429/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 429 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 429/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Γ. Κ. του Ε., κατοίκου ... και 2. Της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "…" που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ρούλα Λιώση και κατέθεσαν προτάσεις.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΩΝ" που εδρεύει στην …και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Αρνέλλο και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την υπ'αρ.183354/9106/2-11-2006 αγωγή προσώπων που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, και την 35266/1921/1-2-2008 παρεμπίπτουσα αγωγή της 2ης ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Αφού συνεκδικάσθηκαν, εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5060/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2573/2010 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20-11-2012 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτης ανέγνωσε την από 22-10-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη αμφοτέρων των λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Από την κατ' άρθρο 561 § 2 του Κ.Πολ.Δ. παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτει, ότι, η με την υπό κρίση αίτηση αναίρεσης προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 2573/2010 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής:

Οι Κ. Κ., Κ. Κ., Σ. Κ., Ό. Κ., Ι. Β. και Ε. Β., εκ των οποίων ο πρώτος απεβίωσε και οι λοιποί δεν μετέχουν της παρούσας κατ' αναίρεση δίκης, είχαν ασκήσει κατά των ήδη αναιρεσειόντων και της ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας την από 1.11.2006 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 9106/2006 αγωγή, με την οποία ιστορούσαν ότι ο τότε πρώτος εναγόμενος και ήδη πρώτος των αναιρεσειόντων Γ.

Κ., οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της τότε δεύτερης εναγόμενης και ήδη δεύτερης αναιρεσείουσας ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "…", το οποίο ήταν ασφαλισμένο κατά του κινδύνου γέννησης αστικής ευθύνης της έναντι τρίτων κατά την κυκλοφορία του στην τρίτη εναγόμενη και ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, προκάλεσε από υπαιτιότητά του τον θανάσιμο τραυματισμό της Ι.

Κ., θυγατέρας των δύο πρώτων εναγόντων, αδελφής των τρίτου και τετάρτου τούτων και εγγονής των πέμπτου και έκτου εξ αυτών, κατά το τροχαίο ατύχημα που έγινε κάτω από τις συνθήκες που αναφέρονται στην αγωγή και κατά το οποίο συγκρούσθηκε το οδηγούμενο από τον πρώτο εναγόμενο ως άνω ΙΧΕ αυτοκίνητο με την οδηγούμενη από την προαναφερόμενη Ι.

Κ. υπ' αριθμ.κυκλοφορίας … δίκυκλη μοτοσυκλέτα. Με βάση δε αυτό το ιστορικό και μετά από παραδεκτό περιορισμό της αγωγής, που έγινε με μετατροπή του καταψηφιστικού της αιτήματος σε αναγνωριστικό, ζήτησαν όπως αναγνωρισθεί ότι οι εναγόμενοι υποχρεούνται, έκαστος εις ολόκληρον, να καταβάλουν στον πρώτο τούτων ως αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης και στους λοιπούς εξ αυτών ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης τα ποσά που ειδικότερα μνημονεύονται στην αγωγή.

Περαιτέρω, οι ως άνω δύο πρώτοι εναγόμενοι της προαναφερόμενης αγωγής και ήδη αναιρεσείοντες άσκησαν κατά της ως άνω τρίτης εναγόμενης και ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας την από 15.2.2008 και με αριθμό κατάθεσης δικογράφου 1921/2008 παρεμπίπτουσα αγωγή, με την οποία επικαλούμενοι ότι το υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, που οδηγούσε ο πρώτος εξ αυτών και ανήκε στην ιδιοκτησία της δεύτερης τούτων, ήταν κατά τον χρόνο του ενδίκου ατυχήματος ασφαλισμένο με έγκυρη και ισχύουσα σύμβαση ασφάλισης στην παρεμπιπτόντως εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία, ζήτησαν, μετά από παραδεκτή μετατροπή του καταψηφιστικού της αιτήματος σε αναγνωριστικό, όπως αναγνωρισθεί ότι η παρεμπιπτόντως εναγόμενη υποχρεούται να τους καταβάλει οποιοδήποτε ποσό υποχρεωθούν αυτοί να καταβάλουν στους ενάγοντες της κύριας αγωγής.

