Appeal allowed: Right to prior hearing violated; appellant must summarize arguments in appeal if not presented to administration.

Απόφαση 439 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 439/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Καλού, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Μαρία Τζανακάκη, Αικατερίνη Βλάχου και Ευστάθιο Νίκα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Ιανουαρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Σ. Ψ. του Β., κατοίκου ... Αττικής, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Γεωργακαράκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΔΔ - ΟΤΑ με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ", που εδρεύει στο Πέραμα Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τoν πληρεξούσιo δικηγόρο του Στέφανο Μυλωνά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-07-2015 ανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1856/2017 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 466/2019 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10-10-2019 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

[Α] Κατά τη διάταξη του άρθρου 20 παρ. 2 του Συντάγματος "Το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης του ενδιαφερομένου ισχύει και για κάθε διοικητική ενέργεια ή μέτρο που λαμβάνεται σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων του". Εξ άλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (ν.2690/1999) "Οι διοικητικές αρχές, πριν από κάθε ενέργεια ή μέτρο σε βάρος των δικαιωμάτων ή συμφερόντων συγκεκριμένου προσώπου, οφείλουν να καλούν τον ενδιαφερόμενο να εκφράσει τις απόψεις του, εγγράφως ή προφορικώς, ως προς τα σχετικά ζητήματα".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι το δικαίωμα της προηγούμενης ακροάσεως, με την έννοια που κατοχυρώνεται στο άρθρο 20 παρ. 2 του Συντάγματος και ρυθμίζεται ειδικότερα, υπό την αυτή έννοια, με την ανωτέρω διάταξη του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας, αποβλέπει στην παροχή της δυνατότητας σε εκείνον για τον οποίο η Διοίκηση άγεται στην έκδοση πράξεως βλαπτικής για τα συμφέροντά του, να εκθέσει σχετικά τις απόψεις του και να προβάλει συγκεκριμένους ισχυρισμούς ενώπιον του αρμοδίου διοικητικού οργάνου, έτσι ώστε να επηρεάσει τη διαμόρφωση της κρίσεώς του και τη λήψη από το όργανο αυτό της σχετικής αποφάσεως, ύστερα από διαφορετική εμφάνιση ή εκτίμηση του πραγματικού υλικού (Ολ ΣτΕ 4447/2012, 1620-1625/2017).

Συνέπεια της φύσεως αυτής και του σκοπού του δικαιώματος είναι, αφ' ενός μεν ότι η παραβίασή του δεν θεραπεύεται με την εκ των υστέρων παροχή στον ενδιαφερόμενο της δυνατότητας να ζητήσει την ακύρωση ή την τροποποίηση της πράξεως (Ολ ΣτΕ 2370/2007, ΣτΕ 567/2020), αφ' ετέρου δε ότι για να υπάρχει έδαφος ασκήσεώς του πρέπει, πάντως, να πρόκειται για πράξη για την οποία το ζήτημα αν θα εκδοθεί ή πως θα διαμορφωθεί το περιεχόμενό της να μην εξαντλείται κατά νόμον στη διάγνωση περί της συνδρομής αμιγώς αντικειμενικών προϋποθέσεων (Ολ ΣτΕ 1685/2013, ΣτΕ 567/2020, ΣτΕ 4254/2009, ΣτΕ 1724/2005), αλλά να καταλείπεται κατ' αρχήν στον διοικούμενο πεδίο προβολής κρισίμων πραγματικών ισχυρισμών από τη σφαίρα της υποκειμενικής του καταστάσεως και συμπεριφοράς (ΣτΕ 1184/2017), συναφώς δε, όταν σε ένδικη αμφισβήτηση της πράξεως προβάλλεται λόγος περί παραβιάσεως του δικαιώματος προηγούμενης ακροάσεως, για το λυσιτελές της προβολής του λόγου αυτού απαιτείται η αναφορά από τον διοικούμενο - χωρίς ωστόσο πανηγυρική διατύπωση (ΣτΕ 567/2020, 2765/2019, 88/2018) των ισχυρισμών που θα προέβαλε ενώπιον της Διοικήσεως, αν είχε κληθεί σε ακρόαση (Ολ ΣτΕ 4447/2012).

