Supreme Court dismisses appeal against First Instance judgment on forced eviction compensation in Greece.

Απόφαση 453 / 2025 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 453/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σωκράτη Πλαστήρα, Σταύρο Μάλαινο, Αντιγόνη Τζελέπη και Ερασμία Λιούλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Νοεμβρίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "Α. Μ. Μ. Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία Κυριακού με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ζ. Τ. του Δ., κατοίκου ... και 2) Β. Τ. του Δ., κατοίκου ... ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Μητρούδη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από ... αίτηση των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο ... και συνεκδικάστηκε με την προφορικώς ασκηθείσα στο ακροατήριο και με τις προτάσεις της, ανταίτηση, της ήδη αναιρεσείουσας.

Εκδόθηκε η ... απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου ..., την αναίρεση της οποίας ζητεί η αναιρεσείουσα με την από ... αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σταύρο Μάλαινο, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη, από ... (με αριθμό εκθέσεως καταθέσεως ...), αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. ... αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου ..., η οποία εκδόθηκε με την ειδική διαδικασία του Ν. 28.../2001 - Κώδικα Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων (ΚΑΑΑ), ασκήθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως, καθόσον από τα στοιχεία του φακέλου της δικογραφίας προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα, όπως δεν αμφισβητείται, στις ..., ενώ η κρινόμενη αίτηση ασκήθηκε στις ..., ήτοι εντός της προθεσμίας των 30 ημερών, κατ' άρθρον 564 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.

Συνεπώς, είναι παραδεκτή (άρθρα 552, 553, 556, 5..., 566 παρ. 1 και 577 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ.) και πρέπει να ερευνηθεί, περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων της (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 του Κ.Πολ.Δ.).

Από την κατ' άρθρον 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει ότι η, ως άνω, προσβαλλόμενη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου ... αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Οι αναιρεσίβλητοι άσκησαν ενώπιον του ανωτέρω Δικαστηρίου την από ... αίτησή τους, με την οποία ζήτησαν να καθορισθεί αποζημίωση για την προσωρινή κατάληψη και χρήση από την καθής η αίτηση και ήδη αναιρεσείουσα δύο ακινήτων τους, των οποίων είναι συγκύριοι κατά ποσοστό 50% εξ αδιαιρέτου ο καθένας. Επίσης, η τελευταία (καθής η αίτηση και ήδη αναιρεσείουσα), με τις από ... έγγραφες προτάσεις της ενώπιον του ανωτέρω Δικαστηρίου, άσκησε ανταίτηση και ζήτησε το ίδιο. Το εν λόγω Δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε εν μέρει ως βάσιμες κατ' ουσίαν την αίτηση και την ανταίτηση και καθόρισε ως αποζημίωση χρήσεως των ακινήτων των αναιρεσιβλήτων από την αναιρεσείουσα, για το χρονικό διάστημα από ... έως ..., ποσό ... ευρώ ανά τ.μ. μηνιαίως.

Στο άρθρο 10 παρ. 4 του Ν. 1955/1991, με τον οποίον ιδρύθηκε νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου με την μορφή της ανώνυμης εταιρείας, με την επωνυμία "Α. Μ. Α..Ε..", ορίζεται ότι: "Η Εταιρεία μπορεί να χρησιμοποιεί, για τη δημιουργία εργοταξίων και, γενικά, για τις ανάγκες των έργων που εμπίπτουν στους σκοπούς αυτής και για όσο είναι αναγκαίο, ιδιωτικές εκτάσεις.

Για τη χρήση αυτήν οφείλεται αποζημίωση, που καθορίζεται σε πρώτο και τελευταίο βαθμό από το Μονομελές Πρωτοδικείο ..., εφαρμοζομένων αναλόγως των διατάξεων του άρθρου 18 του ν.δ. 797/1971 (ΦΕΚ 1Α'). Η αποζημίωση αυτή μπορεί να αναπροσαρμόζεται με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου ... για κάθε έτος που διαρκεί η χρήση των ιδιοκτησιών από την Εταιρεία.

