472/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 472 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 472/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Νικόλαο Μπιχάκη, Προεδρεύoντα (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Ιωάννη Σίδερη), Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Μαρία Βαρελά και Ασπασία Μαγιάκου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 4 Μαρτίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Π. Λ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Κουράκου - Μαυρομιχάλη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Μ. συζ. Β. Σ., το γένος Γ. Λ., κατοίκου ..., και 2) Α. συζ. Α. Κ., το γένος Γ. Λ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Περικλή Στήνιου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 28/4/2011 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και την από 1/6/2011 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκαν στο Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 6190/2012 του ίδιου Δικαστηρίου και 1246/2014 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 29/10/2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ασπασία Μαγιάκου ανέγνωσε την από 20/2/2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη των αντιδίκων του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 2 παρ.1 του ν.δ 690/1948, η οποία καταργήθηκε με το άρθρο 3 παρ.1 του ν.625/1968 και επαναφέρθηκε σε ισχύ με το άρθρο 6 του ν. 651/1977, απαγορεύεται η μεταβίβαση της κυριότητας οικοπέδων, επαγόμενη την δημιουργία οικοπέδων μη άρτιων, είτε κατά το ελάχιστο εμβαδόν είτε κατά το ελάχιστο πρόσωπο ή βάθος. Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 29 του Ν. 1337/1983 και τα εκτελεστικά του Προεδρικά Διατάγματα, το όριο κάτω από το οποίο δεν επιτρέπεται η κατάτμηση για όλα τα εκτός σχεδίου και εκτός ορίων οικισμών, προϋφισταμένων του 1923, ακίνητα του νομού Αττικής, ορίστηκε στα 20.000 μέτρα.

Από το άρθρο 6 του Ν. 651/1977, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό και με τις παραγράφους 2 και 3 του αυτού άρθρου, κατά την τελευταία των οποίων κάθε δικαιοπραξία εν ζωή ή αιτία θανάτου, έχουσα αντικείμενο απαγορευμένη, κατά τις προηγούμενες παραγράφους, μεταβίβαση κυριότητας, είναι αυτοδικαίως και εξ υπαρχής απολύτως άκυρη, συνάγεται ότι κάθε δικαιοπραξία, όπως είναι η διαθήκη, με τη οποία γίνεται μεταβίβαση τμήματος οικοπέδου και εξαιτίας της οποίας δημιουργούνται μη άρτια οικόπεδα, είναι άκυρη. Ειδικότερα, ως προς την διαθήκη σημειώνεται ότι η άκυρη διανεμητική διάταξη δεν επηρεάζει τις λοιπές διατάξεις της, εκτός αν συντρέχει περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 181 ΑΚ. Τα πρόσωπα δε τα οποία εγκαταστάθηκαν με την άκυρη διανεμητική του οικοπέδου διάταξη, θεωρούνται κατά την αληθή βούληση του διαθέτη ως κληρονόμοι στο όλο οικόπεδο, το οποίο λαμβάνεται ως κοινή κληρονομική μερίδα [άρθρα 1712, 1800 και 1806 του ΑΚ], ανάλογη με την μαθηματική σχέση μεταξύ της αξίας του και της αξίας της όλης κληρονομιαίας περιουσίας κατά τον χρόνο του θανάτου του κληρονομουμένου. Η κληρονομική ιδανική μερίδα του καθενός από τους ως άνω κληρονόμους, που αφορά η άκυρη διάταξη, είναι ανάλογη με την αξία του τμήματος του οικοπέδου που καταλείφθηκε σ' αυτόν [Ολ.ΑΠ 568/1986).

Περαιτέρω κατά το άρθρο 174 ΑΚ, δικαιοπραξία που αντιβαίνει σε απαγορευτική διάταξη του νόμου, αν δεν συνάγεται κάτι άλλο, είναι άκυρη. Ως απαγορευτική διάταξη εννοείται, κάθε δημόσιας τάξης κανόνας δικαίου [άρθρο 3 ΑΚ], με τον οποίο απαγορεύεται αντίθετη με τον κανόνα αυτό, ρύθμιση. Η ακυρότητα προκύπτει από το σκοπό της διάταξης που παραβιάστηκε.

Αν όμως η απαγορευτική διάταξη απαγγέλει ρητά την ακυρότητα, είναι περιττή η έρευνα του σκοπού της διάταξης. Η ακυρότητα είναι απόλυτη και επέρχεται ανεξάρτητα από τη γνώση της απαγορευτικής διάταξης. Την απόλυτη αυτή ακυρότητα έχει δικαίωμα να επικαλεστεί οποιοσδήποτε έχει έννομο συμφέρον και όταν προκύπτει από παράβαση διάταξης δημόσιας τάξης, λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο.