Αρκεί, δηλαδή ο διοικούμενος να αναφέρει τους εν λόγω ισχυρισμούς του με την προσφυγή του (ΣτΕ 157/2017), οι οποίοι όμως πρέπει να είναι ουσιώδεις, υπό την έννοια ότι θα μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στην εκτίμηση των πραγμάτων από τη Διοίκηση (ΣτΕ 88/2018, 91/2018, 157/2017, 37/2017, 1098/2016, 689/2016, 2301/2015, 1369/2014, 3578/2013). Εξ άλλου, πεδίο προβολής, κατά τα ανωτέρω, ουσιωδών ισχυρισμών από την υποκειμενική σφαίρα του διοικουμένου και, συνακολούθως, έδαφος ασκήσεως του δικαιώματος προηγούμενης ακροάσεως, υφίσταται σε κάθε περίπτωση που προσάπτεται σε ορισμένο πρόσωπο παραβατική συμπεριφορά και επαπειλείται η επιβολή σε βάρος του της αντίστοιχης κυρώσεως, ακόμη και αν η στοιχειοθέτηση της παραβάσεως παρουσιάζεται στο νόμο ως "τυπική" (ΣτΕ 567/2020, 1184/2017).

Τέλος, κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή. Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναιρέσεως αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν φανερή την παραβίαση.

[Β] Στην προκειμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της ένδικης από 15-07-2015 με αριθμό καταθέσεως δικογράφου 4348/2015 ανακοπής η ανακόπτουσα και ήδη αναιρεσείουσα ζήτησε να ακυρωθούν οι αναφερόμενες σ' αυτήν (ανακοπή) ταμειακές βεβαιώσεις που έχει εκδώσει το Ν.Π.Δ.Δ. - Ο.Τ.Α., με την επωνυμία «Δήμος Περάματος» με τις οποίες βεβαιώθηκε σε βάρος της συνολική οφειλή 1.054.669,50 ευρώ, προερχόμενη από οφειλόμενα μισθώματα, πλέον προσαυξήσεων, για το λόγο ότι αυτές (ταμειακές βεβαιώσεις) εκδόθηκαν, χωρίς προηγουμένως η ίδια να κληθεί προς ακρόαση, κατά παράβαση του άρθρου 20 παρ. 2 του Συντάγματος.

Με την προσβαλλομένη απόφαση, αναφορικά με το λόγο αυτό, έγιναν δεκτά τα ακόλουθα:

«| Η ανακόπτουσα - ήδη εκκαλούσα, μίσθωσε από τον καθ' ου η ανακοπή Δήμο Περάματος δυνάμει της από 03-07-2009 έγγραφης σύμβασης μίσθωσης, που συνήφθη στο Πέραμα Αττικής, κατόπιν πλειοδοτικού διαγωνισμού, το αναφερόμενο σε αυτήν (σύμβαση) και στην ανακοπή μίσθιο κατάστημα (...), εμβαδού 500 τ.μ. περίπου, το οποίο βρίσκεται στο χώρο της τελικής προβλήτας στο Πέραμα και αποτελείται από μία ενιαία αίθουσα και υπαίθριους χώρους (οι οποίοι βρίσκονται, κατά το μισθωτήριο, εκατέρωθεν μπροστά και πίσω από την αίθουσα και απέναντι στο χώρο που έχει διαμόρφωση πεζοδρομίου), προκειμένου να το χρησιμοποιήσει ως κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος (εστιατόριο - καφετέρια).

Το μηνιαίο μίσθωμα για το εν λόγω μίσθιο συμφωνήθηκε στο ποσό των 20.100 ευρώ, αναπροσαρμοζόμενο 5% ετησίως και η διάρκεια της μίσθωσης τριετής. Η ανακόπτουσα - μισθώτρια, στην πραγματικότητα, παρέλαβε το μίσθιο τον Απρίλιο του έτους 2010, δηλαδή 9 μήνες μετά την υπογραφή της μισθωτικής σύμβασης, διότι ο προηγούμενος μισθωτής αυτού αρνείτο να αποδώσει τη χρήση του, ενώ μετά την αποχώρησή του, (η ανακόπτουσα) διαπίστωσε ότι το μίσθιο είχε υποστεί εκτεταμένες φθορές και ήταν σε κακή κατάσταση.

