456/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 456 / 2016 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 456/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Αλεξάνδρα Κακκαβά, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Δεκεμβρίου 2015, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Β. του Ε., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Γιαννάτο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30-8-2010 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης και συνεκδικάστηκε με την από 16-2-2011 αγωγή άλλων προσώπων, μη διαδίκων στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 264/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 48/2014 του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 20-10-2014 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Αλεξάνδρα Κακκαβά διάβασε την από 10-12-2015 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη και των δύο λόγων της από 20-10-2014 αιτήσεως για αναίρεση της υπ' αριθμ. 48/2014 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό, ο οποίος δεν προτάθηκε νομίμως στο Δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται: α) για παράβαση που δεν μπορεί να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας, β) για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση και γ) για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη. Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο. Πρέπει δηλαδή, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως, να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως, είχε προταθεί στο δικαστήριο το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και μάλιστα ότι είχε προταθεί νομίμως. Το γεγονός εξάλλου ότι, ο ισχυρισμός έπρεπε να ληφθεί υπόψη αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, δεν έχει σημασία, διότι στην περίπτωση αυτή, το δικαστήριο παραβίασε μεν το νόμο, όμως λόγος αναιρέσεως δεν μπορεί να ιδρυθεί, αν ο σχετικός ισχυρισμός δεν είχε προταθεί νομίμως από το διάδικο, εκτός αν συντρέχει κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ. Όπως δε προκύπτει από την παραπάνω διάταξη, το καθιερούμενο απαράδεκτο αναφέρεται σε όλους τους λόγους του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 945/2014). Στην προκείμενη περίπτωση, το Μονομελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 48/2014 απόφασή του, όπως από αυτή προκύπτει, απέρριψε ως απαράδεκτη, λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της, την από 3-5-2013 με αριθμό καταθ. δικογρ. 25/17-5-2013 έφεση του εναγομένου - αναιρεσείοντος Νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" κατά του ενάγοντος - εναγομένου - αναιρεσιβλήτου Ε. Β. και κατά της υπ' αριθ. 264/2012 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης. Στην απορριπτική του αυτή κρίση κατέληξε το Εφετείο δεχθέν τα ακόλουθα: "Η από 3-5-2013 υπ' αρ. κατ. δικ. 25/17-5-2013 έφεση του εναγομένου κατά της υπ' αριθμ. 264/2012 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των αυτοκινητιστικών διαφορών επί της αγωγής των εφεσίβλητων κατά του εκκαλούντος είναι απαράδεκτη και πρέπει να απορριφθεί, διότι ασκήθηκε εκπρόθεσμα. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. .../8-4-2013 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας Αθηνών, Μ. Ν., την οποία προσκομίζουν και επικαλούνται οι εφεσίβλητοι, η εκκαλούμενη απόφαση επιδόθηκε στο εκκαλούν την 8η-4-2013. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 25/2013 πράξη του γραμματέα του Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, η έφεση κατατέθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου που εξέδωσε την απόφαση την 17η-5-2013, δηλαδή μετά την πάροδο της προθεσμίας των 30 ημερών που ορίζει το άρθρο 518 ΚΠολΔ. Ως εκ τούτου, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη". Το αναιρεσείον, με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως εκ του άρθρου 559 αρ. 14, αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την πλημμέλεια ότι το Εφετείο παρά το νόμο απέρριψε την έφεσή του ως απαράδεκτη λόγω εκπροθέσμου ασκήσεώς της, καθότι αυτή κατατέθηκε την 7-5-2013 (δηλαδή εντός της προθεσμίας των 30 ημερών που ορίζει η διάταξη του άρθρου 518 του ΚΠολΔ), όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 373/2014 υπηρεσιακή βεβαίωση του διευθυντού της Γραμματείας του Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, στην οποία βεβαιώνεται ότι η ως άνω έφεση "...