449/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 449 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 449/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Δημήτριο Μουστάκα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Ιανουαρίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέως Βασιλείου Λιβέρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Της Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεωνίδα Πανούση με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: Του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, (Ν.Π.Δ.Δ.), νομίμως εκπροσωπουμένου, που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Πολέμη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22.4.1994 αγωγή της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 556/1995 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 4786/1997 του Εφετείου Αθηνών, κατά της οποίας άσκησε αναίρεση η αναιρεσείουσα και εκδόθηκε η 329/2000 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε εν μέρει την ως άνω Εφετειακή και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Στη συνέχεια εκδόθηκε η 215/2001 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά της οποίας άσκησαν αναίρεση οι διάδικοι και εκδόθηκε η 1447/2002 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την ως άνω Εφετειακή κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό και παρέπεμψε την υπόθεση, κατά το ανωτέρω μέρος, στο ίδιο Εφετείο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές. Στη συνέχεια εκδόθηκε η 3196/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 26-6-2003 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χρήστος Αλεξόπουλος ανέγνωσε την από 4.1.2005 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την υπηρεσία Αντιπροέδρου Δημητρίου Λοβέρδου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 562 τταρ.1 ΚΠολΔ. "Είναι απαράδεκτος λόγος αναίρεσης κατά απόφασης του δικαστηρίου της παραπομπής, εφόσον με το λόγο αυτό προσβάλλεται η απόφαση κατά το τμήμα της εκείνο κατά το οποίο συμμορφώθηκε προς την αναιρετική". Στην προκείμενη περίπτωση αποδίδεται στο Εφετείο, στο οποίο είχε παραπεμφθεί η υπόθεση με την 1447/2002 απόφαση του Αρείου Πάγου : Α) με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθμ.8 και 16 ΚΠολΔ, ότι παρά το νόμο : α) δεν έλαβε υπόψη το δεδικασμένο ως προς τη μη παραγραφή των επίδικων αξιώσεων της αναιρεσείουσας για το χρονικό διάστημα από 1-1-1991 μέχρι 30-9-91 και β) παραβίασε το δεδικασμένο, που απόρρεε, από την 4786/1997 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε ο ισχυρισμός του αναιρεσίβλητου περί παραγραφής των ίδιων αξιώσεων και Β) με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, ότι δεν έλαβε υπόψη την αντένσταση της αναιρεσείουσας περί διακοπής της παραγραφής των ως άνω αξιώσεών της. Οι λόγοι αυτοί αναιρέσεως κρίνονται απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, διότι με την παραπάνω κρίση του το Εφετείο συμμορφώθηκε προς την αναιρετική απόφαση του Αρείου Πάγου 1447/2002, με την οποία κρίθηκε ότι οι ως άνω αξιώσεις έχουν παραγραφεί.

Ο λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ στοιχειοθετείται όταν δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Επομένως, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, με τους λόγους αναιρέσεως, τρίτο, τέταρτο, κατά το πρώτο μέρος του; και πέμπτο αποδίδονται στο Εφετείο οι αντίστοιχες πλημμέλειες ότι : α) έλαβε υπόψη πράγματα μη προταθέντα, δηλαδή ότι οι διεκδικούμενες αξιώσεις της χρονικής περιόδου 1-1-89 μέχρι 31-12-90 ανέρχονται σε δραχμές (4.372.074 + 2.065.936) 6.438.010 και απέρριψε την αγωγή κατά το ποσό των 1.922.528 δρχ., β) δεν έλαβε υπόψη πράγματα προταθέντα, ειδικότερα ότι οι αξιώσεις της αναιρεσείουσας από 1-1-91 μέχρι 30-9-91 ανέρχονται σε 2.349.292 δρχ. (4.271.820 δικαιούμενες - 1.992.528 καταβληθείσες) και έλαβε υπόψη πράγματα μη προταθέντα, δηλαδή ότι κατά το χρόνιο διάστημα από 1-1-91 μέχρι 30-9-91 η αναιρεσείουσα διεκδικούσε δρχ. 4.271.820 (7.288.690 επιδικασθείσες διαφορές αποδοχών από 1-1-89 έως 30-9-91 δυνάμει της Ε.Α. 215/2001, μείον δραχμές 3016870 επιδικασθείσες με την προσβαλλόμενη απόφαση για το χρονικό διάστημα 1-1-89 έως 31-12-90) και έτσι δέχθηκε την αγωγή για τις αξιώσεις 1-1-89 μέχρι 31-12-90 για το ως άνω ποσό των 3016870 δρχ.

ενώ, άλλως, θα δεχόταν ότι οι "παραγραφείσες" αξιώσεις της περιόδου 1-1-91 έως 30-9-91 ανέρχονται σε 2.349.292 δρχ. και θα επιδίκαζε για το χρονικό διάστημα 1-1-89 έως 31-12-90 το χρηματικό ποσό των 4939398 δραχμών, (7.288.690 - 2.349.292) και γ) δεν έλαβε υπόψη πράγματα προταθέντα, δηλαδή το δεδικασμένο από την ΕΑ 4786/1999, αναφορικά με το αίτημα της αναιρεσείουσας περί αναγνωρίσεως του δικαιώματος σε καταβολή νόμιμων τόκων και για τις αξιώσεις της περιόδου 1-1-89 έως 30-9-91 από την επίδοση της αγωγής.

Αλλά όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης αποφάσεως και το σύνολο των αιτιολογιών της το Εφετείο έλαβε υπόψη τους ισχυρισμούς αυτούς και τους απέρριψε, οπότε οι αντίστοιχοι λόγοι αναιρέσεως κρίνονται απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Ως έγγραφα, η παραμόρφωση του περιεχομένου των οποίων ιδρύει το λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.20 ΚΠολΔ, νοούνται μόνον αυτά που προβλέπονταιως αποδεικτικά μέσα από τα άρθρα 339 και 432 επ.

ΚΠολΔ. Κατά συνέπεια δεν θεωρούνται έγγραφα, με την ενλόγω έννοια, τα διαδικαστικά, στα οποία περιλαμβάνονται η αγωγή της ενεστώσας δίκης και η απόφαση του πολιτικούδικαστηρίου στην ίδια δίκη. Επομένως, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως, κατά το δεύτερο μέρος του από το άρθρο 559 αριθμ. 20 ΚΠολΔ, υπό τις αιτιάσεις παραμορφώσεως του περιεχομένου της αγωγής και της 215/2001 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών στην ενεστώσα δίκη μεταξύ των ίδιων διαδίκων, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-6-2003 αίτηση της Χ περί αναιρέσεως της 3196/2003 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε επτακόσια (700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 3 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