425/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 425 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 425/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Χαράλαμπο Καλαματιανό και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 20 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Λ. Δ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λάμπρο Καζά, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ο αναιρεσείων παραιτείται από το δικόγραφο της από 14-2-2014 αίτησής του ως προς τους 1ο και 2η των αναιρεσιβλήτων.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Κ. του Δ., 2) Α. Κ. του Ν., κατοίκων ..., οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο και 3) ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΕΓΑ", που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάζαρο Χατζηθέμελη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 19-2-2015 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 3-3-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και άλλων προσώπων, που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάστηκε με την από 26-8-2008 αγωγή της ήδη 2ης των αναιρεσιβλήτων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2804/2009 εν μέρει οριστική και 695/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1650/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 14-2-2014 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο ο αναιρεσείων και η 3η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Καλαματιανός διάβασε την από 19-9-2014 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αίτησης για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1650/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της 3ης των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 576 παρ. 1, 2 και 3, 568 παρ. 1 και 498 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι, αν κατά τη συζήτηση της αναίρεσης δεν εμφανισθεί κάποιος διάδικος, το δικαστήριο οφείλει να εξετάσει αν επισπεύδει αυτός τη συζήτηση ή, όταν την επισπεύδει άλλος, αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα, σε αποφατική δε περίπτωση κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση. Με το άρθρο 62 του ν. 4139/12-3-2013 προστέθηκε δεύτερο εδάφιο στην παρ. 3, το οποίο ορίζει ότι σε περίπτωση απλής ομοδικίας, αν κάποιος δεν εκπροσωπηθεί από πληρεξούσιο δικηγόρο, η υπόθεση χωρίζεται και η συζήτηση της αίτησης αναίρεσης χωρεί νομίμως, ως προς όσους εκπροσωπούνται από πληρεξούσιο δικηγόρο ή έχουν κλητευθεί νομίμως και κηρύσσεται απαράδεκτη ως προς τους λοιπούς.

Στην προκειμένη περίπτωση, κατά τη συζήτηση της υπόθεσης, που έγινε κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο του Δικαστηρίου τούτου (20-2-2015) μετά την εκφώνηση με τη σειρά της από το πινάκιο, παρέστησαν ο αναιρεσείων, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λάμπρο Καζά, και η τρίτη των αναιρεσιβλήτων, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάζαρο Χατζηθέμελη. Αντιθέτως, δεν εμφανίσθηκαν οι πρώτος και δεύτερη των αναιρεσιβλήτων Α. Κ. και Α. Κ.. Δεν αποδεικνύεται δε, ότι αυτοί έχουν κλητευθεί από τον επισπεύδοντα τη συζήτηση αντίδικό τους. Επομένως, σύμφωνα με τα προδιαληφθέντα στη μείζονα πρόταση, πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη η συζήτηση ως προς αυτούς, δοθέντος ότι, όπως συνάγεται από το περιεχόμενο των διαδικαστικών εγγράφων που επισκοπούνται παραδεκτώς, περί των οποίων θα γίνει λόγος κατωτέρω, οι αναιρεσίβλητοι συνδέονται με σχέση απλής ομοδικίας.

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται για (ευθεία) παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου αν το δικαστήριο της ουσίας, με βάση τα αναιρετικώς ανέλεγκτα γενόμενα δεκτά από εκείνο, ως αποδειχθέντα, πραγματικά περιστατικά, δεν εφαρμόσει τον συγκεκριμένο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή εφαρμόσει αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμόσει αυτόν εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή ή μη υπαγωγή των πραγματικών περιστατικών στον κανόνα δικαίου (Ολ.ΑΠ 1/2013).

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 297, 298, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία είτε από την καλή πίστη και την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε κυριαρχικώς ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, γιατί είναι κρίση νομική αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας η παράβαση των οποίων ιδρύει τον αναιρετικό λόγο του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ.