Οι εκάστοτε αναγκαιούσες ιδιοκτησίες για προσωρινή χρήση και για την εκτέλεση των έργων της Εταιρείας καθορίζονται με αποφάσεις του Υπουργού Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων, που δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και με τις οποίες μπορεί να ρυθμίζονται οποιεσδήποτε λεπτομέρειες σχετικά με την εφαρμογή της παρούσας διάταξης".

Περαιτέρω, κατά την παρ. 4 β' του άρθρου 9 του Ν. 348...006, ΦΕΚ Α 162/2.8.2006: "Οι φράσεις "Μονομελές Πρωτοδικείο ..." και "Μονομελούς Πρωτοδικείου ..." στην παράγραφο 4 του δέκατου άρθρου του ν. 1955/1991 αντικαθίστανται από τις φράσεις "κατά τόπο αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο" και "κατά τόπο αρμόδιου Μονομελούς Πρωτοδικείου" αντιστοίχως".

Η ανωτέρω παράγραφος 4 του άρθρου 10 του Ν. 1955/1991 παραπέμπει μόνο στο άρθρο 18 του Ν.Δ. 797/1971 (ήδη άρθρο 19 του Ν. 28.../2001), αναφορικώς με την τηρητέα διαδικασία και μόνον προκειμένου να καθορισθεί η αποζημίωση χρήσεως των ιδιοκτησιών, που χρησιμοποιεί η "Α. Μ. Α..Ε.." για τις ανάγκες της και όχι στις άλλες διατάξεις του Ν.Δ. 797/1971 και ήδη του Ν. 28.../2001.

Επίσης, κατ' ορθή ερμηνεία και εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων, η οφειλόμενη αποζημίωση χρήσεως δεν αφορά εμπορική μίσθωση και δεν καθορίζεται με βάση τις διατάξεις του Π.Δ. 34/1995, περί εμπορικών μισθώσεων, διότι σε αυτές τις διατάξεις ουδόλως αναφέρεται η διάταξη του άρθρου 18 του Ν.Δ. 797/1971 (ήδη άρθρου 19 του Ν. 28.../2001) και, συνεπώς, η αποζημίωση υπολογίζεται με βάση την πραγματική μισθωτική αξία του ακινήτου και όχι με βάση την αντικειμενική και σύμφωνα με τις διατάξεις του ανωτέρω π.δ/τος (Α.Π. 1224/2012).

Περαιτέρω, με την αμέσως παραπάνω διάταξη του άρθρου 10 παρ. 4 του Ν. 1955/1991 ρυθμίζεται περίπτωση προσωρινής στερήσεως της χρήσεως ακινήτου από τον δικαιούχο αυτού υπέρ της εταιρείας "Α. Μ. Α..Ε.." και από την άποψη αυτή παρέχεται, υπέρ της εν λόγω εταιρείας και για την προστασία της, ενοχική αξίωση κατά του ιδιοκτήτη του ακινήτου, προς ανοχήν της χρήσεως αυτού από την ως άνω εταιρεία και όχι άμεση εξουσία επί του πράγματος και, επομένως, η ρύθμιση της παραγράφου 4 του άρθρου 10 του Ν. 1955/1991, σε αντίθεση με την παράγραφο 1 του ίδιου άρθρου, δεν περιέχει αναγκαστική απαλλοτρίωση του ακινήτου.

