Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to vague grounds and unsupported claim of evidence non-consideration.

Απόφαση 475 / 2013 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 475/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Ιωάννη Χαμηλοθώρη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις 19 Νοεμβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. Β. συζ. Ι. Κ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε.

Της αναιρεσιβλήτου: Π. συζ. Θ. Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευθύμιο Σφήκα, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 10 Μαΐου 2000 αγωγές της ήδη αναιρεσείουσας ως και την από 5 Μαΐου 2000 ομοία της ήδη αναιρεσίβλητης που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Καβάλας και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 216/2004 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 146/2010 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 30 Σεπτεμβρίου 2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Ιωάννης Χαμηλοθώρης, ανέγνωσε την από 22 Οκτωβρίου 2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 568 παρ. 4 και 576 παρ. 1 και 2 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης δεν εμφανιστεί κάποιος από τους διαδίκους, είτε αυτός είναι ο αναιρεσείων είτε ο αναιρεσίβλητος, εξετάζεται ποιος από αυτούς επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης. Αν η συζήτηση επισπεύδεται από το διάδικο που εμφανίστηκε και δεν εμφανιστεί ο αντίδικος του, πρέπει να προσκομίζεται με επίκληση το αποδεικτικό επίδοσης της σχετικής κλήσης προς συζήτηση, ενώ αν συζήτηση επισπεύδεται από τον αντίδικο του διαδίκου που εμφανίστηκε, πρέπει να προσκομίζεται με επίκληση η κλήση που του επιδόθηκε (είτε αυτοτελώς είτε με την αίτηση αναίρεσης και της πράξης ορισμού δικασίμου).

Στην προκειμένη περίπτωση, κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη, ενώ δεν εμφανίστηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο η αναιρεσείουσα. Με επιμέλεια της τελευταίας επισπεύσθηκε η συζήτηση και επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στην αναιρεσίβλητη για τη δικάσιμο της 5.12.2011, κατά την οποία η εκδίκαση της υπόθεσης αναβλήθηκε για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (19.11.2012), ακριβές αντίγραφο της αίτησης αναίρεσης με κλήση για συζήτηση κατά τη δικάσιμο εκείνη, όπως προκύπτει από την έκθεση επίδοσης 11579β/20.12.2010 της δικαστικής επιμελήτριας Καβάλας Δ. Χ.. Επομένως πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση σαν να ήταν παρούσα και η αναιρεσείουσα (576 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 του ΚΠολΔ συνάγεται ότι, όταν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ), θα πρέπει να εκτίθενται με σαφήνεια και πληρότητα στο αναιρετήριο η συγκεκριμένη διάταξη ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε, το αποδιδόμενο στο δικαστήριο ερμηνευτικό ή υπαγωγικό σφάλμα και τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας και τα οποία θεμελίωσαν την κρίση του, ως προς το βάσιμο ή μη της αγωγής. Μόνο ενόψει των ουσιαστικών παραδοχών του δικαστηρίου της ουσίας μπορεί να ελεγχθεί αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, από το οποίο εξαρτάται τελικά, σύμφωνα με το άρθρο 578 ΚΠολΔ, η ευδοκίμηση της αναίρεσης.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα προσάπτει την πλημμέλεια στο Εφετείο Θράκης, το οποίο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, δέχθηκε την έφεση της εκκαλούσας-ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης και, αφού εξαφάνισε κατά το μέρος αυτό την πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε, ως ουσιαστικά βάσιμη, την αγωγή της τελευταίας, ότι, μολονότι η επίμαχη σύμβαση πώλησης επιχείρησης και υλικών πραγμάτων καταρτίστηκε μεταξύ της αναιρεσίβλητης, ως πωλήτριας, και της ίδιας, η οποία ενεργούσε ως διαχειρίστρια της μονοπρόσωπης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης "ΠΙΕΡΙΑ ΚΟΙΛΑΔΑ ΕΠΕ", έκρινε κατ' εσφαλμένη ερμηνεία των ουσιαστικών κανόνων περί πωλήσεως και εκείνων που διέπουν τη νομική αυτοτέλεια του μόνου εταίρου φυσικού προσώπου της μονοπρόσωπης ΕΠΕ, σύμφωνα με το άρθρο 43α του ν. 3190/1955, ότι η ίδια συνεβλήθη ατομικά στη σύμβαση πώλησης.

Ο λόγος αυτός αναίρεσης, τον οποίο, όπως εκτιμάται στηρίζει η αναιρεσείουσα στο άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, είναι αόριστος και συνακόλουθα πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, διότι, ανεξάρτητα από τη μη παράθεση των συγκεκριμένων διατάξεων ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκαν και ιδίως εκείνων της πώλησης, δεν αναφέρονται με σαφήνεια και πληρότητα ούτε το νομικό σφάλμα του Εφετείου κατά την ερμηνεία των κανόνων ουσιαστικού δικαίου, ούτε οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης του, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο αυτό, υπό τα οποία συντελέστηκε η παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου.

Ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 11γ του ΚΠολΔ, ο οποίος ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, απορρίπτεται ως αβάσιμος, αν προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν.

Στην προκειμένη περίπτωση ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα, με το δεύτερο λόγο αναίρεσης, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την κατάθεση του μάρτυρα ανταπόδειξης, ως προς τη σαφέστατη γνώση της αναιρεσίβλητης για την ύπαρξη και σύσταση της μονοπρόσωπης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης και την ιδιότητα της ίδιας (αναιρεσείουσας) κατά την κατάρτιση της σύμβασης πώλησης, ως διαχειρίστριας.

Από την προσβαλλόμενη όμως απόφαση, στην οποία προτάσσονται στα μνημονευόμενα αποδεικτικά μέσα οι καταθέσεις των μαρτύρων απόδειξης και ανταπόδειξης, οι οποίες περιέχονται στην 24/2003 έκθεση του εισηγητή δικαστή, που ορίστηκε με τη 246/2001 προδικαστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, προκύπτει ότι το Εφετείο για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα έλαβε υπόψη στο σύνολο της και την κατάθεση του μάρτυρα ανταπόδειξης.

Επομένως πρέπει να απορριφθεί και ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, τον οποίο, όπως εκτιμάται, στηρίζει η αναιρεσείουσα στο άρθρο 559 αριθ. 11 του ΚΠολΔ, ως αβάσιμος, και η αίτηση αναίρεσης στο σύνολο της. Ακόμη πρέπει να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης (176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 30.9.2010 αίτηση της Ε. Β. για αναίρεση της απόφασης 146/2010 του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7.1.2013

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Μαρτίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