Αντίθετα η κρίση ότι η πράξη ή η παράλειψη υπήρξε ένας από τους αναγκαίους όρους του αποτελέσματος αφορά πράγματα και δεν ελέγχεται ακυρωτικώς. Επίσης, οι έννοιες της αμέλειας και της συνυπαιτιότητας είναι νομικές και επομένως η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς τη συνδρομή ή όχι συντρέχοντος πταίσματος του ζημιωθέντος κατά την επέλευση της ζημίας, υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου ως προς το εάν τα περιστατικά, που το δικαστήριο της ουσίας δέχεται ανελέγκτως ως αποδειχθέντα, συγκροτούν την έννοια του συντρέχοντος πταίσματος.

Αντιθέτως, ο καθορισμός της βαρύτητας του πταίσματος και του ποσοστού, κατά το οποίο πρέπει να μειωθεί η αποζημίωση, αφορά εκτίμηση πραγμάτων, που δεν ελέγχεται ακυρωτικώς. Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ.

Περαιτέρω από τη διάταξη του άρθρου 300 ΑΚ, η οποία εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση ζημίας και επομένως και σε αυτή από αδικοπραξία των άρθρων 914 επ. ΑΚ προκύπτει ότι όταν στη γένεση ή στην επέλευση της ζημίας συντέλεσε και πταίσμα του ζημιωθέντος, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 330 ΑΚ, το δικαστήριο της ουσίας μπορεί κατά την ελεύθερη κρίση του, αφού σταθμίσει τις περιστάσεις και ιδιαίτερα το βαθμό του πταίσματος του ζημιωθέντος και του ζημιώσαντος, να μη επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό αυτής.

Σε κάθε περίπτωση η παράβαση των διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή υπαιτιότητα στην επέλευση του αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας κρίνεται σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξεως και του επελθόντος αποτελέσματος.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για τη συνδρομή ή όχι πταίσματος του ζημιωθέντος είναι κρίση σχετική με νομική έννοια και υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο κατά τις διατάξεις των άρθρων 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. Περαιτέρω, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ., η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που δεν εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που εφαρμόσθηκε.

Ιδρύεται, δηλαδή, ο λόγος αυτός αναίρεσης, όταν από τις παραδοχές της απόφασης δημιουργούνται αμφιβολίες για το αν παραβιάσθηκε ή όχι ουσιαστική διάταξη νόμου. Αναφέρεται σε πλημμέλειες αναγόμενες στη διατύπωση του αποδεικτικού πορίσματος και δεν ιδρύεται όταν υπάρχουν ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση αυτών και στην αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, αρκεί τούτο να εκτίθεται πλήρως, σαφώς και χωρίς αντιφάσεις (Ολ.ΑΠ 24/1992, ΑΠ 1852/2007).

Εξάλλου, κατά το άρθρο 4 παρ. 3 του Κ.Ο.Κ. "Οι ρυθμιστικές της κυκλοφορίας πινακίδες Ρ-1 μέχρι Ρ-77 τοποθετούνται για να πληροφορούν αυτούς που χρησιμοποιούν τις οδούς για τις ειδικές υποχρεώσεις, περιορισμούς ή απαγορεύσεις, προς τις οποίες πρέπει αυτοί να συμμορφώνονται. Η σημασία των πινακίδων αυτών είναι: ...

Ρ-2 Υποχρεωτική διακοπή πορείας. (1) Η πινακίδα αυτή, που τοποθετείται πριν από κόμβο, σημαίνει υποχρεωτική διακοπή πορείας του οχήματος πριν από την είσοδο στον κόμβο και παραχώρηση προτεραιότητας στα οχήματα τα οποία κινούνται στην οδό, προς την οποία πλησιάζει. (2) Η αυτή πινακίδα που τοποθετείται σε άλλα σημεία, πλην κόμβου, σημαίνει υποχρεωτική διακοπή πορείας του οχήματος στη θέση της πινακίδας και μη εκ νέου εκκίνηση μέχρις ότου βεβαιωθεί ο οδηγός του ότι μπορεί να το πράξει χωρίς κίνδυνο".

