469/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 469 / 2016 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 469/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Δημήτριο Κράνη, Αντώνιο Ζευγώλη και Γεώργιο Κοντό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως, Θεοδώρας Παπαδημητρίου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Ν. Β. του Ρ., κατοίκου ..., 2) Δ. Β. του Ρ., κατοίκου ... 3) Γ. Β. του Ν., κατοίκου ... και 4) Ε. Β. του Ν., κατοίκου ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους: α) Λάμπρο Κιτσαρά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ. και β) Ιωάννη Κωνσταντίνου.

Του αναιρεσιβλήτου: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ", με την ιδιότητά του ως καθολικού διαδόχου του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ", στο όνομα του οποίου εξεδόθη η προσβαλλομένη απόφαση, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα από τον κ. Περιφερειάρχη, εκπροσωπήθηκε δε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Χίζαρη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-7-2007 αγωγή των ήδη τρίτου και τέταρτης των αναιρεσειόντων και των ήδη αποβιωσάντων Ρ. Β. του Ν. και Σ. - Ε. Β. του Ν., που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:13754/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 822/2014 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 4-12-2014 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Κοντός, ανέγνωσε την από 13-11-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της κρινόμενης αίτησης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 17 παρ. 4 εδ. γ" του Συντάγματος 1975 σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 11 παρ. 3 του ν. 2882/2001 "Κώδικας Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων", προκειμένου να συντελεσθεί η αναγκαστική απαλλοτρίωση κατά το άρθρο 7 του νόμου αυτού "Η αποζημίωση που ορίστηκε καταβάλλεται υποχρεωτικά το αργότερο μέσα σε ενάμισι έτος από τη δημοσίευση της απόφασης για τον προσωρινό προσδιορισμό της αποζημίωσης και, σε περίπτωση απευθείας αίτησης για οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης, από τη δημοσίευση της σχετικής απόφασης του δικαστηρίου, διαφορετικά η απαλλοτρίωση αίρεται αυτοδικαίως".

Εξάλλου στην ιδία ως άνω διάταξη του άρθρου 11 παρ. 3 του ν.2882/2001 ορίζεται ότι: "Η αναγκαστική απαλλοτρίωση αίρεται αυτοδικαίως εάν δεν συντελεστεί μέσα σε ενάμισι έτος από τη δημοσίευση της απόφασης προσωρινού καθορισμού της αποζημίωσης και, σε περίπτωση απευθείας οριστικού καθορισμού αυτής, από τη δημοσίευση της σχετικής απόφασης.

Η αρμόδια για την κήρυξη της απαλλοτρίωσης αρχή υποχρεούται να εκδώσει μέσα σε τέσσερις μήνες από τη λήξη της προθεσμίας του προηγούμενου εδαφίου βεβαιωτική πράξη για την επελθούσα αυτοδίκαιη άρση. Η πράξη αυτή δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Εφόσον οι θιγόμενοι ιδιοκτήτες επιθυμούν τη διατήρηση της απαλλοτρίωσης που άρθηκε αυτοδίκαια λόγω παρέλευσης της ως άνω δεκαοκτάμηνης προθεσμίας, μπορούν να υποβάλλουν αίτηση και υπεύθυνη δήλωση προς την αρχή που εξέδωσε την απαλλοτριωτική απόφαση, μέσα σε προθεσμία ενός έτους από την παρέλευση της προθεσμίας, περί διατήρησης της απαλλοτρίωσης και καταβολής της δικαστικά καθορισμένης προσωρινής ή οριστικής αποζημίωσης.

Αν το αίτημα γίνει δεκτό από την αρχή που κήρυξε την απαλλοτρίωση και υποχρεούται στην καταβολή της αποζημίωσης, δεν επιτρέπεται ο ανακαθορισμός της αποζημίωσης ή η αναζήτηση τόκων υπερημερίας". Η υποβολή της ως άνω δηλώσεως απαιτείται για την ενημέρωση του Υπουργείου προς έκδοση της σχετικής πράξεως για ανάκληση της απαλλοτριώσεως, η οποία έχει διαπιστωτικό χαρακτήρα (Ολ.Α.Π. 7/2007).

