Supreme Court dismisses appeal against bankruptcy ruling as facts were within lower court's discretion.

Απόφαση 451 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 451/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευστάθιο Νίκα, Μαρία Βάρκα, Άννα Αγγελάτου - Βασιλείου και Γεωργία Κατσιμαγκλή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Νοεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ" (Τ.Π.κ.Δ.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Ανδριανή Κατσαρού, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Γ. Χ. του Α., κατοίκου ..., 2) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικής διαδόχου του υποκαταστήματος στην Ελλάδα της Κυπριακής Δημόσιας Εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD", 3) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, 4) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ EUROBANK ERGASIAS ΑΕ" (πρώην "ΤΡΑΠΕΖΑ EFG EUROBANK ERGASIAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ"), μετά τη νομική συγχώνευση με απορρόφηση της τραπεζικής εταιρείας "Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο Ελλάδας ΑΤΕ" και ήδη "Τράπεζα Eurobank Ανώνυμη Εταιρεία", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα και 5) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικής διαδόχου λόγω συγχώνευσης με απορρόφηση της τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΕ", εκ των οποίων η 4η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Χονδρόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος στην ως άνω από 28-10-2021 δήλωση, καθώς και με τις από 19-11-2021 κατατεθείσες προτάσεις του, δήλωσε την ως άνω μεταβολή της αναιρεσίβλητης εταιρείας, ενώ οι 1ος, 2η, 3η και 5η δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-6-2012 αίτηση και τις από 25-7-2014 και 11-12-2014 προσεπικλήσεις του ήδη 1ου των αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Ειρηνοδικείο Καλαμάτας και συνεκδικάστηκαν με την προφορικώς ασκηθείσα ενώπιον του ακροατηρίου και με τις προτάσεις κύρια παρέμβαση της ήδη 2ης των αναιρεσιβλήτων, καθώς και με τις προφορικώς ασκηθείσες στο ακροατήριο κύριες παρεμβάσεις των 4ης και 5ης των αναιρεσιβλήτων και του ήδη αναιρεσείοντος. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 144/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 98/2018 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 15-6-2020 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Μαρία Βάρκα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο το αναιρεσείον και η 4η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως, αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπομένου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως, αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε ή επιδόθηκε αλλά όχι νόμιμα, ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί (ΑΠ 1747/2017, ΑΠ 1753/2017, ΑΠ 1545/2017, ΑΠ 242/2015). Στην προκειμένη περίπτωση, από τις με αριθμούς 4192Γ' /4-3-2021 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή της περιφέρειας του Εφετείου Καλαμάτας Φ.

Β., 3653, 3654, 3645 και 3647/26-2-2021 εκθέσεις επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή Εφετείου Αθηνών Ε. Α., που επικαλείται και προσκομίζει νόμιμα το αναιρεσείον, νπδδ, πιστωτής του πρώτου των αναιρεσιβλήτων, που επισπεύδει τη συζήτηση της υπόθεσης, προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 15-6-2020 (αριθμ. εκθ.

καταθ. 3/15-6-2020) αίτησης αναίρεσης, με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσης (19-11-2021), επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, με επιμέλεια του επισπεύδοντος αναιρεσείοντος, στους πρώτο (αιτούντα-δανειολήπτη), δεύτερη, τρίτη και πέμπτη των αναιρεσιβλήτων, ανώνυμες τραπεζικές εταιρείες ( καθ'ων η αίτηση -πιστωτριών του πρώτου αναιρεσίβλητου, αναγκαίων ομοδίκων του αναιρεσείοντος), κατά τα άρθρα 769 εδάφ.

β' και 762 ΚπολΔ. Κατά συνέπειαν, αφού οι ως άνω αναιρεσίβλητοι δεν εμφανίσθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο κατά την παρούσα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με την σειρά της από το σχετικό πινάκιο, ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση, σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ., που εφαρμόζεται, κατά την διάταξη του άρθρου 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, και στην διαδικασία της αναιρετικής δίκης, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους (άρθρο 576 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ.).

Με την κρινόμενη από 15-6-2020, αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η 98/2018 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, η οποία εκδόθηκε κατά την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας μεταξύ των διαδίκων επί εφέσεως κατά της 744/2015 οριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Καλαμάτας και αφορά υπόθεση του Ν. 3869/2010 "Ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων", ερήμην της πέμπτης των εφεσιβλήτων και ήδη πέμπτης των αναιρεσιβλήτων ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας, με την επωνυμία "ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ".

Παρά, όμως, την ανωτέρω ερημοδικία, η προσβαλλομένη απόφαση είναι τελεσίδικη και η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως παραδεκτά στρέφεται εναντίον αυτής, διότι σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 14 του ν.3869/2010 δεν υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας και, συνακολούθως, δεν μπορεί να γίνει λόγος για την αρχή της διαδοχικής ασκήσεως των ενδίκων μέσων, σύμφωνα με την οποία η ερήμην οριστική απόφαση του εφετείου υπόκειται σε αναίρεση μόνον αφ' ότου έπαυσε να υπόκεται σε ανακοπή ερημοδικίας (Α.Π. 153/2017).

