424/2015 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 424 / 2015 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 424/2015

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σακκά, Παναγιώτη Χατζηπαναγιώτη, Χαράλαμπο Καλαματιανό και Μαρία Χυτήρογλου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Φεβρουαρίου 2015, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Α. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Ντοκατζή.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΥΔΡΟΓΕΙΟΣ ΑΕΓΑ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λάζαρο Χατζηθέμελη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 4-2-2015 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 7-2-2011 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 34614/2011 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1932/2013 του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 1-11-2013 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Σακκάς διάβασε την από 27-1-2015 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της από 1-11-2013 αιτήσεως για αναίρεση της 1932/2013 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης ως προς τον πρώτο λόγο της.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 321, 322, 324 και 331 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι αν έχει αχθεί με αγωγή προς δικαστική διάγνωση μια έννομη σχέση από την τελεσίδικη επ' αυτής απόφαση παράγεται δεδικασμένο και για κάθε ζήτημα που εξετάστηκε και αναγκαίως κρίθηκε για τη διάγνωση της έννομης σχέσεως, εφόσον το δικαστήριο είχε υλική αρμοδιότητα να αποφανθεί επί του ζητήματος αυτού.

Το δεδικασμένο ανακύπτει όταν ακολούθως το ζήτημα αυτό εμφανίζεται ως προδικαστικό σε μεταγενέστερη δίκη μεταξύ των ίδιων διαδίκων. Επίσης η ενέργεια του δεδικασμένου προϋποθέτει ότι η μεταγενέστερη δίκη αναφέρεται στο ίδιο αντικείμενο και στηρίζεται στην ίδια ιστορική και νομική αιτία. Έτσι, όταν ζητούνται διαφυγόντα εισοδήματα λόγω ανικανότητας για παροχή εργασίας εξαιτίας ισόβιας αναπηρίας που επήλθε συνεπεία τραυματισμού σε τροχαίο ατύχημα, η τελεσίδικη απόφαση επί αγωγής μεταξύ των ίδιων διαδίκων με το ίδιο αντικείμενο για προγενέστερο χρόνο παράγει δεδικασμένο περί του ότι ο παθών κατέστη ισοβίως ανάπηρος και δικαιούται να αξιώσει διαφυγόντα κέρδη και για μεταγενέστερο διάστημα, αφού η διάγνωση του ζητήματος αυτού ήταν αναγκαία για τη στήριξη του διατακτικού της αρχικής αποφάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο Θεσσαλονίκης με την 430/2004 απόφασή του έκρινε ότι ο αναιρεσείων Ι. Α. τραυματίστηκε βαριά σε τροχαίο ατύχημα και κατέστη δια βίου μερικώς ανάπηρος κατά ποσοστό 72% και του επιδίκασε διαφυγόντες μισθούς λόγω της ανικανότητάς του για εργασία. Ήδη με την κρινόμενη από 7-2-2011 (αριθ.

κατ. 5272/ 2011) αγωγή του ο αναιρεσείων ζήτησε για την ίδια αιτία διαφυγόντα εισοδήματα λόγω της ανικανότητάς του να ασκήσει το επάγγελμα του βοηθού φυσικοθεραπευτή για μεταγενέστερο διάστημα από 11-12-2010 έως 10-12-2037. Από την ανωτέρω απόφαση παράγεται δεδικασμένο περί του ότι ο ενάγων κατέστη δια βίου μερικώς ανάπηρος και δικαιούται να ζητήσει διαφυγόντα κέρδη και για το επόμενο διάστημα.

Το Εφετείο, συνεπώς, κρίνοντας ότι από την εφετειακή ως άνω απόφαση δεν προκύπτει δεδικασμένο στην υπό κρίση υπόθεση ως προς το ζήτημα της δια βίου μερικής ανικανότητας για παροχή εργασίας του παθόντος, υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 16 ΚΠολΔ, διότι κατά παράβαση του νόμου δέχτηκε ότι δεν υπάρχει δεδικασμένο.

Επομένως είναι βάσιμος ο αντίστοιχος πρώτος λόγος αναιρέσεως και πρέπει να γίνει δεκτός.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και αφού ακυρώνεται στο σύνολό της παρέλκει η έρευνα των λοιπών αναιρετικών λόγων, παραπεμφθεί δε η υπόθεση, που χρειάζεται διευκρίνιση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, διότι είναι δυνατή η συγκρότησή του από άλλον δικαστή, εκτός αυτό εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε και προτάσεις (άρθρο 176 και 183 ΚΠολΔ). Τέλος πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή στον αναιρεσείοντα του παραβόλου (άρθρ. 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1932/2013 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλο δικαστή, εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3.000) ευρώ. Και

Διατάζει να επιστραφεί στον αναιρεσείοντα το παράβολο με αριθμούς 96163, 96164, 96165/2014 (ΤΑΧΔΙΚ) και 1336496, 2870251/2014 (Δημοσίου).

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Μαρτίου 2015.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 3 Απριλίου 2015.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