Η αυτοδικαία, ως άνω, ανάκληση της απαλλοτριώσεως, η οποία, ισχύει και επί των ρυμοτομικών απαλλοτριώσεων, αποβλέπουσα αποκλειστικώς στο συμφέρον του καθού η απαλλοτρίωση ιδιοκτήτη, για να μην παραμένει η κηρυχθείσα εις βάρος του απαλλοτρίωση, επί μακρό χρονικό διάστημα εκκρεμής και μετέωρη, προς βλάβη των συμφερόντων του, λόγω της δεσμεύσεως της ιδιοκτησίας του, μπορεί από αυτόν μόνον να προταθεί, όχι δε και από τον υπέρ ου η απαλλοτρίωση.

Κατά συνέπεια η προθεσμία αυτή ούτε αποκλείει την κατά τη διάρκειά της υποχρέωση της καταβολής της αποζημιώσεως που προσδιορίσθηκε οριστικώς ούτε, στην περίπτωση της απράκτου παρελεύσεώς της επιφέρει απόσβεση της αξιώσεως αποζημιώσεως από την ανωτέρω αιτία για το δικαιούχο, που όχι μόνον δεν την επικαλείται αλλά, αντίθετα, ασκεί αγωγή επιδικάσεως της εν λόγω αποζημιώσεως (Α.Π. 40/2015, 1217/2015, 754/2011, 631/2010, 1390/2007, 156/2005, 1132/2003, 215/2001).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ.: "Αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών". Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συντρέχουν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Στην περίπτωση δε που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, τα οποία ανελέγκτως δέχθηκε ως αποδειχθέντα το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, ιδρύεται δε ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν προφανή την παραβίαση (Α.Π. 43/2013, 335/2012).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε, κατά το ενδιαφέρον την παρούσα αναιρετική διαδικασία μέρος, τα εξής: "Για την εφαρμογή του ρυμοτομικού σχεδίου του Δήμου Θεσσαλονίκης, το οποίο εγκρίθηκε με το διάταγμα της 27.1.1925... και τροποποιήθηκε με τα από 30.12.1955... 25.6.1971...

και 4.6.1971...διατάγματα, εκδόθηκε, από το Τμήμα Πολεοδομικών Εφαρμογών της Διεύθυνσης Πολεοδομίας, η με αριθμό .../16.4.2003 πράξη τακτοποίησης και αναλογισμού αποζημίωσης οικοπέδων, που εγκρίθηκε με τη με αριθμό πρωτ. 29/ΠΕ/οικ/17815/10.5.2003 απόφαση του Νομάρχη Θεσσαλονίκης....Μεταξύ των ιδιοκτησιών που απαλλοτριώθηκαν, λόγω ρυμοτομίας, με την ανωτέρω πράξη είναι η με αριθμό "1" ιδιοκτησία, εμβαδού 1.302,60 τ.μ., που βρίσκεται επί της διασταύρωσης των οδών ...

στο συνοικισμό ... του Δήμου Θεσσαλονίκης..., με φερόμενους δικαιούχους αποζημίωσης τους ενάγοντες. Ειδικότερα, με την ανωτέρω πράξη αναλογισμού αποζημίωσης φέρονται ως υπόχρεοι αποζημίωσης: α. η εναγομένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης ως παρόδια κυρία της ιδιοκτησίας με αριθμό "2" για τμήμα εμβαδού 1.127,20 τ.μ.

της παραπάνω ιδιοκτησίας με αριθμό "1"...β. ο Δήμος Θεσσαλονίκης, ως παρόδιος κύριος της με ιδιοκτησίας με αριθμό "3", για τμήμα εμβαδού 58,55 τ.μ. της παραπάνω ιδιοκτησίας με αριθμό "1 ",... και γ. ο Δήμος Θεσσαλονίκης, ως παρόδιος κύριος της αυτής ιδιοκτησίας με αριθμό "3" για τμήμα εμβαδού 116,85 τ.μ. της παραπάνω ιδιοκτησίας με αριθμό "1" ...

όπως απεικονίζονται στο συνοδεύον την παραπάνω πράξη κτηματολογικό διάγραμμα, που συνέταξε, στις 14.4.2003, η εργοδηγός Δημοσίων Έργων...και θεώρησε, στις 16.4.2003, ο Προϊστάμενος του Τμήματος Πολεοδομικών Εφαρμογών της Δ/νσης Πολεοδομίας Θεσσαλονίκης... Με τη με αριθμό 26551/1.11.2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, καθορίστηκε προσωρινή τιμή μονάδος αποζημίωσης το ποσό των 900,00 ευρώ ανά τ.μ..