Η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως έχει ασκηθεί νομότυπα με την κατάθεση του δικογράφου αυτής στη γραμματεία του ως άνω Δικαστηρίου (άρθρο 495 § 1 ΚΠολΔ και 14 του Ν. 3869/2010) και εμπρόθεσμα, ήτοι εντός της διετούς προθεσμίας από τη δημοσίευσή της, σύμφωνα με το άρθρο 564 § 3 του ΚπολΔ (όπως ισχύει για τα ένδικα μέσα που ασκούνται μετά την 1-1-2016 σύμφωνα με το άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 του Ν. 4335/2015), εφόσον από τα προσκομιζόμενα έγγραφα δεν προκύπτει, ούτε οι διάδικοι επικαλούνται επίδοση αυτής (η προσβαλλόμενη απόφαση δημοσιεύθηκε στις 15-6-2018, η προθεσμία για την άσκηση της ένδικης αναιρέσεως άρχιζε την 16-6-2018, επομένη της δημοσιεύσεως της προσβαλλομένης αποφάσεως και έληγε στις 16-6-2020, η δε αναίρεση ασκήθηκε στις 15-6-2020, ήτοι εμπροθέσμως, πριν την ως άνω λήξη της διετούς αποσβεστικής προθεσμίας).

Πρέπει επομένως, να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων αυτής (άρθρο 577 παρ. 1 και 3 ΚπολΔ). Με τη διάταξη του άρθρου 1 του ν. 3869/2010, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 85 παρ. Α1 του ν. 3996/2011, που ισχύει εν προκειμένω ως εκ του χρόνου υποβολής - κατάθεσης στο Ειρηνοδικείο Καλαμάτας (στις 6-6-2012), της ένδικης αίτησης του άρθρ. 4 παρ. 1 ν. 3869/2010, ορίζεται ότι:"1.

Φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα και έχουν περιέλθει χωρίς δόλο σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών τους (εφεξής οφειλέτες) δικαιούνται να υποβάλουν στο αρμόδιο δικαστήριο την αίτηση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 4 για τη ρύθμιση των οφειλών τους και απαλλαγή.

Την ύπαρξη δόλου αποδεικνύει ο πιστωτής. 2. Δεν επιτρέπεται η ρύθμιση οφειλών οι οποίες: είτε α) έχουν αναληφθεί το τελευταίο έτος πριν την υποβολή της αίτησης για την έναρξη της διαδικασίας κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 4, είτε β) προέκυψαν από αδικοπραξία που διαπράχθηκε με δόλο, από διοικητικά πρόστιμα, χρηματικές ποινές, φόρους και τέλη προς το Δημόσιο και τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης πρώτου και δεύτερου βαθμού, τέλη προς Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου και εισφορές προς οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 15 και 16 του ν. 3586/2007, όπως ισχύουν (Α' 151). 3.

Απαλλαγή του οφειλέτη από τα χρέη δύναται να γίνει μία μόνο φορά". Από τις προπαρατεθείσες διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 1 του Ν. 3869/2010, προκύπτει ότι, για να δικαιούται ο οφειλέτης να υπαχθεί στις διατάξεις του νόμου για τη ρύθμιση των οφειλών και απαλλαγή από το υπόλοιπο αυτών, πρέπει να βρίσκεται σε μόνιμη αδυναμία πληρωμών, που πρέπει να την περιγράφει στην αίτησή του και, ακολούθως, να την αποδείξει και η οποία δεν πρέπει να οφείλεται σε δόλο του, του οποίου (δόλου) η ύπαρξη προτείνεται από τον πιστωτή (ΑΠ 1208/2017).

Αδυναμία πληρωμών σημαίνει ανικανότητα του οφειλέτη να εξοφλήσει τους πιστωτές του, εξαιτίας έλλειψης ρευστότητας, δηλαδή έλλειψης όσων χρημάτων απαιτούνται για να μπορεί ο οφειλέτης να ανταποκρίνεται στα χρέη του που καθίστανται ληξιπρόθεσμα και απαιτητά (όταν επέλθει ο χρόνος εκπλήρωσής τους, όπως αυτός καθορίζεται από τη δικαιοπραξία ή από τις περιστάσεις ή από τη φύση της ενοχικής σχέσης, κατ' άρθρ. 323 και 340 ΑΚ), έστω και αν έχει ακίνητη ή άλλη περιουσία, η οποία, όμως, δεν μπορεί να ρευστοποιηθεί αμέσως.