Άκυρη, σύμφωνα με το πιο πάνω άρθρο, είναι και η διαθήκη, αν το περιεχόμενο της αντιβαίνει στο νόμο και την ακυρότητα της μπορεί να την προτείνει οποιοσδήποτε έχει έννομο συμφέρον. Εξάλλου κατά το άρθρο 559 αρ.8 περ.β' ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναίρεσης και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Πράγματα δε, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, είναι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που συγκροτούν την ιστορική βάση και, επομένως, θεμελιώνουν το αίτημα της αγωγής, ένστασης ή αντένστασης και όχι οι αρνητικοί απλώς ισχυρισμοί ή εκείνοι που αποτελούν επιχειρήματα νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων.

Δεν ιδρύεται όμως ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν το δικαστήριο της ουσίας έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό.

Συνεπώς, αν από την προσβαλλόμενη με αναίρεση απόφαση προκύπτει ότι ο ισχυρισμός εξετάσθηκε και απορρίφθηκε ως απαράδεκτος ή αβάσιμος από το δικαστήριο της ουσίας, παρά τα όσα αντίθετα υποστηρίζονται στο αναιρετήριο, ο σχετικός από τη διάταξη αυτή λόγος απορρίπτεται ως αβάσιμος.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση του δέχθηκε, μετ' ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Η μητέρα των διαδίκων Α. χήρα Γ. Λ., απεβίωσε στην Παλλήνη Αττικής στις 3-12-2002. Κατά το θάνατο της άφησε την με αριθμό .../15-5-1997 δημόσια διαθήκη της, η οποία συντάχθηκε ενώπιον του Συμβολαιογράφου Κρωπίας Κόνωνος Λεβαντή, και δημοσιεύθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κατά τη συνεδρίαση του στις 27-6-2003, σύμφωνα με το 3696/27-6-2003 πρακτικό του ανωτέρω Δικαστηρίου, το οποίο καταχωρήθηκε νόμιμα στο Γενικό Βιβλίο Διαθηκών του Πρωτοδικείου Αθηνών, στον τόμο ...

και αριθμό 74. Με την ως άνω διαθήκη της η θανούσα εγκατέστησε κληρονόμους τα τέκνα της - διαδίκους και συγκεκριμένα όρισε τα εξής: "Η κόρη μου Μ. σύζυγος Β. Σ., θα λάβει στο μερίδιο της ... Ένα περίπου στρέμμα από το αγροτεμάχιό μου στη θέση " ..." περιφέρειας Παλλήνης, με την ως κατωτέρω διάκριση ... Η κόρη μου Α.

σύζυγος Α. Κ., θα λάβει στο μερίδιο της ... Ένα στρέμμα από τον στη θέση " ..." αγρόν μου, περιφέρειας Δήμου Παλλήνης, με την ως κατωτέρω ειδική διάκριση ... Ο υιός μου Π. Γ. Λ., θα λάβει στο μερίδιο του ... Το υπόλοιπον του αγρού μου στη θέση " ..." περιφέρειας Παλλήνης, όσης εκτάσεως και αν είναι με την προς τις ως άνω θυγατέρες μου παραχώρηση των δύο στρεμμάτων ως άνω.

Ειδικώς για το κτήμα τούτο, διευκρινίζω την θέσιν σε κάθε κληρονόμον μου, ως εξής: Η κόρη μου Αναστασία, θα λάβει ένα στρέμμα περίπου, αρχίζοντας από το δρόμο [που είναι στο δυτικό μέρος του κτήματος], προς ανατολάς και η κόρη μου Μαρία, θα λάβει επίσης ένα στρέμμα περίπου μετά την Αναστασία, προς ανατολάς και που η έκταση αυτή, όσο και αν είναι, να φθάνει μέχρι το σπιτάκι, που έχω επιτρέψει και έχει κτίσει ο Π.

από το έτος 1981. Δηλαδή με άλλα λόγια, η έκταση αυτή των δύο θυγατέρων μου, μέχρι το άνω σπιτάκι και τους στάβλους των οικόσιτων ζώων και τις αποθήκες στη συνέχεια και την γεώτρηση, όσο είναι μέχρι το ανατολικό άκρον του κτήματος, να το πάρει ο υιός μου Π.. Το κτήμα αυτό θα έχει προσπέλαση προς το δρόμο δυτικά, με δουλεία διόδου πλάτους τριών [3] μέτρων, μέσα από το κτήμα της Μ.

