Supreme Court allows appeal regarding employer liability for worker injury based on implied supervision and safety negligence.
Greece (EL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court partially allowed the appeal against the Athens Court of Appeal's decision regarding a fatal workplace accident. The appellant, the property owner, argued she was liable for the worker's death due to her implied supervision and failure to ensure safety measures near power lines. The Court found that the lower court correctly considered facts regarding her supervision and lack of safety notifications as grounds for liability, despite these facts not being explicitly in the original claim. Consequently, the Court held the lower court erred in rejecting the appeal on procedural grounds and remanded the case for retrial.
Legislator headnote
AI generatedArticles 914, 922, 932 of the Civil Code; Article 559, paragraph 8 of the Code of Civil Procedure: In cases of employer liability for worker injury, the employer's duty of supervision and safety measures constitutes a substantive fact that can be considered even if not explicitly pleaded, provided it is supported by evidence and affects the case outcome.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Απόφαση 432 / 2009 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 432/2009
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χρήστο Αλεξόπουλο, Αντώνιο Αθηναίο, Γρηγόριο Κουτσόπουλο και Σαράντη Δρινέα, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Δεκεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Σουζάνας Κουφιάδου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:
Της αναιρεσείουσας : Χ, κατοίκου ..., την οποία εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Κώνσταντίνος Παπαδάκης, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.
Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, κατοίκου ..., 2) Ψ2, 3) Ψ3, 4) Ψ4, 5) Ψ5, κατοίκων όλων ..., 6) Ψ6, κατοίκου ..., 7) Ψ7, κατοίκου ..., 8) Ψ8, 9) Ψ9, κατοίκων χωρίου ..., 10) Ψ10, κατοίκου ..., 11) Ψ11, κατοίκου ..., τους οποίους εκπροσώπησε ο πληρεξούσιος δικηγόρος τους Νικόλαος Αγγελάκος.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 5.2.2004 και 9.6.2005 δύο κύριες αγωγές, τις από 28.4.2004, 17.11.2004 19.11.2004, 26.7.2005 και 26.7.2005 πέντε παρεπίμπτουσες αγωγές-προσεπικλήσεις που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 404/2006 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 5721/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η ήδη αναιρεσείουσα με την από 03.12.2007 αίτησή της.
Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σαράντης Δρινέας ανέγνωσε την από 25.11.2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του τρίτου και την παραδοχή των λοιπών λόγων αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Επειδή επί εργατικού ατυχήματος η αξίωση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης κρίνεται πάντοτε κατά το κοινό δίκαιο (άρθρ. 914, 922, 932 ΑΚ) εις τρόπον ώστε για τη θεμελίωσή της δεν απαιτείται πταίσμα του εργοδότη, αν ο τρίτος υπαίτιος του ατυχήματος είχε προστηθεί από αυτόν. Εξάλλου, επί μισθώσεως έργου, πρόστηση του εργολάβου από τον εργοδότη κατ' αρχήν μεν δεν υπάρχει, όμως υφίσταται πρόστηση όταν στη συγκεκριμένη περίπτωση ο εργοδότης ρητώς ή σιωπηρώς, ιδίως ως εκ της φύσεως του έργου, επιφύλαξε στον εαυτό του τη διεύθυνση και την επίβλεψη του έργου και ειδικότερα το δικαίωμα παροχής οδηγιών στον εργολάβο.
Επομένως, προκειμένου περί αγωγής για επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως, στρεφομένης κατά του υπαιτίου του ατυχήματος, καθώς και κατά εκείνου, ο οποίος με σύμβαση μισθώσεως έργου ανέθεσε στον υπαίτιο την εκτέλεση του έργου, όπου συνέβη το ατύχημα, πρέπει για τη θεμελίωσή της να εκτίθενται τα πραγματικά περιστατικά της διευθύνσεως και επιβλέψεως του έργου από τον εργοδότη, τα οποία θεμελιώνουν την επικαλούμενη ιδιότητα του τελευταίου, ως προστήσαντος τον υπαίτιο εργολάβο.