Επί των αγωγών αυτών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο δίκασε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, η υπ' αριθμ. 5060/2008 οριστική απόφαση με την οποία α) απορρίφθηκε η προαναφερόμενη κύρια αγωγή ως προς την τρίτη εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία, κριθέντος ότι η κατ' αυτής αξίωση των κυρίως εναγόντων είχε υποκύψει στην διετή παραγραφή του άρθρου 10 § 2 του Ν. 489/1976, β) έγινε δεκτή ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμη η κύρια αγωγή, κριθέντος ότι αποκλειστικά υπαίτιος του ενδίκου ατυχήματος ήταν ο πρώτος των κυρίως εναγομένων και ήδη πρώτος των αναιρεσειόντων Γ.

Κ. και ότι στην έκταση της ζημίας της παθούσας Ι. Κ. συνετέλεσε και ίδιον πταίσμα αυτής (συντρέχον), του οποίου το ποσοστό καθορίσθηκε σε 20% και γ) έγινε εν μέρει δεκτή, ως και μερικώς κατ' ουσία βάσιμη και η παρεμπίπτουσα αγωγή. Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκαν εφέσεις από τα διάδικα μέρη και ειδικότερα α) από τους ενάγοντες της κύριας αγωγής (ασκήθηκε) η από 23.12.2008 (αριθμ.

κατ. 12025/2008) έφεση, στρεφομένη καθ' απάντων των εναγομένων αυτής, β) από τους δύο πρώτους εναγόμενους της κύριας αγωγής - παρεμπιπτόντως ενάγοντες ασκήθηκε η από 14.12.2008 (αριθμ. κατ. 11875/2008) έφεση, στρεφομένη κατά των εναγόντων της αγωγής αυτής και γ) από την τρίτη εναγόμενη της κύριας αγωγής και παρεμπιπτόντως εναγόμενη της δεύτερης των ως άνω αγωγών ασφαλιστική εταιρία ασκήθηκε η από 10.12.2008 (αριθμ.

κατ. 11497/2008) έφεση, στρεφομένη τόσο κατά των εναγόντων της κύριας αγωγής όσο και κατά των εναγόντων της παρεμπίπτουσας αγωγής. Επί των εφέσεων αυτών, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν κατ' αντιμωλία των διαδίκων, εκδόθηκε από το Εφετείο Αθηνών, το οποίο δίκασε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, η υπ' αριθμ. 2573/2010 οριστική απόφαση, με την οποία α) απορρίφθηκε ως απαράδεκτη, για έλλειψη εννόμου συμφέροντος, η από 10.12.2008 έφεση της ασφαλιστικής εταιρίας, καθόσον στρεφόταν κατά των εναγόντων της κύριας αγωγής, διότι με την εκκαλούμενη απόφαση η αγωγή είχε απορριφθεί ως προς αυτήν, β) απορρίφθηκε ως αβάσιμη κατ' ουσία η έφεση των κυρίως εναγόντων και γ) έγινε δεκτή ως βάσιμη και κατ' ουσία η έφεση των δύο πρώτων εναγομένων της κύριας αγωγής και η έφεση της ασφαλιστικής εταιρίας καθόσον στρεφόταν κατ' αυτών.

Στη συνέχεια δε εξαφανίστηκε η εκκαλουμένη ως άνω πρωτόδικη απόφαση - πλην του κεφαλαίου της με το οποίο απορρίφθηκε η κύρια αγωγή ως προς την τρίτη εναγόμενη αυτής ασφαλιστική εταιρία - και αφού κρατήθηκε και δικάσθηκε η υπόθεση κατ' ουσία απορρίφθηκαν ως αβάσιμες κατ' ουσία τόσο η κύρια αγωγή όσο και η παρεμπίπτουσα τοιαύτη.

Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε εκ μέρους των κυρίως εναγόντων η από 4.1.2011 αίτηση αναίρεσης, στρεφομένη καθ' απάντων των εναγομένων της κύριας αγωγής. Επί της εν λόγω αίτησης αναίρεσης εκδόθηκε από το Δικαστήριο τούτο η υπ' αριθμ. 1636/2011 απόφαση, με την οποία α) απορρίφθηκε αυτή καθόσον στρεφόταν κατά της τρίτης των αναιρεσιβλήτων ασφαλιστικής εταιρίας ως απαράδεκτη, διότι οι προβαλλόμενες πλημμέλειες της προσβαλλόμενης απόφασης δεν αναφερόντουσαν σε διάταξη αυτής που αφορούσε την εν λόγω ασφαλιστική εταιρία και β) έγινε δεκτή, καθόσον αφορούσε τους δύο πρώτους των αναιρεσιβλήτων, κατά τον επί του άρθρου 559 αριθμ. 19 Κ.Πολ.Δ.

