470/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 470 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 470/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Φώσκολο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο και Ιωάννη Σίδερη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Τoυ αναιρεσείοντος: ........., ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Βλασία Σεργάκη. Των αναιρεσίβλητων: 1. Ψ1, 2. Ψ2, 3. Ψ3 και 4. Ψ4, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο. Οι 1ος, 2η και 3η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Μαντά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-4-1983 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και των αρχικών διαδίκων 1. ......, 2. ..... και 3. ......, οι οποίοι δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, και την από 15-6-1983 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 16409/1983 του ίδιου Δικαστηρίου και 4492/1984, 9604/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18-9-2006 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Σίδερης ανέγνωσε την από 27-11-2007 έκθεσή, του με την οποία εισηγήθηκε α)να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης, κατά το μέρος που στρέφεται κατά του πρώτου, δεύτερης, και τρίτου των αναιρεσιβλήτων και β) να απορριφθεί η αίτηση, κατά το μέρος που στρέφεται κατά του τετάρτου των αναιρεσιβλήτων. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 576 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ., αν ο αντίδικος εκείνου που επισπεύδει τη συζήτηση δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί αλλά δεν λάβει μέρος σ` αυτή με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση, κατά την εκφώνηση της υποθέσεως στο ακροατήριο και τη συζήτηση που επακολούθησε, δεν εμφανίστηκε ο τέταρτος των αναιρεσιβλήτων. Από την έκθεση επιδόσεως ..... του δικαστικού επιμελητού του Πρωτοδικείου Αθηνών ....... αποδεικνύεται ότι αντίγραφο της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με τις πράξεις καταθέσεώς της και ορισμού δικασίμου καθώς και κλήση για παράστασή κατά τη συζήτησή της στη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της αποφάσεως αυτής, επιδόθηκε νομίμως και εμπροθέσμως στον τέταρτο των αναιρεσιβλήτων, γι` αυτό, παρά την κατά τα ανωτέρω απουσία του, η συζήτησή της θα πρέπει να προχωρήσει σαν να ήταν και αυτός παρών.

Ι). Από τις διατάξεις των άρθρων 68, 73, 76 και 558 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι η αναίρεση απευθύνεται κατ' εκείνων ως προς τους οποίους ο αναιρεσείων έχει έννομο συμφέρον να ζητήσει την εξαφάνιση της προσβαλλόμενης απόφασης, εκτός εάν συντρέχει περίπτωση αναγκαστικής ομοδικίας, οπότε πρέπει η αναίρεση ν' απευθύνεται κατά πάντων των αναγκαίων ομοδίκων.

Εξ' άλλου, με την άσκησή της, κατά το άρθρο 79 του ΚΠολΔ, κυρίας παρέμβασης, με την οποία ο παρεμβαίνων αντιποιείται εν όλω ή εν μέρει το αντικείμενο της μεταξύ άλλων εκκρεμούς δίκης, ναι μεν ο παρεμβαίνων καθίσταται αντίδικος των αρχικών διαδίκων, πλην όμως δε δημιουργείται και σχέση ομοδικίας μεταξύ αυτού και των αρχικών διαδίκων (Α.Π 847/2007, Α.Π. 807/2005).

Στην προκειμένη υπόθεση ο αναιρεσείων άσκησε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την από 20.4.1983 αναγνωριστική της κυριότητάς ακινήτου αγωγής κατά των τριών πρώτων εκ των αναιρεσιβλήτων. Το Πρωτοδικείο με την με αριθμό 16.409/1983 οριστική απόφασή του απέρριψε την αγωγή, ως αόριστη. Κατά της αποφάσεως αυτής ο ενάγων άσκησε έφεση ενώπιον του Εφετείου Αθηνών.

Με την με αριθμό 4492/1984 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου έγινε δεκτή η έφεση και, αφού εξαφανίσθηκε η εκκληθείσα απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, τάχθηκαν τα οικεία θέματα επί των ισχυρισμών των διαδίκων. Ενώπιον του ίδιου Εφετείου ο τέταρτος των αναιρεσιβλήτων άσκησε την από 12.10.2005 κυρία παρέμβασή του.

Το Εφετείο δε στη συνέχεια, συνεκδικάζοντας την αγωγή και την κύρια παρέμβαση, απέρριψε την με αγωγή, ως ουσιαστικά αβάσιμη, την δε κυρία παρέμβαση, ως αόριστη. Κατά της εφετειακής απόφασης ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων, άσκησε την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, την οποία απευθύνει τόσο εναντίον των εναγομένων - αναιρεσιβλήτων, οι οποίοι νίκησαν, όσο και εναντίον του παρεμβάντος, ο οποίος ηττήθηκε.