Η προβλεπόμενη δε από την παράγραφο 4 του εν λόγω άρθρου 10 αποζημίωση, καθοριζόμενη κατά την διαδικασία του άρθρου 18 του Ν.Δ. 797/1971 για τον προσωρινό προσδιορισμό της αποζημιώσεως, αποτελεί αντιστάθμισμα στον περιορισμό, που επιβάλλεται εις βάρος του ιδιοκτήτη του ακινήτου, να ανεχθεί την χρήση αυτού για ορισμένο χρονικό διάστημα και αποκλειστικώς προς εξυπηρέτηση του σκοπού, που προβλέπει το άρθρο 10 παρ. 4 του Ν. 1995/1991 και όχι, κατ' ανάγκην, πλήρη αποζημίωση, για την οποία προβλέπει το άρθρο 17 παρ. 2 του Συντάγματος (Α.Π. 1259/2004).

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται μόνο, αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

Α.Π. ...022, Ολ. Α.Π. 4/2021, Ολ. Α.Π. 2/2021). Με τον ως άνω λόγο αναιρέσεως ελέγχονται τα σφάλματα του Δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βασίμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ., ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ.

Α.Π. ...022, Ολ. Α.Π. 4/2021, Ολ. Α.Π. 2/2021). Στην περίπτωση κατά την οποία το Δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται, ενόψει των πραγματικών περιστατικών που ανελέγκτως δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν το Δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στον νόμο και ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως αυτός, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν εμφανή την παράβαση.

Τούτο συμβαίνει, όταν το Δικαστήριο εφάρμοσε τον νόμο, μολονότι τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, δεν ήταν αρκετά για την εφαρμογή του ή δεν εφάρμοσε τον νόμο, αν και τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε, αρκούσαν για την εφαρμογή του, καθώς και όταν προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών σε διάταξη, στο πραγματικό της οποίας αυτά δεν υπάγονται (Ολ.

Α.Π. 2/2022, Ολ. Α.Π. 2/2021, Α.Π. 312/2025, Α.Π. 31...025).

Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα, επικαλούμενη την πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 του Κ.Πολ.Δ., μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση για ευθεία παραβίαση του άρθρου 10 παρ. 4 του Ν. 1955/1991, επειδή δέχθηκε ότι αυτή (αναιρεσείουσα) οφείλει αποζημίωση χρήσεως για ολόκληρη την δεσμευθείσα έκταση των αναιρεσιβλήτων και όχι μόνο γι' αυτήν, που η ίδια πραγματικά δέσμευσε και χρησιμοποίησε κατά το επίδικο χρονικό διάστημα.

Στην ερευνώμενη υπόθεση, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. ... προσβαλλόμενη απόφαση, το Μονομελές Πρωτοδικείο ... δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη περί των πραγμάτων κρίση του (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), ως αποδειχθέντα, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Δυνάμει της υπ' αριθμόν Δ1/3680/15.10.2013 υπουργικής απόφασης του Υπουργού Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων έργων, η οποία δημοσιεύτηκε στο Φ.Ε.Κ. ... (Τεύχος Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων και Πολεοδομικών Θεμάτων), καταλήφθηκε προσωρινά από την καθ' ης η αίτηση έκταση στην συμβολή των οδών ...

του Δήμου ... ... για την κατασκευή του έργου "Μελέτη, κατασκευή και θέση σε λειτουργία της Επέκτασης του Μετρό ... προς ...". Στην ως άνω έκταση συμπεριλαμβανόταν και τμήμα της ιδιοκτησίας των αιτούντων στην εν λόγω περιοχή, πιο συγκεκριμένα με την ως άνω απόφαση εγκρίθηκε η προσωρινή κατάληψη α) εδαφικού τμήματος εμβαδού ...

τ.μ., β) εδαφικού τμήματος εμβαδού ... τ.μ., γ) εδαφικού τμήματος εμβαδού ... τ.μ. και δ) εδαφικού τμήματος εμβαδού ... τ.μ., με φερόμενους ιδιοκτήτες τους αιτούντες, πλην όμως, όπως προκύπτει από επιδοθείσα την ... εξώδικη γνωστοποίηση της καθ' ης η αίτηση προς τους αιτούντες, αυτή τελικά κατέλαβε μόνον τα ως άνω υπό στοιχείο α' και β' εδαφικά τμήματα, ενώ περαιτέρω, όπως προκύπτει από τα προσκομιζόμενα κτηματολογικά φύλλα, η ιδιοκτησία των αιτούντων έχει περιορισθεί κατόπιν ρυμοτομίας σε δύο οικόπεδα, ήτοι ένα με ΚΑΕΚ ...

