461/2020 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 461 / 2020 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 461/2020

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Βρυνιώτη, Γεώργιο Χοϊμέ, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου και Κωνσταντίνο Παναρίτη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Οκτωβρίου 2019, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Ο. Χ. του Χ., κατοίκου ... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Χελιδώνη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Π. του Κ., κατοίκου ... ο οποίος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο και 2) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "... ", που εδρεύει στην …… και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αλκυόνη Πολυκράτη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12-12-2012 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Καβάλας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 193/2015 του ίδιου Δικαστηρίου και 161/2017 του Μονομελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18-9-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνο Παναρίτη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο ο αναιρεσείων και η 2η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά του πινακίου, δεν εμφανίσθηκε και δεν έλαβε μέρος στη συζήτηση ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων Α. Π. του Κ. . Όπως, όμως, προκύπτει από τη με αριθμό ... έκθεση επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας της Περιφέρειας του Εφετείου Πατρών με έδρα το Πρωτοδικείο Αιγίου Μ. Ν. Τ. , που προσκομίζει και επικαλείται ο επισπεύδων τη συζήτηση αναιρεσείων, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού ως αρμοδίου του Δ' Πολιτικού Τμήματος και πράξη ορισμού δικασίμου για την αρχικώς ορισθείσα στις 5-10-2018, καθώς και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο αυτή, επιδόθηκε με την επιμέλεια αυτού στον ως άνω πρώτο των αναιρεσιβλήτων. Κατά την ανωτέρω δικάσιμο η συζήτηση της υπόθεσης αναβλήθηκε από το πινάκιο (άρθρο 226 παρ. 4 ΚΠολΔ) για τη δικάσιμο που αναγράφεται στην αρχή της παρούσας απόφασης, εφόσον δε, κατά τη διάταξη του άρθρου 226 παρ. 4 του ΚΠολΔ, δεν απαιτείται κλήση του διαδίκου για την εμφάνισή του κατά την ορισθείσα μετ' αναβολή δικάσιμο και η αναγραφή της υπόθεσης στο πινάκιο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων, ο ως άνω αναιρεσίβλητος έχει νόμιμα και εμπρόθεσμα κλητευθεί από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση αναιρεσείοντα για την ως άνω δικάσιμο, οπότε εκδικάσθηκε η υπόθεση, και κατά συνέπεια η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης θα χωρήσει, κατά το άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ, σαν να ήταν και αυτός παρών.

Η κρινόμενη από 18-9-2017 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 161/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θράκης, που εκδόθηκε με την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφάλισής του (άρθρο 681Α ΚΠολΔ), έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής.

Κατά το άρθρο 929 ΑΚ σε περίπτωση βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου η αποζημίωση περιλαμβάνει, εκτός από τα νοσήλια και τη ζημία που έχει ήδη επέλθει, οτιδήποτε ο παθών θα στερείται στο μέλλον ή θα ξοδεύει επιπλέον εξαιτίας της αύξησης των δαπανών του. Κατά δε το άρθρο 298 ΑΚ η αποζημίωση περιλαμβάνει τη μείωση της υπάρχουσας περιουσίας του δανειστή (θετική ζημία), καθώς και το διαφυγόν κέρδος.

Τέτοιο κέρδος λογίζεται εκείνο που προσδοκά κανείς με πιθανότητα σύμφωνα με τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων ή τις ειδικές περιστάσεις και ιδίως τα προπαρασκευαστικά μέτρα που έχουν ληφθεί. Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι αν βλαβεί το σώμα ή η υγεία προσώπου από αδικοπραξία, η αποζημίωση περιλαμβάνει και οτιδήποτε ο παθών θα στερείται στο μέλλον, όπως όταν από αδικοπραξία τραυματισθεί ο εργαζόμενος και καταστεί ανίκανος προς εργασία.

Στην περίπτωση αυτή για να δικαιωθεί ο τραυματισθείς την πιο πάνω αποζημίωση, δηλαδή τα διαφυγόντα εισοδήματα πρέπει να επικαλεσθεί στην αγωγή του και να αποδείξει, ότι δεν μπόρεσε στο κρίσιμο χρονικό διάστημα να ασκήσει την επαγγελματική δραστηριότητα που προηγουμένως ασκούσε και ότι με πιθανότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα ασκούσε, αν δεν τραυματιζόταν, και έτσι ζημιώθηκε ορισμένο ποσό που κέρδιζε προηγουμένως από την ίδια εργασία.

Δεν απαιτείται όμως να αναφέρεται στην αγωγή και να αποδεικνύεται το πρόσωπο του εργοδότη, στο οποίο θα εργαζόταν στο μέλλον και αν αυτός έχει τη δυνατότητα να απασχολήσει τον τραυματισθέντα (ΑΠ 743/2003). Εξάλλου, η νομική αοριστία της αγωγής, στηρίζει λόγο αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ), συντρέχει δε αν το δικαστήριο για τη θεμελίωση της αγωγής στο συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου αρκέσθηκε σε στοιχεία λιγότερα ή αξίωσε περισσότερα από εκείνα που ο κανόνας αυτός απαιτεί για τη γένεση του οικείου δικαιώματος, κρίνοντας αντιστοίχως νόμιμη ή μη στηριζόμενη στο νόμο την αγωγή.

