428/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 428 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 428/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1.Χ1, 2. Χ2 και 3. Χ3, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ηλία Ηλιακόπουλο ο οποίος ανακάλεσε την από 6-12-2007 δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 ΚπολΔ, παραστάθηκε αυτοπροσώπως, και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσίβλητων: 1.Ψ1, 2. Ψ2, 3. Ψ3, 4. Ψ4 και 5. Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "INTERNATIONAL HELLAS" μέλος του ομίλου εταιριών INTERNATIONAL LIFE, νόμιμα εκπροσωπουμένου, που εδρεύει στην Αθήνα, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημοσθένη Παπατζελίδη που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 19-11-2003 αγωγή του αρχικού διαδίκου Ιωάννη Μπουμπόπουλου, ο οποίος δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη και με την από 31-7-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξανδρούπολης και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 93/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 596/2006 του Τριμελούς Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση των αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 26-2-2007 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Γεωργία Λαλούση ανέγνωσε την από 28-11-2007 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό του κανόνα ουσιαστικού δικαίου ο οποίος εφαρμόστηκε (υπαγωγικός συλλογισμός), ώστε καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης, καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου απ' αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται, ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ. Τέλος, η παράβαση διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση, ύστερα από αξιολόγηση του όλου αποδεικτικού υλικού, δέχθηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα κρίσιμα για την τύχη της αναίρεσης πραγματικά περιστατικά: "Την 3-6-2003 και περί ώρα 21.20, ο Ψ, οδηγώντας το με αριθμ. κυκλ. ....... αυτοκίνητό του, που ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην εναγόμενη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία INTERNATIONAL HELLAS, εκινείτο επί της εθνικής οδού, .....-....., με κατεύθυνση προς ......

Την ίδια χρονική στιγμή, ο Χ, οδηγώντας την με αριθμ. κυκλ. ...... δίκυκλη μοτοσυκλέττα, ιδιοκτησίας του, που ήταν ασφαλισμένη για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία ΦΟΙΝΙΞ ΑΕΓΑ, εκινείτο επί της ίδιας ως άνω οδού, αλλά στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, σε σχέση με την κυκλοφορία του Ψ, με κατεύθυνση προς τη ......

Στο 3, 5 χιλιόμετρο της ανωτέρω οδού, στο οποίο υφίσταται στροφή προς τα δεξιά για τον κινούμενο στην κατεύθυνση προς ..... (όπως στην προκείμενη περίπτωση ο Χ) ο οδηγός της μοτοσυκλέττας παρεξέκλινε από το ρεύμα πορείας του και εισήλθε στο αντίθετο, σε σχέση με την κυκλοφορία του, ρεύμα κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα να επιπέσει με σφοδρότητα, με το εμπρόσθιο μέρος της μοτοσυκλέττας, στο εμπρόσθιο δεξιό μέρος του αυτοκινήτου του Ψ.

Από την ως άνω σύγκρουση, το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Ψ έκανε "μισή" περιστροφή και ακινητοποιήθηκε στο μέσο της οδού, με κατεύθυνση προς ...., ενώ η μοτοσυκλέττα με τον οδηγό της εκσφενδονίστηκε από το οδόστρωμα και κατέληξαν σε παράλληλη ασφάλτινη οδό, έξω και κάτω από το ασφάλτινο έρεισμα που υπάρχει στην κατεύθυνση προς ...., σε απόσταση, η μεν μοτοσυκλέττα δώδεκα (12) μέτρων, ο δε οδηγός της τριάντα πέντε (35) μέτρων, από το σημείο της σύγκρουσης.

Η παραπάνω σύγκρουση οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του Χ, οδηγού της μοτοσυκλέττας, ο οποίος δεν κατέβαλε την επιμέλεια και προσοχή του μέσου συνετού οδηγού, την οποία όφειλε και μπορούσε όπως προκύπτει από τις περιστάσεις να καταβάλλει. Ειδικότερα, κινούμενος στο ρεύμα κυκλοφορίας της ανωτέρω εθνικής οδού, που οδηγεί προς ....., με ταχύτητα ανώτερη της επιτρεπόμενης και υπερβολικής για τις περιστάσεις και υπό την επήρεια αλκοόλ σε ποσοστό ογδόντα εκατοστά του γραμμαρίου κατά λίτρο αίματος (0,80 %ο), απώλεσε τον έλεγχο του οχήματός του καθώς επιχειρούσε να πάρει τη στροφή και, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 12 παρ. 1, 16 παρ. 1 και 4 παρ. 2 και 42 του Ν 2696/1999, εισήλθε στο αντίθετο, σε σχέση με την κυκλοφορία του ρεύμα κυκλοφορίας και επέπεσε επί του με αριθμ.