και της Α., με όριο το κτήμα των ανιψιών μου, Π. και Α. Λ.. Επί πλέον δε διατάσσω και τα εξής: Αν κάποια από τις θυγατέρες μου, καθ’ οιονδήποτε τρόπο φέρει αντίρρηση στη διανομή που κάνω στο άνω κτήμα, εν σχέσει με το τμήμα που αφήνω στον υιόν μου Π., σχετικά με τη νομιμότητα ή μη για το αυτό κτήμα, τότε δεν την εγκαθιστώ κληρονόμον μου στο αυτό κτήμα, θα περιορισθεί στα υπόλοιπα κτήματα που της αφήνω με την παρούσα διαθήκη μου, που αποτελούν και τη νόμιμόν της μοίρα, που σ’αυτήν την περιορίζω και όλο το κτήμα στο " ...", να το πάρει ο υιός μου Π.".

Το συγκεκριμένο αγροτεμάχιο που βρίσκεται στη θέση "..." της κτηματικής περιφέρειας του Δήμου Παλλήνης Αττικής, είναι εκτός του εγκεκριμένου ρυμοτομικού σχεδίου του Δήμου Παλλήνης Αττικής και εντός του Γενικού Πολεοδομικού Σχεδιασμού Παλλήνης Αττικής, έχει δε συνολική έκταση 6.685,24 τ.μ, με κτισμένη σε αυτό γεωργική αποθήκη, επιφάνειας 30 τ.μ.

Ολόκληρο το αγροτεμάχιο είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, σύμφωνα με τις ισχύουσες πολεοδομικές διατάξεις και φαίνεται με τα αλφαβητικά γράμματα αβγδεζηλκΥΦΧΝΞΟΤΣα, στο σύμφωνα με το νόμο 651/1977, από Δεκεμβρίου του 2008 τοπογραφικό διάγραμμα της αρχιτέκτονα μηχανικού Μ. Λ. και με τη δήλωση της συντάξασας μηχανικού του Νόμου 1337/1983 και συνορεύει, σύμφωνα με το ως άνω τοπογραφικό, βόρεια εν μέρει με πλευρά ΤΟ μήκους 162,67 μέτρων, με ιδιοκτησία Π.

και Α. Λ. και εν μέρει με πλευρά αΣ μήκους 24,87 μέτρων, με ιδιοκτησία αγνώστου, νότια εν μέρει με πλευρά ΦΧΝ συνολικού μήκους 148,35 μέτρων, με πρώην ιδιοκτησία Δ. Λ. και τώρα κληρονόμων του και εν μέρει με πλευρά λκΥ συνολικού μήκους 83,68 μέτρων, με ιδιοκτησία Π. και Α. Λ., ανατολικά εν μέρει με πλευρά ΟΞΝ συνολικού μήκους 30,20 μέτρων, με ιδιοκτησίες αγνώστων και εν μέρει με πλευρά ΣΤ μήκους 20,69 μέτρων, με ιδιοκτησία Π.

και Α. Λ. και βορειοδυτικά με τεθλασμένη πλευρά πρόσοψης αβγδεζηλ συνολικού μήκους 63,18 μέτρων, με την οδό ... . Η διάταξη της διαθήκης με την οποία γίνεται κατάτμηση της ιδιοκτησίας της διαθέτη, δεν είναι επιτρεπτή και νόμιμη, σύμφωνα με το Ν. 1337/1983, καθώς το ακίνητο βρίσκεται εντός ΖΟΕ νομού Αττικής και ως εκ τούτου κάθε κατάτμηση αυτού είναι άκυρη.

Οι ενάγουσες σεβόμενες απολύτως τον τρόπο διανομής του επιδίκου κτήματος όπως αυτή αποτυπώθηκε στη διαθήκη της μητέρας τους, υπέβαλαν, αρχικά, στην αρμόδια ΔΟΥ Παλλήνης, δήλωση φόρου κληρονομιάς για το τμήμα του ακινήτου που είχε καταλειφθεί σε κάθε μία απ' αυτές [βλ. τις με αριθμούς 132/2004 και 133/2004 δηλώσεις φόρου κληρονομιάς της ΔΟΥ Παλλήνης].

Πλην όμως, κατόπιν υπόδειξης της Συμβολαιογράφου για την μη νομιμότητα της κατάτμησης του ακινήτου, δυνάμει της διαθήκης και για το ότι στις περιπτώσεις αυτές, θεωρείται ότι ο διαθέτης εγκατέστησε τους τιμώμενους κληρονόμους του σε ανάλογο ποσοστό εξ αδιαιρέτου επί του κληρονομιαίου ακινήτου, υπέβαλαν συμπληρωματική δήλωση στη ΔΟΥ Παλλήνης, δηλώνοντας πλέον ποσοστό 1/6 εξ αδιαιρέτου στο αγροτεμάχιο συνολικής έκτασης 6.685,24 τ.μ., στη θέση " ..." της κτηματικής περιφέρειας Παλλήνης [βλ.

