458/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 458 / 2016 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 458/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ιωάννη Γιαννακόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Ευγενία Προγάκη, Νικήτα Χριστόπουλο και Ιωάννη Φιοράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 3 Φεβρουαρίου 2016, με την παρουσία και της γραμματέως Σπυριδούλας Τζαβίδη, για να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην …, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Βασίλειο Κορκίζογλου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ιεράς Μονής Ταξιάρχη Μιχαήλ του Πανορμίτη, που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο Θεόδωρο Παπαγεωργίου, με δήλωση κατ’ άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ .

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 16-6-2010 και 1-2-2011 αγωγές της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:301/2011 του ιδίου Δικαστηρίου και 143/2014 του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον, με την από 31-1-2015 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Φιοράκης, ανέγνωσε την από 26-1-2016 έκθεσή του, με την οποία εισηγείται την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τις διατάξεις των άρθρων 1, 2 και 4 του Κτηματολογικού Κανονισμού, που κυρώθηκε με το υπ’ αριθ. 132/1929 διάταγμα του Ιταλού Κυβερνήτη στη Δωδεκάνησο και διατηρήθηκε σε ισχύ ως τοπικό δίκαιο και μετά την προσάρτηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα, δυνάμει του άρθρου 8 παρ. 2 του από 30.12.47 ισχύοντος νόμου 510/1947, διατηρείται κατ’ αρχήν η διάκριση των γαιών σε κατηγορίες: α) δημοσίων γαιών (εραζί-εμιριέ, μιρί κλπ.), β) ελεύθερης ιδιοκτησίας (μουλκ), γ) αφιερωμένων σε ευαγή σκοπό (βακουφιών), δ)προοριζόμενων για την κοινή και δημόσια χρήση όλων των κατοίκων ενός μόνο χωριού (μετρουκέ) και ε) μη ανηκουσών στην κυριότητα ιδιοκτητών νεκρών γαιών (μεβάτ), λόγω του αδυνάτου από τη φύση τους προς καλλιέργεια και εξουσιαση, όπως πετρώδεις εκτάσεις, βράχια κλπ., οι οποίες είναι δημόσιες, όπως οριζόταν από το προϊσχύσαν στη Δωδεκάνησο Οθωμανικό Δίκαιο (άρθρο 1 του Οθωμανικού νόμου περί γαιών της 7 Ραμαζάν 1274 (1856) σε συνδυασμό με τα άρθρα 2, 3, 4, 5, 91-102 και 103-105). Ως δημόσια κτήματα (γαίαι) της κατηγορίας "εραζί-εμιριέ" θεωρούνται οι γαίες που είχαν παραχωρηθεί κάποτε σε ιδιώτες με παραχωρητήρια (ταπία) μόνο για την ωφέλιμη κυριότητα "τεσσαρούφ", καθώς και εκείνες οι οποίες λόγω ελλείψεως τίτλου, θέλουν αναγνωρισθεί και ταξινομηθεί από τα όργανα του Κτηματολογίου κατά την ενέργεια της βεβαιώσεως στην ανωτέρω κατηγορία, οπότε η καταγραφή αυτή, μετά την παρέλευση των προθεσμιών του άρθρου 37 και 39, καθίσταται αμετάκλητη (άρθ. 61 εδ.