453/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 453 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 453/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Σοφία Ντάντου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Νοεμβρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "..." και το διακριτικό τίτλο "...", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αθηνά Γούλιαρου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Α. του Α., κατοίκου ..., ως συνδίκου της πτώχευσης της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "..." και το διακριτικό τίτλο "...", 2) τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία ".... (...)", που εδρεύει στο … Αγγλίας, είναι νόμιμα εγκατεστημένη στην Ελλάδα, διατηρεί υποκατάστημα στη … και εκπροσωπείται νόμιμα και 3) ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων ο 1ος παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητά του ως δικηγόρου, διευκρίνισε δε στο ακροατήριο, ότι η ορθή επωνυμία της τελούσας σε πτώχευση εταιρίας είναι "...", η 2η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Πανταλώνα και η 3η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Ανδρέου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-11-2013 αγωγή του 1ου των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκε με τις προφορικώς ασκηθείσες στο ακροατήριο και διά των προτάσεων πρόσθετες παρεμβάσεις των 2ης και 3ης των ήδη αναιρεσιβλήτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 812/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 736/2016 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16-6-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Χαράλαμπο Καλαματιανό, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο 1ος των αναιρεσιβλήτων και ο πληρεξούσιος της 2ης των αναιρεσιβλήτων ζήτησαν την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 5 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι ο προβλεπόμενος από τη διάταξη αυτή λόγος αναίρεσης δημιουργείται όταν εσφαλμένως το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε την καθ' ύλην αρμοδιότητα ή αναρμοδιότητα αυτού του ιδίου, όχι δε και όταν το Εφετείο, επιλαμβανόμενο εφέσεως που υπάγεται κατά το άρθρο 19 Κ.Πολ.Δ.

στην κατά λειτουργία αρμοδιότητά του, κρίνει εσφαλμένως ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που εξέδωσε την εκκαλούμενη απόφαση ήταν ή δεν ήταν αρμόδιο καθ' ύλην (Ολ.ΑΠ 30/1995 και 3/1991, ΑΠ 256/2011). Επίσης, η εκδίκαση από το δικαστήριο της ουσίας υποθέσεως, υπαγομένης μεν στην καθ' ύλη αρμοδιότητά του, κατά διαδικασία όμως διαφορετική από την οριζόμενη στο νόμο, δεν ιδρύει λόγο αναίρεσης ούτε από τον αριθμό 5 του άρθρου 559 ΚΠολΔ που έχει εφαρμογή μόνο στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο δίκασε υπόθεση μη υπαγόμενη στην καθ' ύλη αρμοδιότητά του (Ολ.ΑΠ 402/1981), ούτε από άλλον αριθμό του ίδιου ως άνω άρθρου του Κ.Πολ.Δ. (ΑΠ 2228/2007).

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 55 εδάφ. α' του ν. 3588/2007 (Πτωχευτικού Κώδικα), ο οποίος εφαρμόζεται στις πτωχευτικές διαδικασίες που άρχισαν μετά τις 16-9-2007, κατά τα άρθρα 182 παρ. 1 και 180 αυτού (ΑΠ 1214/2014, ΑΠ 1508/2011), ως προς τις οποίες, αν είναι, βέβαια, εκκρεμείς, εξακολουθεί να εφαρμόζεται και μετά την έναρξη ισχύος του ν. 4446/2016 "Πτωχευτικός Κώδικας..." (ΦΕΚ/ Α/240/22-12-2016), κατά τις διατάξεις του άρθρου 13 παρ. 1 και 2 εδάφ.

β' και δ' του τελευταίου αυτού νόμου, "αν δεν ορίζεται διαφορετικά στον παρόντα κώδικα, οι αποφάσεις του πτωχευτικού δικαστηρίου υπόκεινται σε ανακοπή ερημοδικίας, έφεση, καθώς και αναίρεση μόνο για τους λόγους του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 του Κ.Πολ.Δ." (ΑΠ 876/2017). Εξάλλου, σύμφωνα με το άρθρο 53 του ίδιου νόμου "Πτωχευτικό δικαστήριο είναι το πολυμελές πρωτοδικείο που κήρυξε την πτώχευση (άρθρο 4).

Ασκεί την ανώτατη εποπτεία στη διεύθυνση των εργασιών της πτώχευσης. Έχει αρμοδιότητα να δικάζει τις διαφορές που ειδικά ορίζονται στον παρόντα κώδικα, αλλά και όσες αναφύονται από την πτώχευση και λόγω της κήρυξής της". Τέλος, κατά το άρθρο 54 του ως άνω νόμου "Το πτωχευτικό δικαστήριο δικάζει κάθε υπόθεση που υπάγεται σ' αυτό, χωρίς εξαίρεση, κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρα 741 Κ.Πολ.Δ.)".

Στην προκειμένη περίπτωση, ο πρώτος των αναιρεσιβλήτων, ως σύνδικος της πτωχεύσεως της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "..." και τον διακριτικό τίτλο "....", ζήτησε με αγωγή του να υποχρεωθεί η εναγομένη, ήδη αναιρεσείουσα, να του καταβάλει, υπό την προαναφερθείσα ιδιότητά του, το ποσό των 420.000 ευρώ, ως αποζημίωση, λόγω ανάκλησης της μίσθωσης, που καταρτίσθηκε, εντός της ύποπτης περιόδου, με το υπ' αρ.