και εμβαδό ... τ.μ. και έτερο με ΚΑΕΚ ... και εμβαδό ... τ.μ., και όχι ... τ.μ., όπως αβάσιμα ισχυρίζονται οι αιτούντες, αμφότερα με αναγραφόμενους ιδιοκτήτες τους αιτούντες κατά ποσοστό ... εξ αδιαιρέτου έκαστο. Συνακόλουθα, κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα η καθ' ης η αίτηση έχει καταλάβει έκταση συνιδιοκτησίας των αιτούντων συνολικού εμβαδού (... + ... =) ...

τ.μ. και οφείλει αποζημίωση χρήσης για αυτό, απορριπτομένου του ισχυρισμού της ότι αποζημίωση οφείλεται μόνον για εδαφικό τμήμα ... τ.μ., το οποίο όντως κατέλαβε και χρησιμοποιεί για τις εργασίες κατασκευής του προαναφερθέντος έργου, καθώς είναι νομικά αδιάφορο εάν η καθ' ης η αίτηση επέλεξε να χρησιμοποιήσει έλασσον τμήμα της καταληφθείσας έκτασης, εφόσον της έχει παραχωρηθεί εδαφικό τμήμα εμβαδού ...

τ.μ., την χρήση του οποίου στερούνται οι αιτούντες ιδιοκτήτες της, αυτοί δε δικαιούνται αποζημίωσης όχι για την πράγματι ασκούμενη χρήση, αλλά για την δυνατότητα της άσκησης της χρήσης που έχει η καθ' ης η αίτηση...Άλλωστε, ο ισχυρισμός της καθ' ης η αίτηση ότι η προαναφερθείσα υπουργική απόφαση αφορούσε την κατάληψη εδαφικού τμήματος μόνο ...,...

τ.μ., το οποίο ειρήσθω εν παρόδω αυτή έχει περιφράξει, καίτοι αιτιάται ότι κάνει χρήση μόνο εδαφικού τμήματος ... τ.μ., είναι προφανέστατα αβάσιμος, αφ' ενός διότι από την επισκόπηση της απόφασης προκύπτει ότι εγκρίθηκε κατάληψη ιδιοκτησίας των αιτούντων συνολικού εμβαδού ... τ.μ., αφ' ετέρου διότι η ίδια η καθ' ης η αίτηση με την ως άνω εξώδικο γνωστοποίησή της κατέλαβε έκταση εμβαδού ...

τ.μ. Συνακόλουθα, οι αιτούντες δικαιούνται κατ' άρθρο 10 § 4 Ν. 1955/1991 αποζημίωση χρήσης ως προς το ως άνω εδαφικό τμήμα των ... τ.μ. για το χρονικό διάστημα από την ... έως και την ......". Με τις παραδοχές αυτές το Μονομελές Πρωτοδικείο ... έκρινε ότι οι αιτούντες - ανταιτούντες και ήδη αναιρεσίβλητοι δικαιούνται αποζημίωση, κατά ποσοστό 50% ο καθένας, για ολόκληρη την έκταση των ακινήτων τους, που δεσμεύθηκε δυνάμει της αναφερόμενης Υπουργικής Αποφάσεως, ασχέτως πόση έκταση πραγματικά χρησιμοποίησε η αναιρεσείουσα.