Κατά το άρθρο 12 παρ. 1 του Κ.Ο.Κ. "Αυτοί που χρησιμοποιούν τις οδούς πρέπει να αποφεύγουν οποιαδήποτε συμπεριφορά που είναι ενδεχόμενο να εκθέσει σε κίνδυνο ή να παρεμβάλλει εμπόδια στην κυκλοφορία, να εκθέσει σε κίνδυνο πρόσωπα ή ζώα ή να προκαλέσει ζημιές σε δημόσιες ή ιδιωτικές περιουσίες. Οι οδηγοί υποχρεούνται να οδηγούν με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή, να επιδεικνύουν ιδιαίτερη προσοχή στα παιδιά, στους υπερήλικες, στα άτομα με ειδικές ανάγκες και γενικώς στα πρόσωπα που χρειάζονται βοήθεια και να μην προκαλούν γενικά με τη συμπεριφορά τους τρόμο, ανησυχία ή παρενόχληση στους λοιπούς χρήστες των οδών, στους παρόδιους ή στους κατοικούντες πλησίον αυτών".

Κατά το άρθρο 23 παρ. 2 του ίδιου κώδικα "Προκειμένου ο οδηγός να αλλάξει κατεύθυνση προς τα αριστερά, υποχρεούται να πλησιάσει προοδευτικά προς τον άξονα του οδοστρώματος, αν είναι διπλής κατεύθυνσης και προς το αριστερό άκρο αυτού, αν είναι μονής κατεύθυνσης (μονόδρομος). Για να εισέλθει στην κάθετη οδό πρέπει να πραγματοποιήσει τη στροφή στο κέντρο της διασταύρωσης, ώστε το όχημα να εισέλθει στη δεξιά πλευρά του οδοστρώματος αυτής της οδού.

Κατά την κίνηση αυτή ο οδηγός υποχρεούται να επιτρέπει τη διέλευση των οχημάτων που κινούνται αντίθετα στο οδόστρωμα που πρόκειται να εγκαταλείψει". Εξάλλου, κατά το άρθρο 19 παρ. 1, 2, 3 του Κ.Ο.Κ. "1. Ο οδηγός οδικού οχήματος επιβάλλεται να έχει τον πλήρη έλεγχο του οχήματός του ώστε να μπορεί σε κάθε στιγμή να εκτελεί τους απαιτούμενους χειρισμούς. 2.

Ο οδηγός επιβάλλεται να ρυθμίζει την ταχύτητα του οχήματός του λαμβάνων συνεχώς υπόψη του τις επικρατούσες συνθήκες, ιδιαίτερα δε τη διαμόρφωση του εδάφους, την κατάσταση και τα χαρακτηριστικά της οδού, την κατάσταση και το φορτίο του οχήματός του, τις καιρικές συνθήκες και τις συνθήκες κυκλοφορίας, κατά τρόπον ώστε να είναι σε θέση να διακόψει την πορεία του οχήματός του μπροστά από οποιοδήποτε εμπόδιο που μπορεί να προβλεφθεί και το οποίο βρίσκεται στο ορατό από αυτόν μπροστινό τμήμα της οδού.

Υποχρεούται επίσης να μειώνει την ταχύτητα του οχήματός του και, σε περίπτωση ανάγκης, να διακόπτει την πορεία του, όταν οι περιστάσεις το επιβάλλουν. 3. Ιδιαίτερα, ο οδηγός επιβάλλεται να μειώνει την ταχύτητα του οχήματός του σε τμήματα της οδού με περιορισμένο πεδίο ορατότητας, στις στροφές, πλησίον των σχολείων, πλησίον των ισόπεδων οδικών κόμβων, στις απότομες κατωφέρειες, πλησίον των μέσων μαζικής μεταφοράς, που σταθμεύουν για να αποβιβάζουν ή επιβιβάζουν επιβάτες, κατά τις νυκτερινές ώρες, σε περίπτωση ομίχλης, βροχής, χιόνων, παγετού και γενικά όταν το οδόστρωμα είναι ολισθηρό.

Την αυτή επίσης υποχρέωση έχει κατά τη διέλευσή του από στενές διόδους και αν η διασταύρωσή του με άλλα οχήματα καθίσταται δυσχερής, όταν υπάρχουν ζώα επί της οδού που παρουσιάζουν σημεία ταραχής, κατά τη διέλευσή του από κατοικημένες περιοχές, αν πεζοί, που βρίσκονται στην τροχιά του, καθυστερούν να απομακρυνθούν, ως και σε κάθε άλλη ειδική περίπτωση, που επιβάλλεται μετριασμός ταχύτητας".

