466/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 466 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 466/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. Γ. του Γ., συζ. Χ. Κ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Πανταζή.

Του αναιρεσιβλήτου: Β. Γ. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Χρήστο Κακαρούνα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-7-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Γαστούνης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 32/2010 του ίδιου Δικαστηρίου, 14/2012 μη οριστική και 67/2014 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αμαλιάδος. Την αναίρεση των τελευταίων αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 22-9-2014 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 30-1-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τα άρθρα 1045 και 1051 του ΑΚ όποιος έχει στη νομή του για μια εικοσαετία πράγμα κινητό η ακίνητο γίνεται κύριος του πράγματος με έκτακτη χρησικτησία, δυνάμενος, για τη συμπλήρωση της εικοσαετίας, να προσμετρήσει στον δικό του χρόνο χρησικτησίας και τον χρόνο χρησικτησίας του δικαιοπαρόχου του. Εξάλλου κατά το άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ η εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας πραγματικών γεγονότων δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, εκτός αν παραβιάστηκαν κανόνες δικαίου ή αν υπάρχει λόγος αναίρεσης κατά το άρθρο 559 παρ.19 και 20, κατά δε το άρθρο 562 παρ. 2 του ίδιου ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός από τις αναφερόμενες εξαιρέσεις για τις οποίες εδώ δεν πρόκειται, ως τέτοιος δε ισχυρισμός νοείται, κατά την έννοια της διάταξης αυτής, και ο ισχυρισμός (ένσταση) περί αοριστίας της αγωγής.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αμαλιάδας, που την εξέδωσε δικάζοντας ως Εφετείο, δέχθηκε ότι το επίδικο κτηματοτεμάχιο - οικόπεδο, εμβαδού πεντακοσίων περίπου τετραγωνικών μέτρων, που βρίσκεται στη θέση ..., περιήλθε στην κυριότητα του αναιρεσιβλήτου με έκτακτη χρησικτησία, αφού ο τελευταίος νεμόταν το επίδικο με τις αναφερόμενες πράξεις νομής επί χρόνο περισσότερο της εικοσαετίας μέχρι την άσκηση της αγωγής (Ιούλιος 2009) μετά από άτυπη παραχώρησή του προς αυτόν εν έτει 1994 από τον δικαιοπάροχο πατέρα του, στον οποίο είχε περιέλθει με το νομίμως μεταγεγραμμένο υπ' αριθμ. .../23-6-1973 συμβόλαιο διανομής πατρικής κληρονομίας μεταξύ των αδελφών του συγκληρονόμων και του οποίου τον έκτοτε χρόνο χρησικτησίας προσμετρά (ο αναιρεσίβλητος) στον δικό του, από το έτος 1994, χρόνο χρησικτησίας.

Και βάσει των παραδοχών αυτών το Πολυμελές Πρωτοδικείο δέχθηκε την ένδικη διεκδικητική αγωγή του αναιρεσιβλήτου κατά της αναιρεσείουσας, της οποίας και απέρριψε την ένσταση ιδίας κυριότητας επί του επιδίκου, στηριζόμενης επίσης στην έκτακτη χρησικτησία. Με τους τρείς λόγους του αναιρετηρίου και υπό την επίκληση του άρθρου 560 αρ. 1 του ΚΠολΔ η αναιρεσίουσα υποστηρίζει ότι υπό τις προπαρατεθείσες παραδοχές του το δευτεροβάθμιο δικαστήριο παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 1045 και 1051 του ΑΚ, εν συνδυασμώ με τις περί νομής διατάξεις των άρθρων 974 και 976 του ίδιου ΑΚ ,επειδή α) δεν απέρριψε την αγωγή τού αναιρεσιβλήτου ως αόριστη λόγω μη αναφοράς σ' αυτήν των προϋποθέσεων της χρησικτησίας στο πρόσωπο του αναιρεσβλήτου και του δικαιοπαρόχου - πατέρα του, και β)δεν αποδείχθηκε από τις διεξαχθείσες αποδείξεις ότι ο αναιρεσίβλητος και πριν από αυτόν ο δικαιοπάροχος πατέρας του νέμονταν το επίδικο, όπως δέχθηκε το δικαστήριο, ενώ αντιθέτως αποδείχθηκε ότι η αναιρεσείουσα και πριν από αυτήν ο δικαιοπάροχος πατέρας της, αδελφός του δικαιοπαρόχου του αναιρεσιβλήτου, νέμονταν το ακίνητο με τις αναφερόμενες στο αναιρετήριο πράξεις νομής.

Και οι τρεις αυτοί λόγοι αναιρέσεως είναι, σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη, απαράδεκτοι, ο μεν πρώτος, περί αοριστίας της αγωγής, διότι η αναιρεσείουσα δεν είχε προτείνει στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο ένσταση αοριστίας της αγωγής, όπως τούτο προκύπτει από την έφεσή της κατά της πρωτόδικης απόφασης, ούτε η ίδια άλλωστε υποστηρίζει ότι είχε προτείνει νομίμως τέτοια ένσταση, οι δε δεύτερος και τρίτος επειδή στρέφονται και μόνον κατά της ουσιαστικής κρίσεως του δικαστηρίου που εξήχθη από τις αποδείξεις (εκτίμηση αποδείξεων) και η οποία είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη, κατά τα προεκτεθέντα.

Πρέπει επομένως να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου (άρθρο 495 παρ. 4 του ΚΠολΔ), και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, κατά το νόμιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρ. 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 22-9-2014 αίτηση της Α. Γ. - Κ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 67/2014 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αμαλιάδος.

Διατάσσει την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του κατατεθέντος παραβόλου.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