Στη συνέχεια, με τη με αριθμο 1044/2006 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία εκδόθηκε επί...αίτησης της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Θεσσαλονίκης, καθορίστηκε οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης για το τμήμα των 1.127,20 τ.μ. στο ποσό των 900,00 ευρώ ανά τ.μ.. Με τη με αριθμό 26551/1.11.2004 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, έγινε δεκτή και ως κατ' ουσίαν βάσιμη η σχετική αίτηση των αρχικώς εναγόντων Ρ.

Β. του Ν., Σ. - Ε. Β. του Ν. και των εναγόντων Γ. Β. του Ν. και Ε. Β. του Ν....και αναγνωρίστηκαν αυτοί δικαιούχοι, κατ' ισομοιρίαν, της αποζημίωσης. Μέσα στους δεκαοκτώ μήνες από τη δημοσίευση της απόφασης καθορισμού προσωρινής τιμής μονάδας αποζημίωσης, ήτοι μέχρι την 1.5.2006, δεν καταβλήθηκε από την εναγομένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης η καθορισθείσα για την έκταση των 1.127,20 τ.μ.

προσωρινή αποζημίωση. Η καθορισθείσα αυτή αποζημίωση δεν καταβλήθηκε ούτε από οποιονδήποτε τρίτο. Ειδικότερα, δεν καταβλήθηκε η αποζημίωση ούτε από το ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "Νομαρχιακό Ταμείο Θεσσαλονίκης", αν ήθελε γίνει δεκτό ότι ...Επίσης, δεν καταβλήθηκε η αποζημίωση ούτε από τον ο.τ.α. με την επωνυμία "Δήμος Θεσσαλονίκης", αν ήθελε γίνει δεκτό, ότι, κατά τον ως άνω χρόνο καθορισμού της προσωρινής αποζημίωσης, ήταν κύριο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 2 και 12 του ν. 1894/1990...

Οι αρχικώς και οι λοιποί ενάγοντες άσκησαν την κρινόμενη αγωγή κατά της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης, φερόμενης ως υπόχρεης αποζημίωσης, επιδιώκοντας την καταψήφιση αυτής. Η απαλλοτρίωση αυτή άρθηκε αυτοδικαίως, λόγω μη συντέλεσής της, μέσα στην προαναφερθείσα προθεσμία, ενώ το δικαστήριο έχει εξουσία να εξετάσει παρεμπιπτόντως, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 2 του ΚΠολΔ, το προδικαστικό ζήτημα της αυτοδίκαιης άρσης της απαλλοτρίωσης.

Ενέργειες των ως άνω δικαιούχων αποζημίωσης, όπως η είσπραξη αποζημίωσης για τα ρυμοτομούμενα τμήματα των 58,55 τ.μ. και 116,85 τ.μ. από τον φερόμενο ως υπόχρεο αποζημίωσης Δήμο Θεσσαλονίκης, λόγω ωφέλειας της παρόδιας ιδιοκτησίας με αριθμό "3", η άσκηση της κρινόμενης, από 12.7.2007... αγωγής κατά του εναγομένου ν.π.δ.δ., του οποίου ήδη οιονεί καθολικός διάδοχος είναι το ν.π.δ.δ.

με την επωνυμία "Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας", δεν ασκούν καμία επιρροή στην ήδη, από 2.5.2006, επελθούσα, κατά το άρθρο 17 παρ. 4 του Συντάγματος και την σύμφωνη προς αυτό διάταξη του άρθρου 11 παρ. 3 του ν. 2882/2001, αυτοδίκαιη άρση της απαλλοτρίωσης. Λόγω της αυτοδίκαιης άρσης της απαλλοτρίωσης, και, συγκεκριμένα της μη καταβολής της προσωρινώς καθορισθείσας αποζημίωσης για το ένδικο τμήμα, μέχρι την 1.5.2006, από τον οποιοδήποτε από τους προαναφερθέντες τρίτους, αλλά και από την εναγομένη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, και αν ήθελε γίνει δεκτό ότι, κατά το χρόνο καθορισμού της προσωρινής τιμής μονάδας αποζημίωσης, ήταν κυρία του ακινήτου υπέρ του οποίου φέρεται να επήλθε ωφέλεια, η εναγομένη δεν έχει υποχρέωση καταβολής της καθορισθείσας αποζημίωσης.