Αντίθετα η ποσοτική ή ποιοτική αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν εκτίθενται στην αγωγή όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, τα πραγματικά, δηλαδή, περιστατικά που απαρτίζουν την ιστορική βάση της αγωγής και προσδιορίζουν το αντικείμενο της δίκης, δημιουργεί λόγους αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 8 και 14 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα, ο από το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο έκρινε ορισμένη και νόμιμη την αγωγή, λαμβάνοντας υπόψη αναγκαία για τη θεμελίωσή της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα που δεν εκτίθενται σε αυτή ή εάν απέρριψε ως αόριστη ή μη νόμιμη την αγωγή, παραγνωρίζοντας εκτιθέμενα για τη θεμελίωσή της και την περιγραφή του αντικειμένου της δίκης γεγονότα, που με επάρκεια εκτίθενται σε αυτήν, ενώ ο από το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται αν το δικαστήριο, παρά τη μη επαρκή έκθεση σε αυτήν των στοιχείων που είναι αναγκαία για τη στήριξη του αιτήματος της αγωγής, την έκρινε ορισμένη, θεωρώντας ότι αυτά εκτίθενται με επάρκεια ή παρά την επαρκή έκθεση των στοιχείων αυτών την απέρριψε ως αόριστη.

Ο αναιρετικός αυτός έλεγχος γίνεται με βάση την κυριαρχική εκτίμηση του δικογράφου της αγωγής από το δικαστήριο της ουσίας (ΑΠ 143/2018, ΑΠ 480/2010). Στην προκειμένη περίπτωση, με την ένδικη από 12-12-2012 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, ο αναιρεσείων ιστορεί ότι, κατά το τροχαίο ατύχημα που έλαβε χώρα στις 20-8-2009 στην εθνική οδό Θεσσαλονίκης-Καβάλας και κατά το οποίο η οδηγούμενη από τον ίδιο με αριθμό κυκλοφορίας ...

δίκυκλη μοτοσυκλέτα συγκρούσθηκε από υπαιτιότητα του πρώτου αναιρεσιβλήτου με το οδηγούμενο από τον τελευταίο με αριθμό κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, που ήταν ασφαλισμένο για τις ζημιές σε τρίτους από την κυκλοφορία του στη δεύτερη αναιρεσίβλητη, υπέστη τις αναφερόμενες βαριές σωματικές βλάβες, εξαιτίας των οποίων κατέστη ανίκανος για την απασχόλησή του ως εργάτης σε διάφορες εργασίες, όπως του φορτοεκφορτωτή, του καθαριστή, του κηπουρού, του αναπληρωτή σερβιτόρου σε καφενεία, του εργάτη μετακομίσεων, στην πόλη της Θεσσαλονίκης, όπου διέμενε και εργαζόταν, πραγματοποιώντας, κατά μέσο όρο, 20 ημερομίσθια το μήνα και εξασφαλίζοντας μηνιαίο εισόδημα 800 ευρώ (20 ημερ.

χ 40 ευρώ την ημέρα) και ότι, εξαιτίας της ανικανότητάς του για εργασία, απώλεσε τα εισοδήματά του από 21-8-2009 έως 30-11-2012 χρονικού διαστήματος, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί κατά το ποσό των (39 μήνες x 800 ευρώ μηνιαίως) 31.200 ευρώ, το οποίο θα αποκόμιζε από την εργασία του με πιθανότητα και κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, εάν δεν μεσολαβούσε το ατύχημα και ο τραυματισμός του, ενώ και για την επόμενη πενταετία από 30-11-2012 έως 30-11-2017 θα παραμείνει ανίκανος για την ως άνω εργασία και θα απωλέσει τα εισοδήματα του διαστήματος αυτού, που ανέρχονται στο ποσό των 48.000 ευρώ (60 μήνες χ 800 ευρώ), το οποίο θα αποκόμιζε με πιθανότητα και κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, αν δεν είχε τραυματισθεί κατά το ένδικο ατύχημα, ζήτησε δε να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να του καταβάλουν ως αποζημίωση, εκτός των άλλων, και τα ανωτέρω ποσά, εις ολόκληρο ο καθένας, για απώλεια εισοδημάτων.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 193/2015 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, η οποία έκρινε ότι α) το αίτημα επιδίκασης στον ενάγοντα διαφυγόντων κερδών για το χρονικό διάστημα από 21-8-2009 έως 30-6-2010 πρέπει να ανασταλεί λόγω εκκρεμοδικίας, έως ότου περατωθεί η δίκη επί της από 21-1-2010 προγενέστερης αγωγής του αναιρεσείοντος ενώπιον του ίδιου Δικαστηρίου, με την οποία ζητούσε τα διαφυγόντα εισοδήματα του εν λόγω χρονικού διαστήματος και β) το κονδύλιο των διαφυγόντων κερδών του υπολοιπόμενου χρονικού διαστήματος από 1-7-2010 έως 30-11-2017 να απορριφθεί ως αόριστο, διότι, ναι μεν ο ενάγων επικαλείται την επαγγελματική δραστηριότητα από την οποία προσδοκούσε το ανωτέρω ποσό, δεν εξειδικεύει, όμως, ποια εργασία ασκούσε κυρίως τα τελευταία χρόνια, που απασχολούνταν, τι εισοδήματα αποκέρδαινε τα προηγούμενα του ατυχήματος έτη, εάν υπήρχαν περιστάσεις που δημιουργούν ευλόγως την πεποίθησή του ότι θα απασχολούνταν με κάποια από αυτές τις ιδιότητες και θα αποκέρδαινε το ανωτέρω ποσό και όσον αφορά το αιτούμενο διαφυγόν κέρδος του μετά την άσκηση της αγωγής χρονικού διαστήματος είναι απορριπτέο και διότι δεν εκθέτει τα ιδιάζοντα εκείνα περιστατικά που καθιστούν βάσιμη την πεποίθησή του ότι τα εισοδήματα που αποκέρδαινε από την εργασία του πριν από την επίδικη σύγκρουση θα παραμείνουν αμετάβλητα.