κυκλ. ..... αυτοκινήτου, που οδηγούσε ο Ψ. Τον τελευταίο δεν βαρύνει κάποια υπαιτιότητα για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος, γιατί, όπως αποδείχθηκε, εκινείτο με κανονική για τις περιστάσεις ταχύτητα επί του ρεύματος κυκλοφορίας του και δεν μπορούσε να προβεί σε κάποιον αποφευκτικό ελιγμό για ν' αποφύγει τη σύγκρουση, λόγω της παντελώς αιφνιδιαστικής κίνησης του οδηγού της μοτοσυκλέττας.

Άλλωστε, δεν αποδείχθηκε ότι, ο ανώτερος οδηγός, επιχείρησε αποφευκτικό ελιγμό επί της οδού, προκειμένου να εισέλθει στο αντίθετο σε σχέση με την κυκλοφορία του ρεύμα κυκλοφορίας, ούτε με άλλο τρόπο παρενέβη στην πορεία της μοτοσυκλέττας. Τα παραπάνω πραγματικά περιστατικά κατατέθηκαν με σαφήνεια και αξιοπιστία από το μάρτυρα αποδείξεως του οδηγού του αυτοκινήτου, του οποίου η κατάθεση ενισχύεται από όλα τα επικαλούμενα και νομίμως προσκομιζόμενα από τους διαδίκους λοιπά έγγραφα, χωρίς να παραλείπεται κανένα απ' αυτά.

Ενισχύεται δε και από το σημείο σύγκρουσης των οχημάτων και την τελική θέση αυτών μετά τη σύγκρουση, όπως αναφέρονται στην σχετική έκθεση αυτοψίας του εν λόγω τροχαίου ατυχήματος. Οι εκκαλούντες ισχυρίζονται ότι το πρωτόδικο δικαστήριο, εσφαλμένα έκρινε τις μαρτυρικές καταθέσεις και ως εκ τούτου απέρριψε την αγωγή τους, αλλιώς δεν εδέχθη την προβληθείσα ένσταση συνυπαιτιότητας του Ψ.

Όπως αποδεικνύεται, οι μάρτυρες των εκκαλούντων κατέθεσαν γεγονότα τα οποία από την κοινή λογική και από το σχετικό σχεδιάγραμμα της τροχαίας, αποδείχθηκαν αναληθή και συγκεκριμένα, ο πρώτος μάρτυρας αυτών, οδηγός TAXI κατέθεσε αυτολεξεί "...ήμουν το 3ο ή 4ο αυτοκίνητο μετά το ατύχημα. Ερχόμουν από το νοσοκομείο προς την ......

Η απόσταση από το νοσοκομείο μέχρι το σημείο του ατυχήματος είναι 1.300 μέτρα. Παρότι υπήρχαν σταματημένα αυτοκίνητα πριν από εμένα, εγώ τα προσπέρασα και σταμάτησα μετά το σημείο του ατυχήματος. Κατέβηκα από το αυτοκίνητό μου και είδα στο ρεύμα κυκλοφορίας από .... προς ..... τη μηχανή να είναι πάνω στις προστατευτικές μπάρες του οδοστρώματος και εκεί είδα το παιδί που οδηγούσε τη μηχανή.

Στο σημείο του ατυχήματος δεν υπάρχει υψομετρική διαφορά μεταξύ του οδοστρώματος και του πρανούς. Τον Ψ τον γνωρίζω. Μάλλον προσπάθησε να κάνει αναστροφή στο δρόμο και το παιδί χτύπησε στο δεξιό μέρος του αυτοκινήτου. Ήμουν στον τόπο του ατυχήματος όταν ήρθε η τροχαία...." Από την παραπάνω κατάθεση, διαψεύδονται από τα λοιπά αποδεικτικά στοιχεία τα περισσότερα και ειδικότερα, α) η απόσταση μεταξύ νοσοκομείου και σημείου συγκρούσεως απέχει τουλάχιστον τρία (3) χιλιόμετρα και υπήρχε μεγάλη κίνηση που ήταν αδύνατο να βρέθηκε στο ατύχημα δύο με τρία λεπτά της ώρας μετά το ατύχημα και μάλιστα να είναι το 3ο ή 4ο αυτοκίνητο που σταμάτησε, β) τα αυτοκίνητα, τα οποία προπορεύονταν του αυτοκινήτου του παραπάνω "αυτόπτη" μάρτυρα, είχαν σταματήσει πριν από το σημείο του ατυχήματος, γιατί η λωρίδα κυκλοφορίας προς .......

