρα, με αριθμό 412/05.10.2005 στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Φέρομεν ενώπιον του Δικαστηρίου υμών την από 12 Ιουλίου 2005 αίτησιν του καταδικασθέντος Σ. Σ. Μ., κατοίκου ..., περί επαναλήψεως της διαδικασίας σχετικώς με την υπ’ αριθμ. 324/2004 αμετάκλητον απόφασιν του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Κερκύρας και εκθέτομεν τα εξής:

Κατά τον άρθρον 525 παρ. 1 Κ.Π.Δ., η ποινική διαδικασία που επερατώθη δι’ αμετακλήτου αποφάσεως επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασθέντος δια πλημμέλημα ή κακούργημα, εις τας περιοριστικώς αναφερομένας εις την διάταξιν αυτήν τέσσαρας περιπτώσεις. Κατά την δευτέραν από τας περιπτώσεις αυτάς, η ποινική διαδικασία επαναλαμβάνεται εάν, μετά την οριστικήν καταδίκην τινός, απεκαλύφθησαν νέα άγνωστα εις τους καταδικάσαντας δικαστάς γεγονότα ή αποδείξεις, αι οποίαι μόναι ή εν συνδυασμώ προς τας πρότερον προσκομισθείσας, καθιστούν πρόδηλον, ότι ο καταδικασθείς είναι αθώος ή κατεδικάσθη αδίκως δι’ έγκλημα βαρύτερον εκείνου, το οποίον εξετέλεσε.

Νέον γεγονός εν σχέσει με τον ηθικόν αυτουργόν είναι η μεταγενεστέρα αθώωσις δι’ αντικειμενικούς λόγους του φυσικού αυτουργού, που καθιστά πρόδηλον την αθωότητα του ηθικού αυτουργού (Α.Π. 1376/1992, 1223/1983, 234/1977 Ποιν Χρ ΜΒ σελ. 1045, ΛΔ σελ. 165, ΚΖ σελ. 639 αντιστ.κ.ά.), δεδομένου ότι ηθική αυτουργία εις ανύπαρκτον έγκλημα δεν νοείται (Α.Π. 350/2004 Ποιν Δικ 2004 σελ. 744 κ.ά.).

Έν προκειμένω ο αιτών Σ. Μ., δια της υπ’ αριθμ. 324/2004 αμετακλήτου αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Κερκύρας, κατεδικάσθη εις φυλάκισιν τριών ετών δια την κακουργηματικήν πράξιν της ηθικής αυτουργίας εις κατ’ εξακολούθησιν αρπαγήν ανηλίκου νεωτέρου των δεκατεσσάρων ετών και συγκεκριμένως της Α.

Λ.. Ο φερόμενος όμως ως φυσικός αυτουργός της πράξεως αυτής Α. Μ., υιός του, εκηρύχθη αθώος της προαναφερθείσης πράξεως δια της υπ’ αριθμ. 42/2005 αμετακλήτου αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κερκύρας. Η αθώωσίς του εγένετο δι’ αντικειμενικόν λόγον και συγκεκριμένως, επειδή δεν εστοιχειοθετείτο το ως άνω αποδιδόμενον εις αυτόν έγκλημα.

Συνέπεια τούτου είναι, ότι υφίσταται ήδη καταδίκη του αιτούντος δι’ ηθικήν αυτουργίαν εις ανύπαρκτον έγκλημα. Η αθώωσις αυτή του φυσικού αυτουργού αποτελεί νέον γεγονός υπό την εις το άρθρον 525 παρ. 2 Κ.Π.Δ. έννοιαν, που ήτο άγνωστον εις τους δικάσαντας δικαστάς και καθιστά πρόδηλον ότι ο αιτών είναι αθώος της πράξεως δια την οποίαν κατεδικάσθη.

Εις την κρίσιν δε ταύτην αναμφιβόλως θα κατέληγε το άνω Δικαστήριον εάν είχε υπ’ όψιν του το νέον αυτό αποδεικτικόν στοιχείον. Κατ’ ακολουθίαν πρέπει να γίνη δεκτή η υπό κρίσιν αίτησις, να ακυρωθή η προαναφερθείσα απόφασις και να κηρυχθή αθώος ο κατηγορούμενος, αφού η επανάληψις της συζητήσεως εις το ακροατήριον τυγχάνει ανώφελος και περιττή (Α.Π. 391/1996, 879/1993 Ποιν Χρ ΜΖ’ σελ. 39, ΛΓ’ σελ. 964 αντιστ.