…/ 27-7-2011 συμβόλαιο της συμ/φου Θεσσαλονίκης Φ. Κ., μεταξύ της ως άνω πτωχής εταιρείας και της εναγομένης. Υπέρ του ενάγοντος άσκησαν πρόσθετες παρεμβάσεις οι δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων, αναγγελθείσες πιστώτριες της πτωχής, των οποίων οι αξιώσεις έχουν επαληθευτεί, ισχυριζόμενες ότι η ένδικη αξίωση αποτελεί μέρος της πτωχευτικής περιουσίας.

Η ανωτέρω αγωγή και οι παρεμβάσεις συζητήθηκαν και συνεκδικάσθηκαν, κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, το οποίο με την πρωτόδικη, υπ' αριθ. 812/2014, απόφαση δέχθηκε εν μέρει την αγωγή και υποχρέωσε την αναιρεσείουσα να καταβάλει στον πρώτο αναιρεσίβλητο το ποσό των 415.000 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής.

Η αναιρεσείουσα άσκησε έφεση κατ' αυτής, επί της οποίας εκδόθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, που δέχθηκε την έφεση, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή και επιδίκασε στον ενάγοντα το ποσό των 159.000 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης η αναιρεσείουσα προσάπτει στην προσβαλλομένη την πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 5 του Κ.Πολ.Δ., ισχυριζομένη ότι αρμόδιο για την εκδίκαση της αγωγής ήταν το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης κατά τη διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, όπου έπρεπε να παραπεμφθεί η υπόθεση, και όχι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας.

Ο λόγος αυτός, πέραν του ότι είναι και αβάσιμος, αφού, όπως προαναφέρθηκε, το πολυμελές πρωτοδικείο, ως πτωχευτικό δικαστήριο, έχει αρμοδιότητα να δικάζει, κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, τις διαφορές που ειδικά ορίζονται στον πτωχευτικό κώδικα, αλλά και όσες αναφύονται από την πτώχευση και λόγω της κήρυξής της, είναι απορριπτέος, προεχόντως ως απαράδεκτος, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα στην ως άνω νομική σκέψη, δοθέντος ότι οι αποφάσεις του πτωχευτικού δικαστηρίου υπόκεινται σε αναίρεση μόνο για τους λόγους του άρθρου 559 αριθμ. 1 και 19 του ΚΠολΔ (άρθρο 55 ν. 3588/2007) και όχι για εκείνον του αριθμού 5 του ίδιου άρθρου, αλλά και διότι η πλημμέλεια του αρ. 5 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ.

δεν ιδρύεται, όταν το εφετείο, επιλαμβανόμενο έφεσης που υπάγεται στην κατά λειτουργία αρμοδιότητά του, κρίνει εσφαλμένως ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο που εξέδωσε την εκκαλούμενη απόφαση ήταν ή δεν ήταν αρμόδιο καθ' ύλην, ή, όταν δικάζει υπόθεση υπαγομένη μεν στην καθ' ύλη αρμοδιότητά του, κατά διαδικασία όμως διαφορετική από την οριζόμενη στο νόμο.

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται για (ευθεία) παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου αν το δικαστήριο της ουσίας, με βάση τα αναιρετικώς ανέλεγκτα γενόμενα δεκτά από εκείνο, ως αποδειχθέντα, πραγματικά περιστατικά, δεν εφαρμόσει τον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή εφαρμόσει αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμόσει αυτόν εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή ή μη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον κανόνα δικαίου (Ολ.ΑΠ 1/2013).

Εξάλλου, η διάταξη του άρθρου 41 του ν. 3588/ 2007 ορίζει ότι "Πράξεις του οφειλέτη που διενεργήθηκαν εντός του χρόνου που περιλαμβάνεται από την παύση των πληρωμών μέχρι την κήρυξη της πτώχευσης (ύποπτη περίοδος) και είναι επιζήμιες για την ομάδα των πιστωτών ανακαλούνται ή μπορούν να ανακληθούν από τον σύνδικο κατά τις διατάξεις των επόμενων άρθρων", ήτοι των άρθρων 42 έως και 51 του Πτωχ.Κ.

Περαιτέρω, η διάταξη του άρθρου 42 του εν λόγω νόμου ορίζει ότι "Λογίζονται ότι είναι επιζήμιες και ανακαλούνται οι ακόλουθες πράξεις: α) Δωρεές και χαριστικές γενικά δικαιοπραξίες, καθώς και αυτές στις οποίες η αντιπαροχή που έλαβε ο οφειλέτης ήταν δυσανάλογα μικρή σε σχέση με τη δική του παροχή. Εξαιρούνται οι συνήθεις δωρεές που γίνονται για λόγους κοινωνικής ευπρέπειας ή από λόγους ηθικού καθήκοντος, καθώς και πράξεις από ελευθεριότητα που διενεργήθηκαν από τον οφειλέτη σε εκπλήρωση νομικής υποχρέωσης και παροχές προς οικονομική ή επαγγελματική αποκατάσταση των τέκνων του, εφόσον οι παροχές είναι ανάλογες προς την περιουσιακή του κατάσταση και δεν επέφεραν ουσιώδη ελάττωση της περιουσίας του οφειλέτη...", η δε διάταξη του άρθρου 43 παρ. 1 του ίδιου νόμου ορίζει τα εξής: "Κάθε αμφοτεροβαρής πράξη του οφειλέτη ή πληρωμή από αυτόν ληξιπρόθεσμων χρεών του που έγινε μετά την παύση των πληρωμών και πριν την κήρυξη της πτώχευσης, μπορεί να ανακληθεί, εάν ο αντισυμβαλλόμενος κατά τη διενέργεια της πράξης γνώριζε ότι ο οφειλέτης είχε παύσει τις πληρωμές του και η πράξη ήταν επιζήμια για την ομάδα των πιστωτών".