Το Μονομελές Εφετείο Θράκης, κρίνοντας ότι η αγωγή του αναιρεσείοντος είναι αόριστη για τους λόγους που εκτίθενται στην πρωτόδικη (εκκαλουμένη) απόφαση, απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την από 17-5-2016 έφεση του ενάγοντος-εκκαλούντος, με την οποία έβαλε και κατά της ανωτέρω απορριπτικής διάταξης της πρωτόδικης απόφασης.

Ωστόσο, η ένδικη αγωγή, έχοντας το ανωτέρω περιεχόμενο ως προς το κεφάλαιο των διαφυγόντων κερδών, είναι επαρκώς ορισμένη, γιατί περιέχει όλα τα αναγκαία για τον προσδιορισμό του είδους και του ύψους του σχετικού αιτήματός της πραγματικά περιστατικά. Ειδικότερα, ο ενάγων εκθέτει στην αγωγή του την επαγγελματική δραστηριότητα που ασκούσε μέχρι την ημέρα του τραυματισμού του (εργάτης σε διάφορες δουλειές) και τα εισοδήματα που κέρδιζε από τη δραστηριότητα αυτή (20 ημερομίσθια το μήνα χ 40 ευρώ το ημερομίσθιο), ότι δεν μπόρεσε μέχρι τις 30-11-2012 να ασκήσει την επαγγελματική δραστηριότητα που ασκούσε μέχρι του τραυματισμού του και ότι δεν θα μπορέσει να ασκήσει για μία τουλάχιστον πενταετία από 1-12-2012 την ίδια επαγγελματική δραστηριότητα, την οποία με πιθανότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων θα ασκούσε κατά τα ανωτέρω χρονικά διαστήματα, αν δεν τραυματιζόταν, και ότι απώλεσε τα εισοδήματα που κέρδιζε προηγουμένως από την ίδια εργασία.

Συνεπώς, το Εφετείο που, με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, απέρριψε την έφεση του ενάγοντος κατά της υπ' αριθμ. 193/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, το οποίο είχε απορρίψει ως αόριστη την αγωγή ως προς το κονδύλιο των διαφυγόντων κερδών του χρονικού διαστήματος από 1-7-2010 έως 30-11-2017, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ και ο σχετικός πρώτος, κατά το πρώτο σκέλος του, λόγος αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτός.

Αντίθετα, η ένδικη αγωγή, ως προς το κεφάλαιο που αφορά το αίτημα επιδίκασης στον ενάγοντα διαφυγόντων κερδών για το χρονικό διάστημα από 21-8-2009 έως 30-6-2010, έχει ανασταλεί με την ως άνω πρωτόδικη απόφαση, κατ' άρθρο 222 παρ. 2 ΚΠολΔ σε συνδυασμό με το άρθρο 249 του ίδιου Κώδικα, που επικυρώθηκε με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, γιατί εκκρεμεί για το κεφάλαιο αυτό η δίκη που άνοιξε με την από 21-1-2010 προγενέστερη αγωγή του αναιρεσείοντος κατά των αναιρεσιβλήτων.

Επομένως, η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς το ανωτέρω κεφάλαιο της αγωγής είναι μη οριστική και δεν υπόκειται σε προσβολή με αναίρεση. Συνακόλουθα ο πρώτος, κατά το δεύτερο σκέλος του, λόγος της κρινόμενης αίτησης, με τον οποίο επιδιώκεται η αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς τη διάταξη που επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση, με την οποία είχε διαταχθεί η αναστολή της δίκης ως προς το κεφάλαιο των διαφυγόντων κερδών του από 21-8-2009 έως 30-6-2010, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

Από τις διατάξεις των άρθρων 321, 322 και 324 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι το δεδικασμένο απορρέει από τις τελεσίδικες αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων και εκτείνεται τόσο στο ουσιαστικό ζήτημα αναφορικά με την έννομη σχέση που κρίθηκε ύστερα από άσκηση αγωγής, ανταγωγής, κύριας παρέμβασης ή ένστασης συμψηφισμού, όσο και στο δικονομικό ζήτημα που κρίθηκε σε συνάρτηση με το ουσιαστικό ζήτημα, υπάρχει δε μεταξύ των ίδιων προσώπων με την ίδια ιδιότητα μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε, κυρίως ή παρεμπιπτόντως, και εφόσον πρόκειται για το ίδιο αντικείμενο και την ίδια ιστορική και νομική αιτία.

Ειδικότερα το ως άνω ουσιαστικό δεδικασμένο (σε αντιπαραβολή με το τυπικό δεδικασμένο ή τελεσιδικία της απόφασης) εμποδίζει να αμφισβητηθεί μεταξύ των αυτών προσώπων και να καταστεί αντικείμενο νέας δίκης το δικαίωμα που κρίθηκε και η δικαιολογική σχέση που το στηρίζει, δηλαδή το σύνολο των έννομων συνεπειών που κρίθηκαν ότι απορρέουν από την έννομη σχέση και όχι τα πραγματικά γεγονότα που τη γέννησαν ή αναλόγως την κατέλυσαν.