Κατά δε το άρθρο 20 παρ. 1 του ίδιου κώδικα "Το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας των αυτοκινήτων οχημάτων μέσα στις κατοικημένες περιοχές, ορίζεται σε 50 χιλιόμετρα την ώρα, εκτός αν άλλως ορίζεται με ειδική σήμανση".

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, που με την προσβαλλόμενη απόφαση απέρριψε την από 3-3-2008 αγωγή του αναιρεσσείοντος (και άλλων 13, μη διαδίκων στην αναιρετική δίκη) κατά των αναιρεσιβλήτων και δέχθηκε εν μέρει αγωγή της δεύτερης αναιρεσίβλητης κατά του αναιρεσείοντος και της ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗΣ Α.Ε., δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του, ως αποδειχθέντα, σχετικά με το ενδιαφέρον κατά τους αναιρετικούς λόγους ζήτημα της υπαιτιότητας για την επέλευση του ένδικου αυτοκινητικού ατυχήματος, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Στις 12.12.2007 περί ώρα 19:20, το ...

ΙΧΦ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας της εφεσίβλητης - εκκαλούσης - εναγομένης - ενάγουσας Κ. Α., το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην εφεσίβλητη - εκκαλούσα - εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΑ και ΑΕ", εκινείτο, οδηγούμενο από το γυιό της Α. Κ. επί της επαρχιακής οδού Άργους - Λάλουκα.

Περί το 4° χιλιόμετρό της, η εν λόγω οδός διασταυρώνεται με την επαρχιακή οδό Άργους - Κουρτακίου. Η επαρχιακή οδός Αργούς - Λάλουκα στον ως άνω τόπο, είναι διπλής κατευθύνσεως με δύο λωρίδες κυκλοφορίας, ευθεία, άσφαλτος πεπατημένη και κατά τον ως άνω χρόνο το οδόστρωμα ήταν ξηρό, ήταν νύχτα και υπήρχε μεγάλη κυκλοφορία οχημάτων.

Εξάλλου στην ανωτέρω οδό υπήρχε ρυθμιστική πινακίδα Κ-27, ήτοι περί διασταυρώσεως με οδό οι επί της οποίας κινούμενοι οφείλουν να παραχωρήσουν προτεραιότητα και πληροφοριακή πινακίδα Π-17 περί αρχής κατοικημένης περιοχής (Λάλουκα). Περαιτέρω, στην επαρχιακή οδό Άργους - Κουρτακίου υπήρχε ρυθμιστική πινακίδα Ρ-2 (stop).

Τον ίδιο ως άνω χρόνο το ... ΙΧΦ αυτοκίνητο, ιδιοκτησίας του εκκαλούντος - εφεσιβλήτου -ενάγοντος - εναγομένου Δ. Λ., το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στην εκκαλούσα -εφεσίβλητη - εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΕ", εκινείτο, οδηγούμενο από τον ίδιο επί της επαρχιακής οδού Άργους - Κουρτακίου με κατεύθυνση από Κουρτάκι προς την επαρχιακή οδό Άργους - Αγ.

Τριάδος. Ο οδηγός του εν λόγω αυτοκινήτου Λ. Δ. από υπαιτιότητα (αμέλειά) του, δηλαδή από έλλειψη της προσοχής που όφειλε κατά τις περιστάσεις να καταβάλει ως μέσος συνετός οδηγός και ηδύνατο πράγματι να καταβάλει, όταν έφθασε προ του κόμβου της επαρχιακής οδού Άργους - Κουρτακίου με την επαρχιακή οδό Άργους - Λάλουκα και βρέθηκε προ της ρυθμιστικής πινακίδας Ρ-2 (stop), δεν διέκοψε την πορεία του οχήματός του πριν από την είσοδό του στον κόμβο, ώστε να παραχωρήσει προτεραιότητα στα οχήματα, τα οποία εκινούντο επί της οδού Άργους - Λάλουκα, όπως όφειλε, επιχείρησε δε να αλλάξει κατεύθυνση προς τα αριστερά και να κατευθυνθεί προς Αγ.

