463/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 463 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 463/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1)Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΩΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" - "ΕΘΝΙΚΗ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΑΕ", όπως μετονομάσθηκε η "ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΠΑΕΓΑΕ)", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2)Κοινού Ειδικού Λογαριασμού Επικούρησης "Ε.Λ.ΕΠ.-ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ Α.Ε.", όπως μετονομάσθηκε ο "Ε.Λ.ΕΠ.-ΠΑΕΓΑΕ", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, 3)Χ7, ως Προέδρου της Διαχειριστικής Επιτροπής του Ε.Λ.ΕΠ.-ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ, Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ Α.Ε.", κατοίκου Αθηνών, ομοίως ως άνω, 4)Μελών της Διαχειριστικής Επιτροπής του Ε.Λ.ΕΠ-ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ, όπως μετονομάσθηκε ο ΕΛΕΠ - ΠΑΕΓΑΕ:

α)Χ1, β)Χ2, γ)Χ3, δ)Χ4 και ε)Χ5, κατοίκων ομοίως ως άνω, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Σπηλιόπουλο, ο οποίος δήλωσε ότι οι αναιρεσείοντες έχουν αντικατασταθεί ως εξής: 1)Η ενταύθα εδρεύουσα Ανώνυμος Τραπεζική Εταιρεία υπό την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ", νομίμως εκπροσωπουμένη, ως οιονεί καθολική διάδοχος της αναιρεσείουσας Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΩΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" - "ΕΘΝΙΚΗ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΑΕ", όπως μετονομάσθηκε η πρώην "ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΠΑΕΓΑΕ)", που έδρευε στην Αθήνα, κατόπιν συγχωνεύσεως δι' απορροφήσεώς της, 2)Ο Κοινός Ειδικός Λογαριασμός Επικούρησης "Ε.Λ.ΕΠ. - ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ Α.Ε.", όπως μετονομάσθηκε ο πρώην "Ε.Λ.ΕΠ. - ΠΑΕΓΑΕ", ήδη δε και μετά την ανωτέρω απορρόφηση "ΕΙΔΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΕΠΙΚΟΥΡΗΣΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ (ΕΛΕΠ) ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΑΕ" όπως νόμιμα εν συνεχεία εκποσωπείται, 3)Χ6 , ως Πρόεδρος της Διαχειριστικής Επιτροπής του ως άνω "Ε.Λ.ΕΠ. - ΕΤΕ", διαδεχθείς δε στη θέση αυτή τον αναιρεσείοντα Χ7 και 4)τα μέλη της Διαχειριστικής Επιτροπής του ως άνω "Ε.Λ.ΕΠ-ΕΤΕ", α)Χ3 και β)τα νέα μέλη Ζ1 , Ζ2, Ζ3 , Ζ4 και Ζ5 , που αντικατέστησαν τους αναιρεσείοντες Χ1, Χ2 , Χ4 και Χ5.

Των αναιρεσίβλητων:αναφέρονται 100 αναιρεσίβλητοι), οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σωτήριο Κατσαμπάνη, πλην των 15ου, 27ου, 29ου, 38ου, 46ου, 60ου, 62ου, 67ου, 68ης, 77ου, 79ου, 84ου, 85ης, 100ου, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο, οι 72ος και 87ος παραστάθηκαν με τον ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο τους, ενώ οι 9η, 17ος, 44η έχουν αποβιώσει και συνεχίζουν τη δίκη ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι οι:

Α)της .....9η), ο σύζυγός της .... κατά 1/4 εξ αδιαιρέτου και ως ασκών τη γονική μέριμνα της ανηλίκου θυγατέρας .....κατά 3/4 εξ αδιαιρέτου, Β)του ....(17ος), η σύζυγός του ....κατά 2/8 εξ αδιαιρέτου και οι θυγατέρες του ..... κατά 3/8 εξ αδιαιρέτου εκάστη, Γ)της ....(44η), οι γονείς της ..... σε ποσοστό 1/3 έκαστος, τους οποίους εκπροσωπεί ο ίδιος ως άνω πληρεξούσιος δικηγόρος διά πληρεξουσίων εγγράφων.

