441/2017 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 441 / 2017 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 441/2017

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ’ Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ελένη Διονυσοπούλου, Σοφία Ντάντου, Γεώργιο Χοϊμέ και Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Δεκεμβρίου 2016, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Λ. Π. του Σ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με την πληρεξούσια δικηγόρο του Ελένη - Μαρία Κατσαντώνη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Β. του Κ., κατοίκου ... και 2) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο ... και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων η 2η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ηλία Σύριο, ενώ ο 1ος δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-7-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λευκάδας και συνεκδικάστηκε με την από 27-4-2010 αγωγή του ήδη 1ου των αναιρεσιβλήτων.

Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 79/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 57/2014 του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας.

Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24-2-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσείων και η 2η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου διάβασε την από 10-3-2016 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των πρώτου και τρίτου λόγων και την απόρριψη του δευτέρου λόγου της από 24-2-2015 αιτήσεως αναιρέσεως κατά της 57/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της 2ης αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ’ αριθμ. .../26.10.2015 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Χαλκίδας Β. Σ., την οποία προσκομίζει και επικαλείται ο επισπεύδων την συζήτηση της υποθέσεως αναιρεσείων, προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της υπό κρίση από 24.2.2015 αιτήσεως για αναίρεση της 57/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας με τις πράξεις καταθέσεως και ορισμού δικασίμου που υπάρχουν κάτω από αυτήν και με κλήση προς συζήτηση για την αρχικώς ορισθείσα προς τούτο δικάσιμο της 18.3.2016, κατά την οποία η συζήτηση της υποθέσεως αναβλήθηκε για την δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας (2.12.2016), επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον πρώτο αναιρεσίβλητο. Εξ άλλου, από την υπ’ αριθμ. ... / 15.9.2016 έκθεση επιδόσεως του αυτού ως άνω δικαστικού επιμελητή, την οποία επίσης προσκομίζει και επικαλείται ο αναιρεσείων, προκύπτει ότι ακριβές επικυρωμένο αντίγραφο της με αριθμό πρωτ. ...5.9.2016 βεβαιώσεως αναβολής της υποθέσεως από την αρχική δικάσιμο της 18.3.2016 για την δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας αποφάσεως του Γραμματέα του Δικαστηρίου τούτου επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα στον πρώτο αναιρεσίβλητο. Εξ άλλου, από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά δημόσιας συνεδριάσεως του Δικαστηρίου τούτου προκύπτει ότι κατά την τελευταία αυτή δικάσιμο, κατά την οποία συζητήθηκε η υπόθεση με εκφώνησή της από την σειρά του οικείου πινακίου, ο πρώτος αναιρεσίβλητος δεν εμφανίστηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε με δήλωση πληρεξουσίου δικηγόρου του, κατά τις διατάξεις των άρθρων 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ. Επομένως, εφόσον αυτός κλητεύθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, η συζήτηση της υποθέσεως θα προχωρήσει παρά την απουσία του (άρθρο 576 παρ. 2 εδ. α’ και γ’ του Κ.Πολ.Δικ.). Κατά την διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ. "η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης αν επιδρά στο μέλλον του". Ως "αναπηρία" θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση" νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφανίσεως του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής. Περαιτέρω, ως "μέλλον" νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμορφώσεως στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων. Στον επαγγελματικό - οικονομικό τομέα η αναπηρία ή η παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξελίξεως και προαγωγής του. Οι δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας. Οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εργασίας έναντι των υγιών συναδέλφων τους. Η διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ. προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του. Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικά συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής καταστάσεως μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Εξ άλλου, η ένεκα της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία, αποτελεί βάση αξιώσεως προς αποζημίωση, που στηρίζεται στην διάταξη του άρθρου 929 του Α.Κ. (αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων). Όμως, η αναπηρία ή η παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία. Είναι όμως βέβαιο ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση, ανάλογα με τον βαθμό της και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις (ηλικία, φύλο, κλίσεις και επιθυμίες του παθόντος), οπωσδήποτε θα έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνική - οικονομική εξέλιξη τούτου, κατά τρόπο όμως που δεν δύναται επακριβώς να προσδιορισθεί. Η δυσμενής αυτή επίδραση είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό - οικονομικό μέλλον του παθόντος. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή της παραμορφώσεως ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, δηλαδή ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας, σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ των πολιτών σχέσεις, χωρίς αναγκαία η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων. Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της διατάξεως του άρθρου 931 του ΑΚ, που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από την διάταξη αυτή η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή της παραμορφώσεως, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί. Επομένως, το ποσό που δικαιούται ο παθών κατά το άρθρο 931 του Α.Κ., δεν υπολογίζεται με τα μέτρα της αποζημιώσεως, αλλά εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του δικαστή να το καθορίσει, κατά δίκαιη κρίση, σε εύλογο χρηματικό ποσό, με βάση αφενός το είδος, την έκταση και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμορφώσεως του παθόντος και αφετέρου την ηλικία, το φύλο, τις κλίσεις του παθόντος και τον βαθμό συνυπαιτιότητάς του. Είναι πρόδηλο ότι η, κατά την διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ., αξίωση για αποζημίωση λόγω αναπηρίας ή παραμορφώσεως είναι διαφορετική από την, κατά την διάταξη του άρθρου 929 του Α.Κ., αξίωση αποζημιώσεως για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, που κατ’ ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας, λόγω της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και από την, κατά την διάταξη του άρθρου 932 του Α.Κ., αξίωση για χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης και είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικά είτε μεμονωμένα, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μιας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαία την ύπαρξη και των λοιπών (Ολ.ΑΠ 18/2008, ΑΠ 361/ 2016, ΑΠ 150/2015, ΑΠ 560/2013, ΑΠ 72/2012). Εξάλλου, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 19 του Κ.Πολ.Δικ. ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, ο από αυτήν λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν, από το αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως, δεν προκύπτουν σαφώς και επαρκώς τα πραγματικά εκείνα περιστατικά που είναι, κατά το νόμο, αναγκαία για την εφαρμογή στην συγκεκριμένη περίπτωση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες σχετικά με τα πραγματικά περιστατικά που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, με συνέπεια να μην είναι δυνατός ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή όχι εφαρμογής του κανόνα αυτού του ουσιαστικού δικαίου (ΑΠ 1492/2011). Στην προκειμένη περίπτωση, σχετικά με το αίτημα του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος για επιδίκαση σ’ αυτόν ποσού 400.000 ευρώ, ως πρόσθετης, εκ του άρθρου 931 του Α.