τις υπ'αριθμ. 252 και 253/2009 δηλώσεις φόρου κληρονομιάς της ΔΟΥ Παλλήνης], Στη συνέχεια προέβησαν στην σύνταξη της .../29-4-2009 πράξης αποδοχής κληρονομιάς, που μεταγράφηκε νόμιμα στα βιβλία μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Σπάτων, στον τόμο … και αριθμό 406, με την οποία αποδέχθηκαν το, κατ' ορθή ερμηνεία της διαθήκης, αναλογούν στην καθεμία ποσοστό εξ αδιαιρέτου στο επίδικο κτήμα.

Μάλιστα στην ως άνω πράξη ρητώς αναφέρεται, ότι η εκ μέρους των εναγουσών αποδοχή ποσοστού εξ αδιαιρέτου στο κληρονομιαίο ακίνητο και όχι διαιρετού τμήματος, δεν οφειλόταν προφανώς σε οποιαδήποτε αντίρρηση τους στην γενόμενη με την διαθήκη διανομή του, αλλά επιβαλλόταν από το νόμο. Ειδικότερα, στην πράξη αποδοχής αναφέρεται ότι η κληρονομουμένη σύμφωνα με την παραπάνω διαθήκη της, άφησε στις πιο πάνω κόρες της διαιρετώς από ένα στρέμμα περίπου στην καθεμία, όπως περιγράφεται στην διαθήκη αυτή, όμως, επειδή απαγορεύεται η κατάτμηση του ακινήτου σύμφωνα με το Νόμο, οι πιο πάνω κληρονόμοι, έχουν ποσοστό εξ αδιαιρέτου στο όλο ακίνητο και μάλιστα από 1/6 εξ αδιαιρέτου η καθεμία σε αυτό, που αντιστοιχεί στο ένα στρέμμα περίπου, σύμφωνα με τη βούληση της κληρονομουμένης μητέρας τους, όπως χωρίς αμφιβολία συνάγεται από το σύνολο των διατάξεων της διαθήκης της καθώς και ότι αυτή, αν γνώριζε την ακυρότητα της πιο πάνω διανεμητικής διάταξης, θα ήθελε να ισχύσει ως εγκατάσταση όλων των εγκατασταθεισών στα δήλα πράγματα, ως κληρονόμων στο όλο ακίνητο, σε ποσοστό εξ αδιαιρέτου της κληρονομιάς, ανάλογο με την αξία του καταλειφθέντος, σε κάθε μία από τις κληρονόμους, διαιρετού τμήματος.

Είναι, πρόδηλο, λοιπόν, από τα παραπάνω, ότι όχι μόνο δεν αντιτέθηκαν οι ενάγουσες στην, σε άνισες μερίδες, διανομή του ακινήτου και στην εγκατάσταση στο μεγαλύτερο τμήμα αυτού, του εναγομένου - αδελφού τους, αλλά φρόντισαν να την υλοποιήσουν με τον νομικώς ορθό τρόπο. Άλλωστε, κατ' αποτέλεσμα, είτε κατά διαιρετό τμήμα, είτε κατά ποσοστό εξ αδιαιρέτου, ο εναγόμενος εξακολουθεί να λαμβάνει την μεγαλύτερη μερίδα του ακινήτου ώστε και εξ αυτού του λόγου δεν μπορεί να γίνει λόγος για αντίρρηση των εναγουσών στο δικαίωμα της μητέρας τους να διανείμει με άνισο τρόπο το ακίνητο.