Κοινοποιουμένη η αναίρεση προς: 1)Το Σωματείο με την επωνυμία "ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΩΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ ΑΕ", όπως μετονομάστηκε ο "ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΑΕ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 2)Τη Δευτεροβάθμια Συνδικαλιστική Οργάνωση με την επωνυμία "ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΟΤΟΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 3)Το Σωματείο με την επωνυμία "ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΠΑΕΓΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, τα οποία δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10/2/1998 αγωγή των ήδη αναιρεσίβλητων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1861/1999 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 6028/2001 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 27/6/2003 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ανδρέας Μαρκάκης, ανέγνωσε την από 25/1/2005 έκθεση του τότε Αρεοπαγίτη και νυν Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Δημητρίου Λοβέρδου, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η αναίρεση. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή τους και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις προσκομιζόμενες από τους παριστάμενους αναιρεσίβλητους εκθέσεις επιδόσεως με αριθμ. 1183Β/2006, 1184Β/2006, 1108Β/2006, 1109Β/2006, 1105Β/2006, 1106Β/2006, 1181Β/2006, 1182Β/2006, 1185Β/2006, 1186Β/2006, του δικ. επιμελητή του Πρωτοδικείου Βέροιας ...., 3711Β/2006, 3712Β/2006, 3726Β/2006, 3725Β/2006 του δικ. επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ...., 1442γ/2006, 1441γ/2006 της δικ.

επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Καβάλας ...., 6160Β/2006, 6161Β/2006, 6030Β/2006, 6031Β/2006 του δικ. επιμελητή του Πρωτοδικείου Τριπόλεως ..., 11331γ/2006, 11332γ/2006, 11340γ/2006, 11339γ/2006 του δικ. επιμελητή του Πρωτοδικείου Ναυπλίου ..., 9316Γ/2006 του δικ. επιμελητή του Πρωτοδικείου Ηρακλείου ..., 183Β/2006, 184Β/2006 του δικ. επιμελητή του Πρωτοδικείου Πατρών ..., 6441Β/2006, 6442Β/2006 του δικ.

επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ... και 136/2006, 137/2006 της δικ. επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με πράξη κατάθεσης και ορισμού δικασίμου και ακριβές αντίγραφο της με αριθμ. πρωτοκόλλου 130/27.6.2006 βεβαίωσης του Γραμματέα του Αρείου Πάγου με την οποία βεβαιώνεται ότι η συζήτηση της άνω αίτησης προσδιορίσθηκε μετ΄ αναβολή για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκαν με επιμέλεια των άνω αναιρεσιβλήτων προς τους εξ αυτών αναφέρονται 14 πρόσωπα, καθώς και στους ασκήσαντες πρόσθετη παρέμβαση ενώπιον των ουσιαστικών δικαστηρίων δευτεροβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης με την επωνυμία "ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΤΡΑΠΕΖΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ - ΟΤΟΕ" και σωματείο με την επωνυμία "ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΠΑΕΓΑΕ".

Επομένως, αφού οι ανωτέρω δεν εμφανίσθηκαν κατά την παραπάνω δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε από το πινάκιο στη σειρά της πρέπει να χωρήσει η συζήτηση της κρινόμενης αίτησης παρά την απουσία τους (576 παρ. 2 ΚΠολΔ).

Από τη διάταξη του άρθρου 566 παρ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το δικόγραφο της αναίρεσης πρέπει, εκτός των άλλων στοιχείων, να περιέχει ένα τουλάχιστον λόγο αναίρεσης από τους αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ και να καθορίζονται σ΄ αυτό τα πραγματικά περιστατικά τα οποία κατά τον αναιρεσείοντα στοιχειοθετούν το σφάλμα που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση.

Εξάλλου κατά τις διατάξεις του άρθρου 577 παρ. 1-2 ΚΠολΔ, ο Άρειος Πάγος πρώτα εξετάζει το παραδεκτό της αναίρεσης και αν λείπει κάποια προϋπόθεση του παραδεκτού της την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως. Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση του αναιρετηρίου προκύπτει ότι η κρινόμενη αίτηση δεν περιέχει λόγο αναίρεσης της προσβαλλόμενης απόφασης που να προσήκει στο πρόσωπο των εκ των αναιρεσειόντων α) Κοινού Ειδικού Λογαριασμού Επικούρησης "ΕΛΕΠ - ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΑΕ", β) Χ7, ως Προέδρου της Διαχειριστικής Επιτροπής του Ε.Λ.Ε.Π. - ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ, τον οποίο ήδη διαδέχθηκε ο Χ6 και γ) 1) Χ1 , 2)Χ2 , 3) Χ3, 4) Χ4 και 5) Χ5, μελών της Διαχειριστικής Επιτροπής του Ε.Λ.Ε.Π. - ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ, τους οποίους, πλην της τρίτης, διαδέχθηκαν ήδη οι στα πρακτικά αναφερόμενοι, ως προς τους οποίους, κατ΄ επικύρωση της πρωτόδικης απόφασης απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη η ένδικη αγωγή των αναιρεσιβλήτων, για έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης αυτών.

