426/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 426 / 2008 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 426/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ιωάννη Παπανικολάου, Αντιπρόεδρο, Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Γεώργιο Πετράκη, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο και Γεωργία Λαλούση, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Δεκεμβρίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1, 2. Χ2, 3. Χ3 και 4. Χ4, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Σταύρο Ανδρόνικο και κατέθεσαν προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: Ελληνικού Δημοσίου, όπως εκπροσωπείται νόμιμα από τους Υπουργούς Οικονομίας και Οικονομικών, ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ, Πολιτισμού και τον Υφυπουργό Πολιτισμού, αρμόδιο επί των θεμάτων αθλητισμού, που εδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια του Ξανθή Μπασάκου Πάρεδρο Ν.Σ.Κ. με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ, και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-2-2004 αίτησή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1775/2004, 2156/2004 (όπως η 2η διορθώθηκε με τις 3198/2004, 3204/2004 αποφάσεις του ίδιου Δικαστηρίου). Κατόπιν ασκήθηκε η από 19-5-2004 αίτηση του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Εφετείο Πειραιά.

Εκδόθηκε η 207/2005 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20-1-2006 αίτησή τους και με τους από 12-12-2006 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου ανέγνωσε την από 12-1-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και του δικογράφου των προσθέτων λόγων. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων αναιρέσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από το άρθρο 569 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης ασκούνται μόνο με δικόγραφο που κατατίθεται στη γραμματεία του Αρείου Πάγου και ότι για το παραδεκτό των προσθέτων αυτών λόγων απαιτείται όχι μόνο η κατάθεση αλλά και η επίδοση του σχετικού δικογράφου στον αναιρεσίβλητο τριάντα ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης που είχε αρχικά οριστεί, στις οποίες δεν υπολογίζονται η ημέρα κατάθεσης και επίδοσης και η ημέρα της συζήτησης. Τυχόν μη επίδοση ή μη εμπρόθεσμη επίδοση του δικογράφου καθιστά απαράδεκτους τους πρόσθετους λόγους και το απαράδεκτο αυτό λαμβάνεται υπόψη αυτεπαγγέλτως. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το με ημερομηνία 12.12.2006 δικόγραφο των προσθέτων λόγων αναίρεσης, αυτό κατατέθηκε εμπροθέσμως στη γραμματεία του Αρείου Πάγου στις 14.12.2006 (βλ. υπ' αριθ. 318/2006 έκθ. καταθ. του αρμόδιου γραμματέα) δηλαδή τριάντα τουλάχιστον ημέρες πριν από τη συζήτηση της αναίρεσης που είχε αρχικά οριστεί για τις 26.1.2007, πλην, όμως από τα στοιχεία του φακέλου δεν προκύπτει η εντός της ίδιας προθεσμίας επίδοση αντιγράφου του δικογράφου των προσθέτων λόγων και στο αναιρεσίβλητο, ενόψει και του ότι οι αναιρεσείοντες ούτε επικαλούνται ούτε προσκομίζουν σχετική έκθεση επίδοσης, και συνεπώς οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

ΙΙ. Κατά το άρθρο 559 αριθ. 8 περ. β Κ.Πολ.Δ. λόγος αναίρεσης ιδρύεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" υπό της έννοια της πιο πάνω διάταξης, είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων και υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης.

Ο λόγος, όμως, αυτός αναίρεσης δεν στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό. Εξάλλου, από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' Κ.Πολ.Δ., με την οποία ορίζεται ότι επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, προκύπτει ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για το αποδεικτικό πόρισμα αναφορικά με τους πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έχουν ανάγκη απόδειξης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα τα οποία νόμιμα επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι.

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες προσάπτουν στο Εφετείο την εκ του αριθμού 8 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. αιτίαση, ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη τον, με την εμπροθέσμως ασκηθείσα με τις προτάσεις ανταίτησή τους για καθορισμό οριστικής αποζημίωσης μεγαλύτερης από αυτή που ζητούσε με την αίτησή του το αναιρεσίβλητο Ελληνικό Δημόσιο, παραδεκτά προβαλλόμενο και ασκούντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης ισχυρισμό ότι η με αριθ.

ΚΠ 162 απαλλοτριωθείσα ιδιοκτησία τους έχει πρόσοψη επί της οδού ......, όπως προκύπτει από τα επικαλεσθέντα και προσκομισθέντα στο Εφετείο έγγραφα και συγκεκριμένα από τους ίδιους το από μηνός ..... τοπογραφικό διάγραμμα του τοπογράφου μηχανικού ...... και από το αναιρεσίβλητο τα ακριβή αντίγραφα κτηματολογικών διαγραμμάτων μετά των αντίστοιχων κτηματολογικών πινάκων που συντάχθηκαν από τον τοπογράφο μηχανικό .......