Με βάση τα περιστατικά αυτά σε συνδυασμό και με όσα στην αρχή της παρούσας σκέψης εκθέτονται, και αφού ληφθεί υπόψη ότι στο αναιρετήριο δεν διαλαμβάνεται λόγος αναίρεσης που αφορά στον παρεμβαίνοντα - τέταρτο των αναιρεσιβλήτων, πρέπει η αίτηση, καθόσον στρέφεται κατά του παρεμβαίνοντος -τετάρτου των ανιρεσιβλήτων ν' απορριφθεί ως απαράδεκτη, για έλλειψη έννομου συμφέροντος.

ΙΙ). Από το άρθρο 559 αρ.6 του Κ.Πολ.Δ. συνάγεται ότι αναίρεση συγχωρείται και όταν ο διάδικος δικάστηκε ερήμην παρά το νόμο, λόγω μη προσηκούσης παραστάσεως, ενώ αυτός μετείχε προσηκόντως της διαδικασίας, υποβάλλοντας εμπροθέσμως προτάσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του όλου περιεχομένου της προσβαλλομένης αποφάσεως, το Εφετείο δέχθηκε ότι ο αναιρεσείων - εκκαλών δεν μετείχε προσηκόντως κατά την ενώπιόν του συζήτηση της από 27.1.1984 εφέσεως κατά της με αριθμό 16409/1983 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, για το λόγο ότι υπέβαλε κοινές προτάσεις προς υποστήριξη τόσο της εφέσεως, ως και της από 20.4.1983 αναγνωριστικής αγωγής του, όσο και προς απόκρουση της από 12.10.2005 κυρίας παρεμβάσεως, που είχε ασκηθεί, κατά τα προαναφερόμενα, από τον κυρίως παρεμβαίνοντα Ψ4, με συνέπεια να δικάσει αυτόν ερήμην, με την αιτιολογία ότι κοινές προτάσεις μπορούσαν να έχουν υποβληθεί μόνο μετά την απόφαση του δικαστηρίου για την συνεκδίκαση της ως άνω αγωγής και κυρίας παρεμβάσεως, και όχι πριν την έκδοση της αποφάσεως αυτής, η δε υποβολή κοινών προτάσεων θεωρείται, κατά τις παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, ότι δεν υποβλήθηκαν για καμία από τις υποθέσεις.

Όμως, και όπως τούτο προκύπτει από την επισκόπηση των από 17.10.2005 προτάσεων του αναρεσείοντος - εκκαλούντος ενώπιον του Εφετείου, αυτός τις υπέβαλε αποκλειστικώς και μόνο προς υποστήριξη της αγωγής και εφέσεώς του, και όχι προς απόκρουση της κυρίας παρεμβάσεως. Οι προτάσεις δε αυτές, που υποβλήθηκαν εμπροθέσμως κατά τις διατάξεις των άρθρων 115, και 524 του Κ.Πολ.Δ., στρέφονται μόνο κατά των εναγομένων - εφεσιβλήτων, και ήδη πρώτου δεύτερης και τρίτου των αναιρεσιβλήτων, και όχι κατά του κυρίως παρεμβαίνοντος, με μοναδικό μάλιστα αίτημα την αποδοχή της ως άνω αναγνωριστικής της κυριότητας του αναιρεσείοντος αγωγής.

Συνεπώς το Εφετείο, που με την προσβαλλομένη απόφασή του έκρινε ότι ο εκκαλών δεν μετείχε προσηκόντως κατά την ενώπιόν του συζήτηση της από 27.1.1984 εφέσεως κατά της με αριθμό 16409/1983 οριστικής αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, για το λόγο αυτός ότι δεν είχε υποβάλλει προτάσεις, και τον δίκασε, συνεπεία τούτου, ερήμην, υπέπεσε στην ως άνω πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.6 του Κ.Πολ.Δ. Κατ` ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Αθηνών που εξέδωσε την αναιρουμένη απόφαση, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18.9.2006 αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που στρέφεται κατά του τετάρτου των αναιρεσιβλήτων, ως απαράδεκτη.

Δέχεται την αίτηση κατά το μέρος που στρέφεται κατά των λοιπών αναιρεσιβλήτων.

Αναιρεί την προσβαλλόμενη ως άνω 9604/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ως προς τους λοιπούς αναιρεσίβλητους.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο πιο πάνω Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους πρώτο, δεύτερη, και τρίτη των αναιρεσιβλήτων στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Φεβρουαρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