κ.ά., Μπουρόπ. Ερμ. ΚΠΔ έκδ. β’ , τόμ. β’ σελ. 323). ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ -Προτείνομεν: Ι. Να γίνη δεκτή η από 12 Ιουλίου 2005 αίτησις επαναλήψεως της διαδικασίας του Σ. Σ. Μ., κατοίκου .... Ι. Να ακυρωθή η υπ’ αριθμ. 324/2004 απόφασις του Τριμελούς Εφετείου Κερκύρας. ΙΙΙ. Να κηρυχθή αθώος ο ανωτέρω Σ. Σ. Μ. ηθικής αυτουργίας εις κατ’ εξακολούθησιν αρπαγήν ανηλίκου νεωτέρου των δεκατεσσάρων ετών, πράξεως που φέρεται ότι ετελέσθη υπ’ αυτού εις Αυλιώτες Κερκύρας την 17/10/1995 και το χρονικόν διάστημα 11-18/1/1996 εις βάρος της Α.

Λ.. ΙV. Να διαταχθή η απόδοσις εις τον Σ. Σ. Μ. της εγγυήσεως εκ δραχμών 500.000 που κατεβλήθη δι’ εγγυητικής επιστολής της Αγροτικής Τραπέζης Ελλάδος.

Αθήναι 19 Σεπτεμβρίου 2005 Ο Αντεισαγγελεύς του Αρείου Πάγου Ανδρέας Ι. Ζύγουρας"

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και τον πληρεξούσιο του αιτούντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 525 παρ. 1 ΚΠοινΔ, η ποινική διαδικασία που περατώθηκε με αμετάκλητη απόφαση επαναλαμβάνεται προς το συμφέρον του καταδικασμένου για πλημμέλημα ή κακούργημα, εκτός από τις άλλες περιπτώσεις που περιοριστικά αναφέρονται στο άρθρο αυτό και όταν, μετά την οριστική καταδίκη του, αποκαλύφθηκαν νέα, άγνωστα στους δικαστές που τον καταδίκασαν, γεγονότα ή αποδείξεις, τα οποία μόνα τους ή σε συνδυασμό με εκείνα που είχαν προσκομιστεί προηγουμένως, κάνουν φανερό, ότι αυτός που καταδικάστηκε είναι αθώος ή καταδικάστηκε άδικα για έγκλημα βαρύτερο από εκείνο που πραγματικά τέλεσε.

Κατά την αληθινή έννοια της διατάξεως αυτής, νέα γεγονότα ή αποδείξεις, είναι εκείνα που ήταν άγνωστα στο δικαστήριο που τον καταδίκασε, ώστε να μη μπορεί να τα λάβει υπόψη και στον καταδικασθέντα, ώστε να μη μπορεί να τα προβάλει, γιατί αν ήταν γνωστά, έπρεπε να έχουν προβληθεί ενώπιον του Δικαστήριο της ουσίας.

Νέο, κατά την έννοια αυτή, γεγονός για τον ηθικό αυτουργό, αποτελεί η μεταγενέστερη αθώωση του φυσικού αυτουργού για λόγους μη αναγόμενους στην έλλειψη δόλου αυτού ή ικανότητας προς καταλογισμό ή συγνωστής πλάνης, αλλά λόγους που ανάγονται στη συγκρότηση των στοιχείων της αντικειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος, γιατί στην περίπτωση αυτή ελλείπει η άδικη πράξη του αυτουργού, η οποία να σημειωθεί αποτελεί τον πυρήνα της συμμετοχικής δράσεως και ως εκ τούτου, την προϋπόθεση, για την ύπαρξη αξιόποινης ηθικής αυτουργίας.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο αιτών, δυνάμει της υπ’ αριθ. 324/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Κερκύρας, η οποία έχει καταστεί αμετάκλητη μετά την από 11 Οκτωβρίου 2004 γενομένη, ενώπιον του λειτουργικά αρμόδιου Γραμματέα του Εφετείου Κερκύρας, δήλωση παραιτήσεώς του από την ασκηθείσα κατά της αποφάσεως αυτής έφεσή του και την παρέλευση άπρακτης της προθεσμίας προς άσκηση, από τον αιτούντα και τον αρμόδιο Εισαγγελέα, αναιρέσεως κατά της υπ’ αριθ. 10/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Κερκύρας, με την οποία απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, λόγω της ανωτέρω παραιτήσεως, η ασκηθείσα κατά τα άνω έφεση, κηρύχθηκε ένοχος ηθικής αυτουργίας σε αρπαγή ανηλίκου νεότερου των δέκα τεσσάρων ετών, κατ’ εξακολούθηση και του επιβλήθηκε, μετά την αναγνώριση σ’ αυτόν της εκ του άρθρου 84 παρ. 2α ΠΚ ελαφρυντικής περιστάσεως, ποινή φυλακίσεως τριών (3) ετών, η εκτέλεση της οποίας ανεστάλη επί τριετίαν.

Όμως, ο φερόμενος ως φυσικός αυτουργός του ανωτέρω εγκλήματος, γιος του αιτούντος, Α. Μ., με την υπ’ αριθ. 42/2005 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Κερκύρας, η οποία έχει γίνει αμετάκλητη, λόγω παρελεύσεως άπρακτης της νόμιμης προς άσκηση κατ’ αυτής αιτήσεως αναιρέσεως από τον αρμόδιο Εισαγγελέα (βλ. τις από 27 Ιουλίου δύο υπηρεσιακές βεβαιώσεις της Γραμματέως του Εφετείου Κέρκυρας, Α.