φέρει ημερομηνία καταθέσεως - συντάξεως εκ παραδρομής 17 Μαΐου 2013, ενώ η ορθή που έπρεπε να αναγράφεται στην ανωτέρω έκθεση είναι η 7η Μαΐου 2013. Επισυνάπτονται στην παρούσα η προηγούμενη και οι επόμενες σχετικές εκθέσεις (με αριθμούς 24/7-5-2013, 26, 27/9-5-2013, 28, 29/15-5-2013)...". Επιπροσθέτως δε ότι η 17-5-2013 δεν είναι ημέρα Τρίτη, όπως αναγράφεται στην έκθεση καταθέσεως του δικογράφου της εφέσεως, αλλά Πέμπτη και για το λόγο αυτό έπρεπε το Δικαστήριο να αναβάλει την έκδοση της οριστικής του αποφάσεως και να ζητήσει διευκρινίσεις, ώστε να ανευρεθεί η αληθής ημερομηνία της καταθέσεώς της. Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος σύμφωνα και με όσα στην προηγηθείσα νομική σκέψη αναφέρονται, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ως άνω ισχυρισμός προβλήθηκε στο Εφετείο, ούτε άλλωστε προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου της εφέσεως και των προτάσεων του αναιρεσείοντος ενώπιον του Εφετείου κατά τη συζήτηση μετά την οποία εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ότι προβλήθηκε τέτοιος ισχυρισμός, δεδομένου ότι το εκπρόθεσμο της εφέσεως προέκυπτε από την αναγραφόμενη στη σχετική έκθεση ημερομηνία καταθέσεώς της (17-5-2013), ανεξαρτήτως αν αυτή ήταν ημέρα Πέμπτη, αντί της αναγραφόμενης ως ημέρα Τρίτη. Με το δεύτερο λόγο της αναιρέσεως προσάπτεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια, ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη του το Δικαστήριο την ως άνω έκθεση επιδόσεως της πρωτοδίκου αποφάσεως, διότι δεν την επικαλέσθηκαν με τις προτάσεις τους ενώπιον του Εφετείου και δεν την προσκόμισαν ούτε ο εφεσίβλητος Ε. Β., ούτε οι Α. και Ε. Κ. (εκκαλούντες στην με αρ. καταθ. 20/30-4-2013 έφεση) και συνεπώς, παρά το νόμο απέρριψε την έφεση του εκκαλούντος - αναιρεσείοντος ως εκπρόθεσμη. Στο λόγο αυτό προσήκει η αναιρετική αιτίαση εκ του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ και όχι του αριθμού 11 αυτού, διότι ο αναφερόμενος στον τελευταίο αριθμό λόγος αναιρέσεως, πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για σφάλματα τα οποία έχουν γίνει κατά την έρευνα της αλήθειας των πραγματικών περιστατικών, δηλαδή τα σφάλματα αυτού αναφέρονται στα αποδεικτικά στοιχεία, με βάση τα οποία καταστρώνεται η ελάσσων πρόταση του νομικού συλλογισμού και δεν ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν προβαίνει σε έρευνα των πραγματικών περιστατικών. Ο ως άνω λόγος της αναιρέσεως, ο οποίος συνέχεται με τον πρώτο, καθόσον, από την αναγραφόμενη στην έκθεση επιδόσεως της πρωτοδίκου αποφάσεως ημεροχρονολογία, αφετηριάζεται η προθεσμία των τριάντα ημερών για την άσκηση της εφέσεως, είναι επίσης αόριστος και απορριπτέος, διότι δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο, ούτε από την έφεση και τις προτάσεις του αναιρεσείοντος ενώπιον του Εφετείου προκύπτει, ότι προβλήθηκε στο Εφετείο. Κατόπιν όλων των ανωτέρω, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της, να καταδικασθεί το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου που κατέθεσε προτάσεις (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ) και να διαταχθεί η εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο των κατατεθέντων, για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως, παραβόλων, όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-10-2014 αίτηση αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 48/2014 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου.

Καταδικάζει το αναιρεσείον στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. Και Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο των κατατεθέντων για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως παραβόλων. ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 2016.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 30 Ιουνίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