είχε γεμίσει λάδια και σπασμένα γυαλιά και είχε διακοπεί η κυκλοφορία-συνεπώς πως είναι δυνατόν να προσπέρασε ο εν λόγω μάρτυρας τα σταματημένα αυτοκίνητα και σταμάτησε στη συνέχεια για να δει τι έγινε στον τόπο του ατυχήματος, γ) ούτε η μοτοσυκλέττα, ούτε ο οδηγός αυτής βρισκόταν επί του οδοστρώματος, διότι από την υπερβολική ταχύτητα η μεν μοτοσυκλέττα βρέθηκε τριάντα πέντε (35) μέτρα εκτός οδοστρώματος στο πρανές, το δε σώμα του άτυχου νέου βρέθηκε σε απόσταση δέκα πέντε (15) μέτρα εκτός οδοστρώματος στο πρανές, χωρίς κανείς να μετακινήσει την μοτοσυκλέττα και το σώμα του άτυχου νέου.

Άρα, τα γεγονότα καθιστούν αναξιόπιστη την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα, δ) στο σημείο του ατυχήματος υπάρχει υψομετρική διαφορά μεταξύ του οδοστρώματος και του πρανούς τουλάχιστον ένα (1) μέτρο, όπως κατέθεσε ο δεύτερος μάρτυρας του οδηγού της μοτοσυκλέττας, ε) ότι είδε το αυτοκίνητο του Ψ στο μέσο του ρεύματος κυκλοφορίας μετά το ατύχημα δεν αμφισβητείται από κανένα.

Εκεί βρέθηκε το αυτοκίνητο του Ψ, λόγω της περιστροφής που έκανε, από την σφοδρότητα της συγκρούσεως, επειδή χτυπήθηκε στο δεξιό μέρος. Εάν το ατύχημα γινόταν στο μέσον του οδοστρώματος, όπου μετά την σύγκρουση βρέθηκε το αυτοκίνητο του Ψ, τότε το σώμα του αποβιώσαντα ή η μηχανή θα βρισκόταν επί του οδοστρώματος, διότι το οδόστρωμα έχει μεγάλο πλάτος στο σημείο του ατυχήματος και προστατευτικά κιγκλιδώματα.

Όμως, μοτοσυκλέττα και επιβάτης αυτής βρέθηκαν στο πρανές εκτός οδοστρώματος σε απόσταση 35 μέτρων και 15 μέτρων, αντίστοιχα. Αυτό συνέβη διότι η σύγκρουση έγινε στο άκρο δεξιό μέρος του οδοστρώματος του Ψ, στο σημείο όπου η τροχαία αναφέρει ως πιθανό σημείο συγκρούσεως με αποτέλεσμα, από την σφοδρότητα της συγκρούσεως να πεταχτεί εκτός του οδοστρώματος και των προστατευτικών κιγκλιδωμάτων η μηχανή και το σώμα του άτυχου νέου και στη συνέχεια να μετακινηθούν, λόγω της υψομετρικής διαφοράς (οδοστρώματος και πρανούς) σε μεγάλη απόσταση.

Οι παραπάνω παρατηρηθείσες αντιφάσεις καθιστούν αναξιόπιστη την κατάθεση του εν λόγω μάρτυρα. Πρέπει να αναφερθεί ότι, και ο Εισαγγελέας Πλημ/κων Αλεξανδρούπολης, έκρινε ότι, την αποκλειστική ευθύνη για το επισυμβάν ατύχημα, φέρει ο αποβιώσας Χ, αφού πλην των άλλων οδηγούσε χωρίς να έχει την από το νόμο προβλεπόμενη άδεια οδηγήσεως και τελών σε κατάσταση μέθης και ως εκ τούτου έθεσε την υπόθεση στο αρχείο.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθούν ως ουσία αβάσιμοι οι σχετικοί λόγοι της υπό κρίση εφέσεως, σχετικά με την υπαιτιότητα του επίδικου ατυχήματος. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι η κατάθεση του ως άνω μάρτυρα απόδειξης δεν είναι δυνατό να αναιρεθεί από εκείνη των μαρτύρων ανταπόδειξης, των οποίων η κατάθεση δεν κρίνεται αξιόπιστη και ικανή να οδηγήσει σε αντίθετη από την παραπάνω κρίση". Κρίνοντας έτσι το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του σαφείς, επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, που επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή όχι εφαρμογή των διατάξεων του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκαν. Δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, ούτε παραβίασε τις παραπάνω διατάξεις, που σωστά ερμήνευσε και εφάρμοσε. Έλαβε υπόψη, προκειμένου να οδηγηθεί στο σαφές, πλήρες και χωρίς αντιφάσεις αποδεικτικό πόρισμα για το ότι η επίδικη σύγκρουση οφείλεται στην αποκλειστική υπαιτιότητα του Χ, όλους τους προσδιοριστικούς παράγοντες του ατυχήματος (συνθήκες κυκλοφορίες, είδος οχημάτων, ταχύτητα αυτών, κατάσταση της οδού, θέση των οχημάτων πριν και μετά το ατύχημα, συγκρουσθέντα μέρη της μοτοσικλέτας και αυτοκινήτου) και όσα αναφέρονται επιπλέον στο σχετικό λόγο αναίρεσης πλήττουν την ουσιαστική κρίση του δικαστηρίου. Ο πρώτος λόγος της αναίρεσης από τον αρ. 19 της Κ.Πολ.Δ 559 συνεπώς είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Κατά το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ είναι απαράδεκτος λόγος αναιρέσεως που στηρίζεται σε ισχυρισμό ο οποίος δεν προτάθηκε νόμιμα στο δικαστήριο της ουσίας, εκτός αν πρόκειται για ισχυρισμό που αφορά τη δημόσια τάξη ή για σφάλμα που προκύπτει από την ίδια την απόφαση ή για παράβαση που δεν μπορούσε να προβληθεί στο δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 15/2000).