Σύμφωνα με το άρθρο 48 παρ. 1 του ως άνω νόμου "Οι πράξεις που έγιναν στην ύποπτη περίοδο ανακαλούνται με απόφαση του πτωχευτικού δικαστηρίου". Τέλος, κατά το άρθρο 49 παρ. 1 του νόμου αυτού 'Όποιος με ανακαλούμενη πράξη απέκτησε περιουσιακό στοιχείο του οφειλέτη, υποχρεούται να το επαναμεταβιβάσει στην πτωχευτική περιουσία.

Εάν η αυτούσια επαναμεταβίβαση δεν είναι δυνατή, η υποχρέωση ρυθμίζεται από τις διατάξεις περί αδικαιολογήτου πλουτισμού, εφαρμοζόμενες αναλόγως". Σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, αν ανακληθεί δικαιοπραξία ή πράξη, σύμφωνα με τα άρθρα 42 και 43 του Πτωχ.Κ., κατ' αποδοχή σχετικής αίτησης του συνδίκου, ανατρέπονται αναδρομικά τα αποτελέσματά της και αυτός που είχε αποκτήσει περιουσιακό στοιχείο με την ανακληθείσα δικαιοπραξία ή πράξη υποχρεούται πλέον να το επαναμεταβιβάσει στην πτωχευτική περιουσία, ακόμη και αν τούτο δεν διατάσσεται από την εκδοθείσα περί ανάκλησης απόφαση (διότι π.χ.

δεν περιλήφθηκε τέτοιο αίτημα στο δικόγραφο του συνδίκου), δοθέντος ότι η δημιουργία ενοχικής αξίωσης για επαναμεταβίβαση επέρχεται εκ του νόμου, που την προβλέπει ρητά, ως συνέπεια της περί ανάκλησης απόφασης. Πρόκειται για τη δημιουργία νόμιμης ενοχικής υποχρέωσης που βαρύνει αυτόν που συμβλήθηκε με τον πτωχό, η ανάκληση δε ενεργεί μόνο μεταξύ των μερών της ενοχικής σχέσης, δηλαδή μεταξύ του συνδίκου και του καθ' ου η ανάκληση, προς το συμφέρον της ομάδας των πιστωτών.

Προκειμένου να επιτύχει την επαναμεταβίβαση ο σύνδικος, εάν δεν συμμορφώνεται οικειοθελώς ο τρίτος, μπορεί να ασκήσει εναντίον του τις αγωγές για εκπλήρωση της ενοχής, για καταδίκη σε δήλωση βούλησης κ.λπ., κατά τις γενικές διατάξεις. Αν, όμως, η αυτούσια "επαναμεταβίβαση" δεν είναι πλέον δυνατή, η υποχρέωση αποκατάστασης της αξίας του ρυθμίζεται κατά τις διατάξεις των άρθρων 904 επ.

Α.Κ., εφαρμοζόμενες αναλόγως, χωρίς να μετατρέπεται, στην περίπτωση αυτή, η αξίωση σε αξίωση αδικαιολόγητου πλουτισμού. Το περιουσιακό στοιχείο, στο οποίο αφορά η πτωχευτική ανάκληση, θεωρείται αναδρομικά, ότι δεν έχει εκφύγει υπεγγυητικά της πτωχευτικής περιουσίας και ως αξία και αντικείμενο ευθύνης εξακολουθεί να αποτελεί τμήμα της.

Έτσι, σε περίπτωση ανάκλησης σύμβασης μισθώσεως που κατήρτισε ο πτωχός με τρίτο, αυτή θεωρείται ότι εξ αρχής δεν καταρτίσθηκε και ο σύνδικος δικαιούται να διεκδικήσει αποζημίωση για όσο χρόνο χρησιμοποίησε ή εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ο τρίτος το μίσθιο. Στην περίπτωση αυτή ο τρίτος οφείλει, για όσο διάστημα χρησιμοποίησε ή εξακολουθεί να χρησιμοποιεί το μίσθιο, αποζημίωση ίση με το μίσθωμα που θα κατέβαλλε, αν είχε καταρτισθεί έγκυρη μίσθωση για το χρονικό αυτό διάστημα.

Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ως αποδειχθέντα, τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Με την υπ' αριθμ. 14098/2012 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, ύστερα από αίτηση της εφεσίβλητης - πρώτης υπέρ του ενάγοντος παρεμβαίνουσας, ανωνύμου τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "...." (....), που εδρεύει στο … Αγγλίας, είναι νόμιμα εγκατεστημένη στην Ελλάδα και διατηρεί υποκατάστημα στη …, κηρύχθηκε σε κατάσταση πτωχεύσεως η εδρεύουσα στη …ανώνυμος εταιρεία με την επωνυμία "..." και τον διακριτικό τίτλο "....", με την ίδια δε απόφαση ορίστηκε ως χρόνος παύσης των πληρωμών της η 8η Ιουλίου 2011 και σύνδικός της ο ενάγων - υπερ ου οι πρόσθετες παρεμβάσεις Α.