Εξάλλου, η καταβολή της αποζημίωσης μετά τον προβλεπόμενο από τις διατάξεις του άρθρου 17 παρ. 4 του Σ. χρόνο δεν θα αναιρούσε την από 2.5.2006 άρση της απαλλοτρίωσης, ενώ η προβλεπόμενη από τις διατάξεις του άρθρου 11 παρ. 4 του ν. 2882/2001 έκδοση πράξης της διοίκησης, με αίτηση κάθε ενδιαφερομένου, είναι βεβαιωτική.

Επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο το οποίο ..., αφού απέρριψε την ένσταση αυτή ως μη νόμιμη (με το σκεπτικό ότι μόνος ο καθ' ου η απαλλοτρίωση νομιμοποιείται στην προβολή αυτής), δέχθηκε την αγωγή και υποχρέωσε την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης να καταβάλει στους ενάγοντες...κατ' ισομοιρίαν, το ποσό του 1.014.480,00 ευρώ (1.127,20 τ.μ.

Χ 900,00 ευρώ ανά τ.μ.), με το νόμιμο τόκο από την επόμενη της επίδοσης της αγωγής, ως την καθορισθείσα αποζημίωση για την ρυμοτομούμενη αυτή έκταση, εσφαλμένα τις διατάξεις του άρθρου 11 παρ. 3 του ν, 2882/2001 και 17 παρ. 4 του Σ., ερμήνευσε και εφάρμοσε, και, επομένως, πρέπει να γίνει δεκτός και ως κατ' ουσίαν βάσιμος ο μοναδικός λόγος έφεσης, να εξαφανιστεί η εκκαλουμένη ως προς το εναγόμενο ν.π.δ.δ.

με την επωνυμία Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Νομαρχίας Θεσσαλονίκης"... να κρατήσει δε την υπόθεση και να δικάσει την αγωγή ως προς το εναγόμενο αυτό. Όπως αναλύεται παραπάνω η απαλλοτρίωση άρθηκε αυτοδικαίως στις 2.5.2006. Περαιτέρω, οι ενάγοντες, ως θιγόμενοι ιδιοκτήτες, δεν υπέβαλαν αίτηση και υπεύθυνη δήλωση προς την αρχή που εξέδωσε την απαλλοτριωτική απόφαση, μέχρι την 31.12.2012, για διατήρηση της αυτοδικαίως αρθείσας απαλλοτρίωσης, που προβλέπεται από τις διατάξεις του άρθρου 11 παρ. 3 του ν. 2882/2001, όπως αντικαταστάθηκε με τις διατάξεις του άρθρου 39 παρ. 31 του ν. 4024/2011...

ήτοι με παροχή προθεσμίας ενός και πλέον έτους, που θεσπίστηκε υπέρ του καθ' ου η απαλλοτρίωση. Επιπλέον, η αναβιώσασα, λόγω της άσκησης της κρινόμενης έφεσης, εκκρεμοδικία της ένδικης αγωγής καταψήφισης της αποζημίωσης, εξακολουθούσα και την 31.12.2012, δεν μπορεί να αναπληρώσει την μη υποβολή της σχετικής αίτησης και δήλωσης των καθολικών διαδόχων των αρχικώς εναγόντων και των λοιπών εναγόντων στην αρχή που εξέδωσε την απαλλοτριωτική πράξη, καθώς μόνον από την υποβολή της άνω αίτησης και δήλωσης συνάγεται, σαφώς και χωρίς να καταλείπονται αμφιβολίες, τόσο για τον καθ' ου όσο και για τον υπέρ ου η απαλλοτρίωση, η βούληση του πρώτου για διατήρηση της απαλλοτρίωσης, ώστε να αίρεται, για λόγους ασφάλειας του δικαίου, κάθε αμφιβολία ως προς την νομική κατάσταση του απαλλοτριωθέντος ακινήτου.

Η επίκληση από το εναγόμενο της συνταγματικώς κατοχυρωμένης αυτοδίκαιης άρσης της απαλλοτρίωσης, δεν μπορεί να αποκρουστεί από τους ενάγοντες ως καταχρηστική, κατά τις διατάξεις του άρθρου 281 Α.Κ.. Ούτε η καταβολή εκ των υστέρων της αποζημίωσης μπορεί να αναβιώσει την αυτοδικαίως αρθείσα απαλλοτρίωση...Αλλά και η παροχή της δυνατότητας στους ενάγοντες διατήρησης της απαλλοτρίωσης, με σχετική, μέχρι την 31.12.2012, δήλωσή τους, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες διατάξεις, δεν μπορεί να αποκρουστεί, από τους, μη ασκήσαντες το δικαίωμα αυτό, ενάγοντες ως καταχρηστική.