Η απαγόρευση αυτή ενεργεί τόσο θετικά, με την έννοια ότι το δικαστήριο, στο οποίο ανακύπτει εξ αφορμής άλλης δίκης, είτε ως κύριο είτε ως προδικαστικό, το δικαίωμα που κρίθηκε με τελεσίδικη απόφαση, οφείλει να θέσει ως βάση της απόφασής του το δεδικασμένο που προκύπτει από την προηγούμενη τελεσίδικη απόφαση, λαμβάνοντας αυτό ως αμάχητη αλήθεια, όσο και αρνητικά, με την έννοια ότι απαγορεύεται η άσκηση νέας αγωγής για το δικαίωμα που καλύπτεται από το δεδικασμένο, η οποία, αν παρόλα αυτά ασκηθεί, απορρίπτεται ως απαράδεκτη (ΑΠ 613/2007, ΑΠ 1286/2011).

Περαιτέρω, τα δικαστήρια της ουσίας κατά την εκδίκαση αγωγής αποζημιώσεως του άρθρου 914 ΑΚ, μπορούν, πέραν της αποκαταστάσεως της θετικής και αποθετικής ζημίας, να επιδικάσουν επιπλέον υπέρ του ζημιωθέντος χρηματική ικανοποίηση λόγω ενεστώσας ή μέλλουσας ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, κατ' εφαρμογή των άρθρων 929 και 932 ΑΚ (ΑΠ 1261/2007).

Από τις διατάξεις των παραπάνω άρθρων σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 322 και 324 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι μπορεί να ζητηθεί με νέα αγωγή συμπληρωματική χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του ζημιωθέντος από μεταγενέστερες συνέπειες στην υγεία του σε σχέση με εκείνες που είχε υπόψη του κατά την άσκηση της αρχικής του αγωγής και οι οποίες οφείλονται μεν στο ζημιογόνο γεγονός, δεν μπορούσαν όμως να προβλεφθούν κατά την άσκηση της πρώτης αγωγής του παθόντος ούτε να ληφθούν υπόψη από το δικαστήριο κατά τον υπολογισμό της πρώτης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης.

Τέτοια είναι η περίπτωση κατά την οποία επέρχεται αιφνίδια και απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας του ζημιωθέντος, η οποία συνδέεται αιτιωδώς με το ζημιογόνο γεγονός και την παράνομη πράξη ή παράλειψη του υπαιτίου και η οποία μπορεί να καταστήσει αναγκαία νέα ιατρική επέμβαση που δεν μπορούσε να προβλεφθεί κατά την άσκηση της αρχικής αγωγής του ζημιωθέντος ότι θα επέλθει κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων.

Δεν μπορεί όμως να ζητηθεί με νέα αγωγή συμπληρωματική χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης του ζημιωθέντος από μεταγενέστερες συνέπειες στην υγεία του, που οφείλονται μεν στο ζημιογόνο γεγονός, μπορούσαν όμως να προβλεφθούν κατά την άσκηση της πρώτης αγωγής του παθόντος και να ληφθούν υπόψη κατά τον υπολογισμό της πρώτης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης (ΑΠ 2155/2007, ΑΠ 2038/2006).

Εξάλλου, κατά την έννοια του λόγου αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και υπάρχει συνεπώς εκ πλαγίου παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα έτσι να μην μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε (Ολ.ΑΠ 1/1999, 26/2004, ΑΠ 2267/2013).

Δηλαδή ο λόγος αυτός αναίρεσης ιδρύεται μόνον όταν η πλημμέλεια αφορά παράβαση κανόνων ουσιαστικής φύσεως και όχι δικονομικών διατάξεων, που ρυθμίζουν τη διαδικασία. Αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση, όταν τα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το αποδεικτικό πόρισμά της για κρίσιμο ζήτημα, δηλαδή για ζήτημα αναφορικά με ισχυρισμό των διαδίκων που τείνει στη θεμελίωση, στην παρακώληση ή στην κατάλυση του επιδίκου δικαιώματος, συγκρούονται μεταξύ τους και αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι την κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης.

Αντίστοιχα ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είτε είναι κατά το νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε στην ένδικη περίπτωση είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι δε και όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα (Ολ.ΑΠ 15/2006).

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον δεύτερο, κατά το πρώτο σκέλος του, λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από τον αριθμό 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ισχυριζόμενος ότι η απόφαση αυτή παρά το νόμο δέχθηκε την ύπαρξη δεδικασμένου από την υπ' αριθμ. 249/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θράκης και έτσι εσφαλμένα απέρριψε το σχετικό αίτημά του για επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, εξαιτίας της νέας απρόβλεπτης επιδείνωσης της υγείας του που εμφανίσθηκε αρκετούς μήνες μετά το ένδικο ατύχημα και δεν ήταν γνωστή κατά το χρόνο άσκησης της πρώτης αγωγής και παραδεκτά ζήτησε με την αγωγή του επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση.

Από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ) προκύπτει ότι αυτή δέχθηκε, μεταξύ άλλων, ως προς την ουσία της υπόθεσης και τα ακόλουθα: "Από την εκτίμηση της περιεχόμενης στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη πρακτικά ένορκης κατάθεσης του μάρτυρα και όλων, ανεξαιρέτως, των νομίμως προσκομιζομένων εγγράφων αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