Α., δικηγόρος, μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (Α.Μ …). Η ως άνω πτωχή είχε στην αποκλειστική της κυριότητα το υπ' αριθμ. … αγροτεμάχιο, εκτάσεως 10.300,00 τετραγωνικών μέτρων, που βρίσκεται στην περιοχή της άλλοτε Κοινότητας …της Δημοτικής Ενότητας …του Δήμου …, συγκεκριμένα δε στην τοποθεσία "…" της εποικισθείσας περιοχής "…- …- …", και αποτελεί διαιρετό τμήμα του συνολικής εκτάσεως 22.301,00 τετραγωνικών μέτρων υπ' αριθμ.

… αγροτεμαχίου. Το παραπάνω ακίνητο, που είναι άρτιο και οικοδομήσιμο, περιήλθε στην προαναφερόμενη πτωχή, λόγω αγοράς, με το υπ' αριθμ …/8-10-2001 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Α. Θ. - Λ., που μεταγράφηκε νόμιμα στον τόμο …με αύξ. Αριθμό … των βιβλίων μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Βασιλικών Θεσσαλονίκης.

Επί του ως άνω υπ' αριθμ … αγροτεμαχίου της η πτωχή ανήγειρε, με δαπάνες της, δυνάμει της υπ' αριθμ. …/8-03-2002 άδειας που εκδόθηκε από το Τμήμα Πολεοδομικών Εφαρμογών Νέων Μουδανιών της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Χαλκιδικής, όπως αυτή ακολούθως αναθεωρήθηκε με την υπ' αριθμ. …/29-03-2006 πράξη της ίδιας ως άνω υπηρεσίας, εργοστασιακές εγκαταστάσεις, ως ενιαίο οικονομικό σύνολο (μονάδα), που από αποτελούνται από χώρους: 1) βιομηχανοστασίου, εμβαδού 2.433,60 τετραγωνικών μέτρων, και 2) διοίκησης - γραφείων εμβαδού 904,00 τετραγωνικών μέτρων, όπου είναι εγκατεστημένα, σε ειδικά κατασκευασμένες βάσεις και κατασκευές (εμπεπηγμένα), τα ακολούθως περιγραφόμενα μηχανήματα, που αποτελούν ένα ενιαίο και αδιάσπαστο λειτουργικό σύνολο με τις προαναφερόμενες εγκαταστάσεις, προοριζόμενο να λειτουργήσει ως καθετοποιημένη εκτυπωτική μονάδα, συγκεκριμένα δε:

Α) ένα (1) ολοκληρωμένο εκτυπωτικό συγκρότημα D3000TP - 10 + SPC, MITSUBISHI, με αυτόματο σύστημα τροφοδοσίας μελανιών, και β) ένα βιβλιοδετικό συγκρότημα MULLER MARTINI PERFECT NORM - BINDER, με όλα τα παρελκόμενα. Την 27η Ιουλίου 2011, δηλαδή μόλις δεκαεννέα (19) μήνες μετά την ορισθείσα ως ημερομηνία παύσεως των πληρωμών της άνω πτωχής, η τελευταία με το υπ' αριθμ.

…/27-7-2011 συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Θεσσαλονίκης Φ. Κ., που μεταγράφηκε νόμιμα στον τόμο …με αύξ. αρ. …των βιβλίων μεταγραφών του Υποθηκοφυλακείου Βασιλικών Θεσσαλονίκης, μίσθωσε το ως άνω ακίνητό της μαζί με τις επ' αυτού εργοστασιακές εγκαταστάσεις και τα παραπάνω μηχανήματα, τα υπάρχοντα έπιπλα (γραφεία, καρέκλες, βιβλιοθήκες, ερμάρια κ.λπ.), καθώς και όλα τα συστατικά που ήταν άμεσα συνδεδεμένα με τις προαναφερθείσες κτιριακές εγκαταστάσεις, που αποτελούσε το μοναδικό περιουσιακό της στοιχείο, στην εναγόμενη, ήδη εκκαλούσα, εδρεύουσα στη Θεσσαλονίκη ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "..." και τον διακριτικό τίτλο "...", για χρονικό διάστημα εννέα (9) ετών, συγκεκριμένα δε από 27-7-2011 έως 26-7-2020, αντί μηνιαίου μισθώματος ύψους τεσσάρων χιλιάδων τριακοσίων ευρώ (4.300,00 €), που συμφωνήθηκε να καταβάλλεται στο πρώτο δεκαπενθήμερο κάθε μηνός.

Περαιτέρω, από τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν με επίκληση προέκυψε ότι ο ενάγων, ως σύνδικος της παραπάνω πτωχής, με την απευθυνόμενη ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης υπ' αριθμ. εκθέσεως καταθέσεως …/1-8-2012 αίτησή του, που στρεφόταν κατά της εναγομένης, ζήτησε την ανάκληση της ως άνω συμβάσεως μισθώσεως, αίτηση που έγινε δεκτή με την υπ' αριθμ. 9384/2013 απόφαση του παραπάνω δικαστηρίου και ανακλήθηκε η εν λόγω σύμβαση, με την αιτιολογία ότι το συμφωνηθέν με αυτήν μίσθωμα ήταν αντικειμενικά δυσανάλογα μικρό σε σχέση με την πραγματική μισθωτική αξία του μισθίου, με συνέπεια, κατ' αμάχητο τεκμήριο, να είναι επιζήμια για την ομάδα των πιστωτών της (πτωχής), ενόψει του ότι καταρτίστηκε την ύποπτη περίοδο.

