423/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 423 / 2013 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 423/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνο Τσόλα, Ευφημία Λαμπροπούλου, Γεράσιμο Φουρλάνο, και Στυλιανή Γιαννούκου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Γ. Π. του Ε., 2. Σ. Π. του Ε., κατοίκων ... οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αθανάσιο Μασούρα.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρίας με την επωνυμία "ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΕ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Λουκία Βαρελά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-8-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 16089/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 565/2011 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 14-6-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Κωνσταντίνος Τσόλας, ανέγνωσε την από 17-1-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1.- Επειδή, με την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η αντιμωλία των διαδίκων εκδοθείσα κατά την τακτική διαδικασία 565/2011 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία απέρριψε κατ' ουσίαν την από 27-6-2007 έφεση των ήδη αναιρεσειόντων κατά της 16089/2008 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία είχε γίνει δεκτή κατ' ουσίαν η από 8-8-2003 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης για διάρρηξη σύμβασης εκποίησης ακινήτου με πώληση.

Η αίτηση ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566§1 ΚΠολΔ), είναι συνεπώς παραδεκτή (άρθρ. 577§1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577§3 ΚΠολΔ). 2.- Επειδή, με την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε τ' ακόλουθα: "Δυνάμει της υπ' αριθ…/20-3-78 σύμβασης πίστωσης με ανοιχτό (αλληλόχρεο) λογαριασμό, που καταρτίστηκε εγγράφως μεταξύ της ενάγουσας και ήδη αναιρεσίβλητης τράπεζας και της πιστούχου ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΧΗΜΑΤΕΞ..." παρασχέθηκε από την ενάγουσα στην ως άνω εταιρία πίστωση με ανοιχτό (αλληλόχρεο) λογαριασμό μέχρι του ποσού των 11.750.000 δραχμών....

Στη συνέχεια η σύμβαση αυτή τροποποιήθηκε με ..... πρόσθετες πράξεις και αυξήθηκε σταδιακά η χορηγηθείσα πίστωση, η οποία στις 30-3-90 ανήλθε στο ποσό των 110.000.000 δραχμών..... Κατά την κατάρτιση δε της …9-11-78 αυξητικής σύμβασης, η πρώτη εναγομένη, (η οποία δεν είναι διάδικος στην παρούσα δίκη), εγγυήθηκε μαζί με άλλους τρεις εγγυητές, εγγράφως, την οφειλή της πιστούχου εταιρίας από την βασική σύμβαση, αναλαμβάνοντας ως αυτοφειλέτης την ευθύνη και όλων των προηγούμενων πρόσθετων αυξητικών συμβάσεων ως και των μεταγενέστερων μέχρι και την υπ' αριθμό …/21-2-80 αυξητική σύμβαση, κατά την οποία η πίστωση είχε ανέλθει στο ποσό των 32.000.000 δραχμών.

Συμφώνησε δε ότι οποιαδήποτε στο. μέλλον αναγνώριση της οφειλής από την πιστούχο εταιρία υποχρεώνει και την ίδια, παραιτούμενη της ένστασης της δίζησης και κάθε γενικής ένστασης. Η ενάγουσα στις 14-11-91 προέβη στο οριστικό κλείσιμο των .... λογαριασμών, οι οποίοι κατά την ως άνω ημερομηνία εμφάνισαν χρεωστικό υπόλοιπο συνολικώς ύψους 68.832.621 δραχμών, γεγονός που γνώρισε εγγράφως στην πιστούχο εταιρία και την πρώτη εναγομένη- εγγυήτρια με την από 25-11-91 επιστολή της.

Κατόπιν ... αίτησης της ενάγουσας εκδόθηκε .... διαταγή πληρωμής ... κατά της άνω πιστούχου και κατά της πρώτης των εναγομένων εγγυήτριας, με την οποία αυτή διατασσόταν να καταβάλει στην ενάγουσα τράπεζα, ευθυνόμενη εις ολόκληρο με την πρωτοφειλέτρια και τους λοιπούς εγγυητές, το ποσό των 32.000.000 δραχμών, που αφορούσε το όριο της εγγύησής της, από το συνολικά οφειλόμενο ποσό των 72.027.626 δραχμών, όπως αυτό είχε ήδη διαμορφωθεί.