Την 20η Αυγούστου 2009 και περί ώρα 18:20 ο ενάγων Χ. Ο. Χ. κινούνταν με την υπ' αριθμ. ... δίκυκλη μοτοσυκλέτα του επί της Εθνικής Οδού Θεσσαλονίκης Καβάλας και στο 129.500 χλμ, όπου η ανωτέρω Εθνική Οδός διασταυρώνεται με αγροτική οδό, με κατεύθυνση από Θεσσαλονίκη προς Καβάλα. Στον αυτό τόπο και χρόνο κινούνταν επί της αγροτικής οδού το με αριθμό κυκλοφορίας ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο του πρώτου εναγομένου Α. Π. , που οδηγούσε ο ίδιος, ο οποίος παραβίασε τη ρυθμιστική πινακίδα Ρ2 STOP που υπήρχε στη συμβολή των οδών και δη σε αυτήν που κινούνταν, δεν διέκοψε την πορεία του οδηγούμενου από αυτόν οχήματος, προκειμένου να παραχωρήσει προτεραιότητα στα κανονικώς κινούμενα εκεί αυτοκίνητα, αλλά εισήλθε ανέλεγκτα, με αποτέλεσμα να παρεμβληθεί στην κίνηση της κανονικώς κινούμενης στο κέντρο της διασταύρωσης δίκυκλης μοτοσυκλέτας και κατέλαβε τμήμα του οδοστρώματος, με αποτέλεσμα ο ενάγων να πραγματοποιήσει ελιγμό προς τα δεξιά, να προσκρούσει στα μεταλλικά προστατευτικά κιγκλιδώματα της οδού και να τραυματισθεί σοβαρά.

Ο ενάγων στη συνέχεια άσκησε την υπ' αριθμ. 25/2010 αγωγή του ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 119/2012 απόφαση, η οποία έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή, ενώ κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου άσκησαν αντίθετες εφέσεις τόσο ο ενάγων όσο και οι εναγόμενοι και εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 249/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θράκης, η οποία έκρινε, με δύναμη δεδικασμένου, ότι αποκλειστικά υπαίτιος για την επίδικη σύγκρουση ήταν ο πρώτος εναγόμενος.

Με την τελεσίδικη αυτή απόφαση έγιναν περαιτέρω δεκτά τα ακόλουθα: Ο ενάγων εξαιτίας του επίδικου ατυχήματος υπέστη ανοικτό υπερδιακονδύλιο κάταγμα γόνατος ΔΕ, ανοικτό κάταγμα ωλεκράνου ΔΕ και θλαστικό τραύμα στην παλαμιαία επιφάνεια της μεσότητας του αντιβραχίου με διατομή καμπτήρων τενόντων και του κερκιδικού νεύρου, όπως διαπιστώθηκε στο Νοσοκομείο Καβάλας, όπου διακομίσθηκε αμέσως μετά το ατύχημα.

Το κάταγμα γόνατος αντιμετωπίσθηκε με εσωτερική οστεοσύνθεση, το κάταγμα ωλεκράνου επίσης με εσωτερική οστεοσύνθεση και συρραφή των καμπτήρων τενόντων, εξήλθε δε του Νοσοκομείου την 10-9-2009, πλην όμως παρουσίασε μετεγχειριτική λοίμωξη στην περιοχή του χειρουργηθέντος υπερδιακονδυλίου κατάγματος, με αποτέλεσμα να υποβληθεί την 22-9-2009 εκ νέου σε χειρουργική επέμβαση, κατά την οποία αφαιρέθηκαν τα υλικά εσωτερικής οστεοσύνθεσης και πραγματοποιήθηκε ευρύς χειρουργικός καθαρισμός και τοποθέτηση συστήματος Ilizarov, ο δε ασθένης εξήλθε του Νοσοκομείου την 3-11-2009.

Μετά την αφαίρεση του άνω συστήματος με νέα επέμβαση που πραγματοποιήθηκε την 20-5-2010, ο ενάγων παρουσίαζε αδυναμία υπτιασμού του αντιβραχίου, αδυναμία έκτασης των μετακαρποφαλαγγικών και φαλαγγολαγγικών αρθρώσεων της ΔΕ χειρός, συνεπεία των διατομών των νεύρων, με αποτέλεσμα να χρήζει περαιτέρω νευροχειρουργικής αντιμετώπισης, ενώ παρουσίαζε και δυσκαμψία ΔΕ γόνατος, για την αποκατάσταση της οποίας έχρηζε φυσικοθεραπείας.

Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του (τρεις εβδομάδες), αλλά και μεταγενέστερα για χρονικό διάστημα δέκα μηνών, ήτοι μέχρι 21-6-2010 ο ενάγων δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί ικανοποιητικά, λόγω των καταγμάτων που υπέστη.

Για τους λόγους αυτούς επιδικάσθηκαν στον ενάγοντα με την ως άνω τελεσίδικη απόφαση το ποσό των 6.000,00 ευρώ ως αποζημίωση για τη δαπάνη στην οποία θα υποβαλλόταν με την πρόσληψη οικιακής βοηθού λόγω της αδυναμίας του να αυτοεξυπηρετηθεί και το ποσό των 18.000,00 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Ωστόσο ο ενάγων με την υπό κρίση αγωγή του ισχυρίζεται ότι η κατάσταση της υγείας του συνεχώς επιδεινώνεται με αποτέλεσμα να έχει πλέον καταστεί ανάπηρος κατά ποσοστό 76%, καθόσον διαπιστώθηκε ότι, λόγω του τραυματισμού του, υπέστη βαρεία δεξιά ημιπάρεση λόγω κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, νευροψυχιατρικές παθήσεις, υπερκονδύλιο κάταγμα δεξιού μηριαίου μη πορωθέν, δυσκαμψία γόνατος κάτω άκρου, εξέλιξη η οποία δεν ήταν δυνατόν να προβλεφθεί κατά την άσκηση της πρώτης αγωγής του.