β’ ). Κατά δε το άρθρο 63 παρ. 5 του ίδιου Κτηματολογικού Κανονισμού δεν συγχωρείται εις βάρος των δημοσίων περιουσιακών κτημάτων η παραγραφή της πλήρους ή ψιλής κυριότητας ως προς τις γαίες "μιρί ή εραζί-εμιριέ". Από το τελευταίο αυτό άρθρο συνδυαζόμενο και προς το άρθρο 4 εδάφ. στ με το οποίο, προβλέπεται η από της ισχύος του Κανονισμού παραχώρηση της ωφέλιμης κυριότητας των δημοσίων περιουσιακών κτημάτων μόνο με πράξη του Κυβερνήτη, σαφώς συνάγεται ότι επιτρέπεται πλέον μόνον η παραγραφή (κτητική) του δικαιώματος ωφέλιμης κυριότητας (τεσσαρούφ) των δημοσίων κτημάτων και μάλιστα οπωσδήποτε αυτών που έχουν παραχωρηθεί, ενώ αντιθέτως δεν Συγχωρείται η παραγραφή του δικαιώματος ψιλής κυριότητας των ίδιων κτημάτων. Με το άρθρο όμως 65 του ανωτέρω Κτηματολογικού Κανονισμού ορίσθηκε ότι τα δημόσια κτήματα οποτεδήποτε και αν αναγνωρίσθηκαν ως τέτοια, ακόμη και αν η παραχώρηση τους σε ιδιώτες έγινε μετά την ιταλική κατάληψη των νήσων του Αιγαίου (1912), εξακολουθούν να διέπονται από τις διατάξεις του Οθωμανικού δικαίου, που ίσχυε κατά τον χρόνο της κατάληψης, εφόσον συμβιβάζονται προς τις παρούσες κτηματολογικές διατάξεις. Επομένως, ισχύει για τα προαναφερόμενα κτήματα και το άρθρο 78 του από 7 Ραμαζάν 1274 Οθωμανικού νόμου περί γαιών, με το οποίο αναγνωρίζεται δικαίωμα ανάλογο προς την χρησικτησία, κατ’ εξαίρεση των διατάξεων του Οθωμανικού Αστικού Κώδικα, οι οποίες δεν αναγνωρίζουν τον θεσμό της χρησικτησίας, ως κτητική παραγραφή, και μάλιστα με περιεχόμενο όμοιο μ’ εκείνο που αποκτάται με έκδοση τίτλου και παραχώρηση από το Δημόσιο (τεσσαρούφ), αφού η ανωτέρω διάταξη ορίζει ότι εκείνος ο οποίος έχει εξουσιάσει και καλλιεργήσει για 10 συνεχή έτη, χωρίς δικαστική αμφισβήτηση, δημόσιες γαίες (εραζί-εμιριέ) όχι όμως βακουφικές, αποκτά επ’ αυτών δικαίωμα διηνεκούς εγκαταστάσεως, νομιμοποιούμενος στην δημιουργηθείσα και υφιστάμενη πραγματική κατάσταση (δικαίωμα ωφέλιμης κυριότητας). Έτσι και μετά την ισχύ του Κτηματολογικού Κανονισμού στη Δωδεκάνησο είναι κατά νόμο δυνατή η απόκτηση δικαιώματος "τεσσαρούφ" επί δημοσίου κτήματος όχι μόνο με παραχώρηση από το Κράτος (τον Κυβερνήτη) αλλά και με δεκαετή εξουσίασή του, και μάλιστα χωρίς να είναι απαραίτητο, στη δεύτερη περίπτωση, να έχει αυτό παραχωρηθεί προηγουμένως σε ιδιώτη και να έχει καταγραφεί η σχετική πράξη στο κτηματολόγιο. Η δεκαετής όμως εξουσίαση, μετατραπείσα σε πλήρες δικαίωμα κυριότητας με βάση τη ρητή διάταξη του άρθρου 9 ν. 2100/1952, έπρεπε να είχε συμπληρωθεί μέχρι την 10/1/1949, ημερομηνία έναρξης εφαρμογής του α.ν. 1539/1938 και για την περιοχή της Δωδεκανήσου, σύμφωνα με το β.δ/γμα της 31.12.48/10.1.49, διότι έκτοτε τα δημόσια κτήματα ήσαν ανεπίδεκτα νομής χρησικτησίας (άρθρο 4 παρ. 1 και 2 α.ν. 1539/1938). Το δικαίωμα δε αυτό διηνεκούς εξουσίασης μετατράπηκε σε πλήρες δικαίωμα κυριότητας με βάση^ την ρητή διάταξη του άρθρου 9 του ν. 2100/1952. Εξ άλλου, κατά το άρθρο 2 παρ. 1 στοιχ. α’ του ν. 510/1947, που ισχύει κατά το άρθρο 14 αυτού από τη δημοσίευση του στην ΕτΚ (30.12.1947), εισάγονται στη Δωδεκάνησο ο Αστικός Κώδικας, ο Εισαγωγικός Νόμος του ΑΚ και το ν.