Η διάταξη αυτή, η οποία αποτελεί εκδήλωση της θεμελιώδους αρχής, ότι ο Άρειος Πάγος ελέγχει τη νομιμότητα της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας με βάση την πραγματική και νομική κατάσταση που όφειλε να λάβει υπόψη του ο ουσιαστικός δικαστής, καθιερώνει ειδική προϋπόθεση του παραδεκτού των λόγων αναιρέσεως, η συνδρομή της οποίας πρέπει να προκύπτει από το αναιρετήριο.

Πρέπει, δηλαδή να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός που στηρίζει το λόγο αναιρέσεως, είχε προταθεί στο δικαστήριο, το οποίο εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, και μάλιστα ότι είχε προταθεί νομίμως. Εξάλλου, το ζήτημα πότε είναι νόμιμη η πρόταση στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση ερευνάται κατά περίπτωση.

Έτσι, αν ο αναιρεσείων είχε νικηθεί στον πρώτο βαθμό, η νόμιμη επαναφορά των ισχυρισμών του στο εφετείο, πριν την εξαφάνιση της εκκαλουμένης, μόνο με λόγο περιεχόμενο στο δικόγραφο της έφεσης ή σε δικόγραφο προσθέτων λόγων μπορούσε να γίνει. Περαιτέρω, η νομική αοριστία της αγωγής, η συνδεόμενη δηλαδή με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, εάν το δικαστήριο για τον σχηματισμό της περί νομικής επάρκειας της αγωγής κρίσης του αξίωσε περισσότερα στοιχεία, από όσα απαιτεί ο νόμος προς θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα, ενώ αντίθετα η ποσοτική (ή ποιοτική) αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμο για τη θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αρ. 8 ή 14 του ΚΠολΔ.

Σε κάθε περίπτωση η αοριστία του δικογράφου της αγωγής πρέπει να προτείνεται στο δικαστήριο της ουσίας για να δημιουργηθεί λόγος αναιρέσεως σύμφωνα με το άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ, δεδομένου ότι ο σχετικός ισχυρισμός δεν είναι από εκείνους οι οποίοι κατ' εξαίρεση λαμβάνονται υπόψη και χωρίς να προταθούν στο δικαστήριο της ουσίας και ειδικώς δεν αφορά τη δημόσια τάξη.

Περαιτέρω, από το άρθρο 566 παρ. 1 ΚΠολΔ, σαφώς προκύπτει ότι ο λόγος αναίρεσης πρέπει να είναι σαφής και ορισμένος, πρέπει δηλαδή στο αναιρετήριο να καθορίζονται με σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά τα οποία κατά τον αναιρεσείοντα στοιχειοθετούν την πλημμέλεια, που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, δεν επιτρέπεται δε συμπλήρωση του λόγου αναιρέσεως με παραπομπή σε άλλα διαδικαστικά έγγραφα, όπως είναι η αγωγή, η έφεση ή οι προτάσεις του αναιρεσείοντος (ΟλΑΠ 57/1998, ΟλΑΠ 32/1996).