Η ως άνω διαταγή πληρωμής κατέστη αμετάκλητη... Η παραπάνω απαίτηση της ενάγουσας κατά την 8-8-2003, οπότε ασκήθηκε η υπό κρίση αγωγή κατά των εναγομένων, ανερχόταν κατά της πρώτης εναγόμενης εγγυήτριας στο ποσό των 370.996,14 ευρώ. Παρά την ύπαρξη της ως άνω απαίτησης της ενάγουσας κατά της πρώτης εναγομένης αυτή, κατά την 18-11-94, δυνάμει του ...18-11-94 συμβολαίου ...

που μεταγράφηκε νόμιμα ... μεταβίβασε λόγω πώλησης στους 2° και 3° των εναγομένων και ήδη πρώτο και δεύτερο των αναιρεσειόντων, αδελφούς του συζύγου της Ν. Π., ο οποίος ... ήταν ένας από τους νόμιμους εκπρόσωπους της πιστούχου εταιρίας πρωτοφειλέτριας, κατ' ισομοιρία το υπό στοιχ. 1 διαμέρισμα, εμβαδού 56 τ.μ, του 5ου σε εσοχή ορόφου πάνω από το ισόγειο πολυκατοικίας, η οποία βρίσκεται σε οικόπεδο εμβαδού 354 τ.μ.

μέσα στην πόλη των .... Στο ... συμβόλαιο πώλησης του εν λόγω διαμερίσματος από την πρώτη εναγομένη στους 2° και 3° των εναγομένων, αυτή εκπροσωπήθηκε από το σύζυγό της και αδελφό των αγοραστών, που ενεργούσε ως πληρεξούσιός της.. Πέραν αυτού του διαμερίσματος η πρώτη εναγομένη δεν. είχε άλλη εμφανή περιουσία, ώστε να ικανοποιηθεί η προαναφερόμενη αξίωση της ενάγουσας, η οποία ήταν γνωστή σ' αυτή.

Προκειμένου δε να ματαιώσει την ικανοποίηση της ενάγουσας προέβη στην εν λόγω πώληση, παρότι γνώριζε την ύπαρξη. της πιο πάνω διαταγής πληρωμής και το αμετάκλητο αυτής. Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι κατά το χρόνο της πώλησης (η πρώτη εναγομένη) βρισκόταν σε διάσταση με το σύζυγό της Ν. Π. και εξ αυτού του λόγου έχει εγκατασταθεί στη … Παρόλα αυτά, εκπροσωπήθηκε στην άνω πώληση από τον τελευταίο, ο οποίος μάλιστα ήταν από τους εκπροσώπους της πιστούχου εταιρίας και γνώριζε την ύπαρξη της οφειλής της πρώτης εναγομένης προς την ενάγουσα.

Εξάλλου, και οι αγοραστές αποδείχθηκε ότι είχαν πλήρη γνώση όλων των παραπάνω, αφού ήταν αδελφοί του προαναφερόμενου συζύγου της πρώτης εναγομένης και ως κοντινοί συγγενείς γνώριζαν την ύπαρξη της οφειλής της πρώτης εναγόμενης προς την ενάγουσα καθώς και την πρόθεσή της να αποτρέψει την ικανοποίηση της τελευταίας.

Ο ισχυρισμός τους, ότι προέβησαν σε δανεισμό προκειμένου να αγοράσουν το επίδικο ακίνητο κρίνεται αβάσιμος, δεδομένου ότι δεν προκύπτει από έγγραφο. Άλλωστε, κατά τα διδάγματα της κοινής, πείρας προκύπτει ότι δεν υπήρχε λόγος να προβούν οι παραπάνω εναγόμενοι στην αγορά κατ' ισομοιρία και μάλιστα με δανεισμό, ενός διαμερίσματος μικρού σε εμβαδόν, όταν μάλιστα και οι δύο έχουν τη δική τους οικογένεια και έχουν δημιουργήσει χωριστή οικονομία ο καθένας.