δ. 7/10.5.1945 "περί αποκαταστάσεως του Αστικού Κωδικός και του Εισαγωγικού αυτού Νόμου", κατά δε το άρθρο 8 του παραπάνω ν. 510/1947, οι διατάξεις περί Κτηματολογίου, που ίσχυαν ήδη στη Δωδεκάνησο, διατηρούνται σε ισχύ, επομένως και η του άρθρου 63 του υπ’ αριθ. 132/1.9.1929 δ/τος του Ιταλού Κυβερνήτη, το οποίο ορίζει ότι "κατά των εγγραφών του Κτηματικού Βιβλίου, των αφορωσών ακίνητα, ελευθέρας ιδιοκτησίας (μουλκ), συγχωρείται η παραγραφή, κατά τας αρχάς της ιταλικής νομοθεσίας, μετά δεκαπενταετίαν από της επισυμβάσης εγγραφής", προς δε και ότι "ο νομεύς, όστις εχρησιδέσποσε, δύναται να επιτυχή την εγγραφήν του δικαιώματος είτε δια δικαστικής αποφάσεως, αναγνωριζούσης έναντι του εγγεγραμμένου τιτλούχου ή των κληρονόμων του ή, εν ελλείψει τούτων, του Διευθυντού του Κτηματολογικού Γραφείου ότι η παραγραφή συνεπληρώθη". Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι η παραπομπή στις αρχές της ιταλικής νομοθεσίας είναι γνήσια παραπομπή, δηλαδή γίνεται με την έννοια ότι αυτές αποτελούν συμπληρωματικό κείμενο της παραπέμπουσας διάταξης, όπως ισχύουν κάθε φορά. Περαιτέρω ενόψει των παραπάνω διατάξεων για εισαγωγή της ελληνικής νομοθεσίας και του άρθρου 3 του ΕισΝΑΚ η πιο πάνω παραπομπή νοείται ότι γίνεται από την παραπάνω εισαγωγή του και εφεξής στις οικείες διατάξεις του ελληνικού ΑΚ. Από όλες αυτές τις διατάξεις συνάγονται, εκτός των άλλων, και τα εξής: α) ότι καθιερώνεται η έκτακτη χρησικτησία (κτητική παραγραφή) με δεκαπενταετή νομή και β) ότι η καθιερούμενη κατά τα ως άνω κτητική παραγραφή ισχύει ως προς το χρόνο αυτής και μετά την εισαγωγή της ελληνικής νομοθεσίας στη Δωδεκάνησο, ως προς τα λοιπά όμως στοιχεία, δηλ. τις προϋποθέσεις έναρξης, διαδρομής και συμπλήρωσης αυτής, εφαρμόζονται οι διατάξεις στις οποίες γίνεται παραπομπή. Επομένως ισχύουν: 1) από την παραπάνω με το υπ" αριθ. 132/1.9.1929 δ/γμα του Ιταλού Κυβερνήτη θέσπιση του Κτηματολογίου στη Δωδεκάνησο, οι περί νομής διατάξεις του ιταλικού Αστικού Κώδικα του 1865, που ίσχυε τότε, δηλ. οι διατάξεις των άρθρων 686 και 2106 αυτού, κατά τις οποίες η νομή είναι νόμιμη, όταν είναι συνεχής, αδιάκοπη, ειρηνική, δημόσια, όχι αμφίβολη και ασκείται με διάνοια να έχει κάποιος το πράγμα ως δικό του, 2) από την εισαγωγή στη Δωδεκάνησο, με το υπ’ αριθ. 170/1942 δ/γμα του Ιταλού Κυβερνήτη, του ιταλικού Αστικού Κώδικα του 1942, οι διατάξεις των άρθρων 1140 και 1158 του Κώδικα αυτού, κατά τις οποίες η κυριότητα αποκτάται και με την επί ορισμένα έτη συνεχιζόμενη νομή, δηλ. εξουσία πάνω στο πράγμα, η οποία εκδηλώνεται με δραστηριότητα, που ανταποκρίνεται στην ενάσκηση της κυριότητας ή άλλου εμπράγματου δικαιώματος και 3) από την εισαγωγή της ελληνικής νομοθεσίας στη Δωδεκάνησο (30.12.1947) οι διατάξεις του ελληνικού Αστικού Κώδικα, που διαλαμβάνουν για τη νομή που οδηγεί στην έκτακτη χρησικτησία, δηλ. οι διατάξεις των άρθρων 974, 976 - 979 και 1045 ΑΚ, κατά τις οποίες αυτός που αποκτά τη φυσική εξουσία επί του πράγματος (κατοχή) με διάνοια κυρίου και ασκεί αυτήν για ορισμένο χρόνο (εικοσαετία) χρησιδεσπόζει επ’ αυτού και αποκτά την κυριότητα με έκτακτη χρησικτησία (ΑΠ 1333/2015, ΑΠ 1245/2013, ΑΠ 822/2013). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο, ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Ευθεία παραβίαση κανόνος ουσιαστικού δικαίου υπάρχει όταν το δικαστήριο παρέλειψε να εφαρμόσει κανόνα ουσιαστικού δικαίου, καίτοι ήταν εφαρμοστέος στην συγκεκριμένη περίπτωση βάσει των παραδοχών του, ή εφήρμοσε κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που, με βάση τις ίδιες παραδοχές, δεν έπρεπε να εφαρμόσει. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο, αφού έκρινε, σε αντίθεση με το Πρωτοδικείο, ότι οι συνεκδικαζόμενες δυο αγωγές της αναιρεσίβλητης είναι νόμιμες δέχθηκε, ανελέγκτως, μετ’ εκτίμηση των αποδείξεων, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Τα επίδικα ακίνητα είναι νήσοι της περιφέρειας του Κτηματολογικού Γραφείου Σύμης και κατά τη διάρκεια της κτηματογράφησης έχουν λάβει τα ακόλουθα ΚΑΕΚ και καταχωρήθηκαν από τον ΟΚΧΕ στα κτηματολογικά βιβλία του ανωτέρω Κτηματολογικού Γραφείου με αρχική εγγραφή on ανήκουν στο εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο: 1) Η νήσος "..." που συγκροτείται από τα εννέα κατωτέρω τμήματα: α) τμήμα έκτασης 509.413 τμ, ως γεωτεμάχιο ΚΑΕΚ ..., β) τμήμα έντασης 250.976 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ..., γ) τμήμα έκτασης 254.238 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ..., δ) τμήμα έκτασης 677.344 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ..., ε) τμήμα έκτασης 132.736 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ..., στ) τμήμα έκτασης 6.939 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ..., ζ) τμήμα έκτασης 14.003 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ..., η) τμήμα έκτασης 15.159 τμ, ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ... και θ) τμήμα έκτασης 343 τμ με ΚΑΕΚ ..., 2) Ολόκληρη η νήσος "..." έκτασης 140.331 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ... 3) ολόκληρη η νήσος "..." έκτασης 28.347 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ..., 4) ολόκληρη η νήσος "..." ορθά ή νήσος "..." έκτασης 2.139 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ ... και 5) ολόκληρη η νήσος "..." έκτασης 8.123 τμ ως γεωτεμάχιο με ΚΑΕΚ .... Τα ανωτέρω νησιά αποτελούν ένα ενιαίο σύμπλεγμα και φέρουν από κοινού την ονομασία "...". Με το αγοραπωλητήριο συμβόλαιο της 8ης Μαρτίου του έτους 1791 που θεωρήθηκε και φέρει τη μεγάλη επίσημη σφραγίδα της τότε Κοινότητος Σύμης, η ... με επικεφαλής τον τότε Πρωτόγερο Μ. Μ. πώλησε στην ενάγουσα (νυν αναιρεσίβλητη) Ιερά Μονή Ταξιάρχου Μιχαήλ του Πανορμίτη το ανωτέρω σύμπλεγμα των προαναφερομένων νησιών με την ονομασία που φέρουν από κοινού, αντί τιμήματος 2.600 γροσσίων και έκτοτε η ενάγουσα έχει στην νομή και κατοχή της τα παραπάνω νησιά, ενώ η ανωτέρω αγοραπωλησία βεβαιώθηκε αμέσως με το από 2 Απριλίου 1791 "Επιτήμιον του νησιού ..." έγγραφο του τότε Μητροπολίτου Ρόδου Κ.. Στη συνέχεια με την από 24 Αυγούστου 1869 πράξη δωρεάς εν ζωή ο τότε Ηγούμενος της