Επομένως, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης κατά το μέρος που ασκείται από τους άνω αναιρεσείοντες πρέπει ν΄ απορριφθεί ως απαράδεκτη. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 68, 73 και 556 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, προϋπόθεση του παραδεκτού της αναίρεσης είναι και η ύπαρξη εννόμου συμφέροντος, η έλλειψη του οποίου ερευνάται και αυτεπαγγέλτως από τον Άρειο Πάγο (577 παρ. 2 ΚΠολΔ).

Το έννομο συμφέρον πρέπει να προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση και να είναι ατομικό και άμεσο του διαδίκου ο οποίος υφίσταται βλάβη απ΄ αυτά. Αν δε την αναίρεση ασκεί ο νικήσας διάδικος η βλάβη του εξαρτάται από την κρίση ότι η απόφαση αναπτύσσει δυσμενείς γι΄ αυτόν συνέπειες. Τούτο συμβαίνει και όταν αυτός βλάπτεται από την αιτιολογία της απόφασης και ειδικότερα αν απ΄ αυτή δημιουργείται δεδικασμένο σε βάρος του σε άλλη δίκη, αν δηλαδή η αιτιολογία της αποφάσεως αποτελεί στοιχείο του δικαιώματος που κρίθηκε στη δίκη και φέρει ως εκ τούτου προσόντα διατακτικού.

Τέτοια περίπτωση όμως δεν συντρέχει όταν ο διάδικος που νίκησε προσβάλλει την απόφαση με αναίρεση επικαλούμενος μόνο την κρίση του δικαστηρίου της ουσίας σε ζητήματα που χωρίς ανάγκη κρίθηκαν πλεοναστικώς, ως προς τα οποία, εφόσον δεν στηρίζουν το διατακτικό της απόφασης δεν παράγεται δεδικασμένο. Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 321 και 322 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η δικαστική απόφαση με την οποία απορρίπτεται η αγωγή για τυπικό λόγο, όπως για αοριστία αυτής, νομική ή ποσοτική, όταν καταστεί τελεσίδικη δημιουργεί δεδικασμένο μόνο ως προς το δικονομικό ζήτημα της αοριστίας της αγωγής το οποίο ως αναγόμενο στο παραδεκτό αυτής, προηγείται στην έρευνα του δικαστηρίου, όχι δε και ως προ το ουσιαστικό δικαίωμα που έχει καταχθεί σε δίκη με την αγωγή, για το οποίο, μετά την απόρριψη αυτής ως αόριστης δεν υφίσταται στάδιο έρευνας, αν δε παρά ταύτα έλαβε χώρα τέτοια έρευνα, η όποια αιτιολογία του δικαστηρίου, ως πλεοναστική, δεν αποτελεί έρεισμα του άνω διατακτικού της απόφασής του και δεν δημιουργεί δεδικασμένο.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσίβλητοι ισχυριζόμενοι με την ένδικη αγωγή τους ότι υπήρξαν εργαζόμενοι στην πρώτη αναιρεσείουσα και ότι στη συνέχεια δυνάμει του άρθρου 7 του ν.2436/1996 μετετάγησαν σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες και λοιπούς φορείς του άρθρου 9 παρ. 1 του ν.2666/1994, ζήτησαν, για τους λόγους που επικαλούνται, να υποχρεωθεί η άνω αναιρεσείουσα και οι λοιποί εναγόμενοι να τους καταβάλουν τα αναφερόμενα ποσά, κατ΄ επιστροφή, σύμφωνα με το άρθρο 12 της από 14.4.1988 ΣΣΕ, των ασφαλιστικών εισφορών, τις οποίες είχαν καταβάλει στον, δια της από ....

