458/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 458 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 458/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου και Χρήστο Βρυνιώτη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 26 Ιανουαρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην …, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Μαρία Βλάσση, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Χ. Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Χαρίκλεια Πανταζή, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-8-2007 αίτηση της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 27-10-2008 κύρια παρέμβαση του ήδη αναιρεσείοντος.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5776/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2417/2012 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 10-5-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Βρυνιώτης διάβασε την από 19-1-2018 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης.

Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την παραδεκτή, κατ’ άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων προκύπτουν τα εξής: Η αιτούσα και ήδη αναιρεσίβλητη άσκησε την από 1-8-2007 αίτησή της, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθήνας, με την οποία ισχυρίσθηκε ότι δυνάμει των αναφερομένων στην αίτηση και νομίμως μεταγραφέντων τίτλων κτήσης και συγκεκριμένα δυνάμει του υπ’ αρ. .../1986 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Α.

συζ. Θ. Δ., που μεταγράφηκε νόμιμα, περιήλθε στην κυριότητά της μία οριζόντια ιδιοκτησία που περιγράφεται αναλυτικά στην αίτησή της. Ότι κατά τη διάρκεια της κτηματογράφησης, από παραδρομή, το ως άνω ακίνητο δεν καταχωρήθηκε στους κτηματολογικούς πίνακες, ως ιδιοκτησία της, με συνέπεια, μετά το πέρας αυτής, το ακίνητο να εμφαίνεται στα κτηματολογικά φύλλα του κτηματολογικού γραφείου ...

ως "αγνώστου ιδιοκτήτη". Με βάση τα ανωτέρω, ζήτησε να αναγνωρισθεί το δικαίωμα κυριότητάς της επί του ως άνω ακινήτου και να διορθωθούν σχετικά οι εγγραφές στα κτηματολογικά βιβλία του κτηματολογικού γραφείου ... που το αφορούν. Εξάλλου, το ήδη αναιρεσείον, Ελληνικό Δημόσιο, άσκησε παραδεκτά την από 27.10.2008 κύρια παρέμβασή του, με την οποία αμφισβήτησε την κυριότητα της αιτούσας στο ως άνω ακίνητο, διότι η τελευταία δεν επικαλείται, ούτε αποδεικνύει, την κυριότητά της, καθώς και την κυριότητα των δικαιοπαρόχων της σε αυτό (επίδικο), εξέθετε δε, ότι το επίδικο αποτελεί δημόσια έκταση, ως αποτελούσα ιδιοκτησία του Ελληνικού Δημοσίου και ζητούσε να αναγνωρισθεί αυτό ως αποκλειστικός κύριος, νομέας και κάτοχος ταυ επιδίκου και να διορθωθούν σχετικά οι εγγραφές στα κτηματολογικά βιβλία του κτηματολογικού γραφείου ...

ώστε να αναγραφεί σε αυτό ως ιδιοκτήτης. Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, συνεκδίκασε την από 1.8.2007 αίτηση και την από 27-10-2008 κύρια παρέμβαση, κατ’ αντιμωλίαν των διαδίκων και με την 5776/2011 απόφασή του, απέρριψε την κύρια παρέμβαση και έκανε δεκτή εν μέρει ως βάσιμη κατ’ ουσίαν την αίτηση, διατάσσοντας τη διόρθωση της ανακριβούς πρώτης εγγραφής στα κτηματολογικά βιβλία του κτηματολογικού γραφείου ...

ως προς το ακίνητο με ΚΑΕΚ ..., το οποίο εμφαίνεται, ως αγνώστου ιδιοκτήτη, ώστε να εμφαίνεται ότι η αιτούσα είναι κύρια αυτού. Κατά της απόφασης αυτής άσκησε έφεση το κυρίως παρεμβαίνον Ελληνικό Δημόσιο, η οποία απορρίφθηκε, με την 2417/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Από την επισκόπηση της προαναφερόμενης απόφασης του Εφετείου (προσβαλλομένης με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης), προκύπτει, ότι αυτή δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα: "Με το άρθρο 1 του ν. 4478/1930 "περί παραχωρήσεως γηπέδου στην ..." ορίσθηκε ότι: "επιτρέπεται στον Υπουργό των Στρατιωτικών, ως αντιπρόσωπο του Δημοσίου, να μεταβιβάσει στην ...