Η ως άνω υπ' αριθμ. 9384/2013 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης κατέστη ήδη τελεσίδικη, καθόσον η έφεση που άσκησε η εναγομένη για την εξαφάνισή της απορρίφθηκε με την υπ' αριθμ. 982/2015 απόφαση του παρόντος δικαστηρίου (Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης). Με βάση τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά που αποδείχθηκαν, σε συνδυασμό με όσα έχουν εκτεθεί στις προηγηθείσες υπό στοιχεία III και V νομικές σκέψεις, η προναφερθείσα συμβατική σχέση μεταξύ της πτωχής, ανωνύμου εταιρείας με την επωνυμία "..." και τον διακριτικό τίτλο "…" και της εκκαλούσας -εναγομένης, ανώνυμου εταιρίας με την επωνυμία "..." και τον διακριτικό τίτλο "...", ανατράπηκε εξ' υπαρχής, καθόσον ανακλήθηκε, ως εκ τούτου δε θεωρείται ότι ουδέποτε καταρτίστηκε.

Πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό ότι, δεδομένης της φύσεως της ως άνω ανατραπείσας μεταξύ των προαναφερόμενων συμβάσεως μισθώσεως, στην οποία η παροχή της πρώτης (πτωχής) ήταν η παραχώρηση της χρήσης του μισθίου και της δεύτερης (εκκαλούσης - εναγομένης) η καταβολή του συμφωνημένου μισθώματος, δεν νοείται αυτούσια επαναμεταβίβαση της χρήσεως του μισθίου, ως εκ τούτου δε ο ενάγων, υπό την ιδιότητά του ως σύνδικος της πτωχεύσεως της παραπάνω πτωχής, δικαιούται να διεκδικήσει από την αντίδικό του αποζημίωση για τη χρήση του μισθίου, από την κατάρτιση της παραπάνω ανακληθείσας σύμβασης μισθώσεως, δηλαδή από 27-7-2011, οπότε και παραδόθηκε η χρήση του (μισθίου) στην εκκαλούσα -εναγομένη, η οποία έκτοτε και μέχρι την κατάθεση της ένδικης αγωγής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο (18-11-2013) χρησιμοποιεί το μίσθιο, χωρίς όμως έγκυρη σύμβαση.

Ο ισχυρισμός της εκκαλούσας - εναγομένης ότι τα αποτελέσματα της ανακλήσεως της ως άνω συμβάσεως μισθώσεως επήλθαν από τη δημοσίευση της υπ' αρ. 9384/2013 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης που την ανακάλεσε, ειδικότερα δε από 2-5-2013, και δεν ανατρέχουν στο χρόνο καταρτίσεώς της, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον, σύμφωνα με όσα έχουν εκτεθεί στην προηγηθείσα υπό στοιχείο III νομική σκέψη, όταν η πράξη του πτωχεύσαντος ανακαλείται, όπως στην υπόθεση επί της οποίας εκδόθηκε η προαναφερθείσα υπ' αρ. 9384/2013 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, αυτό έχει ως συνέπεια την αναδρομική ανατροπή των αποτελεσμάτων της, οπότε γεννάται αξίωση επαναμεταβιβάσεως του πράγματος που απέκτησε ο τρίτος, εφόσον η επαναμεταβίβαση είναι εφικτή, ενώ σε περίπτωση αδυναμίας αυτούσιας επαναμεταβιβάσεώς του γεννάται αξίωση αποζημίωσης, το ύψος της οποίας προσδιορίζεται σύμφωνα με τις διατάξεις για τον αδικαιολόγητο πλουτισμό που εφαρμόζονται αναλόγως.

Επομένως, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο το οποίο με την εκκαλουμένη απόφασή του απέρριψε ως αβάσιμο τον ισχυρισμό της εκκαλούσας -εναγομένης, που αυτή προέβαλε νομότυπα με τις προτάσεις που κατέθεσε κατά την ενώπιον του (πρωτοβάθμιου δικαστηρίου) συζήτηση της υποθέσεως, ότι η ως άνω ανακληθείσα ένδικη σύμβαση μισθώσεως έχει ανατραπεί μόνο για το μετά τη δημοσίευση της υπ' αρ. 9384/2013 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης χρονικό διάστημα, ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε το νόμο, περαιτέρω δε ορθώς εκτίμησε τις ενώπιόν του προσαχθείσες αποδείξεις, τα αντίθετα δε που υποστηρίζονται από την εκκαλούσα-εναγομένη με τον τρίτο λόγο της κρινόμενης εφέσεώς της είναι απορριπτέα ως αβάσιμα.

Περαιτέρω, από τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν νόμιμα με επίκληση προέκυψε ότι η εναγομένη από την κατάρτιση της ως άνω συμβάσεως μισθώσεως τουλάχιστον μέχρι και την κατάθεση της ένδικης αγωγής στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο την 18-11-2013 (βλ. την υπ' αρ. …/18-11-2013 έκθεση καταθέσεώς της), χρησιμοποίησε το μίσθιο, χωρίς την έγκυρη σύμβαση, καθόσον αυτή ανακλήθηκε και τα αποτελέσματά της ανατράπηκαν αναδρομικά από την κατάρτισή της, όπως ήδη προαναφέρθηκε.