Δεν χρειάζεται να είναι όλες οι απαιτήσεις ληξιπρόθεσμες κατά τη στιγμή της αδυναμίας των πληρωμών. Αρκεί να είναι έστω και μία, ως προϋπόθεση για την έναρξη της διαδικασίας του ν.3869/2010, με την εξαίρεση που θα αναπτυχθεί στη συνέχεια, εφόσον, βέβαια, συντρέχει και η άλλη πιο πάνω προϋπόθεση της μόνιμης (και γενικής) αδυναμίας πληρωμών, αλλιώς, ο οφειλέτης ασκεί πρόωρα το δικαίωμά του και η αίτησή του θα απορριφθεί.

Για τον προσδιορισμό της ρευστότητας λαμβάνεται υπόψη το εισόδημα του οφειλέτη. Ειδικότερα, η αδυναμία του οφειλέτη να ανταπεξέλθει στις οφειλές του κρίνεται συνολικά με βάση τη σχέση ρευστότητάς του προς τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του και αφού ληφθούν υπόψη, εφόσον το ορίζει ο νόμος, οι απαιτούμενες δαπάνες για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών του ιδίου και των προστατευόμενων μελών της οικογενείας του.

Αν η σχέση αυτή είναι αρνητική, με την έννοια ότι η ρευστότητά του δεν του επιτρέπει να ανταποκριθεί στον όγκο των οφειλών του και την κάλυψη των βιοτικών αναγκών του, υπάρχει μόνιμη αδυναμία πληρωμής. Για την αξιολόγηση της σχέσης ρευστότητας ληξιπρόθεσμων οφειλών και βιοτικών αναγκών, λαμβάνεται υπόψη τόσο η παρούσα κατάσταση ρευστότητας του οφειλέτη όσο και αυτή που διαμορφώνεται κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων (ΑΠ 882/2019, ΑΠ 52/2019, ΑΠ 551/2018) Επισημαίνεται ότι η επίμαχη αδυναμία πληρωμών πρέπει να εξετάζεται υπό το πρίσμα της αξιοπρεπούς διαβίωσης του οφειλέτη και της οικογενείας του (ΑΠ 1379/2019, ΑΠ 52/2019, ΑΠ 1208/2017), δηλαδή η μεγαλύτερη δυνατή ικανοποίηση των πιστωτών πρέπει να συνδυάζεται με τη βασική προστασία της προσωπικής αξιοπρέπειας και, συνακόλουθα, τη διατήρηση-εξασφάλιση ενός στοιχειώδους επιπέδου διαβίωσης του οφειλέτη και των προστατευόμενων μελών της οικογενείας του, η δε μόνιμη αδυναμία πληρωμής του οφειλέτη που πρέπει να υπάρχει κατά το χρονικό σημείο της κατάθεσης της αίτησης και η κατάσταση αυτή να διατηρείται μέχρι τη συζήτηση στο ακροατήριο (ΑΠ 1208/2017), μπορεί να οφείλεται σε διάφορα αίτια, όπως απόλυση από την εργασία, μείωση μισθού ή σύνταξης, σοβαρό πρόβλημα υγείας κ.λπ. (ΑΠ 882/2019, ΑΠ 551/2018).

Η αδυναμία πληρωμής, κατά κανόνα, είναι πραγματικό ζήτημα, το οποίο δύναται να κριθεί από τη συνολική κατάσταση του οφειλέτη, από τη συνολική συμπεριφορά των πιστωτών του στο κρίσιμο χρονικό σημείο και την αναμενόμενη εξέλιξη στο μέλλον. Πράξεις που φανερώνουν μόνιμη αδυναμία του οφειλέτη για την αντιμετώπιση ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών του μπορούν ενδεικτικά να αποτελέσουν διαμαρτυρικά συναλλαγματικών για τη μη πληρωμή, επιταγές που δεν πληρώθηκαν κατά την εμπρόθεσμη εμφάνισή τους προς πληρωμή, διαταγές πληρωμής πιστωτικών τίτλων, τελεσίδικες καταψηφιστικές δικαστικές αποφάσεις, αιτήματα του οφειλέτη που διατυπώνονται σε επιστολές προς δανειστές για φιλικό διακανονισμό κ.λπ. (ΑΠ 1208/2017, ΑΠ 951/2015).

Συνακόλουθα, η εξόφληση των πιστωτών, όπως συμβαίνει στην περίπτωση οφειλών από στεγαστικά δάνεια που το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων χορήγησε σε υπαλλήλους και τα οποία δάνεια οι δανειολήπτες εξοφλούν με εκχώρηση υπέρ του δανειστή ποσοστού των μηνιαίων απολαβών τους, δεν αναιρεί την αδυναμία πληρωμών του οφειλέτη, όταν η εξόφληση των πιστωτών γίνεται σε βάρος των στοιχειωδών αναγκών του ιδίου και των προστατευόμενων μελών της οικογενείας του.

Και τούτο, γιατί η προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας επιβάλλει να χαρακτηριστεί ως αδυναμία πληρωμών η περίπτωση του οφειλέτη που ικανοποιεί το σύνολο των οφειλών του, αν διαθέτει για το σκοπό αυτόν ένα μεγάλο μέρος των εισοδημάτων του, αλλά χωρίς να εξασφαλίζει το στοιχειώδες επίπεδο διαβίωσης για τον ίδιο και την οικογένειά του.

