464/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 464 / 2018 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 464/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Λέκκα Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Καγκάνη - Εισηγητή, Αλτάνα Κοκκοβού, Ιωάννη Μπαλιτσάρη και Αγγελική Τζαβάρα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 8 Ιανουαρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Β. Π. του Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Πήττα και κατέθεσε προτάσεις. Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "... ΤΡΑΠΕΖΑ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Κανέλλια με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26/3/2007 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1525/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4447/2013 του Εφετείου Αθηνών και κατόπιν ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας η 4719/2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των ανωτέρω εφετειακών αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 11/7/2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 553 παρ. 1 εδ. α' του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση. Κατά δε το επόμενο άρθρο 554, αν η ανακοπή ερημοδικίας απορρίφθηκε, η αναίρεση απευθύνεται κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή, οπότε θεωρείται ότι προσβάλλεται και η ερήμην απόφαση, κατά της οποίας είχε απευθυνθεί η ανακοπή, εφόσον δεν περήλθε η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής. Σύμφωνα με την πρώτη των ως άνω διατάξεων η ερήμην οριστική απόφαση του εφετείου υπόκειται σε αναίρεση μόνο αφότου έπαψε να υπόκειται σε ανακοπή, είτε διότι παρήλθε άπρακτη η προθεσμία της ανακοπής, η οποία αρχίζει με την επίδοση της ερήμην απόφασης, είτε διότι ο διάδικος παραιτήθηκε του δικαιώματος του να ασκήσει ανακοπή. Αν ασκηθεί εμπροθέσμως ανακοπή, η ερήμην εφετειακή απόφαση υπόκειται σε αναίρεση αφότου εκδοθεί η απόφαση του εφετείου που απορρίπτει την ανακοπή, η οποία επίσης υπόκειται έκτοτε σε αναίρεση. Όσο η δίκη επί της ως άνω ανακοπής εκκρεμεί, δεν μπορεί (πολύ περισσότερο μετά την κατάργηση του άρθρου 506 του ΚΠολΔ, με το άρθρο 3 παρ. 15 του νόμου 2207/1994) να γίνει λόγος, για έναρξη ή αναστολή της προθεσμίας αναίρεσης κατά της ερήμην εφετειακής απόφασης έστω κι αν στο στάδιο αυτό επιδοθεί η απόφαση αυτή, αφού δεν είναι τότε ακόμη δεκτική αναίρεσης.

Συνεπώς, η επίδοση της ερήμην απόφασης κινεί μόνο την προθεσμία για την ανακοπή, και δεν αρκεί για την έναρξη της προθεσμίας της αναίρεσης. Ούτε μόνη η έκδοση της απορριπτικής της ανακοπής απόφασης του εφετείου κινεί την προς αναίρεση προθεσμία. Διότι κατά την αληθή έννοια των ως άνω διατάξεων, σε συνδυασμό και προς εκείνες των άρθρων 564 και 499 του ΚΠολΔ, για την έναρξη της προς αναίρεση προθεσμίας πρέπει και να επιδοθεί η απορρίπτουσα την ανακοπή απόφαση.

Η ανάγκη της επίδοσης συνάγεται και από την ουσιαστική (εσωτερική) συνάφεια των αποφάσεων αυτών, ένεκα της οποίας, αλλά και για λόγους οικονομίας της δίκης, ο νομοθέτης προέβλεψε, με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 554 του ΚΠολΔ, τη σύγχρονη άσκηση και συνεκδίκαση της συγχωρούμενης κατ' αυτών αίτησης αναίρεσης.

Επιπλέον με την επίδοση αποτρέπεται ο αιφνιδιασμός και η παγίδευση του διαδίκου, ο οποίος διαφορετικά θα έπρεπε να επαγρυπνεί για να πληροφορηθεί πότε εκδόθηκε η ερήμην απόφαση, ώστε να μην απωλέσει την προθεσμία αναίρεσης κατ' αυτής. Η ερμηνεία αυτή δεν αποκλείεται από την τελική φάση του άρθρου 554 του ΚΠολΔ "εφόσον δεν πέρασε η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής", διότι η προϋπόθεση αυτή αναφέρεται στην περίπτωση που παρήλθε άπρακτη η προθεσμία της ανακοπής κατά της ερήμην απόφασης και ο διάδικος ασκεί κατ' αυτής εκπροθέσμως ανακοπή. (Ολ.