ενάγουσας Ν. Φ., επιβεβαίωσε την από 80 ετών περιελθούσα στην ενάγουσα, ιδιοκτησία του συμπλέγματος των νησιών αυτών, αφού είχε πετύχει την κτηματολογική εγγραφή στο όνομα του και με την ανωτέρω δωρεά την επανασύσταση της ιδιοκτησίας της ενάγουσας, στην οποία περιλαμβάνεται και το ανωτέρω νησιωτικό σύμπλεγμα. Πριν από το έτος 1900 η ενάγουσα με δαπάνες της ανήγειρε στο κυρίως νησί "..." μετόχια κτίσματα και βοηθητικούς χώρους προκειμένου να στεγάζονται οι εργάτες που αυτή απέστειλε για να εργαστούν στις γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι από τις 1-1-1932 η ενάγουσα νεμόταν τα ανωτέρω νησιά διάνοια κυρίας και χωρίς να αμφισβητηθεί από κανένα μέχρι και τα έτη άσκησης των ενδίκων αγωγών (2010 και 2011) εκτελώντας σε αυτά όλες τις φανερές υλικές πράξεις που προσιδιάζουν στη φύση τους. Ειδικότερα κατασκεύασε στην κεντρική ανωτέρω νησίδα που έχει μεγαλύτερη έκταση λιμενίσκο, τον οποίο συντηρεί και έχει ηλεκτροδοτήσει, προκειμένου να ελλιμενίζονται εκεί τα σκάφη μεταφοράς των εργαζομένων, προϊόντων, μηχανημάτων, αιγοπροβάτων αλλά και αλιευτικά και τουριστικά σκάφη, ενώ στα μικρότερα νησιά του ανωτέρω συμπλέγματος δηλ. στον "...", τον "...", τον "..." και το "..." έβοσκαν πάντα πολλά αιγοπρόβατα για λογαριασμό της ενάγουσας. Εξάλλου στο μεγαλύτερο νησί "..." και στον οικισμό του πού είχε ανεγερθεί με έξοδα της ενάγουσας διέμεναν 30-40 περίπου άτομα για τις καλλιέργειες και τη συγκομιδή των αγροτικών προϊόντων (γεωργοί και τσομπάνιδες), ενώ πριν από 30 χρόνια από την άσκηση των αγωγών η ενάγουσα έχει εγκαταστήσει με δικές της δαπάνες φωτοβολταϊκά τόξα για την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος ώστε να ηλεκτροδοτούνται τα μικρά σπιτάκια του οικισμού. Οι πεδινές εκτάσεις στο μεγαλύτερο αυτό νησί και η δυνατότητα άρδευσης τους από τις υπάρχουσες πηγές απέδιδαν και αποδίδουν στην ενάγουσα διάφορα αγροτικά προϊόντα, όπως ελαιόλαδο, αρωματικά κρασιά, κηπευτικά, με αποτέλεσμα τα "..." να συνιστούν και μετά το έτος 1932 μέχρι σήμερα κύρια πηγή εφοδιασμού της ενάγουσας Ιεράς Μονής, η οποία μετά το έτος 1980 διατηρεί εκεί γεωργικά μηχανήματα για τις γεωργοκτηνοτροφικές εργασίες και έχει προσλάβει και τοποθετήσει στο μεγαλύτερο νησί του συγκροτήματος έμμισθο επιστάτη, ο οποίος διαμένει μόνιμα εκεί και συντηρεί το κτιριακό συγκρότημα, στο οποίο στεγάζεται. Κάθε χρόνο την 29 Ιουνίου, ημέρα της μνήμης του Αποστόλου Παύλου, το νησί επισκέπτεται ο Μητροπολίτης Σύμης, ο οποίος λειτουργεί το εκεί ευρισκόμενο ναϊσκο του Αποστόλου Παύλου και γίνεται πανηγύρι με τη συμμετοχή πλήθους προσκυνητών, οι οποίοι μεταβαίνουν στο νησί με την επιμέλεια της ενάγουσας. Επομένως πλήρως αποδείχθηκε, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, ότι η ενάγουσα νεμήθηκε διάνοια κυρίου το ανωτέρω επίδικο νησιωτικό σύμπλεγμα συνεχώς και ακώλυτα για διάστημα μεγαλύτερο των είκοσι (20) ετών από το έτος 1932 και εντεύθεν δηλαδή για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των ογδόντα (80) ετών και ως εκ τούτου κατέστη κυρία των νησιών αυτών με έκτακτη χρησικτησία, δικαίωμα το οποίο αμφισβητεί το εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο με την εγγραφή του στην θεμελιώδη αρχική εγγραφή του Κτηματολογίου Σύμης ως κυρίου του ανωτέρω νησιωτικού συμπλέγματος. Αντίθετα δεν αποδείχθηκε η βασιμότητα της ένστασης του εναγομένου (αναιρεσείοντος) για την ίδια κυριότητα των ανωτέρω επιδίκων νησιών, τα οποία περιήλθαν σ’ αυτό ως διάδοχο του Ιταλικού Δημοσίου και αποτελούσαν ως εκ τούτου δημόσιες γαίες "αρζί-μιρί". Τούτο δε καθόσον οι γαίες αυτές όπως και το δικαίωμα διαρκούς εξουσίασής του από την εποχή του κατακτητή Σουλτάνου (1522 μΧ) δεν υπήρξαν τότε στα νησιά της περιφέρειας του Κτηματολογικού Γραφείου Σύμης κατά τις ανωτέρω σκέψεις (δηλονότι, διότι γαίες φύσεως "αρζί-μιρί" ή "εραζί-εμιριέ" δηλαδή δημόσιες γαίες από της εποχής του Σουλτάνου Σ., τούρκου κατακτητή (1522 μΧ) μέχρι τη δημοσίευση του ν. 2100/1952, δεν υπήρξαν στα Δωδεκάνησα εκτός της Ρόδου και της Κω, που ο τούρκος κατακτητής τις είχε κυριεύσει με την σπάθη και το δόρυ, ενώ στα άλλα νησιά της Δωδεκανήσου, στα οποία περιλαμβάνονται και τα μικρότερα νησιά της περιφέρειας του Κτηματολογικού Γραφείου Σύμης που δεν είναι δορυάλωτα, ήτοι δεν είχαν κατακτηθεί με τα όπλα, ο Σ. ο Μεγαλοπρεπής, όχι μόνο δεν δήμευσε τη γη, αλλά παραχώρησε προνόμια και δικαιώματα, με αποτέλεσμα όλα ανεξαιρέτως τα κτήματα που κατείχαν, νέμονταν και εξουσίαζαν από τότε οι κάτοικοι των νησιών αυτών να ανήκουν στους ιδιοκτήτες τους, ήταν δηλαδή όλα ιδιόκτητες γαίες "μουλκ"). Ακολούθως δέχθηκε κατ’ ουσιαν την έφεση της αναιρεσίβλητης και συνακόλουθα τις σχετικές αγωγές της και αναγνώρισε την κυριότητα της επί των προαναφερομένων νησιών. Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο και έτσι, όπως έκρινε, ορθώς εφήρμοσε και ερμήνευσε και δεν παραβίασε ευθέως όλες τις προαναφερόμενες στη μείζονα σκέψη διατάξεις ως προς: α)την διάκριση και στη Δωδεκάνησο των γαιών κατά το Οθωμανικό δίκαιο, β) το είδος των γαιών των επιδίκων νησιών και γ) την, κατά το εφαρμοστέο διαχρονικό δίκαιο, δυνατότητα ένταξης τούτων στο θεσμό της χρησικτησίας, την επ’ αυτών άσκηση διακατοχικών πράξεων εκ μέρους της αναιρεσίβλητης επιδηλωτικών της νομής της, την αναγκαία διάρκεια και τη συμπλήρωση της τελευταίας προς απόκτηση κυριότητας, ο δε περί του αντιθέτου από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ μοναδικός αναιρετικός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει ν’ απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να μη καταδικασθεί το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, ελλείψει σχετικού αιτήματος της τελευταίας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 31-1-2015 αίτηση του Ελληνικού Δημοσίου για αναίρεση της υπ’ αριθ. 143/2014 απόφασης του Εφετείου Δωδεκανήσου.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Ιουνίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 5 Ιουλίου 2016.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