στηριζόμενο πρώτο λόγο της, και αφού αναιρέθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος της με το οποίο είχε απορριφθεί ως κατ' ουσία αβάσιμη η από 1.11.2006 και με αριθμ. κατάθ. δικ. 9106/2006 κύρια αγωγή, καθόσον αυτή στρεφόταν κατά των δύο πρώτων εναγομένων, στη συνέχεια παραπέμφθηκε η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση, κατά το αναιρεθέν μέρος της, στο ίδιο Εφετείο, το οποίο θα συγκροτείτο από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που είχαν δικάσει προηγουμένως.

Στη συνέχεια δε εκδόθηκε κατ' αντιμωλία των διαδίκων η υπ' αριθμ. 3984/2012 απόφαση του Εφετείου Αθηνών με την οποία Α) κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση α) της από 23.12.2008 (αριθμ. κατ. 12025/2008) έφεσης των εναγόντων της κύριας αγωγής, καθόσον στρεφόταν κατά της τρίτης εναγόμενης της κύριας αγωγής ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΑΕΕΓΑ", διότι ως προς την εν λόγω ασφαλιστική εταιρία η αναίρεση είχε απορριφθεί ως απαράδεκτη και συνεπώς η υπόθεση κατά τούτο (ήτοι όσον αφορά την απόρριψη της άνω έφεσης κατά της ασφαλιστικής εταιρίας) καλυπτόταν από το δεδικασμένο της 2573/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, και β) της από 10.12.2008 (αριθμ.

κατ. 11498/2008) έφεσης της ως άνω ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας, καθόσον αυτή στρεφόταν καθ' απάντων των εφεσιβλήτων, μεταξύ των οποίων και οι ήδη αναιρεσείοντες, ως προς τους οποίους η έφεση αυτή είχε γίνει δεκτή και είχε απορριφθεί η παρεμπίπτουσα αγωγή και τούτο (απαράδεκτο της έφεσης) διότι, κατά την ως άνω εφετειακή απόφαση (3984/2012), το κεφάλαιο αυτό της υπ' αριθμ. 2573/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών (νυν αναιρεσιβαλλόμενη) δεν προσεβλήθη με επικουρική αναίρεση και έτσι καλύπτεται και αυτό από το δεδικασμένο που απορρέει από την προαναφερόμενη απόφαση του Εφετείου Αθηνών (2573/2010) και Β) απορρίφθηκαν ως αβάσιμες κατ' ουσία α) η από 14.12.2008 (αριθμ.

κατ. 11875/2008) έφεση των εναγομένων της κύριας αγωγής και β) η από 23.12.2008 (αριθμ. κατ. 12025/2008) έφεση των εναγόντων της κύριας αγωγής και επικυρώθηκε έτσι η πρωτόδικη υπ' αριθμ. 5060/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Ήδη δε κατά της ως άνω υπ' αριθμ. 2573/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών εναντιώνονται οι δύο πρώτοι των εναγομένων της κύριας αγωγής και παρεμπιπτόντως ενάγοντες της δεύτερης των προαναφερομένων αγωγών και ήδη αναιρεσείοντες με την ένδικη αίτηση αναίρεσης και με τους διατυπούμενους δι' αυτής λόγους, οι οποίοι και ερευνώνται στη συνέχεια κατά τα παρακάτω ειδικότερον εκτιθέμενα, ζητώντας την αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης έτσι, ώστε, να απορριφθεί η από 10.12.2008 και με αριθμό κατάθεσης 11497/2008 έφεση της τρίτης εναγόμενης της κύριας αγωγής και παρεμπιπτόντως εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας, κατά της οποίας και μόνον στρέφεται η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης.-

ΙΙ.- Κατά τη διάταξη του αριθμού 16 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο, κατά παράβαση του νόμου, δέχθηκε ότι υπάρχει ή ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο ή ότι υπάρχει δεδικασμένο με βάση απόφαση που εξαφανίστηκε ύστερα από ένδικο μέσο ή αναγνωρίστηκε ως ανύπαρκτη. Κατά την αληθινή έννοια αυτής της διάταξης, λόγος αναίρεσης συνιστάμενος στην αιτίαση ότι το δικαστήριο δέχθηκε πως υπάρχει δεδικασμένο με βάση απόφαση που εξαφανίστηκε ύστερα από ένδικο μέσο ή αναγνωρίστηκε ως ανύπαρκτη ιδρύεται στην περίπτωση κατά την οποία η εξαφάνιση της απόφασης που κρίθηκε ότι δημιουργεί δεδικασμένο για την ένδικη διαφορά έγινε πριν από την τελευταία συζήτηση επί της οποίας εκδόθηκε η ήδη προσβαλλόμενη με το λόγο αυτόν απόφαση.