Ν.), κηρύχθηκε αθώος του προαναφερθέντος εγκλήματος, για το λόγο ότι, όπως προκύπτει από το αιτιολογικό της αποφάσεως αυτής, οι γονείς της ανηλίκου, Α. Λ., η οποία είχε συνδεθεί συναισθηματικός με τον κατηγορούμενο, έδωσαν τη συγκατάθεσή τους να διατηρήσουν τις σχέσεις τους μέχρις ότου, η ανήλικη τελειώσει το Γυμνάσιο και ο κατηγορούμενος τη στρατιωτική του θητεία και να τελέσουν γάμο, αν οι σχέσεις τους προχωρούσαν καλώς, στα πλαίσια δε των σχέσεών τους αυτών η ανήλικη μετέβαινε στην οικογενειακή οικία του κατηγορουμένου, όπως στις 17.10.1995 και στις 11.1.1996 μέχρι 18.1.1996, αλλά και ο κατηγορούμενος στη δική της, ουδέποτε δε ο κατηγορούμενος υποστήριξε την εκούσια διαφυγή της ανήλικης από την εξουσία των γονέων της, οι οποίοι, πάντοτε γνώριζαν που βρισκόταν αυτή με τον κατηγορούμενο και σε κάθε στιγμή ανεμποδίστως μπορούσαν να μεριμνήσουν για το πρόσωπό της.

Όπως, από το σκεπτικό αυτό προκύπτει, η αθώωση του φυσικού αυτουργού έγινε, εν όψει της συγκαταθέσεως των γονέων της ανήλικης προς διατήρηση των σχέσεών της με τον κατηγορούμενο, η οποία αποκλείει την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος της αρπαγής ανηλίκου, είτε αυτό τελείται με την αφαίρεση του ανηλίκου από εκείνον που δικαιούται να μεριμνήσει για το πρόσωπό του, είτε με την υποστήριξη της εκουσίας του ανηλίκου διαφυγής από την εξουσία του δικαιουμένου να μεριμνήσει για το πρόσωπο αυτού.

Συνεπεία τούτου είναι ότι υφίσταται καταδίκη του αιτούντος για ηθική αυτουργία σε πράξη η οποία δεν είναι κατ’ αρχήν άδικος και επομένως, ελλείπει συστατικός όρος της ηθικής αυτουργίας. Η αθώωση αυτή του φυσικού αυτουργού αποτελεί νέο, κατά την προαναφερθείσαν αυτού έννοια, γεγονός, το οποίο κατά την έκδοση της καταδικαστικής για τον αιτούντα αποφάσεως, ήταν άγνωστο στους δικαστές που τον καταδίκασαν και καθιστά πρόδηλο, ότι ο αιτών είναι αθώος της πράξεως, για την οποία καταδικάστηκε.

Στην κρίση δε αυτή αναμφιβόλως θα κατέληγε το άνω Δικαστήριο αν είχε υπόψη του το νέο αυτό αποδεικτικό στοιχείο.

Εν όψει όσων εκτέθηκαν ανωτέρω, πρέπει να γίνει δεκτή κατ’ ουσίαν η υπό κρίση αίτηση, να ακυρωθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να κηρυχθεί αθώος ο κατηγορούμενος, αφού η επανάληψη της συζητήσεως στο ακροατήριο δεν κρίνεται αναγκαία, αλλά περιττή.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δέχεται την από 12 Ιουλίου 2005 αίτηση του κατηγορουμένου, Σ. Μ. του Σ., κατοίκου ..., για επανάληψη της διαδικασίας που περατώθηκε αμετακλήτως κατά τα αναφερόμενα στο σκεπτικό.

Ακυρώνει την υπ’ αριθ. 324/2004 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κερκύρας.

Κηρύσσει τον κατηγορούμενο, Σ. Μ. του Σ. αθώο ηθικής αυτουργίας σε κατ’ εξακολούθηση αρπαγή ανηλίκου νεοτέρου των δέκα τεσσάρων ετών, που φέρεται ότι τελέσθηκε από αυτόν στους Αυλιώτες Κερκύρας, στις 17.10.1995 και από 11.1.1996 μέχρι 18.1.1996, σε βάρος των γονέων της ανήλικης, Α. Λ., Γ. Λ. του Γ. και Μ. συζύγου Γ. Λ.. Και

Διατάσσει την απόδοση της χρηματικής εγγυήσεως εκ δραχμών πεντακοσίων χιλιάδων (500.000), που καταβλήθηκε με εγγυητική επιστολή της Αγροτικής Τράπεζας Ελλάδας.-

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Ιανουαρίου 2006 . Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 23 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