Έτσι που έκρινε το ανωτέρω Δικαστήριο, δεν παραβίασε ευθέως, με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή, την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 10 παρ. 4 του Ν. 1955/1991. Και τούτο, διότι μετά την αναγκαστική δέσμευση των ακινήτων των αναιρεσιβλήτων, η οποία απαγορεύει καθ' ολοκληρίαν την χρήση τους από τους τελευταίους, είναι αδιάφορο αν η αναιρεσείουσα, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, εν τοις πράγμασιν έκανε χρήση σε μικρότερη έκταση της δεσμευθείσας εκτάσεως.

Για την εφαρμογή της ανωτέρω διατάξεως και την άσκηση των δικαιωμάτων των αναιρεσιβλήτων αρκεί η νόμιμη δέσμευση των ακινήτων τους, όπως συνέβη εν προκειμένω από την αναιρεσείουσα, η οποία συνεπάγεται την στέρηση της χρήσεώς τους από τους τελευταίους, χωρίς να ασκεί καμία επιρροή πόση τελικώς έκταση από την δεσμευθείσα χρησιμοποίησε η αναιρεσείουσα για την επίτευξη του σκοπού της.

Συνεπώς, ο ερευνώμενος αναιρετικός λόγος πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος κατ' ουσίαν.

Ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, αν το δικαστήριο, παρά τον νόμο, έλαβε υπ' όψιν πράγματα, που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπ' όψιν πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, θεωρούνται οι αυτοτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι, υπό την προϋπόθεση της νομίμου προτάσεώς τους, θεμελιώνουν, καταλύουν ή παρακωλύουν ουσιαστικό ή δικονομικό δικαίωμα, που ασκείται με την αγωγή, ανταγωγή, ένσταση ή αντένσταση, όχι δε και εκείνοι που συνιστούν αιτιολογημένη άρνηση των ισχυρισμών ή αιτήσεων του αντιδίκου ή επιχειρήματα προς υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων (Ολ.

Α.Π. 14/2011, Ολ. Α.Π. 14/2004, Α.Π. 1426/2024, Α.Π. 1333/2024). Περαιτέρω, ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ' του Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπ' όψιν αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή ισχυρισμών, δηλαδή λυσιτελών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διαμορφώνοντας το διατακτικό της αποφάσεως, το οποίο θα ήταν διαφορετικό χωρίς την σχετική παράλειψη.

Εξάλλου, κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου, για την ίδρυση του λόγου αναιρέσεως αυτού αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για την λήψη υπ' όψιν από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπ' όψιν από τον συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 του Κ.Πολ.Δ. (Ολ.

Α.Π. 14/2011, Ολ. Α.Π. 2/2008, Α.Π. 31...025, Α.Π. 1333/2024). Ο λόγος αναιρέσεως αυτός, όμως, δεν ιδρύεται, όταν η παράλειψη του δικαστηρίου αφορά στην μη αξιολόγηση συγκεκριμένων αποδεικτικών μέσων, που έλαβε υπ' όψιν, σε συνδυασμό με τα άλλα ληφθέντα υπόψη αποδεικτικά μέσα ή αν το δικαστήριο δεν προσέδωσε στο αποδεικτικό μέσο την αποδεικτική βαρύτητα, που υποστηρίζει ο αναιρεσείων ότι αυτό έχει, διότι με την αιτίαση αυτή πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρ. 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. - Α.Π. 31...025, Α.Π. 1746/2022, Α.Π. 694/2009).

Στην εξεταζόμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες από τους αριθμούς 8 και 11 εδάφ. γ' του Κ.Πολ.Δ. Συγκεκριμένα, με το πρώτο σκέλος του ερευνώμενου αναιρετικού λόγου η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση ότι δεν έλαβε υπ' όψιν τον ισχυρισμό της ότι το με ΚΑΕΚ ...