Κ. χρηματικής παροχής, το οποίο πρωτοδίκως έγινε δεκτό εν μέρει ως και κατ’ ουσίαν βάσιμο και απορρίφθηκε κατ’ ουσίαν στην κατ’ έφεση δίκη, με την αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, κατά παραδοχή σχετικού λόγου εφέσεως των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων, το Εφετείο Δυτικής Στερεάς Ελλάδας, δέχθηκε τα ακόλουθα: "Ο Λ. Π. (εξαιτίας του τραυματισμού του που υπέστη κατά το ατύχημα που έλαβε χώρα στις 20.6.2008) υπέστη κάταγμα λεκάνης, ρήξη ουροδόχου κύστης και ατελή παραπληγία ισχιακού νεύρου δεξιά. Αμέσως μετά το ατύχημα διακομίστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκάδας, ως πολυτραυματίας, φέροντας κάταγμα πυέλου, εξωπεριτοναική ρήξη ουροδόχου κύστης, τραυματική ρήξη ουρήθρας και κάταγμα δεξιάς πηχεοκαρπικής άρθρωσης. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση εξωτερικής οστεοσύνθεσης του κατάγματος της πυέλου και συρραφή της ουροδόχου κύστης. Περαιτέρω, λόγω αιμοδυναμικής αστάθειας, διακομίστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Άρτας, όπου υποβλήθηκε σε νέα εξωτερική οστεοσύνθεση. Στο Γενικό Νοσοκομείο Άρτας νοσηλεύθηκε στη μονάδα εντατικής θεραπείας (ΜΕΘ) είχε δε βαριά κλινική πορεία με επιπλοκές, αφού προκλήθηκε σήψη - οξεία νεφρική ανεπάρκεια, που αντιμετωπίστηκε με συνεδρίες αιμοκάθαρσης. Εν συνεχεία υποβλήθηκε σε διαδερμική τραχειοστομία και στις 4-8-2008 διακομίστηκε στην Ορθοπεδική Κλινική με έκπτωση μυϊκής ισχύος δεξιού κάτω άκρου. Στις 22-8-2008 εξήλθε από το Γ.Ν. Άρτας και εισήλθε στο ... θεραπευτήριο στην Πάτρα. Νοσηλεύτηκε στο κέντρο αποθεραπείας μέχρι την 29-11-2008, οπότε και εξήλθε με σύσταση των θεραπόντων ιατρών να συνεχίσει τις συνεδρίες φυσικοθεραπείας και κινησιοθεραπείας. Έτσι κατά το χρονικό διάστημα από 21-6-2008 μέχρι 18-7-2009 (που συνιστά το ένδικο διάστημα) δεν μπόρεσε να εργασθεί, επιδοτούμενος όμως από τον ασφαλιστικό του φορέα (Ι.Κ.Α.) με επιδόματα ασθενείας και πρόωρη σύνταξη συνολικού ύψους 5.829 ευρώ. Απασχολούνταν ως ψήστης στην ψησταριά του Γ. Γ., στο ..., με μηνιαίο μισθό, ανερχόμενο κατά την κρίση του Δικαστηρίου σε 600 ευρώ. Συνολικά λοιπόν εξ αιτίας της προσωρινής ανικανότητάς του για εργασία έχασε εισοδήματα 7.800 ευρώ (600 ευρώ Χ 13 μήνες), τα οποία κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και με πιθανότητα θα κέρδιζε... Περαιτέρω, από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε ότι ο ενάγων, εξ αιτίας των ανωτέρω τραυμάτων του, υπέστη κάποια μόνιμη ή για μακρό χρόνο παρατεινόμενη και μη ιάσιμη αναπηρία ή παραμόρφωση, όπως αυτός αβάσιμα υποστηρίζει, ζητώντας την καταψήφιση, πέρα από την χρηματική ικανοποίηση και τα διαφυγόντα κέρδη, πρόσθετης αποζημιώσεως 400.000 ευρώ, κατά το άρθρο 931 του Α.Κ. [....... ] Τα τραύματα του ενάγοντος, ο οποίος, σημειωτέον, κατά τον χρόνο του ατυχήματος, ήταν 36 ετών (γεννήθηκε το έτος 1972) είναι ιάσιμα. Καμιά αναπηρία δεν προκάλεσαν. Άλλωστε ο ενάγων, δεν επικαλείται, ούτε προσκομίζει ιατρική βεβαίωση ή άλλης φύσεως πιστοποίηση που να αποδεικνύουν το αντίθετο. Αντίθετα, προσκομίζει και επικαλείται την από 29-11-2008 ιατρική γνωμάτευση του ιατρού - φυσίατρου Ι. Β. από το ... θεραπευτήριο στην οποία βεβαιώνεται ότι "...Ο ασθενής σημείωσε μεγάλη βελτίωση κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του και στην παρούσα φάση ορθοστατεί και βαδίζει με τη βοήθεια μεταλλικού περιπατητήρα, τεσσάρων σημείων στήριξης, ενώ είναι αυτοεξυπηρετούμενος για τις περισσότερες από τις καθημερινές του ανάγκες, χρήζει δε συνέχιση του προγράμματος, ως εξωτερικός ασθενής για τριάντα (30) συνεδρίες με φυσικοθεραπεία, κινησιοθεραπεία με προσδόκιμο ανεξαρτήτου βάδισης και αυτοεξυπηρέτησης...". Εξάλλου, με τις προσκομιζόμενες και επικαλούμενες από τον ενάγοντα ...2008 και ...2009 γνωματεύσεις της Α’ βάθμιας Επιτροπής του ΙΚΑ, κρίθηκε, με την μεν πρώτη, ότι αυτός κατέστη ανίκανος για εργασία για το χρονικό διάστημα από 29-11-2008 μέχρι 28-2-2009, με τη δε δεύτερη, ότι αυτός κατέστη ανάπηρος με ποσοστό αναπηρίας 67% από 30-4-2009 μέχρι 29.4.2010. Επομένως, κάθε ζημία που προκάλεσαν στον ανωτέρω τα τραύματά του για το ένδικο διάστημα ή πιθανόν να προκαλέσουν στο μέλλον μπορεί να καλυφθεί με τις παροχές των άρθρων 929 και 932 του Α.Κ.". Και υπό τις παραδοχές αυτές αποφάνθηκε ότι δεν συντρέχει νόμιμη περίπτωση επιδικάσεως και πρόσθετης, κατά την διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ., χρηματικής παροχής.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 931 του Α.