Και το πρόσωπο αυτό βρίσκεται σε μόνιμη και γενική αδυναμία πληρωμών. Διαφορετική αντιμετώπιση θα προέτασσε την ικανοποίηση των πιστωτών σε βάρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας του οφειλέτη, ακόμη και της επιβίωσής του, κατάσταση που δεν γίνεται αποδεκτή από το γράμμα και το σκοπό του ν. 3869/2010 (ΑΠ 1379/2019).

Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 560 αριθμ. 6 του Κ.Πολ.Δικ., όπως το άρθρο αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, ο οποίος άρχισε να ισχύει από 1-1-2016, μεταξύ των άλλων, και για τα ένδικα μέσα που κατατίθενται από την ημερομηνία αυτή (άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 και 4 αυτού), κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Κατά την έννοια του λόγου αυτού αναιρέσεως, που δεν προβλεπόταν μεταξύ των περιοριστικά αναφερόμενων στο πιο πάνω άρθρο λόγων, όπως τούτο ίσχυε πριν αντικατασταθεί με το ν. 4335/2015, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και υφίσταται, συνεπώς, εκ πλαγίου παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, όταν από τις παραδοχές της, που περιλαμβάνονται στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού της και αποτελούν το αιτιολογικό της, δεν προκύπτουν καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του για ζήτημα με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με αποτέλεσμα έτσι να μην μπορεί να ελεγχθεί αν στην συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Ειδικότερα ανεπάρκεια αιτιολογίας υπάρχει όταν από την απόφαση δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είτε είναι κατά το νόμο αναγκαία για την στοιχειοθέτηση της διατάξεως ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε στην ένδικη περίπτωση, είτε αποκλείουν την εφαρμογή της, όχι δε και όταν υφίστανται ελλείψεις στην ανάλυση, στάθμιση και γενικώς στην εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα.

Δεν υπάρχει, επομένως, ανεπάρκεια αιτιολογίας, όταν η απόφαση περιέχει συνοπτική, αλλά πλήρη αιτιολογία, αφού αναγκαίο να εκτίθεται σαφώς στην απόφαση είναι μόνο το τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε και όχι ο λόγος για τον οποίο αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε. Συνακόλουθα τα επιχειρήματα του δικαστηρίου, που σχετίζονται με την εκτίμηση απλώς των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές διαμορφωτικές του αποδεικτικού πορίσματός του και, επομένως, αιτιολογία της αποφάσεως, ικανή να ελεγχθεί αναιρετικά με τον παραπάνω λόγο για ανεπάρκεια, ούτε ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως αν το δικαστήριο της ουσίας δεν ανέλυσε ιδιαιτέρως ή διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς τους (ΑΠ 550/2018, 1361/2013, 1266/2011).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον μοναδικό λόγο της αναίρεσης, από τον αριθμό 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, το αναιρεσείον νπδδ, παραθέτοντας τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης που ενδιαφέρουν στην παρούσα αναιρετική δίκη, προσάπτει στην απόφαση αυτή την αιτίαση ότι παραβιάστηκε εκ πλαγίου η διάταξη, ουσιαστικού δικαίου, του άρθρου 1 παρ. 1 του ν. 3869/2010, σχετικά με την κρίση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου για το ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος - αιτών περιήλθε σε μόνιμη και γενική αδυναμία πληρωμών των οφειλών του, δεδομένου ότι αναιτιολόγητα, άλλως με ανεπαρκείς αιτιολογίες δέχεται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις της ως άνω διατάξεως και ειδικότερα, δεν εκτίθεται με σαφήνεια και πληρότητα:

α) το χρονικό σημείο συνομολόγησης όλων των δανείων και των τραπεζικών προϊόντων εν γένει του πρώτου αναιρεσίβλητου και με τις έτερες πιστώτριες τράπεζες και ήδη αναιρεσίβλητες, β) τα εισοδήματα αυτού κατά το έτος ανάληψης των δανειακών του υπορεώσεων, γ) τα εισοδήματα της συζύγου του κατά τους αντίστοιχους χρόνους, για να κριθεί η τυχόν συνεισφορά της, δ) του ύψος του δανεισμού και η μηνιαία δόση την οποία όφειλε να καταβάλει κατά τους χρόνους εκείνους στους πιστωτές του, ε) ποια είναι η ουσιώδης μείωση στα εισοδήματά του ήδη κατά τον χρόνο άσκησης της αίτησής του, η οποία να αιτιολογεί την μόνιμη και γενική αδυναμία του να ανταπεξέλθει στις πληρωμές των ληξιπροθέσμων χρεών του και στ) ποια είναι, κατά τον ίδιο χρόνο, η μηνιαία δόση που θα έπρεπε να καταβάλει στους πιστωτές του, ώστε συγκρίνοντας αυτήν με τα εισοδήματα και με το ποσό των βιοτικών του αναγκών, να καταλήξει με πλήρη αιτιολογία στο συμπέρασμα εάν τα εισοδήματα αυτά ήταν ή όχι επαρκή για την εξυπηρέτηση των δανειακών του υποχρεώσεων.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας, που δίκασε ως Εφετείο, με την προσβαλλόμενη 98/2018 απόφασή του, που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρα 3 εδαφ. β' του ν. 3869/2010, 739 επ. ΚΠολΔ) δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Ο αιτών είναι 44 ετών (γεννηθείς στις ...), υπηρετεί στην ...