συμβάσεως μεταξύ της άνω αναιρεσείουσας και του πέμπτου εναγομένου σωματείου με την επωνυμία "ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΑΕ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΠΑΕΓΑΕ)", συσταθέντα Ειδικό Λογαριασμό Επικούρησης (Ε.Λ.ΕΠ.). Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του απέρριψε την άνω αγωγή ως αόριστη ως προς όλες τις νομικές βάσεις, λόγω μη αναφοράς στο δικόγραφό της απαραίτητων για τη θεμελίωσή της στοιχείων, δεχόμενο παράλληλα, με ερμηνεία των διατάξεων των άρθρων 3 παρ. 1 του ν.997/1979 και 2 παρ. 1α και 4 του ν.δ.4202/1961, όπως τροποποιήθηκαν μεταγενεστέρως και 12 της από 14.4.1988 ΣΣΕ, ότι η κρίση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, το οποίο απέρριψε ως μη νόμιμη την αγωγή έναντι της άνω αναιρεσείουσας και του πέμπτου εναγομένου, είναι εσφαλμένη.

Η αιτιολογία αυτής της προσβαλλόμενης, η οποία έγινε πλεοναστικώς και δεν στηρίζει το διατακτικό της, δεν είναι δεσμευτική και δεν παράγει βλαπτικό δεδικασμένο για την πρώτη αναιρεσείουσα. Επομένως, οι πρώτος και δεύτερος λόγοι της κρινόμενης αίτησης με τους οποίους πλήττεται από την πρώτη αναιρεσείουσα η προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, με το δεύτερο δε και για πλημμέλεια εκ του αρ. 19 του ίδιου άρθρου, αναφορικά με όσα δέχθηκε για την έννοια των παραπάνω διατάξεων, ως αφορώντες πλεοναστική αιτιολογία του Εφετείου, ασκούνται άνευ εννόμου συμφέροντος και είναι εντεύθεν απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

Το Εφετείο σε σχέση με τον παραπάνω Ειδικό Λογαριασμό Επικούρησης (Ε.Λ.ΕΠ.) δέχθηκε μεταξύ άλλων τα εξής: ".....ο ΕΛΕΠ, όπως προκύπτει από τις σχετικές κανονιστικές και λοιπές διατάξεις της από 14.4.1988 ειδικής ΣΣΕ που διέπουν τη λειτουργία του.....αποτελεί ιδιωτικό φορέα επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης, ο οποίος είναι ως προς τη νομική του φύση ένωση περιουσίας.....ο ΕΛΕΠ, αφού δεν έχει προσλάβει τη μορφή νομικού προσώπου με την τήρηση των νομίμων διατυπώσεων, ούτε αποτελεί ένωση προσώπων για την επιδίωξη ορισμένου σκοπού, ούτε και αποτελεί αστική εταιρία, στις δε συναλλαγές του με τους τρίτους αντιπροσωπεύεται έμμεσα....από την πρώτη εναγομένη, η οποία συνάπτει τις σχετικές συναλλαγές στο δικό της όνομα για λογαριασμού αυτού, δεν έχει (ο ίδιος) ικανότητα δικαίου, ούτε ικανότητα να είναι διάδικος (άρθρα 61 ΑΚ, 62 και 64 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Επομένως, ο ΕΛΕΠ δεν νομιμοποιείται παθητικά και ενεργητικά στην άσκηση διαδικαστικών πράξεων, ούτε μπορεί να εκπροσωπείται νόμιμα ενώπιον δικαστηρίων από τον πρόεδρο της Διαχειριστικής Επιτροπής του (παρά την αντίθετη διατύπωση του άρθρου 5 παρ. 6 της ειδικής ΣΣΕ), ούτε από τη Διαχειριστική Επιτροπή του, η οποία τον εκπροσωπεί μόνο ως ομάδα περιουσίας.

