428/2022 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 428 / 2022 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 428/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Χρήστο Τζανερρίκο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ιωάννα Κλάπα - Χριστοδουλέα, Χρήστο Κατσιάνη - Εισηγητή, Ασημίνα Υφαντή και Κανέλλα Τζαβέλλα - Δημαρά, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, την 1η Νοεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Δ. Κ. του Γ., 2) Δ. συζύγου Δ. Κ., το γένος Π. Σ., 3) Ε. Κ. του Δ., κατοίκων ..., 4) Γ. Κ. του Δ., 5) Ε. Κ. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παντελή Βαμβακά και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ν. Μ. του Γ., κατοίκου ..., 2) Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ Α.Ε." και διακριτικό τίτλο "ΔΕΔΔΗΕ Α.Ε.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολικής διαδόχου της αρχικά αναιρεσιβλήτου Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ Α.Ε." και διακριτικό τίτλο "ΔΕΗ Α.Ε.", οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Κριθαρά με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15/6/2011 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αγρινίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και οι 75/2015 μη οριστική και 39/2019 οριστική του Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 25/7/2020 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 25.7.2020 και με αριθ. κατάθ.31/31.8.2020 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η με αριθ. 39/25.6.2019 τελεσίδικη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την τακτική διαδικασία, και απέρριψε μεν κατ' ουσίαν την έφεση των τότε εκκαλούντων-εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων, δέχθηκε δε κατ' ουσίαν την αντίθετη έφεση των τότε εκκαλούντων-εναγομένων και ήδη αναιρεσίβλητων, κατά της εκδοθείσας κατά την αυτή διαδικασία με αριθ. 3/8.1.2014 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, ως προς το μέρος της με το οποίο έγινε εν μέρει δεκτή η από 15.6.2011 αγωγή ως προς τους τρεις πρώτους ενάγοντες και ήδη τρεις πρώτους των αναιρεσειόντων, ως κατ' ουσίαν βάσιμη, αναγνωρίζοντας την υποχρέωση των εναγομένων και ήδη αναιρεσιβλήτων να καταβάλουν εις ολόκληρον έκαστος, ως αποζημίωση και ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που τους προξένησε η αδικοπραξία, που τέλεσαν σε βάρος τους, στον μεν πρώτο το συνολικό ποσό των 218.112,76 ευρώ, στη δεύτερη το συνολικό ποσό των 73.155 ευρώ και στην τρίτη το συνολικό ποσό των 8.582 ευρώ, αλλά στη συνέχεια, επαναδικάζοντας την αγωγή ως προς τους τρεις πρώτους ενάγοντες, απέρριψε την αγωγή και ως προς τους ενάγοντες αυτούς, ως κατ' ουσίαν αβάσιμη.

Η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εμπρόθεσμα και νομότυπα (άρθρ.552, 553,556,558,564 παρ.3 και 566 παρ.1 ΚΠολΔ).Είναι, επομένως, παραδεκτή (άρθρ.577 παρ.1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ.577 παρ.3 ΚΠολΔ).

Ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη του πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο και, συνακόλουθα, στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή λόγου έφεσης(ΟλΑΠ 22/2005, ΟλΑΠ 25/2003, ΑΠ 775/2015,ΑΠ 953/2014, ΑΠ 2234/2013), όχι, όμως, και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και στους οποίους το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει(ΟλΑΠ 14/2004), ούτε οι αρνητικοί ισχυρισμοί, που συνέχονται με την ιστορική βάση της αγωγής, ένστασης ή αντένστασης και αποτελούν αιτιολογημένη άρνηση καθεμίας εξ αυτών, αφού αυτοί αποκρούονται με την παραδοχή βάσιμων των θεμελιωτικών τους γεγονότων(ΟλΑΠ 3/1997,ΟλΑΠ 469/1984,ΑΠ 2234/2013), ούτε τέλος οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων και το περιεχόμενο αυτών(ΑΠ 1120/2007), έστω και αν προτείνονται ως λόγοι έφεσης (ΟλΑΠ 14/2004, ΑΠ 87/2013), καθώς και περιστατικά επουσιώδη ή που εκ περισσού εκτίθενται, ούτε η λήψη υπόψη από το δικαστήριο διευκρινιστικών απλώς περιστατικών που προέκυψαν από τις αποδείξεις, μολονότι δεν είχαν περιληφθεί στην ιστορική βάση της αγωγής κ.λ.π., εφόσον δεν επέρχεται μεταβολή της (ΑΠ 1530/2008).

Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 250/2014, ΑΠ 1418/2013), γεγονός που συμβαίνει και όταν η απόφαση περιέχει παραδοχές αντίθετες με τον ισχυρισμό (ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 1150/2011, ΑΠ 421-425/2009). Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσείοντες με τον πρώτο λόγο της αίτησης αναίρεσης, επικαλούμενοι την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 περ.β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ, μέμφονται την προσβαλλόμενη απόφαση, διότι δεν έλαβε υπόψη της πράγματα που προτάθηκαν από αυτούς ως εκκαλούντες και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, αφού κατέτειναν στο βασικό τους αγωγικό ισχυρισμό ότι η πυρκαγιά στην οικία τους ήταν πολυεστιακή και η αιτία αυτής ήταν η ελαττωματικότητα και η ανεπαρκής συντήρηση του μετασχηματιστή του δικτύου και η υπέρταση του δικτύου της ΔΕΔΔΗΕ, και συγκεκριμένα τους εξής ισχυρισμούς τους:

α)ότι η έναυση της πυρκαγιάς στην οικία τους, που προξένησε την ολική καταστροφή αυτής, ήταν πολυεστιακή και αυτό οφείλονταν στο φαινόμενο της υπέρτασης, β) ότι ο μετασχηματιστής στον επίμαχο υποσταθμό της ΔΕΔΔΗΕ ήταν ελαττωματικός και με ανεπαρκέστατη συντήρηση, γ) ότι πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την πυρκαγιά υπήρχε πρόβλημα στον συγκεκριμένο υποσταθμό, δ) ότι δεν είχαν εκτελεστεί όλες οι προβλεπόμενες επιθεωρήσεις και συντηρήσεις στο δίκτυο της ΔΕΔΔΗΕ, ε)ότι υπήρξε βλάβη σχετιζόμενη με το συμβάν κατά την ημέρα, αλλά και τις προηγούμενες της πυρκαγιάς του συγκεκριμένου υπαίθριου υποσταθμού, στ) ότι η χαμηλή αντίσταση γειώσεως δεν αποτρέπει τα φαινόμενα υπερτάσεως, ζ) ότι η δεύτερη εναγόμενη(και ήδη δεύτερη των αναιρεσιβλήτων) ΔΕΔΔΗΕ δεν εγκατέστησε ό,τι απαιτείται, σύμφωνα με τους κανονισμούς της, για την προστασία του δικτύου και της ηλεκτρικής εγκατάστασης μέχρι τον ηλεκτρικό μετρητή της κατανάλωσής τους, η) ότι στην ηλεκτρική εγκατάσταση της οικίας τους υπήρξε διάταξη διαφορικού ρεύματος(ρελέ διαρροής), θ)ότι το ρελέ ασφαλείας δεν προστατεύει από υπερτάσεις, ι)ότι δεν έγινε σωστή μέτρηση της αντίστασης γείωσης της ηλεκτρικής εγκατάστασης της οικίας τους, ια) ότι ο ΔΔΡ δεν μπορεί να ανιχνεύσει φαινόμενα υπερτάσεων, ιβ)ότι οι πυρκαγιές από ξεχασμένα φορτία σε λειτουργία είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο, ιγ) ότι ο ηλεκτρολόγος εγκαταστάτης της οικίας τους τοποθέτησε όλα τα απαιτούμενα μέσα προστασίας από πυρκαγιές, ιδ) ότι η πρόκληση πυρκαγιάς σε ένα κτίριο το οποίο διαθέτει αυτόματες ασφάλειες και ρελέ διαφυγής είναι εξαιρετικά σπάνια να συμβεί, ιε)ότι προφανώς έλαβε χώρα κάποια έκρηξη του πηνίου του κώδωνα, λόγω υπερτάσεως, και η αιτία αυτής πρέπει να ήταν εκτός της κατοικίας τους, ιστ) ότι το αναλλοίωτο του καλωδίου τροφοδοσίας της εσωτερικής εγκατάστασης μετά τον μετρητή της ΔΕΗ, υποδεικνύει ως αιτία της πυρκαγιάς την υπέρταση και ιζ) ότι η προκληθείσα υπέρταση ήταν της τάξεως των εκατοντάδων όχι όμως και των χιλιάδων Βόλτ, γεγονός το οποίο επέτρεψε την ταχεία εξασθένιση του κρουστικού κύματος της υπερτάσεως και την αποφυγή αστοχιών στις παρακείμενες κατοικίες.

