464/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 464 / 2015 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 464/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Σίδερη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Νικόλαο Μπιχάκη, Ερωτόκριτο Καλούδη, Αργύριο Σταυράκη και Ελένη Διονυσοπούλου, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 18 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και της γραμματέως Αγγελικής Ανυφαντή, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Δ. συζ. Π. Α., το γένος Δ. Λ., κατοίκου ..., η οποία δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)Π. Κ. Κ., κατοίκου ..., 2)Σ. συζ. Π. Σ., το γένος Κ. Κ., κατοίκου ..., διαμένουσας στην …, 3)Κ. συζ. Γ. Γ., το γένος Χ. Α., 4)Β. χας Ξ., το γένος Χ. Α., 5)Ι. Χ. Α., κατοίκων ..., και 6)Ε. συζ. Ε. Κ., το γένος Γ. Γ., κατοίκου .... Οι πρώτη και δεύτερη εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Κατοχιανό, η έκτη εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ευγενία Σγόντζου, η οποία δήλωσε οι τρίτη, τέταρτη και πέμπτος απεβίωσαν και κληρονομήθηκαν από την έκτη, η οποία συνεχίζει τη βιαίως διακοπείσα δίκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-6-2003 αγωγή των ήδη 1ης και 2ης των αναιρεσιβλήτων και την από 6-8-2003 αγωγή των ήδη 3ης, 4ης, 5η και 6ης των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μεσολογγίου και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3/2005 μη οριστική, 117/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 147/2009 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 5-6-2009 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσίβλητοι όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης, ανέγνωσε την από 1-12-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την απόρριψή της αίτησης και την καταδίκη της αντιδίκου τους στη δικαστική δαπάνη τους.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τα άρθρα 568 παρ.4 και 576 παρ.2 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν κατά τη συζήτηση της αιτήσεως - αναιρέσεως απουσιάζει ο αναιρεσείων και αυτός έχει κλητευθεί στη συζήτηση νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον αναιρεσίβλητο που την επισπεύδει, το δικαστήριο προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία του κλητευθέντος αναιρεσείοντος.

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά, η αναιρεσείουσα δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του πινακίου στην αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης δικάσιμο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, και δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση. Όπως δε προκύπτει από την υπ'αριθμ. 8288/16-12-2014 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Μεσολογγίου Γ.Χ., την οποία οι αναιρεσίβλητοι προσδιορίζουν και επικαλούνται, οι τελευταίοι κάλεσαν νόμιμα και εμπρόθεσμα την αναιρεσείουσα για συζήτηση της αιτήσεως της στην προαναφερθείσα δικάσιμο, που είχε ορισθεί μετά τη ματαίωση της κατά την αρχικώς ορισθείσα. Επομένως και σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη το δικαστήριο θα προχωρήσει στη συζήτηση της υποθέσεως παρά την απουσία της κλητευθείσης, ως ανωτέρω αναιρεσείουσας.

ΙΙ. Λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προσβάλλεται μη πραγματική παραδοχή του δικαστηρίου της ουσίας είναι αβάσιμος ως στηριζόμενος σε εσφαλμένη προϋπόθεση. Εξάλλου ο κατά το άρθρο 559 αρ.8 του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ότι το δικαστήριο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης είναι επίσης αβάσιμος όταν το δικαστήριο έλαβε υπόψη και απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό, τον προταθέντα ουσιώδη ισχυρισμό ("πράγμα").

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο που την εξέδωσε με επικύρωση της πρωτόδικης απόφασης, που είχε δεχθεί τα ίδια, δέχθηκε εν μέρει τις ένδικες συνεκδικασθείσες, αγωγές των αναιρεσιβλήτων και αναγνώρισε τους τελευταίους συγκυρίους του επίδικου ακινήτου, εμβαδού 107,45 τ.μ., που βρίσκεται στο Μεσολόγγι, ως τμήματος του μείζονος ακινήτου των αναιρεσιβλήτων, εμβαδού 642 τ.μ., την αναγνώριση της κυριότητας του οποίου, ολοκλήρου, ζητούσαν οι αναιρεσίβλητοι και την οποία όμως δεν αμφισβητούσαν η αναιρεσείουσα και η δικαιοπάροχός της, κατά τις παραδοχές του Εφετείου, πέραν του ανωτέρω τμήματος των 107,45 τ.μ., και αφού απέρριψε (το Εφετείο) τον ισχυρισμό (ένσταση) των εναγομένων (δικαιοπαρόχου της αναιρεσείουσας και της τελευταίας) ότι οι ίδιες είχαν καταστεί κυρίες με έκτακτη χρησικτησία του αναφερόμενου τμήματος του επίδικου εμβαδού 71 τ.μ.

Με τους πρώτον και δεύτερο λόγους του αναιρετηρίου προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλομένη η αιτίαση ότι δεν απορρίφθηκαν με αυτήν ως αόριστες οι ένδικες αγωγές των αναιρεσιβλήτων, στις οποίες δεν αναφέρονται το σχήμα και το μήκος των πλευρών του προρρηθέντος τμήματος των 71 τ.μ., καθώς και η ακριβής του θέση εντός του όλου ακινήτου των τελευταίων, και ότι το Εφετείο μολονότι το επίδικο είχε εμβαδόν 71 τ.μ.

επιδίκασε στους ενάγοντες πλέον του αιτηθέντος, ήτοι το ειρημένο τμήμα των 107,45 τ.μ. Οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης, εκτιμώμενοι ως λόγοι από τους αριθμ.8 (ή 14) και 9 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι, προεχόντως επειδή στηρίζονται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, αφού, κατά τα προεκτεθέντα, το Εφετείο αναγνώρισε τους ενάγοντες συγκυρίους του τμήματος των 107,45 τ.μ.

ως τμήματος μείζονος ακινήτου, εμβαδού 642 τ.μ., που ήταν το επίδικο, κατά την αγωγή, ενώ το ανωτέρω τμήμα των 71 τ.μ., ως τμήμα και αυτό του όλου ακινήτου, ήταν αντικείμενο του ισχυρισμού των εναγομένων και όχι των εναγόντων που ιστορικώς το ανέφεραν στις αγωγές και που επομένως δεν είχαν κανένας λόγο (νόμιμη υποχρέωση) να το προσδιορίσουν ως ανωτέρω.

Με τον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου προσάπτεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παρά τον νόμο δεν έλαβε υπόψη τον προταθέντα ως άνω ισχυρισμό της δικαιοπαρόχου της αναιρεσείουσας και της ιδίας για δική τους κυριότητα στο ειρημένο τμήμα, εμβαδού 71 τ.μ. του επίδικου, που ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Όπως όμως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση και αναφέρθηκε ήδη, το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ανωτέρω ισχυρισμό των εναγομένων, τον οποίο και απέρριψε κατ'ουσίαν (ως αναπόδεικτο), κατά συνέπειαν δε και σύμφωνα με την προηγηθείσα νομική σκέψη και ο λόγος αυτός του αναιρετηρίου, από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

ΙΙΙ. Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, κατά το νόμιμο αίτημα των τελευταίων (αρθρ.176 και 183 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-6-2009 αίτηση της Δ. Α. για αναίρεση της υπ'αριθμ.147/2009 απόφασης του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 2015.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