445/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 445 / 2006 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 445/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Ε' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ανδρέα Μοσχανδρέου, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Ναυπλιώτη, Δημήτριο Κιτρίδη, Αθανάσιο Μπρίλλη, Ελένη Παναγιωτάκη-Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 18 Νοεμβρίου 2005, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Φώτιου Μακρή, (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και της Γραμματέως Ευδοκίας Φραγκίδη, για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της υπ' αριθμ. 5976/2004 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών. Με κατηγορούμενους τους: 1. Ν. Γ. του Γ., κάτοικο ..., 2. Θ. Γ. του Δ., 3. Δ. Μ. του Α. και 4. Δ. Φ. του Α., κατοίκων ..., που δεν παρέστησαν στο ακροατήριο. Και πολιτικώς ενάγουσα την Ανώνυμη Εταιρεία με την επωνυμία "NUNTIUS ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΑΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Α.Ε.", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, την οποία εκπροσώπησε στο ακροατήριο ο πληρεξούσιος δικηγόρος Πάνος Ρουσιάς.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 21/16-8-2004 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Αργυρώς Κωνσταντάκη και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 1482/2004.

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που ζήτησε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τον πληρεξούσιο δικηγόρο της πολιτικώς ενάγουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά το άρθρο 505 παρ.2 του ΚΠΔ, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε απόφασης μέσα στην προθεσμία του άρθρου 479 παρ.2, δηλαδή μέσα σε τριάντα ημέρες από την καταχώρηση της απόφασης καθαρογραφημένης στο ειδικό βιβλίο του άρθρου 473 παρ.3 του ΚΠΔ. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δικαιούται να ασκεί αναίρεση κατά οποιασδήποτε απόφασης, αθωωτικής ή καταδικαστικής, οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου και για όλους τους λόγους του άρθρου 510 παρ.1 ΚΠΔ, μεταξύ των οποίων και η έλλειψη της από τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας απαιτείται όσον αφορά την έκθεση των αποδείξεων η γενική κατ' είδος αναφορά τους, χωρίς να απαιτείται και ιδιαίτερη μνεία καθενός από τα αποδεικτικά μέσα και του τι προέκυψε από καθένα από αυτά. Πρέπει όμως να συνάγεται ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε όλα ανεξαιρέτως τα αποδεικτικά μέσα και όχι μόνο μερικά από αυτά, προκειμένου να καταλήξει στην κρίση του.

Η γενική αναφορά στο σκεπτικό της απόφασης περί λήψης υπόψη και συνεκτίμησης των ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο, δεν διαβεβαιώνει αναμφίβολα και τη λήψη υπόψη και συνεκτίμηση από το δικαστήριο της ανώμοτης κατάθεσης του πολιτικώς ενάγοντος, εκτός αν με τρόπο αναμφισβήτητο συνάγεται από τη στάθμιση του όλου περιεχομένου του σκεπτικού της απόφασης ότι η συγκεκριμένη κατάθεση λήφθηκε υπόψη και συνεκτιμήθηκε από το δικαστήριο.- Περαιτέρω, πρέπει να συνάγεται ότι το δικαστήριο έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε μόνο τα αποδεικτικά μέσα που τέθηκαν υπό την κρίση του κατά τη διεξαγωγή της ποινικής διαδικασίας. 'Ετσι τα έγγραφα στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου πρέπει να είναι εκείνα που στα πρακτικά μνημονεύονται ως αναγνωσθέντα.

Κατ' ακολουθία, είναι απαραίτητο στη μνημόνευση αυτών να αναφέρονται τα στοιχεία που προσδιορίζουν την ταυτότητά τους, ώστε να μη δημιουργείται αμφιβολία για το ποιο έγγραφο έλαβε υπόψη του το δικαστήριο για να στηρίξει την κρίση του και για το ότι αυτό είναι από εκείνα που αναγνώσθηκαν, γιατί στην αντίθετη περίπτωση υπάρχει περί αυτών ασάφεια που ιδρύει τον από το άρθρο 510 περ.1 στ.

Δ' του ΚΠΔ ως άνω λόγο αναίρεσης. 2.-Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη 5976/04 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από έφεση του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών, κήρυξε αθώους τους κατηγορούμενους 1. Ν. Γ., 2. Θ. Γ., 3.Δ. Μ., και 4. Δ. Φ., για τις πράξεις της ψευδορκίας μάρτυρα του δύο πρώτους, και ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία μάρτυρα τους λοιπούς, για τις οποίες είχαν κηρυχθεί αθώοι και πρωτοδίκως με την 3553/2004 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που εφέροντο ότι είχαν τελεστεί από αυτούς σε βάρος της πολιτικώς ενάγουσας, χρηματιστηριακής εταιρείας "ΝUΝΤΙUS ΑΧΕ", η οποία παραστάθηκε, προς υποστήριξη της κατηγορίας, και στο δεύτερο βαθμό, εκπροσωπούμενη από τον Α.