Η Διαχειριστική Επιτροπή, η οποία θεμελιώνει την υπόσταση και τις λειτουργικές αρμοδιότητές της στη κοινή δικαιοπρακτική βούληση εργοδότιδας και εργαζομένων να συστήσουν τον ΕΛΕΠ ως φορέα επικουρικής ασφάλισης των τελευταίων, εκπροσωπεί επιπλέον από κοινού την πρώτη εναγόμενη και το πέμπτο εναγόμενο ως ένωση (νομικών) προσώπων για την επιδίωξη του κοινού σκοπού της επικουρικής κοινωνικής ασφάλισης του εργαζόμενου προσωπικού, η οποία (ένωση) έχει ικανότητα διαδίκου κατά το άρθρο 62 του ΚΠολΔ και μπορεί να εκπροσωπείται ως προς τα ζητήματα του ΕΛΕΠ από τη Διαχειριστική Επιτροπή κατά το άρθρο 64 παρ. 3 του ΚΠολΔ".

Με αυτά που δέχθηκε, κατ΄ ακολουθίαν των οποίων έκρινε ότι ορθά απορρίφθηκε από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ως παθητικά ανομιμοποίητη η ένδικη αγωγή κατά το μέρος που αυτή στρεφόταν κατά του ΕΛΕΠ και του Προέδρου και των μελών της Διαχειριστικής Επιτροπής, ως εκπροσώπου του ΕΛΕΠ, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, με το να μη απορρίψει ως παθητικά ανομιμοποίητη την αγωγή και ως προς την πρώτη αναιρεσείουσα (και το πέμπτο εναγόμενο), ούτε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 17 ΚΠολΔ, διαλαμβάνοντας στην απόφασή του, αντιφατικές διατάξεις, τα δε αντιθέτως υποστηριζόμενα από την άνω αναιρεσείουσα με τον τρίτο λόγο αναίρεσης είναι απορριπτέα ως αβάσιμα.

Κατά τις διατάξεις των άρθρων 522 και 525 παρ. 1 ΚΠολΔ, με την άσκηση της έφεσης η υπόθεση μεταβιβάζεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, το οποίο έχει την ίδια εξουσία όπως και το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ως προς το εισαγωγικό της δίκης δικόγραφο (αγωγή) και μπορεί του εκκαλούντος παραπονουμένου για την απόρριψη της αγωγής του ως μη νόμιμης, να την απορρίψει ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας και εντεύθεν ακυρότητας του δικογράφου αυτής.

Στην περίπτωση αυτή, επειδή δεν είναι δυνατή η αντικατάσταση της αιτιολογίας κατ΄ άρθρο 534 ΚΠολΔ, αφού η απόρριψη της αγωγής ως αόριστης οδηγεί σε διάφορο κατ΄ αποτέλεσμα διατακτικό, γίνεται δεκτή η έφεση του εκκαλούντος ενάγοντος και μετ΄ εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης απορρίπτεται η αγωγή για τον παραπάνω λόγο.

Τ΄ ανωτέρω ισχύουν και όταν με παράλληλη έφεση του εναγομένου ζητείται η εξαφάνιση της πρωτόδικης απόφασης και η απόρριψη της αγωγής ως αόριστης η οποία επίσης γίνεται δεκτή. Ενόψει αυτών ο τέταρτος (τελευταίος) λόγος της κρινόμενης αίτησης κατά τον οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε αντιφατικές αιτιολογίες και διατάξεις, διότι ενώ δέχθηκε, κατά παραδοχή της έφεσης του πέμπτου εναγομένου ότι η αγωγή των αναιρεσιβλήτων είναι αόριστη και κατ΄ ακολουθίαν την απέρριψε, δέχθηκε συγχρόνως και την έφεση των αναιρεσιβλήτων, αντί να την απορρίψει, είναι απορριπτέος κατά μεν την αποδιδόμενη στην απόφαση, εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, πλημμέλεια, προεχόντως ως απαράδεκτος, δεδομένου ότι η παράβαση των δικονομικών κανόνων δεν θεμελιώνει την εκ της άνω διάταξης πλημμέλεια, κατά δε την υποδηλούμενη εκ του άρθρου 559 αρ. 17 ΚΠολΔ πλημμέλεια (αντιφατικές διατάξεις) ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27.6.2003 αίτηση της Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΩΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΑΕ", όπως μετονομάσθηκε η "ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΣ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΠΟΘΗΚΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΠΑΕΓΑΕ)" και των λοιπών αναφερομένων στο αναιρετήριο, για αναίρεση της 6028/2001 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των παρόντων αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε πεντακόσια (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιανουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 6 Μαρτίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