Συνεπώς, η σχετική αντένσταση, που προτάθηκε πρωτοδίκως από τους ενάγοντες, και επαναφέρεται με τις προτάσεις τους, πρέπει να απορριφθεί, κυρίως, ως μη νόμιμη.... Επομένως, αφού απορριφθεί ... η αντένσταση των εναγόντων για καταχρηστική άσκηση της επίκλησης από το εναγόμενο ν.π.δ.δ. της αυτοδίκαιης άρσης της απαλλοτρίωσης, πρέπει να γίνει δεκτή ως και κατ' ουσίαν βάσιμη, η προβληθείσα απ' αυτό, σχετική ένσταση αυτοδίκαιης άρσης της απαλλοτρίωσης, και να απορριφθεί η αγωγή ως κατ' ουσίαν αβάσιμη ως προς το εναγόμενο αυτό ν.π.δ.δ. (Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης)...".

Έτσι κρίνοντας το Εφετείο και δεχόμενο ότι η άρση της απαλλοτριώσεως, λόγω μη καταβολής της αποζημιώσεως προτείνεται παραδεκτώς και από τον υπέρ ου η απαλλοτρίωση και επάγεται την απόσβεση της αξιώσεως αποζημιώσεως για τον δικαιούχο, ο οποίος δεν υπέβαλε δήλωση διατηρήσεως απαλλοτριώσεως, εσφαλμένως ερμήνευσε και εφήρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 11 παρ. 3 του ν. 2882/2001 και 17 παρ. 4 εδ.

γ' του Συντάγματος 1975, κατά την αληθή έννοια των οποίων, όπως εκτίθεται στην προδιαληφθείσα σχετική νομική σκέψη, η αυτοδίκαιη για την ως άνω αιτία άρση της απαλλοτριώσεως, αποβλέπουσα αποκλειστικώς στο συμφέρον του καθού η απαλλοτρίωση ιδιοκτήτου, μπορεί από αυτόν μόνον να προταθεί, όχι δε και από τον υπέρ ου η απαλλοτρίωση.

Επομένως, το Εφετείο, με την προρρηθείσα κρίση του, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ., όπως βασίμως διατείνονται οι αναιρεσείοντες με τον αντίστοιχο μοναδικό λόγο της αιτήσεώς τους, η οποία κατόπιν αυτού πρέπει να γίνει δεκτή, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση να κρατηθεί δε η υπόθεση και να εκδικασθεί από το Δικαστήριο τούτο, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ., αφού δεν χρειάζεται άλλη διευκρίνιση, ενόψει δε της δεσμευτικής για το Εφετείο ενέργειας της παρούσης αποφάσεως, δεν υπάρχει δικονομικό έδαφος για περαιτέρω εκδίκαση της υποθέσεως αλλά υπολείπεται μόνον η κατά το περιεχόμενο της αποφάσεως αυτής διατύπωση του διατακτικού της εκδοθησομένης αποφάσεως, ήτοι η απόρριψη της εφέσεως κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως (Α.Π.1162/2013, σχετ.

Ολ. Α.Π. 42/2005), να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη, ως ηττωμένη (άρθρα 176 , 183 και 191 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειόντων, μειωμένη σύμφωνα με τα άρθρ. 22 παρ. 1 του ν. 3693/1957 και της 134423/1992 ΚΥΑ, σε συνδυασμό με το άρθρ. 38 παρ. 2 του ν. 2218/1994 και 283 του ν. 3852/2010, κατά, τα ειδικότερα στο διατακτικό οριζόμενα, και να διαταχθεί η απόδοση του καταβληθέντος παραβόλου στους καταβαλόντες (άρθρο 495 παρ. 4 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 822/2014 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κρατεί και δικάζει την υπόθεση.

Δέχεται τύποις και απορρίπτει ουσία την από 25-11-2009 έφεση της αναιρεσίβλητης κατά της υπ' αριθμ. 13754/2009 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου στους καταβαλόντες.

Επιβάλλει στην αναιρεσίβλητη τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 29 Μαρτίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 7 Ιουλίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