Μ. που εξετάστηκε στο ακροατήριο. Αν και στην αρχή του σκεπτικού της προσβαλλόμενης απόφασης αναφέρεται ότι το Εφετείο κατέληξε στην αθωωτική για τους κατηγορούμενους κρίση του, μεταξύ άλλων αποδεικτικών μέσων, και "...από τις καταθέσεις των μαρτύρων της κατηγορίας και της υπεράσπισης που εξετάσθηκαν ενόρκως στο Δικαστήριο τούτο....", αναμφίβολα προκύπτει ότι τούτο έλαβε υπόψη και συνεκτίμησε και την κατάθεση του προαναφερόμενου νομίμου εκπροσώπου της πολιτικώς ενάγουσας εταιρείας που δόθηκε χωρίς όρκο, αφού και αυτόν στα πρακτικά ονομαστικώς τον αναφέρει, και ως μάρτυρα κατηγορίας τον χαρακτηρίζει, κατά δε την περαιτέρω ανάλυση των αποδείξεων, ειδικώς (ονομαστικώς) κατ' επανάληψη μνημονεύει τόσο την εταιρεία "ΝUΝΤΙUS ΑΧΕ" την οποία χαρακτηρίζει ως πολιτικώς ενάγουσα, όσο και τον Α.

Μ., τον οποίο χαρακτηρίζει ως Πρόεδρο του Δ.Σ. της εν λόγω εταιρείας, και μάρτυρα κατηγορίας, παραθέτει δε και αξιολογεί ισχυρισμό που αυτός πρόβαλε εξεταζόμενος ενώπιον του άνω Δικαστηρίου, περί του ότι η σχέση της εταιρείας ΝUΝΤΙUS με τον εμφανιζόμενο ως υπάλληλο της, Ν. Ν., ήταν εικονική, το γεγονός δε αυτό γνώριζαν οι κατηγορούμενοι.

Περαιτέρω, το Τριμελές Εφετείο Αθηνών, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε, μεταξύ των άλλων αποδεικτικών μέσων και "τα έγγραφα που αναγνώσθηκαν και αναφέρονται στα πρακτικά". Όπως δε προκύπτει από τα τελευταία, που είναι ενσωματωμένα στην ως άνω απόφαση, μεταξύ των εγγράφων αυτών που φέρουν αρίθμηση 1 έως 56 περιλαμβάνονται και τα παρακάτω έγγραφα: [α] με αριθ. 12, αίτηση για έκδοση διαταγής πληρωμής, [β] με αριθ. 14, δέκα αντίγραφα τιμολογίων παροχής υπηρεσιών, [γ] με αριθ. 19, φωτοαντίγραφο με πιστώσεις και χρεώσεις, [δ] με αριθ. 25, αποδείξεις πληρωμής σε μετρητά και φωτοτυπίες επιταγών, και [ε] με αριθ. 30, φωτοτυπία παράδοσης τίτλων.

Τα αναφερόμενα στοιχεία με τα οποία προσδιορίζεται η ταυτότητα των ως άνω εγγράφων, που φέρονται στα πρακτικά ως αναγνωσθέντα, είναι επαρκή ώστε να μη καταλείπεται καμία αμφιβολία για την ταυτότητά τους, ότι δηλαδή είναι αυτά που πραγματικά αναγνώσθηκαν στο ακροατήριο και λήφθηκαν υπόψη από το Εφετείο, παρά την ελλιπή αναφορά του τίτλου τους, την έλλειψη δηλαδή της χρονολογίας και του συντάκτη αυτών, λαμβανομένου υπόψη ότι, όπως αναφέρεται στα πρακτικά, τα έγγραφα αυτά αναγνώστηκαν μετά από πρόταση του Εισαγγελέα και "χωρίς να έχει κανένας αντίρρηση" , άλλα έγγραφα με τον ως άνω προσδιορισμό δεν αναγνώστηκαν, από δε την επιτρεπτή για τη διακρίβωση της βασιμότητας του λόγου αναίρεσης επισκόπηση τούτων, δεν προκύπτει ότι στη δικογραφία υπήρχαν και άλλα έγγραφα, φέροντα τον ίδιο τίτλο με αυτά.

Σύμφωνα με τα παραπάνω η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ως προς την έκθεση των αποδείξεων ειδικώς και πλήρως αιτιολογημένη, και επομένως ο εκ του άρθρου 510 παράγραφος 1 στοιχ. Δ' ΚΠΔ μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με τον οποίο ειδικότερα προβάλλονται οι αιτιάσεις, ότι: 1] το ως άνω δικαστήριο παρέλειψε να λάβει υπόψη του την χωρίς όρκο κατάθεση του εξετασθέντος Α.

Μ., ως εκπροσώπου της πολιτικώς ενάγουσας, και 2] υπάρχει ασάφεια και σύγχυση καθ' όσον αφορά τα άνω αποδεικτικά έγγραφα που λήφθηκαν υπόψη διότι δεν προσδιορίζεται με επάρκεια η ταυτότητά τους, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. 4.-. Μετά από αυτά, η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης του Εισαγγελέα του Αρείου, πρέπει να απορριφθεί, ως αβάσιμη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την 21/26.8.2004 αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, για αναίρεση της 5976/2004 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 22 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