με το βαθμό του ..., έχει δύο ανήλικα τέκνα, ηλικίας σήμερα 8 και 9 ετών, ενώ βρίσκεται πλέον σε διάσταση με τη σύζυγό του και διαμένει στην …, όπου έχει μετατεθεί από την υπηρεσία του, σε δωμάτιο που του παρέχεται δωρεάν στις εστίες της Αεροπορίας, συνεπώς όπως ο ίδιος δηλώνει, δε βαρύνεται αυτή τη στιγμή με λειτουργικές δαπάνες και δαπάνες μίσθωσης κατοικίας, βαρύνεται όμως με την υποχρέωση καταβολής ποσού 500 ευρώ μηνιαίως στα ως άνω ανήλικα τέκνα του, τα οποία διαμένουν με την εν διαστάσει σύζυγό του.

Σε χρόνο προγενέστερο του έτους από την κατάθεση της ένδικης αίτησης ο αιτών είχε αναλάβει τα παρακάτω χρέη, τα οποία κατά πλάσμα του νόμου, θεωρούνται με την κοινοποίηση της αίτησης ληξιπρόθεσμα και υπολογίζονται με την τρέχουσα αξία τους, κατά το χρόνο κοινοποίησης της αίτησης. Ειδικότερα, είχε συνάψει τις κάτωθι συμβάσεις:

Α) Με την Τράπεζα "ΜARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO LTD", της οποίας ειδική διάδοχος είναι η πρώτη εφεσίβλητη ανώνυμη τραπεζική εταιρεία με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ", την υπ' αριθμ. ... σύμβαση καταναλωτικού δανείου, με υπόλοιπο οφειλής 48.424,30 ευρώ, Β) με τη δεύτερη εφεσίβλητη "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" σύμβαση καταναλωτικού δανείου, με υπόλοιπο οφειλής 5.032,92 ευρώ, Γ) με το ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ" την από 8-4-2009 και με αριθμό λογαριασμού .../00 δανειακή σύμβαση, με υπόλοιπο οφειλής 14.679,18 ευρώ, Δ) με την τραπεζική εταιρεία "Νέο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο Ελλάδας ΑΤΕ" και ήδη, κατόπιν συγχώνευσης "ΤΡΑΠΕΖΑ EFG EUROBANK ERGASIAS ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ": 1) την υπ'αριθμ. ...

σύμβαση καταναλωτικού δανείου με υπόλοιπο οφειλής 11.587,90 ευρώ, στην οποία είχε συμβληθεί ως πρωτοφειλέτης, 2) την υπ' αριθμ. ... σύμβαση στεγαστικού δανείου, με υπόλοιπο οφειλής 37.977,09 ευρώ, 4) την υπ'αριθμ. ... σύμβαση στεγαστικού δανείου, με υπόλοιπο οφειλής 46.507,01 ευρώ, 5) την υπ' αριθμ. ... σύμβαση στεγαστικού δανείου, με υπόλοιπο οφειλής 60.361,01 ευρώ, 6) την υπ' αριθμ. ...

σύμβαση στεγαστικού δανείου, με υπόλοιπο οφειλής 7.837,56 ευρώ, στις οποίες έχει συμβληθεί ως εγγυητής και Ε) με την πέμπτη εφεσίβλητη Τραπεζική εταιρεία με την επωνυμία " ΑLPHA ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" την υπ' αριθμ. ... δανειακή σύμβαση, στην οποία έχει συμβληθεί ως εγγυητής, με υπόλοιπο οφειλής 43.172,99 ευρώ, ήτοι συνολικά το ποσό των 315.458,81 ευρώ.

Πρέπει στο σημείο αυτό να αναφερθεί ότι η ένταξη και της εγγύησης ως χρέους στη διαδικασία του Ν. 3869/2010 είναι απαραίτητη, τόσο για την προστασία των πιστωτών όσο και του οφειλέτη στα πλαίσια της συλλογικής διευθέτησης της κατάστασης του οφειλέτη. Ο οφειλέτης προστατεύεται από την ένταξη της εγγύησης, ανεξαρτήτως αν ο πρωτοφειλέτης καταβάλλει, καθώς το άρθρο 1 παρ. 3 του ν. 3869/2010 αναφέρεται σε άπαξ απαλλαγή.