Επιδιόρθωσε δε, με δικές της δαπάνες, μέρος του μισθίου, το οποίο ουσιαστικά άρχισε να λειτουργεί κανονικά το καλοκαίρι του έτους 2010. Περαιτέρω κατά τις πρώτες πρωινές ώρες της 31ης-12-2011, έλαβε χώρα έκρηξη στο μίσθιο, από άγνωστους μέχρι σήμερα δράστες, με αποτέλεσμα να προκληθούν σ' αυτό εκτεταμένες υλικές ζημιές, τις οποίες αποκατέστησε η μισθώτρια με δικές της, επίσης, δαπάνες.

Μετά την αποκατάσταση των εν λόγω ζημιών, εξακολούθησε η λειτουργία του καταστήματος, που συνεχίστηκε και μετά τη λήξη της συμφωνηθείσας διάρκειας της μίσθωσης, η οποία παρατάθηκε σιωπηρά, καθιστάμενη έτσι αόριστης διάρκειας, μέχρι τον Ιούλιο του έτους 2013, οπότε η ανακόπτουσα - μισθώτρια, με το υπ' αρ.

πρωτ. .../17-7-2013 έγγραφό της προς τον καθ' ου η ανακοπή - εκμισθωτή, προέβη σε καταγγελία της μίσθωσης, η ίδια δε παρέδωσε στον τελευταίο, τα κλειδιά του μισθίου, στις 07-11-2013. Στη συνέχεια, ο καθ' ου εξέδωσε, εις βάρος της ανακόπτουσας, τις προσβαλλόμενες ταμειακές βεβαιώσεις, συνολικού ποσού 1.054.669,50 ευρώ, για οφειλόμενα μισθώματα των μισθωτικών μηνών Αυγούστου 2010 έως και Δεκεμβρίου 2010, Απριλίου 2011 έως και Οκτωβρίου 2013 και αναλογία μισθώματος μηνός Νοεμβρίου 2013 (έως 07-11-2013), πλέον τελών χαρτοσήμου και νόμιμων προσαυξήσεων [...].

Εξάλλου, η ανακόπτουσα παραπονείται με την κρινόμενη έφεσή της, ότι εσφαλμένα απορρίφθηκε με την εκκαλουμένη απόφαση, ως νομικά αβάσιμος, ο δεύτερος λόγος της ανακοπής της, με τον οποίο ζητούσε να ακυρωθούν οι εν λόγω ταμειακές βεβαιώσεις, διότι δεν τηρήθηκε, πριν την έκδοση αυτών, η προβλεπόμενη από το άρθρο 20 του Συντάγματος, αρχή της ακρόασής της, ως διοικούμενης, που προβλέπεται και από την παρ.1 του άρθρου 6 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας (ν.2690/1999).

Ο παραπάνω λόγος της έφεσης πρέπει, επίσης, να απορριφθεί ως αβάσιμος, αφού, σε περιπτώσεις δυσμενών διοικητικών πράξεων, οι οποίες εκδίδονται βάσει αντικειμενικών προϋποθέσεων, μόλις αυτές διαπιστωθούν από τη διοίκηση, και ανεξαρτήτως υπαιτιότητας ή μη του διοικούμενου, όπως εν προκειμένω, που επρόκειτο για βεβαίωση οφειλόμενων μισθωμάτων, δεν είναι αναγκαία η, προβλεπόμενη από τα προαναφερθέντα άρθρα του Σ.

και του Κ.Δ.Δ, προηγούμενη ακρόαση του τελευταίου [...]. Σε κάθε δε περίπτωση, για το λυσιτελές της προβολής λόγου ακύρωσης περί μη τήρησης του δικαιώματος προηγουμένης ακρόασης, απαιτείται και παράλληλη αναφορά των ισχυρισμών που ο αιτών θα πρόβαλλε, αν είχε κληθεί, προϋπόθεση που δεν συντρέχει στην ένδικη περίπτωση, καθώς η ανακόπτουσα - εκκαλούσα δεν αναφέρει τους ισχυρισμούς που θα επικαλείτο αν είχε κληθεί σε ακρόαση από τον καθ' ου η ανακοπή - εφεσίβλητο Δήμο, πριν την έκδοση των επίμαχων ταμειακών βεβαιώσεων [...]|».