ΑΠ 11/1998, ΑΠ 1219, 1260/2010, ΑΠ 1896/2000).

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 564 §1 ΚΠολΔ αν ο αναιρεσείων διαμένει στην Ελλάδα, η προθεσμία της αναίρεσης είναι τριάντα ημέρες και αρχίζει από την επίδοση της απόφασης (ΑΠ 104/2008).

Κατ' ακολουθίαν αυτών η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως της 4719/2015 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε η από την αναιρεσείουσα ασκηθείσα ανακοπή ερημοδικίας της 4447/2013 αποφάσεως του ιδίου ως άνω δικαστηρίου [που είχε απορρίψει, λόγω ερημοδικίας της, την έφεση αυτής (αναιρεσείουσα) κατά της 1525/2010 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτ.

Αθηνών], πρέπει, αυτεπαγγέλτως (αρ. 577 §§1, 2 ΚΠολΔ) αλλά και κατ' αποδοχή σχετικού ισχυρισμού της αναιρεσιβλήτου (παραδεκτώς υποβληθέντος δια των εμπροθέσμως, προ εικοσαημέρου από τη συζήτηση (αρ. 570§1 ΚΠολΔ. ΑΠ 199/2011 ΑΠ 1573/2010), κατατεθεισών προτάσεων της (βλ. από 8.12.2017 βεβαίωση γραμματείας), να απορριφθεί ως εκπρόθεσμη καθόσον από την επίδοση της προσβαλλομένης (με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως) ως άνω 4719/2015 αποφάσεως του Εφετείου (απορριπτικής της ανακοπής ερημοδικίας), η οποία [όπως προκύπτει από την μετ' επικλήσεως προσκομιζομένη από την αναιρεσίβλητη υπ' αριθμ. 7…Β/8.1.2016 έκθεση επιδόσεως του αρμοδίου δικ.

Επιμελητή του Εφ. Πειραιά Κ. Μ.), έλαβε χώρα στις 8.1.2016 μέχρι την κατά την 15.7.2016 άσκηση αυτής (αναιρέσεως) (βλ. 649/16 πράξη καταθέσεως του αρμοδίου γραμματέα του Εφ. Αθηνών) παρήλθε η από τη διάταξη του άρθρου 564§1 ΚΠολΔ προβλεπομένη προθεσμία (αναιρέσεως) των τριάντα ημερών από την επίδοσή της (προσβαλλομένης αποφάσεως).

Σημειώνεται ότι, η παραπάνω κρίση δεν διαφοροποιείται ούτε ως προς την συμπροσβαλλομένη ως άνω υπ' αριθμ. 4447/2013 ερήμην απόφαση του Εφετείου Αθηνών [με την οποία, κατά τα προεκτεθέντα, είχε απορριφθεί, λόγω ερημοδικίας της εκκαλούσας - αναιρεσείουσας, η ασκηθείσα έφεση αυτής κατά την 1525/2010 αποφ του Πολ. Πρωτ.

Αθηνών] από το ότι δεν προκύπτει επίδοση αυτής, καθόσον, κατά τα προεκτεθέντα, η επίδοση της ερήμην αυτής αποφάσεως [και αν ακόμη ήθελε γίνει δεκτό ότι είχε πραγματοποιηθεί] σχετίζεται μόνο με την έναρξη της προθεσμίας ασκήσεως της ανακοπής ερημοδικίας (η οποία και πραγματικά ασκήθηκε) και όχι αυτής (προθεσμίας) της αναιρέσεως, η οποία κατά τα εκτεθέντα στη μείζονα σκέψη αρχίζει, και ως προς αυτήν (την 4447/2013), από την επίδοση της απορριπτικής της ανακοπής της ερημοδικίας αποφάσεως.

Κατ' ακολουθίαν όλων των ως άνω αναφερθέντων πρέπει, απορριπτόμενης της ενδίκου αιτήσεως αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (αρ. 495§4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την [από 11.7.2016 και με αριθμ. καταθ. 649/16] αίτηση αναιρέσεως της 4719/2015 τελεσίδικου αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσιβλήτου από δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Φεβρουαρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 5 Μαρτίου 2018.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