442/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 442 / 2006 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 442/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ευριπίδη Αντωνίου, Αντιπρόεδρο, Χρύσανθο Παπούλια - Εισηγητή, Ευάγγελο Σταυρουλάκη, Ηρακλή Κωνσταντινίδη και Μιχαήλ Δέτση, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Δημοσθένη Κορδοπάτη (γιατί κωλύεται ο Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 7 Φεβρουαρίου 2006, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Γ. Σ. του Ν., κρατούμενου στην Κλειστή Φυλακή Πατρών, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο συμβούλιο περί αναιρέσεως της υπ’ αριθμ. 1665/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών.

Το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 7 Οκτωβρίου 2005 αίτησή του αναιρέσεως, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 76/2006.

Έπειτα ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημοσθένης Κορδοπάτης εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρότασή του με αριθμό 43/1.2.2006, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: Εισάγω, κατ’ άρθρο 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1 ΚΠΔ, στο Δικαστήριό σας, την από 7-10-2005 αίτηση αναιρέσεως του Γ. Σ. του Ν., κρατουμένου στην Κλειστή Φυλακή Πατρών, κατά της υπ’ αριθ. 1665/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών, με την οποίαν ούτος κατεδικάσθη (σε δεύτερο βαθμό) σε συνολική ποινή καθείρξεως έντεκα (11) ετών, και σε συνολική χρηματική ποινή 9.000 ευρώ, για πράξεις α) αγοράς ναρκωτικών, β) κατοχής ναρκωτικών και γ) πωλήσεως ναρκωτικών κατ’ εξακολούθηση, τις οποίες φέρεται ότι τέλεσε από κοινού μετά της συγκατηγορουμένης του Ε.

Π., στην Αθήνα και αλλαχού, την 20-9-2001 και 21-9-2001, έχοντας αποκτήσει την έξη της χρήσεως ναρκωτικών ουσιών και αδυνατώντας να την αποβάλει με τις δικές του δυνάμεις, αλλά και υπό τις επιβαρυντικές περιστάσεις ότι τέλεσε τις πράξεις αυτές κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια και υπό συνθήκες που μαρτυρούν ότι είναι δράστης ιδιαίτερα επικίνδυνος, και εκθέτω τα εξής.

Η, υπό κρίση, αίτηση αναιρέσεως έχει ασκηθεί δια δηλώσεως υπό του ιδίου του κατηγορουμένου, ενώπιον του Διευθυντού της Κλειστής Φυλακής Πατρών, όπου εκρατείτο, (συνταχθείσης προς τούτο της υπ’ αριθ. …/7-10-2005 Εκθέσεως) η οποία είναι νομότυπη, κατ’ άρθρο 474 παρ. 1 ΚΠΔ, και λογίζεται ως εμπρόθεσμη, κατ’ άρθ.473 παρ. 1, 3 ΚΠΔ, αφού η απόφαση καταχωρίσθηκε στο ειδικό βιβλίο του Εφετείου Πατρών την 10-10-2005, και η αναίρεση ασκήθηκε, πριν από την τοιαύτη καταχώρηση, στις 7-10-2005, ως προελέχθη.

Παρά ταύτα, η, υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως πρέπει τελικώς να απορριφθεί ως απαράδεκτη, κατ’ άρθρο 474 παρ. 2, 476 παρ. 1 και 513 παρ. 1 ΚΠΔ, διότι στην συνταχθείσα, περί αυτής, έκθεση, δεν διατυπώνονται παραδεκτώς οι λόγοι για τους οποίους ασκήθηκε το ένδικο τούτο μέσο. Ειδικότερα: Από τις διατάξεις των άρθρων 462, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, και 509 παρ. 1 εδαφ.

α ΚΠΔ, προκύπτει ότι προϋπόθεση του κύρους της αιτήσεως αναιρέσεως κατά αποφάσεως είναι, οι περιεχόμενοι σε αυτήν λόγοι αναιρέσεως να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, διαφορετικά η αίτηση είναι απαράδεκτη. Απλή επανάληψη των διατάξεων του άρθρου 510 ΚΠΔ, που προβλέπουν τους λόγους αναιρέσεως κατά αποφάσεως, χωρίς αναφορά των περιστατικών που θεμελιώνουν την επικαλούμενη αιτίαση, και χωρίς προσδιορισμό της νομικής πλημμέλειας δεν αρκεί.

Από την ανωτέρω απαίτηση του νόμου, να είναι σαφείς και ορισμένοι οι λόγοι αναιρέσεως, δεν εξαιρείται ο αναιρετικός λόγος της ελλείψεως ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, ώστε, για το ορισμένο του λόγου αυτού, πρέπει: α) αν ελλείπει παντελώς αιτιολογία, να προβάλλεται με την αίτηση αναιρέσεως η ανυπαρξία αυτή σε σχέση με το συγκεκριμένο σημείο (κεφάλαιο) του σκεπτικού της αποφάσεως, στο οποίο αναφέρεται η αιτίαση αυτή και β) αν υπάρχει μεν αιτιολογία, αλλά δεν είναι η απαιτούμενη ειδική και εμπεριστατωμένη, να προσδιορίζεται, επιπλέον, σε τι συνίσταται η έλλειψη αυτή, σε σχέση με το συγκεκριμένο πληττόμενο σημείο της αποφάσεως (ΑΠ Ολομ. 19/2001).

Ούτε μπορεί, επίσης, ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναιρέσεως λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα, ή με την άσκηση προσθέτων λόγων αναιρέσεως, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 ΚΠΔ, την ύπαρξη παραδεκτής αιτήσεως αναιρέσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση με την υπό κρίση, αίτηση αναιρέσεως δηλώνεται κατά λέξη ότι ο αναιρεσείων ασκεί την αναίρεση κατά της ως άνω υπ’ αριθ. 1665/26-9-2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών (η οποία, πρέπει να σημειωθεί, ότι δεν στερείται της προσήκουσας αιτιολογίας), "για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το Νόμο, καθώς και για όσους άλλους λόγους έχει να προσθέσει δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του". Με τη δήλωση, όμως, αυτή, δεν συντρέχει, εν προκειμένω, η, κατά τα ανωτέρω, απαιτούμενη διατύπωση των περιεχομένων στην, υπό κρίση, αίτηση αναιρέσεως, λόγων, κατά τρόπο σαφή και ορισμένον, και επομένως πρέπει η αίτηση να απορριφθεί, κατ’ άρθρο 476 παρ. 1, 504 παρ. 1, 513 παρ. 1 ΚΠΔ, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, κατ’ άρθρο 583 παρ. 1 ΚΠΔ, στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε 210 ευρώ. Για τους λόγους αυτούς Προτείνω Να απορριφθεί η από 7-10-2005 αίτηση αναιρέσεως του κατηγορουμένου, Γ. Σ. του Ν., κρατουμένου στην Κλειστή Φυλακή Πατρών, κατά της υπ’ αριθ. 1665/2005 αποφάσεως του Πενταμελούς Εφετείου Πατρών. Να επιβληθούν στον ανωτέρω αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα που ανέρχονται σε 210 ευρώ. Αθήνα, 17-1-2006

Ο Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Δημοσθένης Κορδοπάτης

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος,

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τη διάταξη του 474 παρ. 2 του Κ.Π.Δ. προκύπτει ότι, στην έκθεση για αναίρεση του βουλεύματος ή της απόφασης, πρέπει όλοι οι λόγοι αναιρέσεως, να διατυπώνονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο. Ειδικότερα, όταν γίνεται επί-κληση του λόγου αναιρέσεως, εκ του άρθρου 510 παρ. 1 περ. Δ’ του Κ.Π.Δ., για έλλειψη της επιβαλλόμενης από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Π.Δ., όπως το τελευταίο τροποποιήθηκε με το άρθρο 2 παρ. 5 του ν. 2408/1996, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, πρέπει να αναφέρεται στην έκθεση, αν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία ή η υπάρχουσα είναι ελλιπής και στην τελευταία περίπτωση, σε τι συνίστανται οι ελλείψεις, καθώς και ποίες είναι οι ασάφειες ή αντιφάσεις της αιτιολογίας.

Ο λόγος αναιρέσεως που διατυπώνεται στην έκθεση αορίστως, δεν μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα έγγραφα, μπορεί όμως να συμπληρωθεί με την άσκηση πρόσθετων λόγων, εφόσον όμως ένας (άλλος) τουλάχιστον λόγος αναιρέσεως είναι παραδεκτός (Ολομ. Α.Π. 2/2002 και 19/2001). Αν δεν υπάρχει άλλος παραδεκτός λόγος, η αίτηση αναιρέσεως απορρίπτεται, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., ως απαράδεκτη.

II. Στην προκείμενη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, στρέφεται κατά της υπ’ αριθμό 1665/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, με την οποία ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος καταδικάσθηκε για παράβαση του νόμου για τα ναρκωτικά, σε συνολική ποινή πρόσκαιρης κάθειρξης έντεκα (11) ετών και χρηματική ποινή.

Με το μοναδικό δε λόγο αναιρέσεως, προβάλλεται η ελλιπής αιτιολογία της απόφασης, με την αναφορά ότι, "... αιτεί την αναίρεση για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης, η οποία απαιτείται από το Σύνταγμα και το νόμο, καθώς και για όσους λόγους έχει να προσθέσει δια του πληρεξουσίου δικηγόρου του ...".

Ο λόγος όμως αυτός αναιρέσεως, έτσι όπως διατυπώνεται, χωρίς δηλαδή να αναφέρεται, ούτε σε τι ακριβώς συνίστανται οι ελλείψεις ή ασάφειες της αιτιολογίας, ούτε ποίες είναι οι αντιφάσεις της, είναι αόριστος και εκ τούτου απαράδεκτος. III. Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 583 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., στα δικαστικά έξοδα.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7ης Οκτωβρίου 2005 αίτηση του Γ. Σ. του Ν., για αναίρεση της υπ’ αριθμό 1665/2005 απόφασης του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται σε διακόσια δέκα (210) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2006. Και,

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 22 Φεβρουαρίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