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Μονομελές Εφετείο Πειραιώς απέρριψε το σχετικό λόγο εφέσεως της ανακόπτουσας - εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης υπ' αριθμ. 1856/2017 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που είχε κρίνει ομοίως και είχε απορρίψει με την αυτή αιτιολογία τον ως άνω λόγο της ανακοπής της.

Η τελευταία με τον τρίτο λόγο της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως αποδίδει, κατ' εκτίμηση των προς θεμελίωσή του εκτιθεμένων, στην προσβαλλομένη απόφαση την από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, αναιρετική πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικού δικαίου διατάξεων των άρθρων 6 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας και 20 παρ. 2 του Συντάγματος, απέρριψε το μεν ως αβάσιμο, το δε ως αλυσιτελή το συναφή λόγο της εφέσεώς της περί παραβιάσεως του δικαιώματος της προηγούμενης ακροάσεώς της.

Ο λόγος αυτός είναι, σύμφωνα με όσα έχουν αναφερθεί στη νομική σκέψη της παρούσας, βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, απορριπτομένων ως αβασίμων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών του ήδη αναιρεσιβλήτου. Τούτο δε διότι, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο του δικογράφου της ανακοπής δεν είχε προβληθεί με αυτό μόνο γενικώς η παραβίαση του δικαιώματος της προηγούμενης ακροάσεως της αναιρεσείουσας, αλλά είχε, επιπλέον, αμφισβητηθεί και η εκ μέρους αυτής (αναιρεσείουσας) παραβίαση των συμβατικών της υποχρεώσεων ως μισθώτριας (στην έκταση και κατά το περιεχόμενο που αναφέρεται στις ανακοπτόμενες ταμειακές βεβαιώσεις), με τη διατύπωση, συγχρόνως, εκτενών και συγκεκριμένων ισχυρισμών, στηριζομένων σε διάφορα επιχειρήματα και στοιχεία, που στήριζαν την άποψή της και που μπορούσαν να είχαν προβληθεί και ενώπιον της Διοικήσεως.

Ειδικότερα, η αναιρεσείουσα είχε προβάλει με την ανακοπή της ότι το ΝΠΔΔ, με την επωνυμία «Δήμος Περάματος» και ήδη αναιρεσίβλητος προχώρησε στην εκμίσθωση του προαναφερθέντος καταστήματος χωρίς προηγουμένως να έχει αποδοθεί η χρήση του από τον προηγούμενο μισθωτή του, γεγονός που απεκρύβη τόσο από αυτήν που πλειοδότησε στο δημόσιο πλειοδοτικό διαγωνισμό, όσο και από τους λοιπούς συμμετέχοντες σ' αυτόν.

Ότι αν και η μισθωτική σύμβαση καταρτίστηκε στις 03-07-2009 το μίσθιο παραδόθηκε σ' αυτήν την 01-07-2010 από αποκλειστική υπαιτιότητα του καθ' ου, εξ αιτίας της αντιδικίας του με τον προηγούμενο μισθωτή και της αρνήσεως του τελευταίου να αποδώσει την χρήση του. Ότι όταν παρέλαβε το μίσθιο ήταν εντελώς κατεστραμμένο τόσον εσωτερικά όσο και εξωτερικά, με αποτέλεσμα να απαιτηθεί μεγάλο χρονικό διάστημα για να επισκευαστεί και να καταστεί λειτουργικό και κατάλληλο για τη συμφωνημένη χρήση, λόγος για τον οποίο το ήδη αναιρεσίβλητο, με σχετικές αποφάσεις του, την απάλλαξε από την υποχρέωση καταβολής των μισθωμάτων των μηνών Μαΐου, Ιουνίου και Ιουλίου 2010.