Τα περιστατικά αυτά, ως στηρίζοντα κατά νόμο την αγωγή, συνιστούν πράγματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης κατά την έννοια του άρθρ. 559 αρ. 8 του ΚΠολΔ και επομένως η από το δικαστήριο της ουσίας λήψη υπόψη τέτοιων πραγμάτων, παρότι αυτά δεν περιέχονταν στην αγωγή, όπως η τελευταία μπορεί να συμπληρωθεί και να διευκρινισθεί με τις προτάσεις της πρώτης συζητήσεως στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, κατ' άρθρ. 224 του ΚΠολΔ, θεμελιώνει τον οικείο αναιρετικό λόγο.
Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση του δικογράφου των συνεκδικασθεισών ένδικων αγωγών των αναιρεσιβλήτων, τις οποίες αυτοί άσκησαν ως μέλη της οικογένειας του παθόντος από θανατηφόρο εργατικό ατύχημα, αιτούμενοι την επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ψυχικής οδύνης, η ευθύνη της αναιρεσείουσας θεμελιώνεται στο ότι αυτή "ως ιδιοκτήτρια του ακινήτου επί του οποίου εγίνονταν τα έργα, τυγχάνει επίσης συνυπεύθυνη, διότι δεν έλαβε κανένα μέτρο ασφαλείας, καίτοι οι εργασίες γινόντουσαν πλησίον του δικτύου μέσης τάσης της ΔΕΗ ούτε ειδοποίησε τη ΔΕΗ περί τούτου, χρησιμοποίησε δε εταιρεία μπετόν που δεν διέθετε την αναγκαία άδεια λειτουργίας.
Δεν απαίτησε από τον επιβλέποντα μηχανικό να είναι παρών κατά τη διάρκεια των εργασιών, καίτοι γνώριζε τους κινδύνους από την ύπαρξη κολώνας ΔΕΗ εντός του οικοπέδου της". Η ίδια ακριβώς αναφορά περιέχεται και στο επίσης επισκοπούμενο κύριο σώμα των προτάσεων των αναιρεσιβλήτων ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου.
Από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει ότι το Εφετείο έκαμε δεκτές τις αγωγές αποζημιώσεως ως προς την αναιρεσείουσα δεχόμενο ότι αυτή είχε επιφυλάξει σιωπηρά στον εαυτό της την επίβλεψη των επί μέρους εργασιών του έργου και στη συγκεκριμένη περίπτωση του τμήματος έκχυσης του σκυροδέματος από την υπεργολάβο εταιρεία "ΚΕΑ ΠΡΟΜΠΕΤΟΝ ΑΕ", με την οποία είχε συμβληθεί για την αγορά και μεταφορά του σκυροδέματος και ως εκ της ιδιότητάς της αυτής όφειλε η ίδια να έχει ειδοποιήσει εγκαίρως τη ΔΕΗ να διακόψει την παροχή του ρεύματος.
Κατά συνέπεια, το Εφετείο με το να λάβει υπόψη τα παραπάνω "πράγματα", που θεμελιώνουν σύμφωνα με τον νόμο σχέση προστήσεως και εντεύθεν τον νόμιμο λόγο ευθύνης της αναιρεσείουσας, παρότι τα πράγματα αυτά δεν περιέχονται στις αγωγές των αναιρεσιβλήτων, υπέπεσε στην πλημμέλεια του από το άρθρ. 559 αρ. 8 του ΚΠολΔ δεύτερου λόγου αναιρέσεως, ο οποίος πρέπει να γίνει δεκτός ως βάσιμος και στην ουσία του.
Επομένως, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς την ήδη αναιρεσείουσα και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλους δικαστές (άρθρ. 580 παρ. 3 του ΚΠολΔ).
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Αναιρεί την 5721/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ως προς την ήδη αναιρεσείουσα Χ.
Παραπέμπει την υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλους Δικαστές.
Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε χίλια (1.000) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιανουαρίου 2009.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 24 Φεβρουαρίου 2009.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