Όπως προκύπτει από την ένορκη κατάθεση της μάρτυρος της ενάγουσας, αυτή με σαφήνεια κατέθεσε περί της γνώσης των δευτέρου και τρίτου των εναγομένων σχετικά τόσο με την ύπαρξη της οφειλής της πρώτης εναγόμενης προς την ενάγουσα όσο και για την καταδολιευτική πρόθεση της σε βάρος της ενάγουσας, γεγονότα που δεν αναιρούνται από τις καταθέσεις των μαρτύρων των ως άνω εναγομένων".

Με βάση τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δέχθηκε ότι η ένδικη αγωγή για διάρρηξη της επίδικης σύμβασης πώλησης είναι και κατ' ουσίαν βάσιμη και στη συνέχεια απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση των αναιρεσειόντων κατά της πρωτοβάθμιας απόφασης, που είχε κρίνει ομοίως. Οι αναιρεσείοντες, με τον πρώτο λόγο της αίτησής τους, από τον αριθ.1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, προσάπτουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση της παραβίασης, με εσφαλμένη εφαρμογή, της ουσιαστικού δικαίου διάταξης του άρθρου 941 παρ.2 ΑΚ, διότι δέχθηκε ότι ισχύει για τους αναιρεσείοντες-αγοραστές το προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή τεκμήριο της γνώσης (ότι ο οφειλέτης απαλλοτριώνει προς βλάβη των δανειστών του), μολονότι είχε περάσει έτος από την επίδικη απαλλοτρίωση έως την άσκηση της ένδικης αγωγής.

Επίσης, με το δεύτερο λόγο, από τον αριθ.19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αποδίδουν στην προσβαλλόμενη απόφαση την αιτίαση της έλλειψης νόμιμης βάσης λόγω αντιφατικών αιτιολογιών ως προς το ανωτέρω ουσιώδες ζήτημα "της γνώσης τους". Ειδικότερα, ισχυρίζονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση διαλαμβάνει αντιφατική αιτιολογία, διότι αφενός μεν δέχεται την ύπαρξη του τεκμηρίου του ως άνω άρθρου 941 παρ. 2 ΑΚ και αφετέρου την ύπαρξη θετικής γνώσης των αναιρεσειόντων, η οποία προκύπτει από την αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων (καταθέσεις μαρτύρων και έγγραφα).

Οι λόγοι αυτοί είναι αβάσιμοι, διότι στηρίζονται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, δεδομένου ότι το Εφετείο, όπως προκύπτει από το προαναφερθέν περιεχόμενο της απόφασής του, δεν εφάρμοσε ως προς τη γνώση των αναιρεσειόντων, (ότι η πωλήτρια ενήργησε προς βλάβη της δανείστριας- αναιρεσίβλητης), το τεκμήριο του άρθρου 941 παρ.2 ΑΚ, αλλά δέχθηκε αυτήν (γνώση) ως αποδεδειγμένη από τα αναφερόμενα στην απόφαση αποδεικτικά μέσα.

Η αναφορά από το Εφετείο στη συγγενική σχέση των αναιρεσειόντων με το σύζυγο της ανωτέρω πωλήτριας έγινε προς ενίσχυση της κρίσης του για την απόδειξη της γνώσης τους για την ύπαρξη της οφειλής της τελευταίας προς την ενάγουσα.

Συνεπώς, δεν γίνεται βασίμως λόγος για παραβίαση, με εσφαλμένη εφαρμογή, της εν λόγω διάταξης και περί της επικαλούμενης αντίφασης. Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση, η οποία δεν περιέχει άλλο λόγο, και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα της τελευταίας (ΚΠολΔ 176, 183, 191 παρ.2), καθώς ειδικότερα ορίζεται στο διατακτικό

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ την από 14-6-2011 αίτηση των Γ. και Σ. Π. για αναίρεση της 565/2011 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Μαρτίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