Συγκεκριμένα είχαν καταστραφεί όλες οι υδραυλικές εγκαταστάσεις του κλειστού χώρου του μισθίου (επιφάνειας 101 τ.μ.), όλες οι ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις, όλες οι ψευδοροφές, η αποχέτευση, η εγκατάσταση γκαζιού, όλα τα μοτέρ και οι πόρτες των ψυγείων και τα μοτέρ εξαερισμού. Επίσης ήταν τελείως κατεστραμμένη η πέργκολα του εξωτερικού χώρου, εκτάσεως 116 τ.μ. , ολοκληρωτικά κατεδαφισμένος ο χώρος του εξωτερικού - υπαίθριου μπαρ, επιφάνειας 293 τ.μ., καθώς και πλήρως κατεστραμμένο το υπαίθριο ..., επιφανείας 15 τ.μ.

Ότι για την αποκατάσταση των ανωτέρω φθορών και προκειμένου να καταστήσει το μίσθιο λειτουργικό αναγκάστηκε να δαπανήσει, χωρίς να έχει οποιαδήποτε υποχρέωση, το συνολικό ποσό των 250.000 ευρώ. Ότι και μετά την καταστροφή του μισθίου από εκρηκτικό μηχανισμό, που τοποθέτησαν σ' αυτό άγνωστοι, περί τα τέλη Δεκεμβρίου 2010, αναγκάστηκε να δαπανήσει, για την εκ νέου επισκευή του, το συνολικό ποσό των 150.000 ευρώ.

Ότι εξ αιτίας της νέας αυτής καταστροφής του μισθίου διακόπηκε η λειτουργία του, προκειμένου να γίνουν οι αναγκαίες για την εκ νέου επισκευή του εργασίες, οι οποίες ολοκληρώθηκαν περί τις αρχές του θέρους του 2011, οπότε και άρχισε να το λειτουργεί. Ότι πλέον των ανωτέρω το ήδη αναιρεσίβλητο είχε αποκρύψει από αυτήν ότι το μίσθιο ακίνητο και ο περιβάλλων χώρος αυτού δεν ανήκει σ' αυτόν (Δήμο Περάματος) αλλά στον ΟΛΠ.

Ότι τούτο είχε ως αποτέλεσμα να σύρεται ως κατηγορουμένη ενώπιον των Ελληνικών Δικαστηρίων από την Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου και το Λιμεναρχείο Περάματος και να καλείται να πληρώσει τεράστια ποσά ως πρόστιμα στο Ελληνικό Δημόσιο, με περαιτέρω συνέπεια να έχει εξαντληθεί ψυχικά και να έχει καταστραφεί οικονομικά.

Ότι έχει διαμαρτυρηθεί σχετικώς κατ' επανάληψη με την αποστολή εξωδίκων προς τον ήδη αναιρεσίβλητο. Ότι παράλληλα διεξήγαγε δικαστικό αγώνα για τη μείωση του μηνιαίου μισθώματος. Ότι στα πλαίσια του αγώνα αυτού πέτυχε την έκδοση προσωρινής διαταγής, με την οποία το μηνιαίο μίσθωμα μειώθηκε στο ποσό των 8.000 ευρώ.

Έτσι για τους μήνες Ιούλιο, Αύγουστο, Σεπτέμβριο, Οκτώβριο, Νοέμβριο και Δεκέμβριο 2011 το οφειλόμενο από αυτήν μίσθωμα περιορίστηκε στο ποσό των 8.000 ευρώ μηνιαίως. Ότι στις 17-07-2013 κατήγγειλε εγγράφως τη μίσθωση και κάλεσε τον εκμισθωτή να παραλάβει το μίσθιο, το οποίο είχε παύσει να λειτουργεί ως επιχείρηση από την 01-07-2013.