Εντούτοις, από τη με αριθμό πρωτοκόλλου 1747/20-12-2010 ιατρική γνωμάτευση της Α/Βάθμιας Υγειονομικής Επιτροπής Ν. Ξάνθης διαπιστώθηκε ότι "ο Χ. Ο. Χ. του Χ. πάσχει από βαρεία δεξιά ημιπάρεση λόγω κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, νευροψυχιατρικές παθήσεις, υπερκονδύλιο κάταγμα δεξιού μηριαίου μη πορωθέν, δυσκαμψία γόνατος, ψευδάρθωση ωλεκράνου δεξιά.

Συνολικό ποσοστό αναπηρίας 76% και άνω, ανικανότητα εργασίας για 3 (τρία) χρόνια". Περαιτέρω προσκομίζεται το από 31-10-2014 έγγραφο γνωστοποίησης αποτελέσματος πιστοποίησης αναπηρίας της Διοίκησης της Διεύθυνσης Αναπηρίας και Ιατρικής της Εργασίας, στην οποία αναφέρονται τα αποτελέσματα της αξιολόγησης της κατάστασης της υγείας του ενάγοντος από την Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή ως εξής: "παράλυση δεξιού κερκιδικού νεύρου κεντρική ΠΑ 30%, Δυσκαμψία δεξιού αγκώνα ΠΑ 20%, Ανισοσκελία - Βράχυνση δεξιού σκέλους 5 εκ.

ΠΑ 20%, Δυσκαμψία σοβαρού βαθμού δεξιού γόνατος ΠΑ 20%, Σακχαρώδης διαβήτης τύπου

ΙΙ θεραπευόμενος με δισκία ΠΑ 20%. Συνολικό ΠΑ 70%, Ποσοστό κινητικής αναπηρίας 63%", από το περιεχόμενο της οποίας καμία επιδείνωση και ουσιαστική μεταβολή στο χειρότερο της κατάστασης της υγείας του, σε σχέση με αυτή που διαγνώσθηκε, δυνάμει της υπ' αριθμ. 1747/20-12-2010 απόφασης της ίδιας επιτροπής παρατηρείται.

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι οι επίδικες αξιώσεις του ενάγοντος, οι ασκούμενες δηλαδή με την ένδικη αγωγή, γεννήθηκαν, σύμφωνα με όσα εκτέθηκαν στη σχετική νομική σκέψη της παρούσας, τον Αύγουστο του 2009, οπότε έλαβε χώρα η αδικοπραξία και εκδηλώθηκε ο επιζήμιος χαρακτήρας της πράξης για την όλη ζημία, που αποτελεί ενιαία απαίτηση και δεν αναγεννάται εξακολουθητικά για τη μέλλουσα ζημία.

Αυτό δε διότι από τότε επήλθαν οι παραπάνω αναφερόμενες σωματικές βλάβες του ενάγοντος και αυτός έλαβε γνώση της αναπηρίας του δυνάμει της υπ' αριθμ. 1747/20-12-2010 απόφασης, χωρίς να αποδεικνύεται ότι παρουσιάστηκαν μεταγενέστερες επιπλοκές στην υγεία του... Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, εφόσον σημασία για την επιδίκαση πρόσθετης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης έχουν μόνο οι μεταγενέστερες συνέπειες και περιπλοκές εξαιτίας της αδικοπραξίας, τις οποίες το Δικαστήριο, κατά το χρόνο έκδοσης της προηγούμενης απόφασής του, δεν έλαβε υπόψη του, και εφόσον στην προκειμένη περίπτωση η επελθούσα ζημία ήταν προβλεπτή, αναμενόμενη, κατά τους κοινούς κανόνες και τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και γνωστή στον ενάγοντα από το χρόνο του τραυματισμού του, καθώς επίσης και ο περαιτέρω προσδιορισμός και υπολογισμός της έκτασης της ζημίας του, και συνεπώς η αξίωση για την αποκατάσταση των ως άνω εξακολουθητικώς παραγομένων επιζήμιων για την κατάσταση της υγείας του ενάγοντος συνεπειών έστω και μελλουσών, εφόσον αποδείχθηκε ότι ήσαν προβλεπτές κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, γεννήθηκε άπαξ, όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες από αυτές, πρέπει το κονδύλιο της αγωγής για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, να απορριφθεί ως αβάσιμο κατ' ουσίαν, διότι κανένα νέο στοιχείο δεν προσκομίζεται από τον ενάγοντα που να καταδεικνύει νέα απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας του, και συνεπώς το σχετικό κονδύλιο καλύπτεται από το δεδικασμένο που παράγεται από την υπ' αριθμ. 249/2014 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θράκης".

Με τις αιτιολογίες αυτές, το Εφετείο απέρριψε το σχετικό (τρίτο) λόγο της από 17-5-2016 έφεσης του ενάγοντος-αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης, που, με τις ίδιες σκέψεις, είχε απορρίψει το αίτημα της ένδικης αγωγής για επιδίκαση πρόσθετης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης. Έτσι, όμως, που έκρινε το Εφετείο παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 321, 322 και 324 ΚΠολΔ, τις οποίες εσφαλμένα εφάρμοσε, αφού κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι νέες βλάβες και δυσμενείς επιπλοκές της υγείας του αναιρεσείοντος (βαριά δεξιά ημιπάρεση λόγω κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, νευροψυχιατρικές παθήσεις, δυσκαμψία γόνατος, ψευδάρθρωση δεξιά και συνολικό ποσοστό αναπηρίας 76%) που εμφανίσθηκαν μεταγενέστερα, αποτελούν στοιχεία της ιστορικής βάσης της ένδικης αγωγής και για τις οποίες ζήτησε αυτός επιδίκαση πρόσθετης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, και οι οποίες διαγνώσθηκαν για πρώτη φορά κατά την εξέταση αυτού από την Α/Βάθμια Υγειονομική Επιτροπή και αποτυπώθηκαν στη με αριθμ.