Επομένως, λόγω της ανακλήσεως της παραπάνω συμβάσεως μισθώσεως δεν οφείλεται πλέον μίσθωμα, η παραμονή όμως της εκκαλούσας- εναγομένης στο μίσθιο και η χρήση του από αυτήν το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα, ενόψει του ότι έγινε χωρίς νόμιμη αιτία, έχει ως συνέπεια να υπέχει υποχρέωση καταβολής αποζημιώσεως, η οποία θα προσδιορισθεί σύμφωνα με τις διατάξεις περί αδικαιολόγητου πλουτισμού (βλ.

άρθρο 49 παρ. 1 εδ. β' του ΠτΚ που επιτρέπει την εφαρμογή των περί αδικαιολόγητου πλουτισμού διατάξεων "αναλόγως"), δηλαδή υποχρεούται να καταβάλει στον ενάγοντα, υπό την ιδιότητα του ως συνδίκου της πτωχεύσεως της προαναφερόμενης ανωνύμου. εταιρίας (πτωχής), ως αποζημίωση τη μισθωτική του αξία, συγκεκριμένα δε το πραγματικό μίσθωμα που θα κατέβαλε, εάν η σύμβαση δεν είχε ανακληθεί, για το λόγο που προαναφέρθηκε, και ήταν έγκυρη για το ως άνω χρονικό διάστημα.

Από τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν νόμιμα με επίκληση προέκυψε ότι η εμπορική αξία του παραπάνω ακινήτου της πτωχής, ειδικότερα δε του γηπέδου, μαζί με τα επ' αυτού βιομηχανικά κτίρια, το κτίριο της διοίκησης και το κτίριο γραφείων, προσδιορίστηκε στο ποσό των τριών εκατομμυρίων διακοσίων χιλιάδων ευρώ (3.200.000,00 €) με την από 4 Απριλίου 2013 τεχνική έκθεση πραγματογνωμοσύνης και εκτίμησης αξίας ακινήτου του διπλωματούχου πολιτικού μηχανικού Χ.

Τ., που συντάχθηκε με την πρωτοβουλία του ενάγοντος, ενώ η πραγματική αξία του εξοπλισμού της ως άνω βιομηχανικής μονάδος, συγκεκριμένα δε του ολοκληρωμένου εκτυπωτικού συγκροτήματος D3000TP - 10 + SPC, MITSUBISHI, με αυτόματο σύστημα τροφοδοσίας μελανιών, του βιβλιοδετικού συγκροτήματος MULLER MARTINI PERFECT NORM - BINDER, με όλα τα παρελκόμενα, καθώς και των υπαρχόντων σ' αυτήν επίπλων (γραφείων, καρεκλών, βιβλιοθηκών, ερμαρίων κ.λπ.), προσδιορίστηκε στο ποσό των δύο εκατομμυρίων επτακοσίων τριάντα δύο χιλιάδων εννιακοσίων εξήντα πέντε ευρώ (2.732.965 €) με την από 17-4-2014 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του διπλωματούχου μηχανολόγου μηχανικού Σ.

Β., η διενέργεια της οποίας διατάχθηκε με την υπ' αριθμ. 899/2012 απόφαση της Εισηγήτριας Πτωχεύσεων του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που προσκομίζεται νόμιμα με επίκληση από τον ενάγοντα, απορριπτόμενου ως άνευ αντικειμένου του αιτήματος της εναγομένης (που προέβαλε με τις ενώπιον του πρωτοβάθμιου προτάσεις της και επαναφέρει με τις κατατεθείσες ενώπιον του παρόντος δευτεροβάθμιου δικαστηρίου προτάσεις της) να προσκομίσει ο αντίδικός της την ως άνω έκθεση πραγματογνωμοσύνης, η διενέργεια της οποίας διατάχθηκε με την υπ' αρ. 899/2012 απόφαση της Εισηγήτριας Πτωχεύσεων του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης.

Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να επισημανθεί ότι τα κτίρια που έχουν ανεγερθεί από την πτωχή επί του παραπάνω ακινήτου της είναι πλήρως διαμορφωμένα, εσωτερικά και εξωτερικά, με χώρους γραφείων, κουζίνας και υγιεινής, για τους πελάτες και το προσωπικό της εκεί λειτουργούσας επιχείρησης, τα δάπεδα των οποίων (χώρων) έχουν επίστρωση κεραμικών πλακιδίων ή laminate, τα κουφώματα είναι από αλουμίνιο, ηλεκτροστατικής βαφής, διπλής υάλωσης με διάκενο αέρος, ενώ στην παροαναφερθείσα βιομηχανική μονάδα υφίσταται και λειτουργεί:

α) κεντρικό σύστημα θέρμανσης - ψύξης σε όλο το χώρο, πλέον των μονάδων κλιματισμού στους χώρους των γραφείων, β) δομημένη καλωδίωση για την εξυπηρέτηση εσωτερικού δικτύου ηλεκτρονικών υπολογιστών, που συνδέεται κεντρικό ηλεκτρονικό υπολογιστή (server), γ) κεντρικό τηλεφωνικό δίκτυο, δ) κεντρικό σύστημα συναγερμού, ε) ειδικά διαμορφωμένος χώρος ως "ατελιέ", στο ανώγειο ενός των κτιρίων του βιομηχανικού συγκροτήματος, με ηλεκτρονικούς υπολογιστές και scanner, στ) ειδικό κτίσμα μεταλλικής κατασκευής, εμβαδού 93,00 τ.μ., όπου είναι εγκατεστημένος ο υποσταθμός της ΔΕΗ, με ειδικό δάπεδο, γείωση, μόνωση και πυράντοχη πόρτα, και ζ) ολοκληρωμένο σύστημα πυρασφάλειας.

