44/2022 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 44 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 44/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη, Ασημίνα Υφαντή και Στέφανο - Σπυρίδωνα Πανταζόπουλο - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 6 Δεκεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Α. συζύγου Θ. Σ., το γένος Σ. Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Κωνσταντίνα Πουρνάρα και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Θ. Σ. του Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Δήμητρα Πενταρβάνη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/4/2017 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 7841/2018 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1820/2019 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Κατά της ανωτέρω απόφασης, η ήδη αναιρεσείουσα άσκησε την από 3/5/2019 ανακοπή. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4314/2020 μη οριστική και 6006/2020 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση των ανωτέρω οριστικών εφετειακών αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8/4/2021 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Υπόκειται προς κρίση η από 8-4-2021 αίτηση για αναίρεση της εκδοθείσας ερήμην της αναιρεσείουσας κατά την ειδική διαδικασία των οικογενειακών διαφορών (άρθρο 592 παρ. 2 ΚΠολΔ) υπ' αριθμ. 6006/2020 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία απέρριψε την από 3-5-2019 ανακοπή ερημοδικίας της ως άνω κατά της υπ' αριθμ. 1820/2019 ερήμην της ιδίας απόφασης του ίδιου ως άνω Δικαστηρίου, η οποία απέρριψε την από 27-9-2018 έφεση της αναιρεσείουσας ως ανυποστήρικτης κατά της υπ' αριθμ. 7841/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε ερήμην της νυν αναιρεσείουσας, τότε εναγομένης, και δέχθηκε την από 20-4-2017 αγωγή του ενάγοντος, νυν αναιρεσίβλητου, και έλυσε τον μεταξύ τους γάμο λόγω διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης υπέρ της διετίας. Η αίτηση αναίρεσης που στρέφεται και κατά της ως άνω υπ' αριθμ. 1820/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα και ως προς τις δύο ως άνω προσβαλλόμενες αποφάσεις (άρθρα 552, 556, 558, 564 παρ. 3 ΚΠολΔ, ΟλΑΠ 11/1998).

Επειδή, κατά το άρθρο 553 παρ. 1 εδ. α ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση, κατά δε το άρθρο 554 ΚΠολΔ, αν η ανακοπή ερημοδικίας απορρίφθηκε, η αναίρεση απευθύνεται κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή, οπότε θεωρείται ότι συμπροσβάλλεται και η ερήμην απόφαση, κατά της οποίας είχε απευθυνθεί η ανακοπή, εφόσον δεν παρήλθε η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης κατά της απόφασης αυτής.

Σύμφωνα με την πρώτη των ως άνω διατάξεων, η ερήμην οριστική απόφαση του εφετείου υπόκειται σε αναίρεση μόνον αφότου έπαψε να υπόκειται σε ανακοπή, είτε διότι παρήλθε άπρακτη η προθεσμία της ανακοπής, η οποία αρχίζει με την επίδοση της ερήμην απόφασης, είτε διότι ο διάδικος παραιτήθηκε του δικαιώματος του να ασκήσει ανακοπή.

Αν ασκηθεί εμπροθέσμως ανακοπή, η ερήμην εφετειακή απόφαση υπόκειται σε αναίρεση, αφότου εκδοθεί απόφαση του εφετείου που απορρίπτει την ανακοπή και η οποία επίσης υπόκειται έκτοτε σε αναίρεση. Έτσι, η εμπρόθεσμη άσκηση ανακοπής αναστέλλει την έναρξη της προθεσμίας αναίρεσης κατά της ερήμην απόφασης, η οποία επαναρχίζει αφότου επιδοθεί η απόφαση που απορρίπτει την ανακοπή.

Το ανασταλτικό όμως αυτό αποτέλεσμα δεν έχει και η ανακοπή που ασκείται εκπροθέσμως, αφού, η πάροδος της προθεσμίας αυτής καθιστά τελεσίδικη την ερήμην απόφαση, έκτοτε δε αρχίζει να τρέχει η προθεσμία της αναίρεσης. Από αυτά, σε συνδυασμό και με τις διατάξεις άρθρων 566 παρ. 1 και 577 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ, σύμφωνα με τις οποίες μεταξύ των στοιχείων που απαιτούνται για το παραδεκτό της αναιρετικής αίτησης είναι και το να περιέχεται στο σχετικό δικόγραφο ένας τουλάχιστον λόγος αναίρεσης, συνάγεται ότι, αν στην αίτηση για αναίρεση της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή ερημοδικίας δεν περιέχεται ένας τουλάχιστον σαφής και ορισμένος λόγος αναίρεσης, είτε κατά της απόφασης που απέρριψε την ανακοπή ερημοδικίας, είτε κατά της συμπροσβαλλόμενης απόφασης που εκδόθηκε ερήμην, η αίτηση αναίρεσης απορρίπτεται αυτεπαγγέλτως ως απαράδεκτη, ως προς εκείνη των συμπροσβαλλομένων αποφάσεων, ως προς την οποία υπάρχει η έλλειψη, έστω και ενός λόγου αναίρεσης (ΑΠ 1219/2010, 349/2015).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την παραδεκτή κατά το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 6006/2020 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών απέρριψε την από 3-5-2019 ανακοπή ερημοδικίας κατά της υπ' αριθμ. 1820/2019 ερήμην της νυν αναιρεσείουσας απόφασης του ίδιου ως άνω Δικαστηρίου, η οποία απέρριψε την από 27-9-2018 έφεσή της ως ανυποστήρικτης κατά της υπ' αριθμ. 7841/2018 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που εκδόθηκε ερήμην της ίδιας και δέχθηκε την από 20-4-2017 αγωγή του ενάγοντος, νυν αναιρεσίβλητου, και έλυσε τον μεταξύ τους γάμο λόγω διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης υπέρ της διετίας.

Ωστόσο, όπως προκύπτει από την εκτίμηση του δικογράφου της κρινόμενης αίτησης ζητείται η αναίρεση τόσον της υπ` αριθμ. 6006/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε ως αβάσιμη η ανακοπή ερημοδικίας της ήδη αναιρεσείουσας κατά της ερήμην της εκδοθείσας ως προς αυτήν υπ` αριθμ. 1820/2019 απόφασης του ίδιου Εφετείου, όσον και η αναίρεση της τελευταίας ερήμην απόφασης.

Στο δικόγραφο όμως της αναιρετικής αίτησης δεν περιέχεται κανένας λόγος αναίρεσης, ως προς τις ως άνω προσβαλλόμενες ερήμην αποφάσεις, ενώ ο μόνος λόγος αναίρεσης εκ του αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ως προς την εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 1439 ΑΚ αναφέρεται στην υπ' αριθμ. 7841/2018 ερήμην απόφαση του πρωτοβαθμίου δικααστηρίου, η οποία δέχθηκε την αγωγή του ενάγοντος, νυν αναιρεσίβλητου και έλυσε το γάμο του με την αναιρεσείουσα.

Επομένως, η κρινόμενη αίτηση είναι απαράδεκτη (άρθρο 577 παρ. 1 ΚΠολΔ). Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει η ένδικη αίτηση αναίρεσης να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του κατατεθέντος από την αναιρεσείουσα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η τελευταία λόγω της ήττας της στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό (ΚΠολΔ 176 και 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-4-2021 αίτηση για αναίρεση των υπ' αριθμ. 6006/2020 και 1820/2019 αποφάσεων του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του κατατεθέντος για την άσκηση της ένδικης αίτησης αναίρεσης παραβόλου.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 20 Δεκεμβρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 17 Ιανουαρίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