Αν ο οφειλέτης δεν εντάξει και αυτήν την απαίτηση στη διαδικασία και ο πρωτοφειλέτης κάποια στιγμή σταματήσει την ικανοποίηση του πιστωτή, ο τελευταίος θα κινήσει τη διαδικασία ικανοποίησης του κατά του εγγυητή, χωρίς ο τελευταίος να μπορεί να εντάξει πλέον την εγγύηση σε κάποια διαδικασία. Η παραπάνω δυνατότητα ένταξης και της εγγύησης αποτελεί δικαστική προστασία που εμπίπτει στην περίπτωση του άρθρου 69 παρ.

ε' και στ'του ΚπολΔ. Το δε γεγονός ότι τούτο εξυπηρετείται και ως εκ τούτου δεν είναι ληξιπρόθεσμο και επομένως δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στη ρύθμιση δεν ευρίσκει έρεισμα στο νόμο, διότι, σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 1 του ν. 3869/2010, όπως τούτο τροποποιήθηκε με το άρθρο 85 παρ. 2 του ν. 3996/2011, στην αίτηση του άρθρου 4 παρ. 1 του ν. 3869/2010 για τη ρύθμιση των οφειλών των φυσικών προσώπων που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα μπορούν να συμπεριληφθούν όλες οι οφειλές, ληξιπρόθεσμες και μη.

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές λαμβάνονται υπόψη για να κριθεί εάν ο οφειλέτης-αιτών βρίσκεται σε αδυναμία πληρωμής. Περαιτέρω, σχετικά με τη διαχρονική εξέλιξη των εισοδημάτων του εκκαλούντος, όπως προκύπτουν από τις δηλώσεις φορολογίας εισοδήματος και τα σημειώματα αποδοχών του, πρέπει να αναφερθούν τα ακόλουθα:

Το έτος 2010 το μηνιαίο εισόδημά του ανερχόταν σε 1.428 ευρώ, του έτος 2011 σε 1.307 ευρώ, το έτος 2012 σε 1.311 ευρώ, το έτος 2013 σε 1.208 ευρώ, το έτος 2014 σε 1.261 ευρώ, το έτος 2015 σε 1.297 ευρώ, το έτος 2016 σε 1.298 ευρώ και κατά το χρόνο συζήτησης της υπό κρίση έφεσης σε 1.153,98 ευρώ (βλ. προσκομιζόμενο φύλλο μισθοδοσίας το μηνός Οκτωβρίου 2017).

Από την προαναφερόμενη αναλυτική παράθεση των εισοδημάτων του από το 2010 και εφεξής (δεν προσκομίζονται αντίστοιχες βεβαιώσεις αποδοχών ή εκκαθαριστικά σημειώματα προηγουμένων ετών, προκειμένου να διαπιστωθούν τυχόν μεγαλύτερες περικοπές), η μείωση δε των εισοδημάτων του, δεδομένης της γενικότερης δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας δεν διαφαίνεται να αναστρέφεται συντόμως, ώστε να δημιουργείται προσδοκία αύξησης των εισοδημάτων του στο μέλλον, με αποτέλεσμα να έχει μειωθεί σταδιακά και η οικονομική δυνατότητα του ίδιου να εξυπηρετεί τα δάνειά του (είτε ως πρωτοφειλέτης είτε ως εγγυητής των δανείων της εν διαστάσει πλέον, συζύγου του) και τελικά αυτός να έχει περιέλθει σε μόνιμη αδυναμία εξυπηρέτησης των ήδη ληξιπρόθεσμων χρεών του προς τις εφεσίβλητες, χωρίς δόλο, αφού τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για την εξυπηρέτηση των παραπάνω δανειακών συμβάσεων, λαμβανομένων υπόψη και των βιοτικών του αναγκών, οι οποίες ανέρχονται στο ποσό των 900 ευρώ μηνιαίως, προκειμένου να καλυφθούν οι δαπάνες διαβίωσής του (διατροφή, ένδυση, υπόδηση, λειτουργικά έξοδα κατοικίας εφόσον μετακινηθεί από τις εστίες της Αεροπορίας, υπηρεσίες υγείας, διατροφή των ανηλίκων τέκνων του, εστίαση κλπ).

Συνεπώς, ο περί του αντιθέτου ισχυρισμός των πιστωτριών, περί δόλιας περιέλευσής του σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος κατ'ουσίαν ". Με βάση τις παραδοχές αυτές, το παραπάνω δευτεροβάθμιο Δικαστήριο δέχθηκε ως και κατ' ουσίαν βάσιμη την από 16-6-2016 έφεση του πρώτου αναιρεσιβλήτου κατά της πρωτόδικης 144/2015 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Καλαμάτας, με την οποία είχε απορριφθεί ως αβάσιμη κατ' ουσίαν η ένδικη από 5-6-2012 αίτησή του και μετά την εξαφάνιση της εκκαλουμένης αποφάσεως, την διακράτηση της υποθέσεως και την εκδίκαση αυτής κατ' ουσίαν, δέχθηκε την αίτηση ως και κατ' ουσίαν βάσιμη και ρύθμισε τα χρέη του πρώτου αναιρεσιβλήτου, όπως ακριβώς αναγράφεται στο διατακτικό της.