Εξάλλου, η ως άνω πτωχή με την απευθυνόμενη ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης υπ' αριθμ. καταθέσεως …/26-3- 2012 ανακοπή της, με αίτημα τη διόρθωση της υπ' αρ. …/8-9-2011 έκθεσης αναγκαστικής κατάσχεσης ακίνητης περιουσίας του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης Ι. Ο., με την οποία κατασχέθηκε αναγκαστικά το παραπάνω ακίνητό της, καθώς και της υπ' αριθμ.

…/21-12- 2011 Α' επαναληπτικής περίληψης της ως άνω κατασχετήριας έκθεσης του ίδιου παραπάνω δικαστικού επιμελητή, με την οποία ορίστηκε ο πλειστηριασμός του για την 18-4-2012, προσδιόριζε την αξία του ακινήτου της, μετά των επ' αυτού κτιρίων και του εξοπλισμού της προαναφερθείσας βιομηχανικής μονάδος, στο ποσό των εννέα εκατομμυρίων επτακοσίων ενενήντα πέντε χιλιάδων ευρώ (9.795.0006 €), ενώ με την υπ' αριθμ. 12409/2012 απόφαση του ως άνω δικαστηρίου (Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης), που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων επί της προαναφερθείσας ανακοπής της, η αξία τους (ακινήτου, κτιρίων και εξοπλισμού), καθορίστηκε συνολικά στο ποσό των έξι εκατομμυρίων τριακοσίων είκοσι ενός χιλιάδων ευρώ (6.321.000 €).

Τέλος, η ανώνυμος εταιρία με την επωνυμία "..." με την από 7-1-2012 έκθεση γνωμοδότησης, που συντάχθηκε ύστερα από την από 3-1-2012 εντολή της εκκαλούσας-εναγομένης, προσδιόρισε τη μισθωτική αξία του παραπάνω ακινήτου μετά των επ' αυτού κτιρίων και του ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού την ως άνω ημερομηνία (7-1-2012) συνολικά στο ποσό των τεσσάρων χιλιάδων τριακοσίων ευρώ (4.300,00 €) μηνιαίως, ειδικότερα δε τη μισθωτική αξία του άνω ακινήτου, μετά των επ' αυτού κτιρίων ελεύθερου προς εκμετάλλευση, στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων ευρώ (2.700 €) μηνιαίως και του προαναφερόμενου ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού του στο ποσό των χιλίων εξακοσίων ευρώ (1.600 €) μηνιαίως.

Με βάση τα προαναφερόμενα, λαμβανομένου δε υπόψη ότι: α) το ως άνω βιομηχανικό συγκρότημα της πτωχής τον παραπάνω κρίσιμο χρόνο, δηλαδή από 27-7-2011 έως και την κατάθεση της ένδικης αγωγής στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου (18-11-2013), ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, τόσο από άποψη κτιριακών εγκαταστάσεων όσο και ηλεκτρομηχανολογικού και λοιπού εξοπλισμού, με δυνατότητα άμεσης λειτουργίας, χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα και οποιαδήποτε οικονομική επιβάρυνση της εναγομένης για την προμήθεια μηχανημάτων ή εξοπλισμού για την άσκηση της εμπορικής της δραστηριότητας, απαιτούμενης μόνον της συνήθους τακτικής συντήρησης των εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού της ως άνω βιομηχανικής μονάδος, η δαπάνη της οποίας (συντήρησης) βάρυνε την τελευταία (εναγομένη), σύμφωνα με σχετικό όρο της ήδη ανακληθείσας παραπάνω συμβάσεως μισθώσεως, β) η εμπορική αξία της παραπάνω βιομηχανικής μονάδας, η χρήση της οποίας παραχωρήθηκε στην εναγομένη ως ενιαίο και αδιάσπαστο λειτουργικό σύνολο, λειτουργούσα ήδη ως οργανωμένη επιχείρηση (καθετοποιημένη εκτυπωτική μονάδα), προσέγγιζε το ποσό των έξι εκατομμυρίων ευρώ (6.000.000 €), και τα προαναφερόμενα, συγκριμένα δε ανερχόταν στο ποσό των 5.932.965 ευρώ, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του πολιτικού μηχανικού Χ.

Τ. και του μηχανολόγου μηχανικού Σ. Β. (3.200.000 € η εμπορική αξία του ακινήτου μετά των επ' αυτού κτιριακών εγκαταστάσεων και 2.732.965 € η αξία του ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού), γ) η τοποθεσία της ως άνω βιομηχανικής μονάδας ήταν προνομιακή με εύκολη πρόσβαση στην Εθνική Οδό …, και δ) υπήρχε μειωμένο ενδιαφέρον για τη μίσθωση ανάλογων βιομηχανικών μονάδων, εξαιτίας της πασίδηλης οικονομικής κρίσης που έπληξε τη Χώρα μας, οι συνέπειες της οποίας αναδείχθηκαν από τις αρχές του έτους 2010, η πραγματική μισθωτική αξία της άνω βιομηχανικής μονάδος, ως ενιαίου και αδιάσπαστου λειτουργικού συνόλου, τον προαναφερόμενο ένδικο χρόνο ανερχόταν στο ποσό των εννέα χιλιάδων ευρώ (9.000 €) μηνιαίως, συνυπολογίζοντας ότι οι δαπάνες τακτικής συντήρησης των εγκαταστάσεων και του εξοπλισμού του μισθίου βαρύνουν τον μισθωτή.