Συνεπώς, ο λόγος για τον οποίο οι ενάγουσες προέβησαν στην ως άνω αποδοχή ποσοστού εξ αδιαιρέτου και όχι διαιρετού τμήματος του ακινήτου, ήταν η απαγόρευση κατάτμησης αυτού και όχι η αντίθεση τους στον τρόπο διανομής του, γεγονός που γνωρίζει ο εναγόμενος δεδομένου ότι στην με αριθμό 400/2007 δήλωση φόρου κληρονομιάς του στην ΔΟΥ Παλλήνης, αναφέρει ότι κατά το Ν. 1337/1983 δεν τυγχάνει σύννομη η δήλωση της διαθήκης περί κατατμήσεως του ως άνω ακινήτου. Στην ίδια δήλωση αναφέρει επίσης, ότι δηλώνει συμπληρωματικώς το σύνολο του ακινήτου, κατ' εφαρμογή του όρου της διαθήκης, "αν για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι νόμιμη η κατάτμηση του παραπάνω ακινήτου, τότε καθιστώ τον υιόν μου Π. γενικόν μου κληρονόμον σε όλη την έκταση των επιπλέον 1800 τ.μ.". Με την δήλωση αυτή ο εναγόμενος θέλησε να θέσει εκποδών το κληρονομικό δικαίωμα των εναγουσών επί του ακινήτου, το οποίο σε κάθε περίπτωση ήθελε η θανούσα και σε κανένα σημείο της διαθήκης τέτοιος όρος δεν διατυπώνεται ούτε μπορεί να συναχθεί ερμηνευτικά από το περιεχόμενο της. Ουδόλως αναφέρεται στην διαθήκη, ότι σε περίπτωση διαπίστωσης της μη νομιμότητας της ως άνω διανομής, θα περιερχόταν ολόκληρο το κληρονομιαίο ακίνητο στον εναγόμενο, αποκλειομένων των εναγουσών.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος της έφεσης με τον οποίο ο εναγόμενος υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι αβάσιμος και ως εκ τούτου απορριπτέος. Αλλά και οι δεύτερος και τρίτος λόγοι της έφεσης, με τους οποίους ο εναγόμενος ισχυρίζεται, ότι το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, εσφαλμένως δέχτηκε ότι το ποσοστό κατά το οποίο συντρέχουν οι ενάγουσες ως κληρονόμοι στο δήλο πράγμα, ανέρχεται στο 1/6 εξ αδιαιρέτου για την καθεμία, δεχόμενο αυθαιρέτως ως ορθή την επικαλούμενη από αυτές στην αγωγή τους εμβαδομέτρηση της αρχιτέκτονος μηχανικού Μ.

Λ., σύμφωνα με την οποία το συνολικό εμβαδόν του κληρονομιαιου ακινήτου ανέρχεται σε 6.685,24 τ.μ., και όχι την επικληθείσα από αυτόν εμβαδομέτρηση του μηχανικού Γ. Σ., κατά την οποία το εμβαδόν του εν λόγω ακινήτου ανέρχεται σε 7.000,02 τ.μ. και επομένως, το ποσοστό καθεμιάς των εναγουσών, θα έπρεπε να οριστεί στο 1/7 εξ αδιαιρέτου, είναι αβάσιμοι και ως εκ τούτου απορριπτέοι.

Η καταμέτρηση της αρχιτέκτονα μηχανικού Μ. Λ. είναι νεότερη της αντίστοιχης, που αναφέρει ο εναγόμενος στην από 1-6-2011 αγωγή του και ορθώς το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο έλαβε υπόψη του αυτή και δέχθηκε ότι οι ενάγουσες είναι συγκληρονόμοι της αποβιώσασας μητέρας τους στο παραπάνω περιγραφόμενο ακίνητο, κατά ποσοστό 1/6 εξ αδιαιρέτου η κάθε μία, το οποίο αντιστοιχεί στην έκταση του ενός [1] στρέμματος, που τους καταλείπεται με την επίμαχη διαθήκη.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, η κρινόμενη έφεση πρέπει να απορριφθεί στο σύνολο της ως κατ' ουσίαν αβάσιμη''. Ο αναιρεσείων με το μοναδικό λόγο αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την από το άρθρο 559 αρ.8 περ.β' ΚΠολΔ πλημμέλεια ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τον τρίτο λόγο της έφεσης του, που περιείχε τον ουσιώδη, κατά τον αναιρεσείοντα, ισχυρισμό περί εσφαλμένου υπολογισμού του ποσοστού, κατά το οποίο οι αναιρεσίβλητες συντρέχουν ως συγκληρονόμοι από διαθήκη της μητέρας τους Α.

Λ. στο επίδικο ακίνητο, με βάση την εμβαδομέτρηση του. Ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι προεχόντως ως απαράδεκτος, διότι ανάγεται στην αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων (άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ), πέραν του ότι είναι απορριπτέος και ως αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από το προαναπτυχθέν περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης ο ισχυρισμός αυτός λήφθηκε υπόψη και ακολούθως απορρίφθηκε ως αβάσιμος ο συναφής με αυτόν τρίτος λόγος έφεσης.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης ως αβάσιμη, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ.4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα των παριστάμενων αναιρεσιβλήτων κατά το νόμιμο αίτημα τους (άρθρα 176, 183, 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29/10/2014 αίτηση του Π. Λ. για αναίρεση της 1246/2014 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Απριλίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 2015.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