Ο λόγος, όμως, αυτός αναίρεσης, με βάση τις προηγηθείσες νομικές σκέψεις είναι απαράδεκτος και ως εκ τούτου απορριπτέος, καθόσον οι επικαλούμενοι ως άνω ισχυρισμοί δεν αποτελούν "πράγματα", κατά την έννοια του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αλλά επιχειρήματα και συμπεράσματα των ήδη αναιρεσειόντων εναγόντων, προς επίρρωση των σχετικών αγωγικών ισχυρισμών τους, που δεν έχουν αυτοτέλεια.

Σε κάθε όμως περίπτωση το Εφετείο αντιμετώπισε και απέρριψε στην ουσία, εκ των πραγμάτων, όλους τους προβληθέντες ως άνω ισχυρισμούς των αναιρεσειόντων, με την παραδοχή, ως αποδειχθέντων, γεγονότων αντίθετων προς αυτά, που τους συγκροτούν. Ειδικότερα το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο με την προσβαλλόμενη απόφασή του δέχθηκε ότι η επίμαχη πυρκαγιά, που εκδηλώθηκε στις 26-2-2010 και περί ώρα 11.30, ενώ απουσίαζαν όλοι οι ένοικοι αυτής, ξεκίνησε από το εσωτερικό της οικίας των αναιρεσειόντων και τούτο διότι ούτε ο ξύλινος στύλος πάνω στον οποίο ήταν τοποθετημένος ο υποσταθμός, αλλ' ούτε και η πέριξ αυτού υπάρχουσα βλάστηση είχαν καεί, ότι ο επίμαχος υποσταθμός ανταποκρινόταν κατά το χρόνο εκδήλωσης της ανωτέρω πυρκαγιάς στις τυποποιημένες κατασκευές της ΔΕΔΔΗΕ, ενώ στις 4-5-2009, ήτοι πριν την εκδήλωση της πυρκαγιάς, είχε αντικατασταθεί ο μετασχηματιστής στον εν λόγω υποσταθμό, ότι αιτία της πυρκαγιάς δεν ήταν η διατεινόμενη από τους αναιρεσείοντες υπέρταση του δικτύου της ΔΕΔΔΗΕ, και τούτο διότι αν είχε δημιουργηθεί υπέρταση στην περιοχή του δικτύου από το οποίο παροχετεύετο η οικία των αναιρεσειόντων, θα είχαν επηρεαστεί και οι γειτονικές οικίες που παροχετεύονται από το ίδιο δίκτυο, όχι απαραίτητα με την εκδήλωση πυρκαγιάς, αλλά με βλάβη στις ηλεκτρικές οικιακές συσκευές τους, γεγονός που, όπως έκρινε το Δικαστήριο, δεν αποδείχθηκε ότι συνέβη, απορρίπτοντας ως αβάσιμο το σχετικό ισχυρισμό τους ότι η αιτία της πυρκαγιάς ήταν τα φαινόμενα υπερτάσεως, τα οποία ήταν δυνατόν να έχουν συμβεί και να έχουν μεταφερθεί αυτομάτως στον ουδέτερο της παροχής της οικίας τους και συνακόλουθα εντός της εσωτερικής ηλεκτρολογικής εγκατάστασης.