Ότι ο τελευταίος αδιαφόρησε για την παραλαβή των κλειδιών του μισθίου, τα οποία αναγκάστηκε να του παραδώσει η ίδια με τη συνοδεία σχετικής επιστολής, την οποία κατέθεσε αρμοδίως. Ότι με την 4656/2013 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, που εκδόθηκε επί σχετικής αγωγής της, το μηνιαίο μίσθωμα του μισθίου ακινήτου μειώθηκε στο ποσό των 5.000 ευρώ, για το χρονικό διάστημα από την επίδοση της αγωγής αυτής (Ιούνιο του 2013) και εντεύθεν, απορριφθέντος του αιτήματός της να αναπροσαρμοστεί (μειωθεί) το μίσθωμα από την επίδοση προγενέστερης - απορριφθείσας ως αόριστης - αγωγής της (Σεπτέμβριο του 2011), κατά της οποίας έχει ασκήσει έφεση (κατά το κεφάλαιο αυτής που αφορά στο χρόνο ενάρξεως της αναπροσαρμογής του μισθώματος), επί της οποίας δεν έχει εκδοθεί εισέτι απόφαση.

Ότι το αναιρεσίβλητο, ενώ δεν έχει λήξει ακόμη η μεταξύ τους αντιδικία, καθ' όσον αφορά στον χρόνο ενάρξεως της αναπροσαρμογής, δηλαδή από πότε θα αρχίσει να οφείλεται το νέο μειωμένο μίσθωμα, προβαίνει σε αυθαίρετους υπολογισμούς και βεβαιώνει την εκ μέρους της οφειλή μισθωμάτων, υπολογιζομένων με βάση το ύψος του αρχικά συμφωνημένου και αναπροσαρμοσθέντος μηνιαίου μισθώματος, αλλά και μισθωμάτων τα οποία δεν του οφείλονται, λόγω της προαναφερόμενης καταγγελίας της μισθώσεως.

Ειδικότερα, αν και, όπως προαναφέρθηκε, δυνάμει της υπ' αριθμ. 4656/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, το μηνιαίο μίσθωμα αναπροσαρμόστηκε (μειώθηκε) από τον Ιούνιο του 2013 στο ποσό των 5.000 ευρώ, το ήδη αναιρεσίβλητο έπρεπε να την χρεώσει για το μήνα αυτό με το ποσό των 5.000 ευρώ, ενώ για τους υπόλοιπους μήνες (Ιούλιο, Αύγουστο, Σεπτέμβριο, Οκτώβριο, Νοέμβριο) δεν έπρεπε να την χρεώσει οποιοδήποτε ποσό, λόγω της εκ μέρους της καταγγελίας της μισθωτικής συμβάσεως και της προσφοράς των κλειδιών του μισθίου ακινήτου, αντ' αυτού, όμως, βεβαίωσε σε βάρος της ότι οφείλει για όλους τους ως άνω μήνες (για το Νοέμβριο, την αναλογία του μισθώματος, μέχρι 06-11-2013) το ποσό των 24.431,67 ευρώ μηνιαίως.

Ότι ανάλογους λανθασμένους υπολογισμούς έχει κάνει και καθ' όσον αφορά στο τέλος χαρτοσήμου, που υπολογίζεται με βάση το οφειλόμενο μίσθωμα και ότι παρακράτησε την καταβληθείσα από αυτήν εγγύηση, ύψους 200.000 ευρώ, την οποία δεν υπολογίζει στα όποια τελικώς οφειλόμενα μισθώματα προκύψουν. Από τα προεκτεθέντα συνάγεται ότι εν προκειμένω το ζήτημα αν έπρεπε να εκδοθούν οι ανακοπτόμενες ήδη ταμειακές βεβαιώσεις ή πως θα διαμορφωθεί το περιεχόμενο των εκδοθεισών εν τέλει ταμειακών βεβαιώσεων δεν εξαντλείται κατά νόμον στη διάγνωση περί της συνδρομής αμιγώς αντικειμενικών προϋποθέσεων, αλλά καταλείπεται στην διοικούμενη πεδίο προβολής κρισίμων πραγματικών ισχυρισμών από τη σφαίρα της υποκειμενικής της καταστάσεως και συμπεριφοράς και, συνεπώς, η προεκτεθείσα κρίση της προσβαλλομένης αποφάσεως ότι δεν είναι αναγκαία η προβλεπόμενη από τις προεκτεθείσες διατάξεις προηγούμενη ακρόαση της ανακόπτουσας και ήδη αναιρεσείουσας, διότι οι ανακοπτόμενες ταμειακές βεβαιώσεις "εκδίδονται βάσει αντικειμενικών προϋποθέσεων, μόλις αυτές διαπιστωθούν από την Διοίκηση και ανεξαρτήτως υπαιτιότητας ή μη του διοικουμένου" δεν είναι ορθή.