πρωτ. 1747/20-12-1010 ιατρική γνωμάτευση της εν λόγω Επιτροπής, λήφθηκαν υπόψη και συνεκτιμήθηκαν από την υπ' αριθμ. 249/2014 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θράκης, που επικύρωσε την υπ' αριθμ. 119/2012 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας. Πλην, όμως, οι παραπάνω δυσμενείς συνέπειες και βλάβες, που δεν υπήρχαν κατά την άσκηση της πρώτης αγωγής και δεν αποτέλεσαν στοιχεία της βάσης της, δεν ερευνήθηκαν από το άνω πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, ούτε από το Μονομελές Εφετείο Θράκης, αφού, από την επισκόπηση του περιεχομένου των ως άνω αποφάσεων, προκύπτει ότι δεν γίνεται αναφορά στις ως άνω βλάβες, ούτε και στην ως άνω ιατρική γνωμάτευση της Α/Βάθμιας Υγειονομικής Επιτροπής.

Επίσης, από το περιεχόμενο της παραπάνω τελεσίδικης απόφασης (249/2014), προκύπτει ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του κατά τον καθορισμό της χρηματικής ικανοποίησης (ύψους 18.000 ευρώ), τις παθήσεις που διαγνώσθηκαν στις 15-10-2014 από την Πρωτοβάθμια Υγειονομική Επιτροπή του ΚΕΠΑ Ξάνθης (παράλυση δεξιού κερκιδικού νεύρου κεντρική, δυσκαμψία δεξιού αγκώνα, ανισοσκελία-βράχυνση δεξιού σκέλους κατά 5 εκ., δυσκαμψία σοβαρού βαθμού δεξιού γόνατος, σακχαρώδης διαβήτης τύπου

ΙΙ, με συνολικό ποσοστό αναπηρίας 70%), καθόσον δεν μπορούσαν να προβλεφθούν από το Δικαστήριο, κατά την επιδίκαση στον ενάγοντα της ως άνω χρηματικής ικανοποίησης. Επομένως, η ως άνω δυσμενής εξέλιξη της υγείας του ενάγοντος δεν καλύπτεται από το δεδικασμένο της ως άνω τελεσίδικης απόφασης, η οποία εκδόθηκε επί της πρώτης αγωγής του παθόντος (αναιρεσείοντος).

Συνακόλουθα ο δεύτερος, κατά το πρώτο σκέλος του, λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι ουσιαστικά βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός. Περαιτέρω, με τις ως άνω παραδοχές το Δευτεροβάθμιο Δικαστήριο παραβίασε εκ πλαγίου τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 914 και 932 ΑΚ με ανεπαρκείς αιτιολογίες που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς το ουσιώδες ζήτημα της προβλεπτής ή απρόβλεπτης επιδείνωσης της κατάστασης της υγείας του αναιρεσείοντος, που επιδρά στο αποτέλεσμα της δίκης ως προς την επιδίκαση πρόσθετης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης.

Ειδικότερα, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν διευκρινίζει πότε ο παθών - αναιρεσείων έλαβε γνώση των αναφερομένων στην ένδικη αγωγή δυσμενών συνεπειών του τραυματισμού του κατά το ένδικο ατύχημα, ούτε πότε διαγνώσθηκαν ιατρικά και γιατί ο παθών κατά την κατάθεση της αρχικής αγωγής του (21-1-2010) έπρεπε να γνωρίζει τη δυσμενή εξέλιξη της υγείας του και αν τα μέχρι τότε ιατρικά ευρήματα δικαιολογούν την επιδείνωση ή όχι της κατάστασης της υγείας του, καθόσον από την επιτρεπτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της αρχικής αγωγής, προκύπτει ότι ο παθών αναφέρει ότι είχε υποστεί ανοικτό συντριπτικό υπερδιακονδύλιο κάταγμα δεξιού γόνατος, ανοικτό κάταγμα ωλεκράνου ΔΕ και θλαστικό τραύμα στην παλαμιαία επιφάνεια της μεσότητας του δεξιού αντιβραχίου με διατομή καμπτήρων τενόντων και του κερκιδικού νεύρου, ενώ δεν αναφέρει τη βαριά δεξιά ημιπάρεση λόγω κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης, τις νευροψυχιατρικές παθήσεις, ψευδάρθρωση ωλεκράνου δεξιά, παράλυση δεξιού κερκιδικού νεύρου, ανισοσκελία-βράχυνση δεξιού σκέλους, δυσκαμψία σοβαρού βαθμού δεξιού γόνατος, δυσκαμψία δεξιού αγκώνα, οι οποίες είναι σοβαρές παθήσεις και τις οποίες αν γνώριζε τότε είναι βέβαιο ότι θα τις επικαλείτο στο αρχικό αγωγικό δικόγραφο.

Επομένως, οι παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, ότι όλες οι δυσμενείς συνέπειες της υγείας του παθόντος γεννήθηκαν κατά το χρόνο που έλαβε χώρα η αδικοπραξία και ήταν γνωστές στον ενάγοντα από το χρόνο του τραυματισμού του και ότι η ζημία του δεν οφείλεται σε επιδείνωση της υγείας του, δεν αρκούν για να καταδείξουν τη γνώση του παθόντος, ότι οι ως άνω δυσμενείς συνέπειες ήταν διαγνωστές από αυτόν, ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στη δίκη για την επιδίκαση πρόσθετης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης, λόγω της απρόβλεπτης επιδείνωσης της υγείας του.