Και αυτό, διότι το ένδικο μέσο της αναίρεσης επιτρέπεται στις περιοριστικά αναφερόμενες στο άρθρο 559 ΚΠολΔ (με τους αριθμούς 1 έως 20) περιπτώσεις, με καθεμία από τις οποίες αποδίδεται μομφή στο δικαστήριο της ουσίας, ότι υπέπεσε σε κάποιο σφάλμα κατά τη διαμόρφωση του δικανικού συλλογισμού. Για τέτοιο σφάλμα, όμως, δεν μπορεί να γίνει λόγος όταν η ανατροπή του δεδικασμένου επέρχεται μετά την τελευταία συζήτηση, επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ούτε βέβαια μετά την έκδοση της απόφασης αυτής.

Η περίπτωση αυτή καλύπτεται από τη διάταξη του αριθμού 8 του άρθρου 544 ΚΠολΔ, κατά την οποία αναψηλάφηση επιτρέπεται αν η προσβαλλόμενη απόφαση στηρίζεται σε απόφαση πολιτικού, ποινικού ή διοικητικού δικαστηρίου, η οποία ανατράπηκε αμετάκλητα ύστερα από την τελευταία συζήτηση, μετά την οποία εκδόθηκε η απόφαση που προσβάλλεται, κατά τη σαφή δε έννοια της εν λόγω διάταξης, η προσβαλλόμενη με την αναψηλάφηση απόφαση νοείται ότι στηρίζεται στην άλλη, που μεταγενέστερα ανατράπηκε αμετάκλητα, και όταν έχει θεμελιωθεί στο ουσιαστικό δεδικασμένο που προέκυψε από την τελευταία (βλ.

ΑΠ 1209/2003).- Στην προκειμένη περίπτωση, με τον από το άρθρο 559 αριθμ. 16 Κ.Πολ.Δ., πρώτο κατά σειρά λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, οι ήδη αναιρεσείοντες, επικαλούμενοι έννομο συμφέρον, πηγάζον από την ιδιότητά τους α) ως εναγόντων της από 15.2.2008 παρεμπίπτουσας αγωγής και β) ως εφεσιβλήτων της από 10.12.2008 έφεσης της παρεμπιπτόντως εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας - νυν αναιρεσίβλητης, ζητούν την αναίρεση της υπ' αριθμ. 2573/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, κατά το μέρος που έκανε δεκτή την ως άνω έφεση της παρεμπιπτόντως εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας, που στρεφόταν και κατ' αυτών, και με την οποία, μετά την απόρριψη της κύριας αγωγής, απορρίφθηκε και η παρεμπίπτουσα τοιαύτη ως άνευ αντικειμένου.

Ισχυρίζονται δε περαιτέρω αυτοί ότι τούτο (δηλαδή η αναίρεση της πιο πάνω απόφασης) επιβάλλεται εκ του λόγου ότι το δεδικασμένο επί του οποίου στηρίζεται η υπ' αριθμ. 2573/2010 προσβαλλόμενη απόφαση και έκανε δεκτή την ως άνω έφεση της ασφαλιστικής εταιρίας, δηλαδή η κρίση περί έλλειψης υπαιτιότητας του πρώτου των αναιρεσειόντων Γ.

Κ. στην επέλευση του ενδίκου ατυχήματος, ανατράπηκε μετά την έκδοση της υπ' αριθμ. 1636/2011 απόφασης του Αρείου Πάγου και της μετά ταύτα εκδοθείσας υπ' αριθμ. 3984/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε η ύπαρξη υπαιτιότητας τούτου (Γ. Κ.) στην επέλευση του ατυχήματος και ότι έτσι, δηλαδή με την κατά τούτο αιτούμενη αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης, επιτυγχάνεται η από το άρθρο 579 § 1 του Κ.Πολ.Δ.

