427/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 427 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 427/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

B1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές : Θεόδωρο Αποστολόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ιωάννη Δαβίλλα, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη και Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Ιανουαρίου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειουσών : 1. Μ. χήρας Β. Κ.. 2. Α. Κ. του Β.. 3. Δ. Κ. του Β. 4. Ί. Κ. του Β., κατοίκων…, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Παπαδημητρίου.

Των αναιρεσίβλητων : 1. Ο. χήρας Κ. Μ.. 2. Φ. Β., κατοίκων…, οι οποίες παραστάθηκαν με τον δικηγόρο τους Ευθύμιο Παναγιωτόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20 Ιουλίου 2001 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 7/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 7536/2003 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 11 Φεβρουαρίου 2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Καλούδης, διάβασε την από 12 Δεκεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος των αναιρεσίβλητων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 559 αριθ.11 περ.γ'του ΚΠολΔ ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι για την απόδειξη ή ανταπόδειξη ισχυρισμών που προτάθηκαν και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Για την ίδρυση του λόγου αυτού αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για το αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη τα ως άνω αποδεικτικά μέσα, ενώ μόνο το γεγονός ότι δεν έγινε ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση κάποιου αποδεικτικού μέσου δεν στοιχειοθετεί τον παραπάνω λόγο αναιρέσεως, εφόσον από το περιεχόμενο της αποφάσεως προκύπτει σαφώς ότι αυτό έχει ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τέταρτο, κατά το πρώτο μέρος του, λόγο της αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.11 περ. γ' του ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την από 20-9-2000 δήλωση- πρόσκληση του Β. Κ., που είχαν προσκομίζει και επικαλεστεί οι αναιρεσείουσες. Από τα προσκομιζόμενα διαδικαστικά έγγραφα προκύπτει ότι οι αναιρεσείουσες, προκειμένου να αποκρούσουν την ένσταση εξοφλήσεως που προέβαλαν οι αναιρεσίβλητες, κατά της ένδικης απαίτησης, επικαλέστηκαν με τις προτάσεις τους ενώπιον του Εφετείου και προσκόμισαν, μεταξύ άλλων και την από 20-9-2000 δήλωση του δικαιοπαρόχου τους Β.

Κ. προς τις αναιρεσίβλητες, που επιδόθηκε σ' αυτές στις 26-9-2000. Στη δήλωση του αυτή ο Β. Κ. αναφέρει αναλυτικά τις εργασίες στις οποίες προέβη κατ' εντολή των αναιρεσίβλητων, παραθέτοντας και την οφειλόμενη για κάθε εργασία αμοιβή, ανερχόμενη συνολικά για την πρώτη αναιρεσίβλητη, μετά την καταβολή από αυτήν του ποσού των 500.000 δρχ., στο ποσό των 3.587.854 δρχ.

και για τη δεύτερη αναιρεσίβλητη στο ποσό των 823.680 δρχ. και διευκρινίζει περαιτέρω ότι έδωσε εντολή να παραδοθεί ο φάκελος των υποθέσεων που χειρίστηκε στις αναιρεσίβλητες, παρότι δεν είχε εξοφληθεί, απλώς και μόνο από καθήκον, προκειμένου να περιέλθουν εγκαίρως οι δικογραφίες σε δικηγόρο της αρεσκείας αυτών, ενόψει της επικείμενης συζήτησης της αγωγής λογοδοσίας της πρώτης αναιρεσίβλητης και της αγωγής διανομής αμφοτέρων των αναιρεσίβλητων, που είχε συντάξει και καταθέσει ο ίδιος ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, επισημαίνει δε εν κατακλείδι, ότι η παράδοση του φακέλου σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει παραίτηση από το δικαίωμα εισπράξεως της αμοιβής του και καλεί τις αναιρεσίβλητες να του καταβάλουν τα οφειλόμενα ως άνω ποσά.

H δήλωση αυτή έπρεπε να ληφθεί υπόψη και να συνεκτιμηθεί με τα υπόλοιπα αποδεικτικά στοιχεία από το Εφετείο, σύμφωνα με το άρθρο 671 παρ. 1 α' του ΚΠολΔ, πολύ περισσότερο γιατί οι αναιρεσίβλητες δεν αμφισβητούσαν ότι είχε περιέλθει σ' αυτές και ότι γνώριζαν το περιεχόμενό της. Στην προσβαλλόμενη απόφαση, όμως, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή των αναιρεσειουσών, ως κληρονόμων του αποβιώσαντος Β.

Κ., αφού έγινε δεκτή η ένσταση εξοφλήσεως που προέβαλαν οι αναιρεσίβλητες, αν και αναφέρεται ότι έχουν ληφθεί υπόψη και όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, δεν γίνεται καθόλου λόγος για την ανωτέρω δήλωση, παρότι το περιεχόμενό της οδηγεί σε ανατροπή του τεκμηρίου εξόφλησης που δέχτηκε το Εφετείο ότι συνάγεται από την επιστροφή των φακέλων των δικογραφιών στις αναιρεσίβλητες από τον Β.

Κ., ενόψει του δικαιώματος επισχέσεως που του παρείχε ο Κώδικας περί Δικηγόρων (άρθρ.179 παρ.3). Επομένως καταλείπονται σοβαρές αμφιβολίες για το αν έλαβε υπόψη το εφετείο την πιο πάνω δήλωση και είναι γι' αυτό βάσιμος ο ανωτέρω λόγος της αναιρέσεως. Κατόπιν αυτού πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, με άλλη σύνθεση (άρθρ. 580 παρ. 3 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 7536/2003 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς εκ νέου εκδίκαση, στο ίδιο Δικαστήριο, που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τις αναιρεσίβλητες στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσειουσών, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων εκατό (1.100) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 2 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