Επομένως, με τις ελλιπείς ως άνω παραδοχές δεν καθίσταται εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος, αλλά καταλείπονται αμφιβολίες, περί του εάν τα περιστατικά που το Εφετείο δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, υπάγονται στο πραγματικό των διατάξεων των άρθρων 914 και 932 ΑΚ, τις οποίες το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου με ελλιπείς και ανεπαρκείς, κατά τα ανωτέρω, αιτιολογίες.

Επομένως, ο δεύτερος, κατά το δεύτερο σκέλος του, λόγος αναίρεσης πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος, παρέλκει δε, μετά από αυτά, η έρευνα του ίδιου λόγου αναίρεσης, κατά της εφετειακής απόφασης, κατά τα μέρη του που αφορούν πλημμέλειες από τους αριθμούς 1, 8, 10, 11 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που πλήττουν το ίδιο κεφάλαιο της επιδίκασης πρόσθετης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης λόγω απρόβλεπτης επιδείνωσης της υγείας του παθόντος - αναιρεσείοντος.

Τέλος, ως προς την αξίωση αποζημίωσης του ενάγοντος για χρησιμοποίηση οικιακής βοηθού-νοσοκόμου, η προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε τα ακόλουθα: "Ομοίως απορριπτέο είναι και το αίτημα περί επιδίκασης αποζημίωσης για δαπάνες, στις οποίες θα υποβαλλόταν ο ενάγων αν απασχολούσε οικιακή βοηθό για το χρονικό διάστημα από τον Ιούλιο του 2010 έως την 30-11-2012, καθόσον από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε ότι ο ενάγων κατά το χρονικό αυτό διάστημα αδυνατούσε να επιμεληθεί μόνος του για τη σίτισή του, την ατομική του φροντίδα και υγιεινή, και την κάλυψη των εν γένει βασικών βιοτικών του αναγκών και ως εκ τούτου είχε ανάγκη από τις φροντίδες και περιποιήσεις ενός προσώπου σε καθημερινή βάση, καθόσον η σωματική αναπηρία από καθαρώς ιατρική άποψη και η ανικανότητα προς άσκηση οιασδήποτε άλλης δραστηριότητας, ακόμη και επαγγελματικής προς κτήση εισοδημάτων δεν ταυτίζονται".

Με τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο, αν και δέχθηκε ότι ο παθών - αναιρεσείων, συνεπεία των σωματικών βλαβών που υπέστη κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα, πάσχει από βαριά δεξιά ημιπάρεση, δυσκαμψία σοβαρού βαθμού δεξιού γόνατος, δυσκαμψία δεξιού αγκώνα, παράλυση δεξιού κερκιδικού νεύρου, βράχυνση δεξιού σκέλους 5 εκ., δεν αιτιολόγησε στο σκεπτικό της προσβαλλόμενης απόφασης αν ο παθών, με τα ανωτέρω προβλήματα υγείας, μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθεί και να καλύψει μόνος του τις βιοτικές του ανάγκες (σίτιση, καθαριότητα, ατομική υγιεινή, μετακινήσεις, νοσηλεία στο σπίτι, ψυχολογική στήριξη) και ότι δεν είχε την ανάγκη αποκλειστικής νοσοκόμου και περιποιήτριας.

Συνεπώς, ο τρίτος και τελευταίος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο ο αναιρεσείων προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι ουσιαστικά βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, παρέλκει δε η έρευνα του ίδιου λόγου αναίρεσης, κατά τα μέρη που αφορούν πλημμέλειες από τους αριθμούς 1, 8, 10, 11, 13 και 16 άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Συνακόλουθα, πρέπει, κατά παραδοχή των ως άνω λόγων, πρώτου (κατά το πρώτο σκέλος του), δευτέρου και τρίτου της αίτησης αναίρεσης, να γίνει αυτή δεκτή και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά τα κεφάλαιά της που απέρριψε τους πρώτο, τρίτο και τέταρτο λόγους της από 17-5-2016 έφεσης του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθμ. 193/2015 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καβάλας, με την οποία απορρίφθηκαν τα κεφάλαια της ένδικης αγωγής για επιδίκαση αποζημίωσης λόγω της απώλειας εισοδημάτων του από 1-7-2010 έως 30-11-2017 χρονικού διαστήματος, για επιδίκαση πρόσθετης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης από την απρόβλεπτη επιδείνωση της υγείας του παθόντος - ενάγοντος και για επιδίκαση αποζημίωσης για τις υπηρεσίες της μητέρας του ως οικιακής βοηθού-νοσοκόμου (υποκατάστατη δύναμη) κατά το χρονικό διάστημα από τον Ιούλιο του 2010 έως 30-11-2012.

Ακολούθως η υπόθεση πρέπει να παραπεμφθεί προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, του οποίου είναι δυνατή η συγκρότηση από δικαστή άλλον από αυτόν που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθούν οι αναιρεσίβλητοι, λόγω της ήττας τους, στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, κατά το νόμιμο αίτημα αυτού (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου, που έχει καταθέσει ο αναιρεσείων για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 161/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θράκης, κατά τα εις το σκεπτικό κεφάλαιά της.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από δικαστή άλλον από αυτόν που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση.

Διατάσσει να επιστραφεί το παράβολο στον αναιρεσείοντα, που αυτός έχει καταθέσει για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, που ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαρτίου 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Απριλίου 2020.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