απορρέουσα αρχή της αποκατάστασης των διαδίκων στην πριν από την αναιρεθείσα απόφαση κατάσταση. Σύμφωνα, όμως, με τα διαλαμβανόμενα στην προηγηθείσα μείζονα σκέψη της παρούσας, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος και τούτο διότι, όπως από τις παραπάνω αποφάσεις προκύπτει, η ανατροπή του δεδικασμένου που απορρέει από την ήδη προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 2573/2010 οριστική απόφαση του Εφετείου Αθηνών, έγινε μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης αυτής απόφασης και συγκεκριμένα δύο χρόνια αργότερα, το έτος 2012, με την δημοσίευση της υπ' αριθμ. 3984/2012 οριστικής απόφασης του Εφετείου Αθηνών.-

ΙΙΙ.- Με τον από το άρθρο 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ. δεύτερο κατά σειρά λόγο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, προσάπτεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι, κατά την εκδίκαση της από 10.12.2008 έφεσης της ασφαλιστικής εταιρίας "Εθνική ΑΕΕΓΑ", η οποία, όπως αναφέρθηκε στην υπ' αριθμ ένα λατινικό (Ι) σκέψη της παρούσας, έγινε δεκτή ως προς τους ήδη αναιρεσείοντες και απορρίφθηκε η κατά της ήδη αναιρεσίβλητης ασκηθείσα παρεμπίπτουσα αγωγή τους, δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν από αυτούς πρωτοδίκως και είχαν επαναφερθεί στην κατ' έφεση δίκη με τις προτάσεις τους και ειδικότερα α) ότι κατά τον χρόνο του ενδίκου ατυχήματος (7.6.2001) το ζημιογόνο αυτοκίνητο ήταν ασφαλισμένο στην ήδη αναιρεσίβλητη και β) την αντένστασή τους περί διακοπής της παραγραφής, άλλως περί καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος, άλλως περί αναστολής συμπλήρωσης της παραγραφής και το επικουρικά προβληθέν αίτημα επαναφοράς των πραγμάτων στην προτέρα κατάσταση. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος και τούτο διότι η έρευνά του προϋποθέτει την ευδοκίμηση του ως απορριπτέου κριθέντος προηγούμενου λόγου, ήτοι την αναίρεση της παραδοχής δεδικασμένου βάσει απόφασης που αναιρέθηκε και την επαναφορά των πραγμάτων στην πριν από την αναιρεθείσα απόφαση κατάσταση, με την προσβολή προς τούτο της 3984/2012 αποφάσεων του Εφετείου Αθηνών.

IV.- Κατόπιν πάντων των προαναφερομένων πρέπει α) να απορριφθεί η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης, β) να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της έχουσας καταθέσει και προτάσεις αναιρεσίβλητης (άρθρ. 106, 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό και γ) να διαταχθεί η εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του ενός, εκ τριακοσίων ευρώ, παραβόλου το οποίο κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκηση της αναίρεσης (άρθρ. 495 § 4 Κ.Πολ.Δ., όπως η § 4 προστέθηκε με το άρθρο 12 § 2 του Ν. 4055/2012, που ισχύει, σύμφωνα με το άρθρο 113 αυτού, από 2.4.2012) και για το οποίο εκδόθηκε το υπ' αριθμ. 8869716, σειρά VI, διπλότυπο της Δ.Ο.Υ. Ψυχικού και να αποδοθεί το έτερον, ομοίως εκ τριακοσίων ευρώ παράβολο, το οποίο κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για τον ίδιο πιο πάνω λόγο και για το οποίο εκδόθηκε από την ίδια πιο πάνω Δ.Ο.Υ. το υπ' αριθμ. 8869717 παράβολο, σειρά VI, αρκούσης για το παραδεκτό της αναίρεσης της κατάθεσης υπό των πλειόνων αναιρεσειόντων ενός μόνον παραβόλου.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20.11.2012 και με αριθμό κατάθεσης 989/2012 αίτηση αναίρεσης της εκδοθείσας κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο υπ' αριθμ. 2573/2010 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.-

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.- Διατάσσει α) την εισαγωγή στο δημόσιο ταμείο του ενός, εκ τριακοσίων (300) ευρώ, παραβόλου το οποίο κατέθεσαν για την άσκηση της αναίρεσης οι αναιρεσείοντες και για το οποίο εκδόθηκε το υπ' αριθμ. 8869716, σειρά VI, διπλότυπο της Δ.Ο.Υ. Ψυχικού και β) την απόδοση στους αναιρεσείοντες του ετέρου, εκ τριακοσίων (300) ευρώ, παραβόλου το οποίο κατέθεσαν οι αναιρεσείοντες για την άσκηση της ίδιας πιο πάνω αίτησης αναίρεσης και για το οποίο εκδόθηκε από την ίδια πιο πάνω Δ.Ο.Υ. το υπ' αριθμ. 8869717 παράβολο, σειρά VI.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 12 Φεβρουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 21 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