Περαιτέρω και σχετικώς με την προεκτεθείσα αιτιολογία της προσβαλλομένης αποφάσεως, καθ' όσον αφορά στο λυσιτελές της προβολής του λόγου ακυρώσεως, λόγω μη τηρήσεως του δικαιώματος της προηγούμενης ακροάσεως, πρέπει να λεχθούν τα εξής: Η εν λόγω αιτιολογία περιέχει, εμμέσως πλην σαφώς, την ερμηνευτική κρίση ότι για την λυσιτέλεια του σχετικού λόγου ανακοπής περί μη τηρήσεως του τύπου της προηγούμενης ακροάσεως, απαιτείται παράλληλα πανηγυρική αναφορά, με ειδικό και συγκεκριμένο ισχυρισμό (που έλειπε εν προκειμένω από τον σχετικό λόγο της ένδικης ανακοπής), των ουσιωδών πραγματικών ισχυρισμών και των σχετικών αποδεικτικών στοιχείων που η ανακόπτουσα θα είχε υποβάλει, αν είχε κληθεί, στη Διοίκηση.

Τέτοια πανηγυρική αναφορά δεν χρειάζεται, όμως, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, αλλά αρκεί η αναιρεσείουσα να αναφέρει τους εν λόγω ισχυρισμούς της στην ανακοπή της, όπως και έπραξε, καθ' όσον, όπως έχει ήδη εκτεθεί, η ανακόπτουσα είχε προβάλει στην ανακοπή της, με τίτλο "Ιστορικό" (βλ. δικόγραφο ένδικης ανακοπής σελ. 1-6) όλους τους προεκτεθέντες εκτενείς και συγκεκριμένους ισχυρισμούς της για το πραγματικό της υποθέσεως, στηριζόμενους σε διάφορα επιχειρήματα και στοιχεία, οι οποίοι ήταν ουσιώδεις και μπορούσαν να ασκήσουν επιρροή στην εκτίμηση των πραγμάτων από τη Διοίκηση, τους οποίους θα μπορούσε να έχει προβάλει, αν είχε κληθεί από αυτήν (Διοίκηση), πριν από την έκδοση των ανακοπτομένων ταμειακών βεβαιώσεων.

Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με όσα προαναφέρθηκαν, η παραβίαση του ως άνω δικαιώματος της ανακόπτουσας και ήδη αναιρεσείουσας δεν θεραπεύεται με τη δυνατότητα αυτής να ζητήσει την αντίστοιχη ακύρωση της σε βάρος της εκτελεστικής διαδικασίας, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται το ήδη αναιρεσίβλητο. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, η ένδικη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να γίνει δεκτή, να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, κατά παραδοχήν του τρίτου λόγου της ένδικης αιτήσεως αναιρέσεως, παρελκούσης μετά ταύτα της έρευνας των λοιπών λόγων αυτής, λόγω της αναιρετικής εμβέλειας του ως άνω λόγου που έγινε δεκτός και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλον δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ).

Ο αναιρεσίβλητος, λόγω της ήττας του, πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, η οποία κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (άρθρα 176, 183, 189 παρ. 1, 191 παρ. 2 του ΚΠολΔ), μειωμένων όμως, κατ' άρθρο 281 παρ. 2 του ν. 3463/2006 "Κύρωση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων", όπως ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό. Τέλος, πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στην αναιρεσείουσα του καταβληθέντος εκ μέρους της παραβόλου, ενόψει της νίκης της (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. ε' του ΚΠολΔ, όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ' άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα από 01-01-2016 ένδικα μέσα).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 466/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πειραιώς.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκασή της, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, εκτός εκείνου που δίκασε προηγουμένως.

Επιβάλλει σε βάρος του αναιρεσιβλήτου την πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσείουσας, το ύψος των οποίων καθορίζει στο ποσό των εξακοσίων (600) Ευρώ. Και

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στην καταθέσασα τούτο αναιρεσείουσα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 5 Μαρτίου 2021.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 2 Απριλίου 2021.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ H ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