Ότι, επίσης, η κρίση αυτή του δευτεροβαθμίου Δικαστηρίου ενισχύεται και από το αποδειχθέν γεγονός ότι ο μετρητής ηλεκτρικού ρεύματος της οικίας καθώς και το καλώδιο παροχής ρεύματος από τον μετρητή έως το εσωτερικό του κτιρίου δεν υπέστησαν βλάβη. Και ότι δεν υπήρχε ρελέ και η οικία δεν ήταν προστατευμένη απέναντι σε ένα βραχυκύκλωμα.

Τέλος, κατά τα λοιπά και καθό μέρος με τους εν λόγω ισχυρισμούς, υπό την επίκληση της ανωτέρω παραβιάσεως πλήττεται η ουσιαστική κρίση της προσβαλλόμενης απόφασης, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο(άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ), ο λόγος αυτός αναίρεσης και εξ αυτού του λόγου είναι απαράδεκτος. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

Έλλειψη δε νομίμου βάσεως της αποφάσεως συντρέχει, όταν στο αιτιολογικό της αποφάσεως, που αποτελεί την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν περιέχονται καθόλου ή δεν αναφέρονται με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης κι έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί, αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν ή όχι οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που εφαρμόστηκε ή αν συνέτρεχαν οι όροι άλλου κανόνα που ήταν εφαρμοστέος αλλά δεν εφαρμόσθηκε (ΟλΑΠ 6/2006).

Επομένως η έλλειψη νόμιμης βάσης πρέπει να αναφέρεται σε παραδοχές της αποφάσεως επί εκείνων των ζητημάτων που ασκούν ουσιαστική επίδραση στην έκβαση της δίκης και με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση περί παραδοχής ή απόρριψης της αγωγής, της ένστασης ή αντένστασης. Εάν τα περιστατικά, που προβάλλονται με το λόγο αναίρεσης ως αντιφατικά, ως εκ περισσού διατυπώθηκαν ως παραδοχές της απόφασης, χωρίς να είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του αγωγικού δικαιώματος ή την απόρριψή του κατά παραδοχή ενστάσεως και επομένως χωρίς να είναι αναγκαία για τη στήριξη του διατακτικού της απόφασης με βάση τους προταθέντες ισχυρισμούς των διαδίκων, τότε οι σχετικές προς θεμελίωση του λόγου αυτού αναίρεσης αιτιάσεις είναι αλυσιτελείς και απορρίπτονται ως αβάσιμοι (ΑΠ 255/2010, ΑΠ 1008/2007).

Περαιτέρω, τα νομικά ή πραγματικά επιχειρήματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, που συνέχονται με την ερμηνεία του νόμου ή την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, δεν συνιστούν παραδοχές διαμορφωτικές του αποδεικτικού πορίσματος του δικαστηρίου και, επομένως, αιτιολογία της απόφασης ικανή να ελεγχθεί αναιρετικά με τον παραπάνω λόγο για ανεπάρκεια ή αντιφατικότητα, ούτε ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν το δικαστήριο της ουσίας δεν ανέλυσε ιδιαιτέρως ή διεξοδικά τα επιχειρήματα των διαδίκων που δεν συνιστούν αυτοτελείς ισχυρισμούς τους (ΑΠ 708/2017, ΑΠ 667/2016, ΑΠ 1266/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο της αίτησης αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αιτίαση για αντιφατική αιτιολογία και συγκεκριμένα επειδή η αναφορά της στο αιτιολογικό ότι "Σε κάθε περίπτωση η υπέρταση στο δίκτυο δεν είναι αιτία πυρκαγιάς..." έρχεται σε αντίθεση με την αναφορά της σε άλλο σημείο του σκεπτικού της ότι "Σύμφωνα με την παραπάνω πραγματογνωμοσύνης πιθανά αίτια εκδήλωσης της πυρκαγιάς μπορεί να είναι α)...

