Legislator Case Law & Legislation
457/2014 AI generated

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the appealed judgment was not yet final against the appellants.

Case Number 457/2014
Court / Authority
Jurisdiction Greece (EL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellants' request to appeal the final judgment of the Court of Appeal. The appellants failed to prove that the appealed decision had become final and unappealable via a declaration of default judgment, which is a prerequisite for filing an appeal. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible under the Code of Civil Procedure.

Legislator headnote

AI generated

Art. 553 para. 1, Art. 503 para. 1, Art. 577 para. 1 & 2 of the Code of Civil Procedure: An appeal is admissible only against final judgments that have ceased to be subject to a declaration of default judgment, either due to the expiration of the fifteen-day period or the waiver of the right by the parties.

Keywords

AI generated
appeal admissibility default judgment finality of judgment Code of Civil Procedure waiver of right inadmissible appeal procedural prerequisite

Cited Legislation

AI generated
Art. 553 para. 1 of the Code of Civil Procedure
Art. 503 para. 1 of the Code of Civil Procedure
Art. 577 para. 1 & 2 of the Code of Civil Procedure
Art. 98 para. 2 of the Code of Civil Procedure
Art. 176 of the Code of Civil Procedure
Art. 183 of the Code of Civil Procedure

Cited Case Law

AI generated
AP 48/1985

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Απόφαση 457 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 457/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Εμμανουήλ Κλαδογένη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη και Βασίλειο Πέππα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Οκτωβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Η. Τ., 2) Γ. Β. του Κ., κατοίκων ..., 3) Τ. Τ. του Η., κατοίκου ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν στο ακροατήριο.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ", που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Διονύσιο Σκαλτσά , με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12/5/1992 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7688/1994 προδικαστική και 4726/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4716/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 11/11/2010 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο η αναιρεσίβλητη, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Πέππας, ανέγνωσε την από 4/5/2012 έκθεση της κωλυομένης να μετάσχει στη σύνθεση του παρόντος δικαστηρίου Αρεοπαγίτη Ευφημίας Λαμπροπούλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις επικαλούμενες και νομίμως προσκομιζόμενες από την αναιρεσίβλητη, που επισπεύδει τη συζήτηση, .../14.5.13 αφενός, και .../17.4.13 και .../14.1.13, αφετέρου, εκθέσεις των δικαστικών επιμελητών Αθηνών … και Λαρίσης …, αντιστοίχως, προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της από 23/10/12 κλήσεως της αναιρεσίβλητης προς συζήτηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως, με τη σχετική πράξη προσδιορισμού, για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο, επιδόθηκε, με επιμέλεια αυτής, νομοτύπως και εμπροθέσμως στους αναιρεσείοντες (με επίδοση στον υπογράφοντα ως πληρεξούσιο την αναίρεση για τον 1ο, με επίδοση σε σύνοικο για τον 2ο και με επίδοση στον ίδιο τον 3°), ενώ δεν ήταν αναγκαία η επίδοση σ'αυτούς και αντιγράφου της αιτήσεως αναιρέσεως (ΑΠ 48/1985), η οποία πάντως στην ένδικη περίπτωση έχει λάβει χώραν όπως προκύπτει από τις οικείες εκθέσεις επιδόσεως.

Όμως, οι αναιρεσείοντες δεν εμφανίστηκαν κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου της δικασίμου αυτής, ούτε υπέβαλαν την κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ δήλωση. Επομένως, νομίμως εχώρησε η συζήτηση παρά την απουσία τους σύμφωνα με το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Κατά το άρθρο 553 παρ.1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των οριστικών αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση και περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 503 παρ.1 ΚΠολΔ η προθεσμία της ανακοπής ερημοδικίας είναι δεκαπέντε ημέρες, αν ο διάδικος που δικάσθηκε ερήμην διαμένει στην Ελλάδα και αρχίζει από την επίδοση της αποφάσεως.

Συνεπώς, η εκδοθείσα ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου υπόκειται σε αναίρεση μόνον αφότου έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε η δεκαπενθήμερη, προς άσκηση αυτής, προθεσμία από την επίδοση της ερήμην αποφάσεως, είτε διότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής ερημοδικασθείς διάδικος παραιτήθηκε νομίμως από το ασκηθέν ένδικο μέσο ή από το δικαίωμα προς άσκηση αυτού, διότι έκτοτε καθίσταται τελεσίδικη και προσβλητή με αναίρεση, σύμφωνα με την προαναφερόμενη διάταξη του άρθρου 553 παρ.1β' ΚΠολΔ.

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της υποθέσεως, η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε ερήμην των εναγομένων-εκκαλούντων και ήδη αναιρεσειόντων, κατά την πρώτη συζήτηση, επί εφέσεώς τους κατά της 4726/07 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία, κατά μερική παραδοχή της από 12/5/92 αγωγής της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης, είχαν υποχρεωθεί αυτοί να της καταβάλουν το ποσό των 48.230,54 ευρώ νομιμοτόκως.

Το Εφετείο απέρριψε την έφεση τους, ως ανυποστήρικτη, όρισε δε παράβολο για την περίπτωση ασκήσεως κατ' αυτής από τους εκκαλούντες ανακοπής ερημοδικίας. Όμως, δεν αποδεικνύεται με την προσαγωγή των σχετικών εγγράφων, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση ήταν τελεσίδικη, δηλαδή ότι δεν ήταν προσβλητή με ανακοπή ερημοδικίας κατά τον χρόνο άσκησης της κατ' αυτής αιτήσεως αναίρεσης, είτε λόγω παρέλευσης της προθεσμίας της ανακοπής ερημοδικίας, είτε λόγω παραίτησης των αναιρεσειόντων από την άσκηση της, ρητώς ή σιωπηρώς, με την απ' ευθείας άσκησή της αναιρέσεως, από τον υπογράφοντα την αναίρεση δικηγόρο, έχοντα, όμως, ειδική προς τούτο πληρεξουσιότητα, όπως απαιτείται από τη διάταξη του άρθρου 98 περ.

β' ΚΠολΔ, εφόσον τέτοια ειδική πληρεξουσιότητα στο πρόσωπο του ως άνω δικηγόρου δεν προκύπτει. Έτσι, η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε κατ' αποφάσεως που δεν προκύπτει ότι δεν υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας και ως εκ τούτου πρέπει να απορριφθεί, αυτεπαγγέλτως, ως απαράδεκτη, σύμφωνα με το άρθρο 577 παρ.

ι και 2 ΚΠολΔ. Τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, θα επιβληθούν σε βάρος των αναιρεσειόντων, λόγω της ήττας τους (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τ' αναφερόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 11/11/10 αίτηση των Η. Τ., Γ. Β. και Τ. Τ. για αναίρεση της 4716/10 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Επιβάλλει σε βάρος των αναιρεσειόντων τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 4 Δεκεμβρίου 2013.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 28 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