Τριάδα, ανέλεγκτα, χωρίς να επιτρέψει τη διέλευση των οχημάτων που εκινούντο επί της οδού Άργους - Λάλουκα και δη του ... ΙΧΦ αυτοκινήτου, το οποίο εκινείτο επί της άνω οδού με κατεύθυνση προς Αγ. Τριάδα, όπως προεκτέθηκε, με αποτέλεσμα της αμελούς αυτής συμπεριφοράς του να προσκρούσει το όχημά του στο ...

ΙΧΦ αυτοκίνητο κατά τον χρόνο που το τελευταίο εκινείτο επί της διασταυρώσεως και σχεδόν παράλληλα με αυτό (... ΙΧΦ). Ειδικότερα το ... ΙΧΦ αυτοκίνητο έφερε ίχνη πρόσκρουσης από κτύπημα πλάγιο και όχι μετωπικό στο εμπρόσθιο αριστερό πλάγιο τμήμα του και δη στον αριστερό εμπρόσθιο φανό και την κολώνα της πόρτας του οδηγού.

Συγκρουσθείσα επιφάνεια του ... ΙΧΦ αυτοκινήτου ήταν το εμπρόσθιο δεξιό πλάγιο τμήμα του. Εξάλλου το ... ΙΧΦ αυτοκίνητο κατέλιπε επί του οδοστρώματος ίχνη τροχοπεδήσεως μήκους 8,30μ. και 5,20μ. εκ του αριστερού εμπρόσθιου και του δεξιού εμπρόσθιου τροχού του, αντιστοίχως καθώς και ίχνη πλάγιας ολίσθησης μήκους 12,90 μ.

και 10,50 μ. εκ του αριστερού και του δεξιού τροχού του, αντιστοίχως. Το ... ΙΧΦ αυτοκίνητο μετά τη σύγκρουση ανατράπηκε και ακινητοποιήθηκε διαγωνίως, δεξιά κατά την αρχική πορεία του, με μέτωπο προς Κουρτάκι, ενώ το ΑΡΑ -1547 ΙΧΦ αυτοκίνητο ανατράπηκε και ακινητοποιήθηκε εντός του αντιθέτου ρεύματος κυκλοφορίας της επαρχιακής οδού Άργους - Λάλουκα, ως προς την αρχική κατεύθυνσή του (προς Αγ.

Τριάδα). Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι συνεπεία της συγκρούσεως τα ως άνω οχήματα υπέστησαν φθορές και βλάβες, επήλθε δε ο θανάσιμος τραυματισμός της καθήμενης στη θέση του συνοδηγού επιβάτη του ... ΙΧΦ αυτοκινήτου καθώς και ο τραυματισμός του εκκαλούντος - εφεσίβλητου - ενάγοντος - εναγομένου Λ. Δ.. Υπό τα ανωτέρω εκτιθέμενα, αποκλειστικώς υπαίτιος του επιδίκου ατυχήματος τυγχάνει ο Λ.

Δ., ο οποίος, από αμέλειά του, ήτοι από έλλειψη της προσοχής που όφειλε κατά τις περιστάσεις ως μέσος συνετός οδηγός, και ηδύνατο πράγματι να καταβάλει, δεν διέκοψε την πορεία του προ της εισόδου του στην προαναφερόμενη διασταύρωση ενόψει ότι υπήρχε έμπροσθέν του ρυθμιστική πινακίδα υποχρεωτικής διακοπής της πορείας (stop), ώστε να παραχωρήσει προτεραιότητα στο ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο, ούτε επέτρεψε σ' αυτό τη διέλευση κατά την αλλαγή της κατευθύνσεως του οχήματός του προς τα αριστερά, κατά παράβαση των διατάξεων των άρθρων 4, 12 παρ. 1, 23 παρ. 2 Κ.Ο.Κ. Δεν αποδείχθηκε δε ότι βαρύνει τον οδηγό του ... ΙΧΦ αυτοκινήτου αμελής συμπεριφορά, καθόσον το όχημά του εκινείτο με ταχύτητα μη υπερβαίνουσα το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας των 50 χιλιομ/ώρα (λόγω κατοικημένης περιοχής), επλήγη δε από το ...