β)... γ)υπέρταση στο δίκτυο και μεταφορά της από τον μετασχηματιστή, που σύμφωνα με τα παραπάνω αφενός δεν αποδείχθηκε(υπέρταση) στην προκειμένη περίπτωση και αφετέρου η υπέρταση στο δίκτυο δεν είναι αιτία πυρκαγιάς...". Από την παραδεκτή, όμως, κατ' άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης προκύπτει ότι το Εφετείο, κατέληξε στο αποδεικτικό του πόρισμα και απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την αγωγή των αναιρεσειόντων δεχθέν, μεταξύ άλλων, ότι δεν αποδείχθηκε η εμφάνιση υπέρτασης στο δίκτυο της ΔΕΔΔΗΕ από οποιαδήποτε πιθανή αιτία που θα μπορούσε να την προκαλέσει και συνεπώς η αιτία της επίμαχης πυρκαγιάς αποκλείεται να ήταν κάποιο φαινόμενο υπερτάσεως, αλλά πιθανόν να προήλθε από άλλα αίτια, μεταξύ των οποίων από εμφάνιση βραχυκυκλώματος, ή από εμφάνιση ρεύματος διαρροής ή από εμφάνιση υπερφόρτωσης μιας ηλεκτρικής γραμμής στην οποία συνδέεται μια ηλεκτρική συσκευή μεγάλης κυρίως κατανάλωσης, και ότι, σε κάθε περίπτωση δεν αποδείχθηκε ότι η πυρκαγιά και οι συνεπεία αυτής ζημίες οφείλονταν σε υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου και ήδη πρώτου αναιρεσίβλητου, προστηθέντος της δεύτερης εναγομένης και ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης ή σε παράλειψη νομίμων ή συμβατικών υποχρεώσεων της τελευταίας, ενώ, κατά το ενδιαφέρον τον αναιρετικό έλεγχο μέρος, η αναφορά της ότι "Σε κάθε περίπτωση η υπέρταση στο δίκτυο δεν είναι αιτία πυρκαγιάς..." συνέχεται με την πρόκληση πυρκαγιάς από το φαινόμενο στις ηλεκτρικές συσκευές, καθόσον η ανωτέρω σκέψη ολοκληρώνεται με τις φράσεις "...καθώς όλες οι ηλεκτρικές συσκευές για οικιακή χρήση που διαθέτουν βασική μόνωση επιβάλλεται να έχουν υποστεί επιτυχώς δοκιμή υπό εναλλασσόμενη τάση 1000 V επί 1 min και δοκιμή υπό κρουστική τάση 2500 V μορφής 1,2/50 μs και επομένως αν γίνεται σωστή χρήση και συντήρηση των συσκευών σύμφωνα με τις οδηγίες των κατασκευαστών δεν εμφανίζουν κανένα πρόβλημα σε τυχόν υπερτάσεις", και ως εκ τούτου ουδεμία αντίφαση υπάρχει μεταξύ των προαναφερόμενων παραδοχών της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης, και ο προβαλλόμενος ως άνω λόγος αναίρεσης είναι αβάσιμος.

Τέλος, μη υπάρχοντος άλλου λόγου προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο(άρθρο 495 παρ.3 ΚΠολΔ). Επίσης πρέπει να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων, που κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα αυτών (άρθρ.176,183 και 191 παρ.2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 25.07.2020 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 39/2019 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Δυτικής Στερεάς Ελλάδας.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τους αναιρεσείοντες για την άσκηση της αναίρεσης στο δημόσιο ταμείο.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στην πληρωμή δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ, για τα δικαστικά έξοδα των αναιρεσίβλητων.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιανουαρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 16 Μαρτίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