την κυριότητα γηπέδου του Δημοσίου κειμένου στο συνοικισμό ..., εκτάσεως 710 στρεμ. περίπου (του οποίου η χρήση έχει παραχωρηθεί δυνάμει συμβάσεως μετά του Δημοσίου) προς εγκατάστασιν σκοπευτηρίου και χρησιμοποίησιν τούτου προς μόνον τον σκοπόν τούτον" και υπό τους όρους των άρθρων 3 και 4 του ιδίου νόμου, (άρθρο 3, όπως το τρίτο εδάφιο αυτού αντικαταστάθηκε με το άρθρο 39 του ν. 1545/1985) ότι "το ανωτέρω γήπεδον, θεωρούμενον εκτός συναλλαγής, δεν δύναται να εκποιηθεί υπό της ...

Εταιρίας ή κατασχεθεί υπό τρίτου. Επιτρέπεται όμως η εκμετάλλευση τούτου με οποιονδήποτε τρόπον, συντείνοντα προς το σκοπό για τον οποίο παραχωρείται στην εταιρία. Η ιδιότητα του γηπέδου τούτου, ως εκτός συναλλαγής, παύει σε περίπτωση κατά την οποία η κυριότητα τούτου περιέλθει στο Δημόσιο, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο επόμενο άρθρο, καθώς επίσης και στην περίπτωση μεταβιβάσεώς του στο Δημόσιο, από την ....

Η μεταβίβαση αυτή επιτρέπεται να γίνει με αντάλλαγμα ή και χωρίς αντάλλαγμα", (άρθρο 4), "σε περίπτωση διαλύσεως της ... Εταιρίας το ανωτέρω γήπεδο με όλες τις εγκαταστάσεις της εταιρίας σ’ αυτό περιέρχεται στο Δημόσιο". Σε εκτέλεση του παραπάνω νόμου καταρτίσθηκε το ...1930 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Κ.

Β., που μεταγράφηκε νόμιμα, με το οποίο, μεταβιβάσθηκε στην ... από το Δημόσιο η κυριότητα, νομή και κατοχή της παραπάνω εκτάσεως, με τους παραπάνω όρους του ν. 4778/1930. Κατά τη σαφή έννοια του ν. 4778/1930, με την κατάρτιση και μεταγραφή του πιο πάνω συμβολαίου η ... Εταιρία έγινε οριστική, όχι δε προσωρινή ή μετακλητή, κυρία του γηπέδου των 710 στρεμ., με μόνους τους περιορισμούς του νόμου που καταχωρήθηκαν στο συμβόλαιο και αφορούσαν στην εκμετάλλευση και χρήση αποκλειστικώς για εγκατάσταση σκοπευτηρίου και στην απαγόρευση διαθέσεώς του.

Η μεταβίβαση, εξάλλου, του γηπέδου έγινε χωρίς αντάλλαγμα, κατά πλήρη κυριότητα και χωρίς επιφύλαξη ανακλήσεως από το Δημόσιο, ως μόνη δε περίπτωση επανόδου της κυριότητάς του στο Δημόσιο, προβλέφθηκε η διάλυση της ... Εταιρίας, ως σωματείου. Από τη διατύπωση δε του ν. 4478/1930 προκύπτει, ότι η παραπάνω έκταση δεν προορίσθηκε (καθιερώθηκε), ως πράγμα εκτός συναλλαγής, κατά την έννοια του άρθρου 966 ΑΚ, αλλά ο όρος "εκτός συναλλαγής" τέθηκε με την περιορισμένη έννοια της απαγορεύσεως διαθέσεως του γηπέδου από την ..., ούτε πρόκειται εδώ για σύσταση ιδιαιτέρου δικαιώματος επί κοινοχρήστου πράγματος (άρθρο 970 ΑΚ), διότι από το ν. 4478/ 1930 προκύπτει ότι μεταβιβάσθηκε κατά πλήρη κυριότητα ιδιωτικό γήπεδο του Δημοσίου, που δεν ανήκε στην κοινή χρήση, ούτε καθιερώθηκε για κοινή χρήση.

Άλλωστε και από τις διατάξεις των ν. 2764/1954 και 252/1976, που επηκολούθησαν και με τις οποίες ορίσθηκε ότι, σχετικά με την παραπάνω έκταση των 710 στρεμμάτων που μεταβιβάσθηκε στην ..., αίρονται οι περιορισμοί της μεταβιβάσεως και επιτρέπεται να μεταβιβασθούν τμήματα του γηπέδου αυτού, εκτάσεως 43 στρεμ. με το ν. 2764/1954 για την αποκατάσταση αστών προσφύγων και 109 στρεμ.