Το ως άνω μηνιαίο μίσθωμα ανταποκρίνεται στην πραγματική αξία του μισθίου, οπωσδήποτε θα επιτυγχάνονταν, εφόσον αυτό δεν είχε εκμισθωθεί στην εκκαλούσα - εναγόμενη με την παραπάνω σύμβαση μισθώσεως, η οποία έχει ήδη ανακληθεί, για το λόγο που προαναφέρθηκε, το ίδιο δε μίσθωμα θα υποχρεωνόταν να καταβάλει η τελευταία για εκμίσθωση παρόμοιας βιομηχανικής μονάδος με έγκυρη σύμβαση μισθώσεως, προκειμένου να ασκήσει την εμπορική της δραστηριότητα, ποσό κατά το οποίο ωφελήθηκε τελικά σε βάρος της πτωχευτικής περιουσίας, εφόσον το επίμαχο χρονικό διάστημα χρησιμοποίησε αυτήν ανεμπόδιστα, χωρίς όμως έγκυρη σύμβαση μισθώσεως.

Επομένως, ο ενάγων, υπό την ιδιότητά του ως σύνδικος της πτωχεύσεως της προαναφερόμενης ανωνύμου εταιρίας, δικαιούται να αξιώσει αποζημίωση από την αντίδικό του για το χρονικό διάστημα από 27-7-2011 έως και την κατάθεση της ένδικης αγωγής στη γραμματεία του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, δηλαδή για χρονικό διάστημα είκοσι επτά (27) μηνών και είκοσι μίας (21) ημερών, με βάση την ως άνω πραγματική αξία του μισθίου, που χρησιμοποιούσε το ως άνω χρονικό διάστημα η εναγόμενη, χωρίς έγκυρη σύμβαση μισθώσεως, το ύψος της οποίας (αποζημίωσης) ανέρχεται στο ποσό των διακοσίων σαράντα εννέα χιλιάδων τριακοσίων ευρώ {27 μήνες χ 9.000 ευρώ μηνιαίως = 243.000,00 + 21 ημέρες Χ 300 ευρώ ημερησίως (9.000 ευρώ η μηνιαία μισθωτική αξία : 30 ημέρες ) = 6.300 ευρώ και 243.000,00 + 6.300 = 249.300,00 €}, ποσό κατά το οποίο ζημιώθηκε η πτωχευτική περιουσία και ωφελήθηκε αντιστοίχως η εναγομένη χωρίς νόμιμη αιτία".

Με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης η αναιρεσείουσα προσάπτει στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση την πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., ήτοι εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του άρθρου 49 του Πτωχ.Κ. και των άρθρων 904 επ. Α.Κ., α) ως προς την επιδίκαση αποζημίωσης για το χρονικό διάστημα πριν την έκδοση της απόφασης περί ανάκλησης, ισχυριζόμενη ότι η αποζημίωση αυτή δεν έχει αναδρομικά αποτελέσματα, και β) ότι η ζημία του φορέα της αξίωσης, δηλαδή της πτωχευτικής περιουσίας, δεν μπορεί να είναι ανώτερη από το ποσό που συμφωνήθηκε να λαμβάνει ως αντάλλαγμα για την (ανακληθείσα) μίσθωση, που ανέρχεται σε 4.300 ευρώ μηνιαίως.

Το Εφετείο, με το να οδηγηθεί στην προαναφερθείσα κρίση δεν παραβίασε τις ανωτέρω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου του ν. 3588/2007 σε συνδ. με εκείνες των άρθρων 904 επ. Α.Κ., τις οποίες ερμήνευσε και εφάρμοσε ορθώς, σύμφωνα με όσα διαλαμβάνονται στην νομική σκέψη, δηλαδή ότι ο σύνδικος δικαιούται να διεκδικήσει αποζημίωση για όσο χρόνο χρησιμοποίησε ή εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ο τρίτος το μίσθιο και ο τρίτος οφείλει αποζημίωση ίση με το μίσθωμα που θα κατέβαλλε, αν είχε καταρτισθεί έγκυρη μίσθωση για το χρονικό αυτό διάστημα, με ορθή υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών, που ανέλεγκτα δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν, στις διατάξεις αυτές.

Επομένως, δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενη πλημμέλεια, η οποία αποδίδεται με τους δεύτερο και τρίτο λόγους αναίρεσης, οι οποίοι πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμοι.

Κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης, να καταδικασθεί η αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν χωριστές προτάσεις και παρέστησαν με διαφορετικούς πληρεξούσιους δικηγόρους, τα οποία ορίζει στο ποσό των 2.700 ευρώ (άρθρο 183 Κ.Πολ.Δ.) για κάθε αναιρεσίβλητο και να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. ε' Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την υπ' αρ. εκθ. κατάθεσης .../2016 αίτηση για αναίρεση της 736/2016 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ για κάθε αναιρεσίβλητο. Και Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 2 Μαρτίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