και έτσι καθόρισε την οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης της ως άνω ιδιοκτησίας τους στο ποσό των 150 ευρώ ανά τ.μ. και όχι των 200 ευρώ ανά τ.μ. που καθόρισε για τις εδαφικές εκτάσεις που έχουν πρόσοψη επί της προαναφερόμενης οδού. Το Εφετείο, όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, αφού δέχθηκε ανελέγκτως ότι "ορισμένα από τα απαλλοτριούμενα ακίνητα εφάπτονται στη λεωφόρο ....., που αποτελεί κεντρική οδική αρτηρία" καθόρισε στη συνέχεια την οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης για τις εδαφικές εκτάσεις που έχουν πρόσοψη επί της οδού .....

στο ποσό των διακοσίων (200) ευρώ ανά τ.μ. και για τις εδαφικές εκτάσεις που δεν έχουν πρόσοψη επί της ως άνω οδού, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η με αριθ. ΚΠ 162 ιδιοκτησία των ανταιτούντων και ήδη αναιρεσειόντων στο ποσό των εκατόν πενήντα (150) ευρώ ανά τ.μ.. 'Ετσι που έκρινε το Εφετείο, έλαβε υπόψη τον προαναφερόμενο ισχυρισμό των αναιρεσειόντων και τον απέρριψε για λόγο ουσιαστικό.

Επομένως ο σχετικός λόγος αναίρεσης είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Ο λόγος αυτός αναίρεσης και αν ακόμη ήθελε εκτιμηθεί ότι είναι εκ του αριθμού 11 περ. γ' του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος. ως αβάσιμος (αναπόδεικτος), γιατί δεν προσκομίζονται τα ως άνω επικαλούμενα έγγραφα, από το περιεχόμενο των οποίων θα αποδεικνυόταν η βασιμότητα του ουσιώδους ισχυρισμού των αναιρεσειόντων περί του ότι η απαλλοτριωθείσα ιδιοκτησία τους έχει πρόσοψη επί της οδού ........

ΙΙ. Επειδή αν η προσβαλλόμενη απόφαση περιέχει δύο ή περισσότερες αιτιολογίες που στηρίζουν αυτοτελώς η καθεμία το διατακτικό της και με την αναίρεση δεν πλήττεται καθόλου ή δεν πλήττεται αποτελεσματικά η μία από τις επάλληλες αυτές αιτιολογίες, ο λόγος αναίρεσης που αφορά την άλλη αιτιολογία απορρίπτεται ως αλυσιτελής.

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, απέρριψε το αίτημα των υπό στοιχεία Α2 ανταιτούντων και ήδη αναιρεσειόντων για καθορισμό ιδιαίτερης αποζημίωσης, κατ' άρθρο 13 παρ. 4 του Κ.Α.Α.Α., ως απαράδεκτο. "όχι μόνο γιατί δεν έχει υποβληθεί από τους εικαζόμενους ιδιοκτήτες - ανταιτούντες η κατά το άρθρο 15 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα σχετική αίτηση (βλ.

άρθρο 18 παρ. 6 του Κ.Α.Α.Α.......) αλλά και διότι εφόσον με την ενώπιον του δικαστηρίου τούτου κύρια αίτηση ζητήθηκε μόνο ο καθορισμός οριστικής τιμής μονάδος αποζημιώσεως για τα απαλλοτριούμενα τμήματα μεγαλύτερων ακινήτων, δεν είναι παραδεκτή η με τις προτάσεις των καθών ανταίτηση περί καθορισμού ιδιαίτερης αποζημίωσης για τα μη απαλλοτριούμενα τμήματα των ακινήτων".

Επομένως ο δεύτερος λόγος αναίρεσης εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο οι αναιρεσείοντες μέμφονται το Εφετείο ότι με το να απορρίψει ως απαράδεκτο το αίτημά τους περί προσδιορισμού ιδιαίτερης αποζημίωσης για το απομένον στην ιδιοκτησία τους τμήμα, εκ του ότι δεν υποβλήθηκε απ' αυτούς η, κατ' άρθρο 15 παρ. 2 του Κ.Α.Α.Α., σχετική αίτηση, παραβίασε το άρθρο 15 παρ. 6 του Κ.Α.Α.Α., είναι απορριπτέος ως αβάσιμος (αλυσιτελής), αφού η επικουρική αιτιολογία που δεν πλήττεται, στηρίζει επαρκώς και αυτοτελώς το διατακτικό περί απόρριψης του συγκεκριμένου αιτήματος.

Κατόπιν όλων αυτών πρέπει να απορριφθούν η αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής και να καταδικαστούν οι αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου (άρθρα 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), το οποίο κατέθεσε και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

-

Απορρίπτει την από 20.1.2006 αίτηση και τους από 12.12.2006 πρόσθετους λόγους των Χ1 κλπ για αναίρεση της 207/2005 απόφασης του Εφετείου Πειραιώς.

-

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 6 Φεβρουαρίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Μαρτίου 2008.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