Από τις προεκτεθείσες παραδοχές προκύπτει ότι το Δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε, μεταξύ άλλων, και τα εξής ουσιώδη πραγματικά περιστατικά: Ότι ο πρώτος αναιρεσίβλητος, υπηρετεί στην ... με το βαθμό του ... και οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές του ανέρχονται στο ποσό των 1.153,98 ευρώ. Ότι οι μηνιαίες βιοτικές ανάγκες αυτού και των δύο ανήλικων τέκνων του (τελεί εν διαστάσει με τη σύζυγό του), ανέρχονται στο ποσό των 900 ευρώ (συμπεριλαμβανομένης και της διατροφής των 500 ευρώ που υποχρεούται να καταβάλει στα τέκνα του), μη βαρυνόμενος με λειτουργικές δαπάνες και δαπάνες μίσθωσης κατοικίας, δεδομένου ότι διαμένει σε δωμάτιο που του παρέχεται δωρεάν στις εστίες της Αεροπορίας.

Ότι, λόγω της οικονομικής κρίσεως και των, συνεπεία αυτής, περικοπών των αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων από το έτος 2010 και εντεύθεν, έχει υποστεί σημαντική μείωση των εισοδημάτων του, αφού οι συνολικές μηνιαίες αποδοχές του ανήρχοντο το μεν έτος 2010 στο ποσό των 1.428 ευρώ, το δε έτος 2011 στο ποσό των 1.311 ευρώ και μειωνόταν συνεχώς, όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω η διαχρονική μείωση των εισοδημάτων του.

Ότι αφενός λόγω των προαναφερθεισών περικοπών του μισθού του, αφετέρου δε του ύψους των βιοτικών αναγκών του, αλλά και της δεδομένης γενικότερης δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας που δεν δημιουργεί προσδοκία αύξησης των εισοδημάτων του στο μέλλον, με αποτέλεσμα να έχει μειωθεί σταδιακά η οικονομική δυνατότητά του να εξυπηρετεί τα δάνειά του (είτε ως πρωτοφειλέτης είτε ως εγγυητής των δανείων της εν διαστάσει συζύγου του), τελικά ο πρώτος αναιρεσίβλητος περιήλθε, άνευ δόλου, σε μόνιμη και γενική αδυναμία εξυπηρετήσεως των ήδη ληξιπροθέσμων χρεών του, ανερχομένων στο συνολικό ποσό των 315.458,81 ευρώ.

Το Εφετείο, με το να οδηγηθεί στην προαναφερθείσα κρίση του, δεν παραβίασε εκ πλαγίου την ανωτέρω ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 1 παρ. 1 Ν. 3869/2010, καθ' όσον διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς λογικά κενά αιτιολογίες που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο της ορθότητας της διατάξεως που εφαρμόστηκε και, συνεπώς, η προσβαλλομένη απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσεως, ενώ δεν ήταν αναγκαία η παράθεση και άλλων για να αιτιολογηθεί χωρίς αμφιβολία η συνδρομή της γενικής και μόνιμης αδυναμίας πληρωμής εκ μέρους του πρώτου αναιρεσιβλήτου των χρηματικών του οφειλών.

Συγκεκριμένα, εκτίθενται στην προσβαλλομένη απόφαση, τα επικαλούμενα από το αναιρεσείον, ασκούντα ουσιώδη επιρροή στο ζήτημα της περιελεύσεως σε αδυναμία πληρωμών, πραγματικά περιστατικά, και δη : α) προσδιορίζεται ότι το χρονικό σημείο συνομολόγησης των δανείων είναι "χρόνος προγενέστερος του έτους από την κατάθεση της ένδικης αίτησης" (φύλλο 4ο αποφάσεως), β) ότι τα μηνιαία εισοδήματα του πρώτου αναιρεσίβλητου κατά το έτος ανάληψης των δανειακών του υποχρεώσεων ανέρχονταν σε 1.428 ευρώ και ότι δεν διαθέτει άλλη κινητή ή ακίνητη περιουσία (δεύτερες σελίδες 4ου και 5ου φύλλου της αποφάσεως, αντίστοιχα).

