470/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 470 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 470/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Αλεξάνδρα Κακκαβά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Ιανουαρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Σ. Π. του Χ., κατοίκου ..., 2) Κ. συζ. Χ. Μ., το γένος Χ. Π., κατοίκου ... και 3) Π. Π. του Χ., κατοίκου ... ..., εκ των οποίων οι 1η και 2η παραστάθηκαν με την πληρεξούσια δικηγόρο τους Πολυξένη Αργυροπούλου και ο 3ος εκπροσωπήθηκε από την ίδια πληρεξούσια δικηγόρο του Πολυξένη Αργυροπούλου.

Οι αιτούντες και ήδη αναιρεσείοντες με την με αρ. εκθ. καταθ. …19-1-2015 αίτησή τους προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Άρτας ζήτησαν να γίνουν δεκτά τα όσα αναφέρονται σ’ αυτή.

Εκδόθηκε η 24/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άρτας, την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 22-2-2016 αίτησή τους.

Η υπόθεση, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Γεώργιο Χοϊμέ, εκφωνήθηκε από τη σειρά του οικείου πινακίου και συζητήθηκε. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 553 παρ. 1 περ. β’ , 309 εδάφ. α’ , 321 και 495 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτουν τα εξής: Αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των τελεσίδικων αποφάσεων, δηλαδή εκείνων που, απεκδύοντας το δικαστήριο από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνουν τη δίκη και δεν μπορούν να προσβληθούν με τα τακτικά ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας και της έφεσης.

Η τελεσιδικία, της οποίας η ύπαρξη ερευνάται αυτεπάγγελτα, πρέπει να υπάρχει κατά το χρόνο που ασκείται η αναίρεση, ήτοι κατά το χρόνο της κατάθεσης του οικείου δικογράφου στη γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση. Οριστική απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου που υπόκειται, κατ’ αρχήν, σε έφεση μπορεί να προσβληθεί με αίτηση αναίρεσης από εκείνον τον διάδικο που έχασε το δικαίωμα ν’ ασκήσει έφεση, είτε γιατί παρήλθε άπρακτη, μετά την επίδοση, η προθεσμία για άσκηση έφεσης κατ’ αυτής, είτε γιατί παραιτήθηκε, έστω και σιωπηρά, απ’ αυτό.

Τέτοια παραίτηση, με εξαίρεση τις διαφορές του άρθρου 592 του νέου ΚΠολΔ (πρβλ. ΑΠ 265/2012), ενέχει η άσκηση εκ μέρους του αναίρεσης, ενώ διαρκεί η προθεσμία της έφεσης, υπό την προϋπόθεση ότι ο δικηγόρος που υπογράφει την αναίρεση έχει σχετική ειδική πληρεξουσιότητα ή ότι εκ των υστέρων εγκρίθηκε, κατά διασταλτική ερμηνεία του άρθρου 544 αριθμ. 4 ΚΠολΔ, η άσκηση αναίρεσης από τον αναιρεσείοντα, όπως συμβαίνει όταν ο τελευταίος παρίσταται αυτοπροσώπως στον Άρειο Πάγο για τη συζήτηση της αίτησης αναιρέσεως ή παρέχει πληρεξουσιότητα σε δικηγόρο για τη συζήτησή της, δεδομένου ότι η σιωπηρή αυτή παραίτηση είναι επιτρεπτή και χωρίς την τήρηση του κατά το άρθρο 297 ΚΠολΔ τύπου, αφού ο τύπος αυτός αφορά αποκλειστικά την παραίτηση από το δικόγραφο ή από το δικαίωμα ένδικου μέσου που έχει ήδη ασκηθεί.

Το αποτέλεσμα της παραίτησης, δηλαδή η τελεσιδικία της πρωτόδικης απόφασης, ανατρέχει στο χρόνο άσκησης της αναίρεσης, έστω και αν η επίδοση του δικογράφου της έγινε σε μεταγενέστερο χρόνο (σχετ. ΑΠ Ολομ., 17/2013, 5/2001, 9/1996, 626/1980). Σύμφωνα με τα παραπάνω, η υπό κρίση, από 22-2-2016 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης .../22-2-2016, αίτηση αναίρεσης, με την οποία προσβάλλεται η 24/2016 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άρτας, διαδικασίας εκούσιας δικαιοδοσίας, που εκδόθηκε στις 15-2-2016 και που απέρριψε ως απαράδεκτη και, σε κάθε περίπτωση, ως νομικά αβάσιμη τη χωρίς ημερομηνία και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης ...19-1-2015 αίτηση-αντιρρήσεις (κατ’ άρθρ. 16 παρ. 5 του ν. 2664/1998, όπως η παράγραφος αυτή ισχύει μετά τις τροποποιήσεις της) των παραστάντων αιτούντων, ήδη αναιρεσειόντων, ασκήθηκε παραδεκτά, παρά το ότι δεν προκύπτει ότι παρήλθε άπρακτη η προθεσμία για την άσκηση έφεσης, καθόσον από την απευθείας άσκηση της αναίρεσης συνάγεται (σιωπηρή) παραίτηση των αναιρεσειόντων από το δικαίωμά τους να ασκήσουν έφεση.