Κ. Πράγματι με τις ως άνω παραδοχές του το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του ασαφείς, ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες, αναφορικά με το ζήτημα που τέθηκε ενώπιόν του και το οποίο ασκούσε ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αφού οι παραδοχές ότι δεν αποδείχθηκε ότι ο ενάγων, εξ αιτίας των ανωτέρω τραυμάτων του, υπέστη κάποια μόνιμη ή για μακρό χρόνο παρατεινόμενη και μη ιάσιμη αναπηρία ή παραμόρφωση, εκτίθενται χωρίς σαφήνεια, επάρκεια, αλλά και με αντιφάσεις. Οι αιτιολογίες δε αυτές δεν επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν και έτσι το Εφετείο στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση. Ειδικότερα, ενώ δέχεται το Εφετείο ότι ο αναιρεσείων, εξ αιτίας του τραυματισμού του κατά το ένδικο τροχαίο ατύχημα, υπέστη κάταγμα λεκάνης, ρήξη ουροδόχου κύστης και ατελή παραπληγία ισχιακού νεύρου δεξιά, εξ αιτίας των οποίων κρίθηκε, κατά το προεκτεθέν χρονικό διάστημα, ανάπηρος, κατά ποσοστό 67%, εν συνεχεία καταλήγει ότι δεν προέκυψε ότι ο ενάγων, εξ αιτίας των ανωτέρω τραυμάτων του, υπέστη κάποια μόνιμη ή για μακρό χρόνο παρατεινόμενη και μη ιάσιμη αναπηρία ή παραμόρφωση, χωρίς ουδόλως να αιτιολογεί την τοιαύτη κρίση του, αλλά και χωρίς περαιτέρω να προσδιορίζεται αν τα τραύματα του ενάγοντος είναι πλήρως ή μερικώς ιάσιμα, καθώς και ο προβλεπόμενος χρόνος ιάσεως αυτών. Τούτο δε καθ’ όσον από την από 29-11-2008 ιατρική γνωμάτευση, επί της οποίας στηρίχθηκε το Εφετείο, προκύπτει μόνον, όπως άλλωστε και το Εφετείο δέχθηκε, ότι ο ενάγων ορθοστατεί και βαδίζει με την βοήθεια περιπατητήρα τεσσάρων σημείων στηρίξεως, ότι είναι αυτοεξυπηρετούμενος για τις περισσότερες από τις καθημερινές ανάγκες του και ότι είναι ανάγκη να συνεχίσει το πρόγραμμα, με προσδόκιμο ανεξαρτήτου βαδίσεως και αυτοεξυπηρετήσεως, λαμβανομένου περαιτέρω υπόψη ότι η εκ μέρους του παθόντος αναπηρία επανάκτηση της ικανότητας ανεξαρτήτου βαδίσεως και αυτοεξυπηρετήσεως δεν αποτελεί λόγο αποκλεισμού της δυνατότητας εφαρμογής της διατάξεως του άρθρου 931 του Α.Κ. ενόψει του προεκτεθέντος σκοπού αυτής. Επομένως, η προσβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην αποδιδόμενη με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως πλημμέλεια, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δικ., που κρίνεται βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, παρελκούσης, μετά ταύτα, της έρευνας των δευτέρου και τρίτου λόγων της αναιρέσεως, οι οποίοι αναφέρονται στο ίδιο κεφάλαιο της αγωγής και καλύπτονται από την αναιρετική εμβέλεια του ως άνω λόγου που έγινε δεκτός. Κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η ένδικη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτή, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά το κεφάλαιο αυτής στο οποίο αναφέρεται ο πρώτος λόγος της αναιρέσεως, (χρηματική παροχή από το άρθρο 931 του Α.Κ.), να παραπεμφθεί δε αντιστοίχως η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, το οποίο εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση και το οποίο θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους, εκείνων που δίκασαν προηγουμένως, προκειμένου να ερευνηθεί ως προς το προεκτεθέν κεφάλαιο εκ νέου (άρθρο 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δικ.). Οι αναιρεσίβλητοι, ως ηττώμενοι διάδικοι, πρέπει να καταδικαστούν στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δικ.), όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στον αναιρεσείοντα του καταβληθέντος εκ μέρους του παραβόλου, ενόψει της νίκης του (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε’ του Κ.Πολ.Δικ., όπως ίσχυε και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση πριν αντικατασταθεί με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 57/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το ως άνω αναιρούμενο μέρος της, για περαιτέρω εκδίκασή της στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές, εκτός εκείνων που δίκασαν προηγουμένως.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσείοντος, το ύψος των οποίων ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ. Και

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στον καταθέσαντα τούτο αναιρεσείοντα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 16 Φεβρουαρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 16 Μαρτίου 2017.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