Επομένως, σε περίπτωση ασκήσεως αναιρέσεως κατ' αποφάσεως που έκρινε την αγωγή ως ορισμένη ενώ αυτή ήταν αόριστη, πρέπει ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται η πλημμέλεια της παρά το νόμο μη κηρύξεως απαραδέκτου, να διαλαμβάνει ποιο ακριβώς ήταν το περιεχόμενο της αγωγής και να προσδιορίζεται οι αοριστίες αυτής.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση ότι παρά το νόμο δεν κήρυξε απαράδεκτο, εφόσον δεν δέχθηκε την ένσταση αοριστίας που αφορούσε τα κονδύλια αποζημίωσης α) για την καταστροφή των ενδυμάτων του ενάγοντος Ψ, β) για τη δαπάνη για βελτιωμένη διατροφή αυτού και γ) για τη δαπάνη για απασχόληση αποκλειστικής νοσοκόμας, την οποία κατά τα εκτιθέμενα είχαν προτείνει στο πρωτόδικο δικαστήριο αλλά και στην έφεσή τους.

Ο λόγος είναι προεχόντως αόριστος διότι δεν προσδιορίζεται το περιεχόμενο της αγωγής και ποιες είναι οι αοριστίες της σχετικά με τα ανωτέρω κονδύλια. Εξάλλου, από την επισκόπηση του δικογράφου της έφεσης προκύπτει ότι οι αναιρεσείοντες δεν επαναφέρουν νόμιμα με λόγο έφεσης την ένσταση αοριστίας που αφορά το κονδύλιο της καταστροφής των ενδυμάτων του ενάγοντος Ψ, αφού δεν περιλαμβάνεται παράπονο γι' αυτό, που πράγματι πρότειναν στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

Για το κονδύλιο που αναφέρεται στη δαπάνη για την απασχόληση αποκλειστικής νοσοκόμας παραπονούνται για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, αφού εκτός από τις αιτιάσεις για την εκτίμηση των αποδείξεων περιέχεται στο δικόγραφο της έφεσης η φράση "ενώ έπρεπε να το απορρίψει ως παντελώς αόριστο", χωρίς καμία άλλη αναφορά σε αοριστίες.

Σε κάθε περίπτωση από την επισκόπηση του δικογράφου της ένδικης αγωγής προκύπτει ότι για το ανωτέρω κονδύλιο ο ενάγων εκθέτει πως κατά το χρονικό διάστημα από 3-6-2003 έως την 18-6-2003 απασχόλησε αποκλειστική νυκτερινή νοσοκόμα, η οποία αποζημιώθηκε από το ΙΚΑ, κατά το χρονικό διάστημα από 18-6-2003 έως 21-7-2003 που νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο κατά περιόδους και αργότερα από 21-7-2003 έως 18-9-2003 στην κατοικία του είχε ανάγκη από τις φροντίδες νοσηλευτικού προσωπικού, επειδή ήταν αδύνατο να αυτοεξυπηρετηθεί και πως το έργο αυτό ανέλαβε η σύζυγός του, η οποία με εντατικοποίηση των προσπαθειών της παρείχε τις πρόσθετες υπηρεσίες της αποκλειστικής νοσοκόμου και ότι δικαιούται να ζητήσει αποζημίωση για έξοδα αποκλειστικής νοσοκόμου για χρονικό διάστημα 90 ημερών, και, συνεπώς, με το ανωτέρω περιεχόμενο το αίτημα ήταν απολύτως ορισμένο.

Το ίδιο ισχύει και για το κονδύλιο για βελτιωμένη τροφή, το οποίο πλήττεται με την έφεση για εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και αορίστως περιέχεται και η φράση ότι "έπρεπε να απορρίψει το κονδύλιο αυτό ως παντελώς αόριστο". Σε κάθε περίπτωση στην ένδικη αγωγή για το προαναφερόμενο κονδύλιο ο ενάγων εκθέτει ότι κατά το χρονικό διάστημα της αποθεραπείας του και για χρονικό διάστημα 4 μηνών (23-6-2003 έως 23-10-2003) καθ' υπόδειξη του θεράποντα ιατρού έλαβε ειδική (βελτιωμένη) διατροφή, πλούσια σε λευκώματα, την οποία προσδιορίζει κατ' είδος, ποσότητα και με την αξία της καθεμιάς από αυτήν, (φυσικός χυμός, γάλα, κρέας, τυρί, φρούτα εποχής), και επομένως και το κονδύλιο αυτό ήταν απολύτως ορισμένο.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-2-2007 αίτηση των Χ1, Χ2 και Χ3 για αναίρεση της 596/2006 απόφασης του Εφετείου Θράκης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, το ύψος των οποίων ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 20 Φεβρουαρίου 2008 Δημοσιεύτηκε σε δημόσια στο ακροατήριο συνεδρίαση στις 5 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