Η παραίτησή τους αυτή, για την οποία δεν παρασχέθηκε στην πληρεξούσια δικηγόρο τους Πολυξένη Αργυροπούλου η απαιτούμενη, κατ’ άρθρ. 98 περ. β’ ΚΠολΔ, ειδική πληρεξουσιότητα, εγκρίθηκε σιωπηρά από αυτούς και έτσι θεραπεύτηκε η έλλειψη, όπως τούτο προκύπτει από τη μεταγενέστερη, με το προσκομιζόμενο .../26-2-2016 "ειδικό πληρεξούσιο" έγγραφο της συμβολαιογράφου Ψαχνών Εύβοιας Τσαμπίκας Σωτηράκη - Πρίμη, πληρεξουσιότητα που παρασχέθηκε, εκ μέρους των αναιρεσειόντων, στην πιο πάνω δικηγόρο να παραστεί και να τους εκπροσωπήσει ενώπιον του Αρείου Πάγου κατά την παρούσα δικάσιμο, ενώ, επιπλέον, οι πρώτη και δεύτερη αναιρεσείουσες ενέκριναν τα γεγονότα αυτά και με την αυτοπρόσωπη εμφάνισή τους στο ακροατήριο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης.

Η έγκριση, ενεργώντας αναδρομικά, ισχυροποίησε την παραίτηση από το δικαίωμα άσκησης έφεσης, από το χρόνο άσκησης της αναιρέσεως, κατά τα προαναφερόμενα (ΑΠ 1288/2008, ΑΠ 1113/2006, πρβλ. ΑΠ 1191/2011, ΑΠ 247/ 2011, ΑΠ 936/2009).

Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθμ. 4, 566 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει ότι στο έγγραφο της αναίρεσης πρέπει να αναφέρεται, κατά τρόπο σαφή, ορισμένο και ευσύνοπτο, η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας, ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποίο λόγο αναίρεσης, από τους περιοριστικά προβλεπόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ, θεμελιώνει η προβαλλόμενη αιτίαση, άλλως, αν δεν γίνεται η ως άνω αναφορά, η αναίρεση τυγχάνει αόριστη.

Η αοριστία αυτή, που ερευνάται και αυτεπάγγελτα από τον Άρειο Πάγο, δεν μπορεί να θεραπευτεί με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα (ΑΠ Ολομ. 57/1990, ΑΠ 1602/2014). Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες δεν επικαλούνται κάποια συγκεκριμένη αναιρετική πλημμέλεια με παράθεση στο αναιρετήριο σχετικού εδαφίου (αριθμού) από το άρθρο 559 ΚΠολΔ (ούτε καν το άρθρο αυτό μνημονεύεται), ώστε να είναι δυνατό να διαπιστωθεί αν και ποίο λόγο αναίρεσης, από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο παραπάνω άρθρο, θεμελιώνουν οι προβαλλόμενες αιτιάσεις τους, σύμφωνα και με όσα αναπτύχθηκαν στην αρχή της παρούσας σκέψης.

Ειδικότερα, στο αναιρετήριο παρατίθενται απλώς οι ισχυρισμοί των αναιρεσειόντων που προτάθηκαν απ’ αυτούς για να στηρίξουν την αίτησή τους, χωρίς να αναφέρονται οι αναγκαίες παραδοχές της πληττόμενης απόφασης, ούτε, βέβαια, η έννομη συνέπεια που με βάση αυτές διαγνώστηκε και το συγκεκριμένο νομικό σφάλμα.

Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατ’ άρθρ. 577 ΚΠολΔ, εξαιτίας της αοριστίας της και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες, στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 εδάφ. ε’ του ΚΠολΔ, όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015 που ισχύει, κατ’ άρθρ. 1 άρθρο ένατο παρ. 2 και 4 αυτού, για τα ένδικα μέσα που κατατίθενται από 1-1-2016).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-2-2016 και με αύξοντα αριθμό κατάθεσης …/22-2-2016 αίτηση των Σ. Χ. Π. κ.λπ. για αναίρεση της 24/2016 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Άρτας. Και

Διατάζει την εισαγωγή του παραβόλου, που έχουν καταθέσει οι αναιρεσείοντες, στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Φεβρουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Μαρτίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