γ) ποιο είναι το ύψος του δανεισμού του, ήτοι αφενός οι συμβάσεις δανείων με έκαστο εκ των πιστωτικών ιδρυμάτων- καθ'ων η αίτηση, ήδη αναιρεσείοντος και 2ης, 3ης, 4ης και 5ης αναιρεσιβλήτων και αφετέρου το συνολικό ποσό δανεισμού του, ανερχόμενο σε 315. 458,81 ευρώ (4ο φύλλο αποφάσεως), δ) η ουσιώδης μείωση στα εισοδήματά του, δεδομένου ότι προκύπτει από την κατ'έτος παράθεση του μισθού του σε συνδυασμό με την επιπλέον υποχρέωσή του για καταβολή διατροφής ποσού 500 ευρώ στα ανήλικα τέκνα του, λόγω της εν τω μεταξύ διαστάσεως με την σύζυγό του ( πρώτη σελίδα 4ου και 5ου φύλλου της αποφάσεως, αντίστοιχα).

Εξάλλου, δεν απαιτείται η αναφορά στην απόφαση του ύψους των μηνιαίων δόσεων προς τους πιστωτές για να κρίνει το δικαστήριο της ουσίας αν συντρέχει η μόνιμη και γενική αδυναμία πληρωμών (ΑΠ 640/2020). Με βάση τα ως άνω στοιχεία, είναι δυνατός ο έλεγχος, από την αντιπαραβολή των εισοδημάτων του (ρευστότητα) με τις (μηνιαίες) δαπάνες του για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών, παράλληλα με την ικανοποίηση των απαιτήσεων των δανειστών, για το αν ο πρώτος αναιρεσίβλητος - οφειλέτης μπορεί να ικανοποιήσει όλα αυτά, ώστε να περιέλθει σε μόνιμη (και γενική) αδυναμία πληρωμών και, επομένως, να υπαχθεί στο ρυθμιστικό πεδίο εφαρμογής του ν. 3869/2010, σύμφωνα και με όσα αναπτύχθηκαν στην αρχή της παρούσας σκέψης.

Επομένως, το Μονομελές Πρωτοδικείο Καλαμάτας, που δίκασε ως Εφετείο, δεν υπέπεσε στην από το άρθρο 560 αριθμ. 6 του Κ.Πολ.Δικ. προβλεπόμενη πλημμέλεια, που αποδίδεται στην προσβαλλομένη απόφαση με τον μοναδικό λόγο της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως, ο οποίος συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. Η επικαλούμενη τέλος από το αναιρεσείον αιτίαση ότι δεν εκτίθενται στην προσβαλλόμενη απόφαση τα εισοδήματα της συζύγου του αιτούντος για να κριθεί η τυχόν συνεισφορά της, ανάγονται σε επιχειρήματα αυτού (αναιρεσείοντος), προς επιστήριξη του ισχυρισμού του ως προς την ανυπαρξία συνδρομής της γενικής και μόνιμης αδυναμίας πληρωμής εκ μέρους του πρώτου αναιρεσιβλήτου των χρηματικών του οφειλών, που όμως δεν έγιναν δεκτοί από το Δικαστήριο της ουσίας, το οποίο κατέληξε σε πόρισμα διαφορετικό από εκείνο που το αναιρεσείον θεωρεί ορθό.

Σε κάθε περίπτωση, οι παραπάνω αναφερόμενες αιτιάσεις είναι απαράδεκτες, διότι με αυτές, υπό την επίφαση της συνδρομής των προϋποθέσεων θεμελιώσεώς τους στο άρθρο 560 αριθμ. 6 του Κ.Πολ.Δικ., πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας (άρθρο 561 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ.), καθόσον ανάγονται στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, την αιτιολόγηση, τον συσχετισμό και την ανάλυση των αποδείξεων από το Εφετείο, καθώς και στην σαφήνεια, επάρκεια και πειστικότητα των επιχειρημάτων, με βάση τα οποία αυτό στήριξε το σαφές αποδεικτικό του πόρισμα, σχετικά με τα πιο πάνω ουσιώδη ζητήματα για την έκβαση της δίκης.

Κατά συνέπεια, ο σχετικός, από τον αριθμό 6 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, μοναδικός λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος, κατά τις προαναφερόμενες διακρίσεις.

Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί, χωρίς να περιληφθεί διάταξη για δικαστικά έξοδα κατά το άρθρο 746 ΚΠολΔ, έστω και αν πρόκειται για υπόθεση που κρίνεται κατά τους κανόνες της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρ.3 εδάφ.β' του ν.3869/2010), γιατί η δικαστική διαδικασία του εν λόγω νόμου δεν επιτρέπει την εφαρμογή του άρθρου αυτού, καθώς επικρατεί η ειδικότερη ρύθμιση που προβλέπει το άρθρο 8 παρ.6 εδάφ.β' του πιο πάνω ν.3869/2010, κατά το οποίο "...Δικαστική δαπάνη δεν επιδικάζεται", που εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη (ΑΠ 1400/2019, ΑΠ 1379/2019, ΑΠ 426/2019).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15 Ιουνίου 2020 και με αριθμό κατάθεσης 3/15-6-2020 αίτηση του νπδδ με την επωνυμία "Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων" για αναίρεση της 98/2018 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας, που δίκασε ως Εφετείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Φεβρουαρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2022.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