ακίνητο των αναιρεσιβλήτων, εκτάσεως ... τ.μ., δεν έχει καταληφθεί από αυτήν, ούτε περιλαμβάνεται στο σχετικό ΦΕΚ κηρύξεως της προσωρινής καταλήψεως. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, καθόσον ο ισχυρισμός αυτός της αναιρεσείουσας δεν αποτελεί "πράγμα", με την έννοια που προεκτέθηκε. Περαιτέρω, με τον δεύτερο σκέλος του ερευνώμενου λόγου η αναιρεσείουσα μέμφεται την προσβαλλόμενη απόφαση, με την αιτίαση ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο ...

δεν έλαβε υπ' όψιν, κατά τον σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος, το Φ.Ε.Κ. ..., με το οποίο κηρύχθηκε η προσωρινή κατάληψη των ακινήτων των αναιρεσιβλήτων, ούτε τα προσκομιζόμενα κτηματολογικά φύλλα των ακινήτων αυτών, από τα οποία προκύπτει, αφενός μεν, ότι, αναφορικώς με το ακίνητο με ΚΑΕΚ ..., προβλέπεται η προσωρινή κατάληψη εκτάσεως ...,...

τ.μ. και όχι ολοκλήρου αυτού, αφετέρου δε, ότι το ακίνητο, με ΚΑΕΚ ..., δεν ταυτίζεται με κανένα από τα εδαφικά τμήματα, τα οποία δέχθηκε ότι κατελήφθησαν. Ο αναιρετικός λόγος αυτός, κατά το δεύτερο σκέλος του, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον από το περιεχόμενο της προσβαλλομένης αποφάσεως, στην οποία ρητώς βεβαιώνεται ότι το Μονομελές Πρωτοδικείο ..., για τον σχηματισμό της αποδεικτικής του κρίσεως, έλαβε υπ' όψιν και συνεκτίμησε, πλην των άλλων και "Από την ένορκη κατάθεση των μαρτύρων που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου, η οποία περιέχεται στα υπ' αριθμόν .../...

πρακτικά συνεδρίασης, τα επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα δημόσια και ιδιωτικά έγγραφα...", σε συνδυασμό και με τις λοιπές αιτιολογίες αυτής, δεν καταλείπεται καμιά αμφιβολία ότι το ανωτέρω Δικαστήριο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα, έλαβε υπ' όψιν και συνεκτίμησε με τις υπόλοιπες αποδείξεις τα πιο πάνω έγγραφα, τα οποία οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν, κάνοντας, μάλιστα, ειδική αναφορά σε αυτά, χωρίς, ωστόσο, να είναι υποχρεωμένο να κάνει ειδική μνεία ή χωριστή αξιολόγηση καθενός αυτών.

Σε κάθε περίπτωση οι διαλαμβανόμενες στο δεύτερο σκέλος του αναιρετικού λόγου αυτού αιτιάσεις είναι και απαράδεκτες, διότι, με το πρόσχημα της αναιρετικής πιο πάνω πλημμέλειας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη ουσιαστική εκτίμηση, ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων (μαρτυρικών καταθέσεων και εγγράφων) από το Μονομελές Πρωτοδικείο ..., με επαναξιολόγηση αυτών (αποδεικτικών μέσων), η οποία δεν επιτρέπεται, έστω και αν το Δικαστήριο, με την εκτίμησή τους, κατέληξε σε εσφαλμένη, κατά την αναιρεσείουσα, για τα πράγματα κρίση (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.).

Κατόπιν αυτών, μη υπάρχοντος άλλου λόγου αναιρέσεως προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση στο σύνολό της, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου, λόγω της ήττας της, στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρ. 495 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ.) και, τέλος, να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα, που ηττήθηκε στην δίκη, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το βάσιμο, περί τούτου, αίτημα των τελευταίων (άρθρα 176, 183, 189 και 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.), κατά τα, ειδικότερα, οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από ... αίτηση αναιρέσεως κατά της υπ' αριθμ. ... αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου ....

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του, κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα, παραβόλου. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των ....

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Φεβρουαρίου 2025.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 13 Μαρτίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