με το ν. 252/1976 για τις ανάγκες διδακτηρίων και ότι η μεταβίβαση των τμημάτων αυτών θα γίνει είτε με αναγκαστική απαλλοτρίωση είτε με εκουσία εκποίηση από την ..., προβλέφθηκε δε ότι το τίμημα ή η αποζημίωση από την απαλλοτρίωση θα περιέρχονται στην κυρία του γηπέδου ... Εταιρία, προκύπτει, ότι ήταν δεδομένο για το Δημόσιο, ότι η κυριότητα της όλης παραπάνω εκτάσεως ανήκε, βάσει του ν. 4778/1930, στο ανωτέρω σωματείο και γι’ αυτό δεν περιλήφθηκε στους νόμους αυτούς διάταξη ότι ανακαλείται μερικώς η παραχώρηση-μεταβίβαση, που είχε γίνει σύμφωνα με τους παραπάνω νόμο και συμβόλαιο, ούτε ότι η κυριότητα των τμημάτων αυτών του γηπέδου περιέρχεται στο Δημόσιο.

Επομένως η μεταγενέστερη διάταξη του άρθρου 50 του ν. 1731/1987, με την οποία ορίσθηκε ότι "αίρεται" αφιέρωση στην ... γηπέδου στην ... και ο χαρακτηρισμός του, ως εκτός συναλλαγής, που έγινε με το ...1930 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Κ. Β., η δε κυριότητά του επανέρχεται στο Δημόσιο", ως επιφέρουσα αφαίρεση (στέρηση) της κυριότητας της ...

Εταιρίας επί του παραπάνω ακινήτου, που είχε αποκτηθεί νομίμως και οριστικώς από την τελευταία, χωρίς τις διατυπώσεις και τη διαδικασία του άρθρου 17 του Συντ., αντιβαίνει ευθέως στη διάταξη αυτή και τα δικαστήρια έχουν υποχρέωση να μη την εφαρμόσουν (άρθρο 13 παρ. 4 του Συντ. ΟλΑΠ 20/2001). Στην προκειμένη περίπτωση το εκκαλούν με την κύρια παρέμβασή του ισχυρίζεται ότι το επίδικο ακίνητο δεν ανήκε στην καθ’ ης η κύρια παρέμβαση - εφεσίβλητη, διότι το γεωτεμάχιο επί του οποίου έχει ανεγερθεί η οικοδομή και η επίδικη οριζόντια ιδιοκτησία ανήκει στο ίδιο, αφού εμπίπτει στο με αριθμό ...

δημόσιο κτήμα, συνολικού εμβαδού 641.520 τ.μ., ότι το επίδικο ακίνητο είχε περιέλθει στην κυριότητά του ως περιουσία της διαλυθείσας Μονής της ..., η οποία, στην συνέχεια παραχώρησε προς την ... Εταιρία, σε εκτέλεση του άρθρ. 1 του ν. 4778/1930 και η οποία ανακλήθηκε με τη διάταξη του άρθρου 50 του ν. 1731/1987, με αποτέλεσμα όλη η έκταση που είχε παραχωρηθεί να έχει επιστρέψει στο ίδιο.

Σύμφωνα με όσα αναφέρονται ανωτέρω η διάταξη του άρθρου 50 ν. 1731/1987 στην οποία το παρεμβαίνον στηρίζει την αίτησή του είναι αντισυνταγματική ως αντιβαίνουσα στις διατάξεις του άρθρου 17 του Συντάγματος και επομένως η αίτηση είναι μη νόμιμη. Τα αυτά δεχθέν το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που συνεκδίκασε την αίτηση και την κύρια παρέμβαση και απέρριψε την κύρια παρέμβαση ως μη νόμιμη ορθά το νομό εφήρμοσε και ο σχετικός λόγος έφεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος...".

Περαιτέρω, σύμφωνα με τις ανέλεγκτες παραδοχές του Εφετείου, αυτό δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του στη συνέχεια, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Δυνάμει του υπ’ αριθ. .../1986 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Α. συζύγου Θ. Δ., το γένος Π. Π., που μεταγράφηκε στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου ...

στον τόμο … και με αύξοντα αριθμό …, η εφεσίβλητη - αιτούσα απέκτησε την κυριότητα, λόγω γονικής παροχής, από τον Α. Α. του Δ., του διαμερίσματος του δεύτερου (Β) πάνω από το ισόγειο ορόφου, το οποίο καταλαμβάνει ολόκληρο τον όροφο, μίας οικοδομής, κτισμένης σε οικόπεδο, έκτασης 113,85 τ.μ., που βρίσκεται στον ...