ΙΧΦ αυτοκίνητο στο εμπρόσθιο πλάγιο αριστερό τμήμα του (εμπρόσθιο αριστερό φανό και κολώνα πόρτας οδηγού), ενώ εκινείτο επί της διασταυρώσεως και σχεδόν παράλληλα με αυτό (...) ...". Και υπό τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο έκρινε ως απορριπτέα κατ' ουσία την έφεση του ενάγοντος - εκκαλούντος - νυν αναιρεσείοντος και, αφού εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και δίκασε και πάλι την αγωγή του, απέρριψε αυτήν, ως κατ' ουσία αβάσιμη.

Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο δεν παραβίασε, ούτε ευθέως ούτε εκ πλαγίου τις ανωτέρω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου του Α.Κ., του ν. ΓΠΝ/1911 και του ν. 2696/1999, τις οποίες εφάρμοσε ορθώς, ενώ διέλαβε στην απόφασή του πλήρεις, σαφείς, χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά αιτιολογίες, ως προς τα ζητήματα που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οι οποίες καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο, ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των ως άνω διατάξεων και συνεπώς δεν στερείται νόμιμης βάσης.

Ειδικότερα το Εφετείο διέλαβε πλήρη και εμπεριστατωμένη αιτιολογία ως προς την αποκλειστική υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος, διαλαμβάνοντας με σαφήνεια και πληρότητα τα συγκροτούντα την έννοια της αμελείας περιστατικά, που επέδειξε ο ως άνω οδηγός στην πρόκληση του ένδικου τροχαίου ατυχήματος, σε συνδυασμό με τις παραβάσεις διατάξεων του Κ.Ο.Κ., οι οποίες βρίσκονται σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα ήτοι οδήγηση χωρίς σύνεση και χωρίς να έχει διαρκώς εντεταμένη την προσοχή, παράλειψη διακοπής της πορείας του προ της εισόδου του στην προαναφερθείσα διασταύρωση ενόψει του ότι υπήρχε στην πορεία του ρυθμιστική πινακίδα υποχρεωτικής διακοπής της πορείας (stop) παράλειψη παραχώρησης προτεραιότητας στο ...

ΙΧΦ αυτοκίνητο, στο οποίο δεν επέτρεψε τη διέλευση, ενόψει και της αλλαγής κατευθύνσεως που αυτός ενήργησε, ενώ αιτιολόγησε επαρκώς την έλλειψη οποιασδήποτε υπαιτιότητας του πρώτου αναιρεσίβλητου - οδηγού του ... ΙΧΦ αυτοκινήτου, παραθέτοντας ότι αυτός εκινείτο με ταχύτητα μη υπερβαίνουσα το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο των 50 χ/ω, επλήγη δε από το αυτοκίνητο του αναιρεσείοντος στο εμπρόσθιο αριστερό φανό και στην κολώνα της θύρας του οδηγού, ενώ εκινείτο στη διασταύρωση σχεδόν παράλληλα με αυτό υπό συνθήκες που αποκλείουν την παραβίαση από αυτόν των διατάξεων των άρθρων 19 και 20 του ν. 2696/1999 (ΚΟΚ).

Επομένως, το Εφετείο δεν υπέπεσε στις από το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. προβλεπόμενες πλημμέλειες, οι οποίες αποδίδονται με τους τρεις λόγους αναίρεσης, οι οποίοι πρέπει να απορριφθούν, ως αβάσιμοι. Καθ' όσο μέρος όμως, υπό το πρόσχημα της πλημμέλειας του άρθρου 559 αρ. 19 πλήττεται η κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας περί την αξιολόγηση των πραγματικών γεγονότων, ο δεύτερος λόγος είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναίρεσης ως προς την τρίτη των αναιρεσιβλήτων, να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της ως άνω αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, τα οποία ορίζει στο ποσό των 2.700 ευρώ (άρθρο 183 Κ.Πολ.Δ.), και να διαταχθεί η εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση της 178/11-3-2014 αίτησης για αναίρεση της υπ' αρ. 1650/2012 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, ως προς τους 1ο και 2η των αναιρεσιβλήτων.

Απορρίπτει την ως άνω αίτηση, ως προς την τρίτη των αναιρεσιβλήτων

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της τρίτης των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ. Και

Διατάσσει την εισαγωγή του καταβληθέντος παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