Αττικής, στην κτηματική περιφέρεια του Δήμου ... Αττικής, στη θέση "...", εντός του εγκεκριμένου σχεδίου πόλης του ανωτέρω Δήμου, στο υπ’ αριθ. … ο.τ. και επί της οδού ..., το οποίο (διαμέρισμα) έχει επιφάνεια 57,56 τ.μ. και ποσοστό συνιδιοκτησίας στο οικόπεδο 332/000 εξ αδιαιρέτου. Το προπεριγραφέν ακίνητο αποτελεί αυτοτελή και ανεξάρτητη οριζόντια ιδιοκτησία, διεπόμενη από τις διατάξεις του ν. 3741/1929, ν.δ. 1024/1971 και των άρθρων 1002 και 1117 Α.Κ., στις οποίες έχει υπαχθεί δυνάμει της υπ’ αριθ. .../1986 πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας της ιδίας ως άνω συμβολαιογράφου, που μεταγράφηκε στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου ...

Αττικής στον τόμο …και με αριθμό …, περιήλθε δε στην κυριότητα του ως άνω δικαιοπαρόχου της αιτούσας, αρχικά σαν οικόπεδο, δυνάμει του υπ’ αριθ. ...1965 συμβολαίου του συμβολαιογράφου Αθηνών Κ. Λ., που μεταγράφηκε στα βιβλία μεταγραφών του Δήμου ... στον τόμο … και με αριθμό …ηση, με την υπ’ αριθ. ...8-2-2006 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Κτηματολογίου και Χαρτογραφήσεων Ελλάδος (ΦΕΚ 227/Β/20-2-2006), διαπιστώθηκε η ολοκλήρωση της διαδικασίας καταχώρισης των πρώτων εγγραφών στα κτηματολογικά βιβλία του κτηματολογικού Γραφείου ...

και ορίστηκε ως ημερομηνία έναρξης του κτηματολογίου στην περιοχή αυτή η 20-2-2006. Το επίδικο ακίνητο έχει καταχωρισθεί στον ΚΑΕΚ, οριζόντιας ιδιοκτησίας ... με ποσοστό συγκυριότητας στο γεωτεμώχιο 336,00‰ εξ αδιαιρέτου και φέρεται στα ως άνω κτηματολογικά βιβλία ως "άγνωστου ιδιοκτήτη", καθώς η εφεσίβλητη αιτούσα δεν υπέβαλε δήλωση ιδιοκτησίας σύμφωνα με το ν. 2308/1995.

Οι πρώτες εγγραφές δεν έχουν καταστεί οριστικές μέχρι την υποβολή της αίτησης στη γραμματεία του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και ως εκ τούτου επιτρέπεται η διόρθωση. Μετά από τα ανωτέρω το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που διέταξε την διόρθωση ως προς την πρώτη εγγραφή στα κτηματολογικά βιβλία του κτηματολογικού γραφείου του Δήμου ...

ορθά το νόμο εφάρμοσε και τις αποδείξεις εκτίμησε. Επομένως, το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, το οποίο, με την εκκαλούμενη απόφασή του, απέρριψε την κύρια παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου, και στη συνέχεια, αφού δέχθηκε την αίτηση της αιτούσας, ως βάσιμη κατ’ ουσίαν, διέταξε τη διόρθωση των Κτηματολογικών Βιβλίων ...

ως προς το ως άνω ακίνητο, από το εσφαλμένο "άγνωστου ιδιοκτήτη", στο ορθό, ώστε να φαίνεται ότι κύρια αυτού είναι η αιτούσα, ορθά το νόμο ερμήνευσε και εφήρμοσε και τις αποδείξεις εκτίμησε όσα δε αντίθετα υποστηρίζει το εκκαλούν με την κρινόμενη έφεσή του, είναι απορριπτέα ως αβάσιμα".

Στην προκειμένη περίπτωση, το αναιρεσείον, Ελληνικό Δημόσιο, αποδίδει, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου, την εκ του αριθμ. 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια, ήτοι της παραβίασης των, με τη μη εφαρμογή των, διατάξεων των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, σε ότι αφορά την ερμηνεία του υπ’ αριθμ. ...1930 συμβολαίου του Συμβολαιογράφου Αθηνών Κ.

Β. και ειδικότερα ως προς το ζήτημα της παραχώρησης της κυριότητας της επίμαχης έκτασης από το Δημόσιο προς την ..., υπό διαλυτική αίρεση, η ύπαρξη της οποίας στηρίζει το δικαίωμα κυριότητας του Δημοσίου επί της ευρύτερης έκτασης στην οποία περιλαμβάνεται και η επίδικη κατά τα ιστορούμενα στο λόγο αυτό (1ο).

Ειδικότερα, οι ερμηνευτικοί κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ εφαρμόζονται από το δικαστήριο της ουσίας όταν, κατά την ανέλεγκτη ως προς αυτό κρίση του, διαπιστώνει ότι υπάρχει στη σύμβαση κενό ή αμφιβολία σχετικά με τη δήλωση βουλήσεως των συμβαλλομένων. Η διαπίστωση αυτή του δικαστηρίου της ουσίας μπορεί είτε να αναφέρεται στην απόφαση ρητώς είτε να προκύπτει από αυτήν έμμεσα όταν, παρά την μη ρητή αναφορά της διαπίστωσής της ή ακόμα και παρά τη ρητή διαβεβαίωση της ανυπαρξίας της, το δικαστήριο προβαίνει σε ερμηνεία της συμβάσεως, ερμηνεία η οποία αποκαλύπτει ότι το δικαστήριο βρέθηκε μπροστά σε κενό ή αμφιβολία σχετικά με τη δήλωση βουλήσεως των συμβαλλομένων, τα οποία δημιούργησαν την ανάγκη να καταφύγει σε ερμηνεία της.

Εάν παρά την άμεση ή έμμεση αυτή διαπίστωση της υπάρξεως κενού ή αμφιβολίας το δικαστήριο δεν προσφύγει για να ανεύρει την αληθή βούληση των συμβληθέντων στους ερμηνευτικούς κανόνες που περιέχονται στις πιο πάνω διατάξεις, παραβιάζει, με τη μη εφαρμογή τους, τους κανόνες αυτούς.

Εν προκειμένω, το Εφετείο, από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης, για να αχθεί στο αποδεικτικό πόρισμά του, κάνοντας δεκτή την ένδικη αίτηση και απορρίπτοντας την κύρια παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου, από το σύνολο των παραδοχών του δεν προκύπτει ότι διαπίστωσε κενό ή αμφιβολία, σε σχέση με την αληθή βούληση των συμβληθέντων με το υπ’ αριθμ. ...1930 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Κ. Β. και ούτε προέβη αμέσως ή εμμέσως σε ερμηνεία, ως προς το ζήτημα της παραχώρησης κυριότητας της επίμαχης έκτασης από το Δημόσιο προς την "...", υπό διαλυτική αίρεση και πλήρωσης αυτής (αίρεσης), κατά τα ειδικότερον εκτιθέμενα, στον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου.

Συνεπώς το Εφετείο δεν παραβίασε με τη μη εφαρμογή τους, τα άρθρα 200 και 173 ΑΚ, κατά τα προαναφερόμενα και ο πρώτος (1ος) λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο το αναιρεσείον υποστηρίζει τα αντίθετα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Περαιτέρω, το Εφετείο που δέχθηκε ότι η μεταγενέστερη διάταξη του άρθρου 50 του ν. 1731/1987 με την οποία ορίσθηκε ότι "αίρεται" η αφιέρωση στην ... γηπέδου στην ... και ο χαρακτηρισμός του ως εκτός συναλλαγής που έγινε με το ...1930 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Κ. Β., η δε κυριότητά του επανέρχεται στο Δημόσιο", ως επιφέρουσα αφαίρεση (στέρηση) της κυριότητας της ... Εταιρίας, επί του παραπάνω ακινήτου που είχε αποκτηθεί νομίμως και οριστικώς από την τελευταία, χωρίς τις διατυπώσεις και τη διαδικασία του άρθρου 17 του Συντάγματος, αντιβαίνει ευθέως τη διάταξη αυτή και τα δικαστήρια έχουν υποχρέωση να μη την εφαρμόσουν (Ολομ.ΑΠ 20/2001), ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 17 του Συντάγματος και 50 του ν. 1731/1987.

Συνεπώς, και ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο το αναιρεσείον υποστηρίζει τα αντίθετα, αποδίδοντας στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες, εκ του αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατ’ ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμη η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης. Έξοδα δεν επιδικάζονται σε βάρος του ηττώμενου αναιρεσείοντος, ελλείψει σχετικού προς τούτο αιτήματος της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 191 παρ. 1 και 2).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-5-2015 και με αριθμ. κατάθεσης …2015 αίτηση αναίρεσης του αναιρεσείοντος Ελληνικού Δημοσίου κατά της υπ’ αριθμ. 2417/2012 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Φεβρουαρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Μαρτίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