421/2019 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 421 / 2019 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 421/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σοφία Ντάντου, Μ. Τζανακάκη, Αντώνιο Τσαλαπόρτα και Κωνσταντίνο Παναρίτη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στην …. και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Λεόντιο Σφαιρόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Γ. Μ. του Π., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Πετρουτσόπουλο, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 13-1-2014 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2184/2015 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 855/2017 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-1-2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Κωνσταντίνο Παναρίτη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 2 παρ. 1 του ν. 489/1976 "περί υποχρεωτικής ασφαλίσεως της εξ ατυχημάτων αυτοκινήτων αστικής ευθύνης", όπως κωδικοποιήθηκε με το ΠΔ 237/1986, "ο κύριος ή κάτοχος αυτοκινήτου που κυκλοφορεί μέσα στην Ελλάδα επί οδού υποχρεούται να έχει καλύψει με ασφάλιση την εκ τούτου έναντι τρίτων αστική ευθύνη, σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος".

Η παράγραφος 2 του άρθρου 6 του ίδιου νόμου ορίζει τις περιπτώσεις της ασφαλιστικής αυτής κάλυψης, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και η έναντι τρίτων αστική ευθύνη λόγω θανατώσεως ή σωματικής βλάβης, ζημιών σε πράγματα και χρηματικής ικανοποίησης λόγω θανατώσεως ή σωματικής βλάβης, ενώ κατά την παράγραφο 5 του ίδιου άρθρου, το ασφαλιστικό ποσό είναι τουλάχιστον ίσο με αυτό που καθορίζεται κάθε φορά αρμοδίως για κάθε είδος κινδύνου που υπάγεται στην υποχρεωτική ασφάλιση.

Επίσης κατά την παράγραφο 3 του άρθρου 10 του ίδιου νόμου, "σε περίπτωση που έχουν ζημιωθεί περισσότερα πρόσωπα, όταν το σύνολο των αποζημιώσεων που πρέπει να καταβληθούν από τον υπαίτιο υπερβαίνει το ασφαλιστικό ποσό, το δικαίωμα καθενός από αυτούς κατά του ασφαλιστή περιορίζεται σύμμετρα, μέχρι τη συμπλήρωση του όλου ασφαλιστικού ποσού.

Αν ο ασφαλιστής, ο οποίος αγνοεί την ύπαρξη ή το μέγεθος άλλων απαιτήσεων, ή μετά από δικαστική απόφαση, κατέβαλε σε κάποιο από τα πρόσωπα αυτά ποσό ανώτερο από το μερίδιο που αναλογεί σ' αυτόν, ο ασφαλιστής υποχρεούται έναντι των λοιπών ζημιωθέντων μόνο μέχρι τη συμπλήρωση του ασφαλιστικού ποσού. Τα πρόσωπα αυτά έχουν δικαίωμα αναγωγής κατ' αυτού που αποζημιώθηκε καθ' υπέρβαση".

Από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων προκύπτει ότι ο ασφαλιστής ευθύνεται έναντι του ζημιωθέντος από τη λειτουργία του ασφαλισμένου αυτοκινήτου με βάση την ασφαλιστική σύμβαση μέχρι του ασφαλιστικού ποσού και σε περίπτωση, κατά την οποία τα ζημιωθέντα πρόσωπα είναι περισσότερα, η ευθύνη του δεν δύναται να υπερβεί τα εις το ασφαλιστήριο αναφερόμενα ποσά ως προς όλους τους ζημιωθέντες και για κάθε ασφαλισμένο κίνδυνο, σε περίπτωση δε καταβολής κάποιου ποσού προς ζημιωθέντα, η καταβολή αυτή καταλογίζεται στο ασφαλιστικό ποσό, το σύνολο του οποίου ο ασφαλιστής υποχρεούται να καταβάλει στους παθόντες από το ίδιο ατύχημα (ΑΠ 972/2017, ΑΠ 916/2009).

Για τον υπολογισμό του ύψους των απαιτήσεων στις σχέσεις μεταξύ ζημιωθέντων τρίτων και ασφαλιστή δεν περιλαμβάνονται οι τόκοι και τα δικαστικά έξοδα (ΑΠ 1217/2011). Αν ο ζημιωθείς αξιώνει από τον ασφαλιστή μεγαλύτερο ποσό από αυτό της ασφαλιστικής κάλυψης, νόμιμα ο τελευταίος προτείνει κατ' εκείνου την ένσταση περιορισμού της ευθύνης του μέχρι το ασφαλιστικό ποσό.

Για να είναι ορισμένος ο από την προαναφερόμενη διάταξη ισχυρισμός της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας περί μειώσεως της απαιτήσεως για την οποία έχει εναχθεί από το αυτοκινητιστικό ατύχημα, πρέπει να αναφέρεται ότι, πλην της ένδικης απαιτήσεως, υφίστανται και απαιτήσεις εκ του ατυχήματος τούτου και άλλων κατονομαζομένων προσώπων, από την άθροιση των οποίων, συνυπολογιζόμενης και της ένδικης απαίτησης, καλύπτεται το ασφαλιστικό ποσό.

Επίσης, πρέπει να προσδιορίζεται κάθε μία από τις απαιτήσεις αυτές τόσο κατά το μέγεθος όσο και κατά τη φύση της. Η διάταξη του άρθρου 262 ΚΠολΔ εφαρμόζεται και για την ένσταση αυτή. Για να ληφθεί υπόψη πρέπει να προβληθεί κατά τρόπο ορισμένο με τις έγγραφες προτάσεις ή να δηλωθεί προφορικά στο ακροατήριο και να καταχωριστεί στα πρακτικά στην περίπτωση που δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση εγγράφων προτάσεων.

Καταρχήν είναι απαράδεκτη η μεταγενέστερη προβολή της είτε στη δεύτερη συζήτηση στον πρώτο βαθμό, είτε στο Εφετείο. Εξαίρεση ισχύει, αν συντρέχει ένας λόγος από το άρθρο 527 ΚΠολΔ. Το δικαστήριο δεν λαμβάνει αυτεπαγγέλτως υπόψη τον περιορισμό ευθύνης του ασφαλιστή. Ο ποσοτικός περιορισμός ευθύνης εξετάζεται χωριστά για κάθε κατηγορία ασφαλιζομένων κινδύνων (θανάτωση - σωματικές κακώσεις αφενός και υλικές ζημίες αφετέρου).

Δεν επιτρέπεται συνυπολογισμός και των δύο κατηγοριών ασφαλιζόμενων κινδύνων για να κριθεί αν υπάρχει ή όχι υπέρβαση του κατώτατου ασφαλιστικού ποσού. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ, ιδρύεται λόγος αναιρέσεως και αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε απαράδεκτο (ΑΠ 1217/2011, ΑΠ 1904/2007).

Υπό τον όρο "απαράδεκτο" νοείται το δικονομικό, αυτό δηλαδή που δημιουργείται από την αθέτηση - παραβίαση δικονομικής διάταξης (ΟλΑΠ 12/2000, ΑΠ 164/2017, ΑΠ 862/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση, η αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση τις πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο εσφαλμένα απέρριψε ως αόριστη, την προβληθείσα από αυτήν ως εναγομένης ένσταση περιορισμού της ευθύνης της μέχρι του ποσού της ασφαλιστικής καλύψεως για σωματικές βλάβες τρίτων των 440.205 ευρώ, μέχρι το οποίο ασφάλιζε, κατά τον ένδικο χρόνο, τον κίνδυνο από τη λειτουργία του ζημιογόνου με αριθμό κυκλοφορίας ...99 ΙΧΕ αυτοκινήτου.

Με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 855/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών έγιναν δεκτά, σε σχέση με την ως άνω ένσταση, τα ακόλουθα: "Ακολούθως η ένσταση περιορισμού της ευθύνης της δευτέρας εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας μέχρι του ποσού των 406,26 ευρώ πρέπει να απορριφθεί ως αόριστη διότι εσφαλμένα υπολογίζει στις αποζημιώσεις που κατέβαλε στον ενάγοντα και τους λοιπούς παθόντες του ατυχήματος για σωματικές βλάβες και το ποσό των 640,26 ευρώ που επιδικάσθηκε δυνάμει της 4853/2009 απόφασης του Εφετείου Αθηνών, το οποίο αφορά υλική ζημία του ενάγοντα (και άρα εμπίπτει στο ασφαλιστικό όριο υλικών ζημιών ύψους 88.041 ευρώ της ασφαλιστικής σύμβασης και όχι στο ασφαλιστικό όριο σωματικών βλαβών ύψους 440.205 ευρώ ενώ δεν επιτρέπεται συνυπολογισμός των κατηγοριών ασφαλιζομένων κινδύνων για να κριθεί αν υπάρχει ή όχι υπέρβαση του κατώτατου ασφαλιστικού ποσού και ο ποσοτικός περιορισμός της ευθύνης του ασφαλιστή, που αποτελεί περιεχόμενο σχετικής ενστάσεως προβαλλόμενη από αυτόν κατά τρίτου, εξετάζεται χωριστά για κάθε κατηγορία ασφαλιζομένων κινδύνων (θανάτωση - σωματικές βλάβες και υλικές ζημίες)...

Δεν προκύπτει επιπλέον η αιτία καταβολής των 23.477,62 ευρώ και 38.151,14 ευρώ στους Α. Λ. και Π. Λ., αντίστοιχα (αν δηλ. η καταβολή των ποσών αυτών αφορά υλικές ζημίες ή σωματικές βλάβες ή κατά ένα μέρος υλικές ζημίες και εν μέρει σωματικές βλάβες), καθώς η 2η εναγομένη επισημαίνει μόνο ότι η καταβολή των εν λόγω ποσών έγινε μετά από εξώδικη επίλυση της διαφοράς.

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που κατέληξε ομοίως έστω και με εν μέρει διάφορη αιτιολογία, ορθά κατ' αποτέλεσμα έκρινε και τα αντίθετα που υποστηρίζει η β' εκκαλούσα με τον πρώτο λόγο της εφέσεώς της πρέπει να απορριφθούν ως ουσία αβάσιμα...". Από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων και ειδικότερα των πρακτικών δημόσιας συνεδρίασης του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και των προτάσεων ενώπιον αυτού της εναγομένης, ήδη αναιρεσείουσας, ασφαλιστικής εταιρείας, προκύπτει ότι αυτή είχε προτείνει παραδεκτά, προς υπεράσπισή της ως εναγομένης, κατά της αγωγής του αναιρεσιβλήτου, την ένσταση περιορισμού της ευθύνης της μέχρι την εξάντληση του ασφαλιστικού ποσού, βάσει της ισχύουσας κατά το χρόνο του ατυχήματος ασφαλιστικής σύμβασης, το οποίο ανέρχεται στο επικαλούμενο ως άνω ποσό των 440.205 ευρώ για την κάλυψη των σωματικών βλαβών της επίδικης υπόθεσης.

Ειδικότερα, η δεύτερη εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα προέβαλε προφορικά ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου (Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών), που καταχωρήθηκε στα πρακτικά αυτού "ένσταση περιορισμού ευθύνης ασφαλιστικής εταιρείας μέχρι του ποσού των 406,63 ευρώ, προτεινόμενη μόνο από τη δεύτερη από εμάς", ενώ την ίδια ένσταση προέβαλε και με τις προτάσεις, τις οποίες κατέθεσε ενώπιον του ως άνω Δικαστηρίου, κατά του εναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου, και ισχυρίσθηκε ειδικότερα ότι εξαιτίας του υπό κρίση ατυχήματος, που έλαβε χώρα στις 24-2-1999 στην Ε.Ο. ..., τραυματίσθηκε θανάσιμα ο συνεπιβαίνων του υπ' αριθμ. ...41 ΙΧΕ αυτοκινήτου, ιδιοκτησίας του ενάγοντος, οδηγουμένου από τον ίδιο, Γ.

Λ., τραυματίσθηκε ελαφρά η επίσης συνεπιβαίνουσα σ' αυτό μητέρα του ενάγοντος Ε. Μ. και τραυματίσθηκε σοβαρά ο ίδιος ο ενάγων. Ότι κατόπιν ασκήσεως διαφόρων αγωγών από τον ενάγοντα Γ. Μ., από τη μητέρα αυτού Ε. Μ. και από τη σύζυγο του θανατωθέντος Α. Λ. και συγγενείς αυτού και μετά την έκδοση αποφάσεων επί των ως άνω αγωγών αλλά και κατόπιν εξώδικων συμβιβασμών, μέχρι σήμερα η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία έχει καταβάλει στους δικαιούχους αποζημιώσεως από το ένδικο ατύχημα, δυνάμει των προσκομιζομένων με επίκληση αποδείξεων, για κεφάλαιο, τα ακόλουθα ποσά: 1) στον ενάγοντα Γ.

Μ., δυνάμει των μνημονευόμενων αποφάσεων, στις 29-9-1999 ποσό 51.990,98 ευρώ, στις 15-10-2001 ποσό 55.759,35 ευρώ, από το οποίο 7.234,04 ευρώ αφορούν τις υλικές ζημιές του ενάγοντος και εμπίπτουν στο ασφαλιστικό όριο υλικών ζημιών, ύψους 88.041 ευρώ της ασφαλιστικής σύμβασης και ποσό 48.525,31 ευρώ εμπίπτει στο ασφαλιστικό όριο των σωματικών βλαβών, ύψους 440.205 ευρώ της ίδιας ασφαλιστικής σύμβασης, στις 17-6-2002 ποσό 48.787,38 ευρώ, στις 16-2-2003 ποσό 14.673 ευρώ, στις 16-2-2006 ποσό 13.770,97 ευρώ, στις 5-6-2007 ποσό 35.846,63 ευρώ, στις 22-2-2008 ποσό 3.000 ευρώ, στις 22-2-2008 ποσό 5.000 ευρώ, στις 23-4-2009 ποσό 18.334.44 ευρώ, στις 9-9-2009 ποσό 15.098,85 ευρώ, στις 9-9-2009 ποσό 6.918,74 ευρώ, στις 17-6-2010 ποσό 18.676,22 ευρώ, στις 8-2-2012 ποσό 19.841,54 ευρώ και στις 5-2-2014 ποσό 26.351,20 ευρώ, 2) στην Α.

Λ., σύζυγο του θανόντος Γ. Λ., στις 14-7-2000 ποσό 23.477,62 ευρώ, μετά από εξώδικη επίλυση της διαφοράς, 3) στον Π. Λ., γιο του θανόντος Γ. Λ., στις 14-7-2000 ποσό 38.151,14 ευρώ, μετά από εξώδικη επίλυση της διαφοράς, 4) στην Ε. Μ. ποσό 4.402,05 ευρώ, μετά από εξώδικο συμβιβασμό, 5) στη Μ. χήρα Π. Λ., μητέρα του θανόντος Γ. Λ., στις 14-9-2001 ποσό 5.869,41 ευρώ, 6) στην Ε. - Λ.

θυγ. Π. Λ., αδελφή του θανόντος, στις 14-9-2001 ποσό 5.869,41 ευρώ και 9) στην Ε. - Λ. θυγ. Π. Λ., αδελφή του θανόντος, την 2-10-2002 ποσό 35.213,48 ευρώ. Ότι η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία κατέβαλε στους ως άνω δικαιούχους αποζημίωσης συνολικά το ποσό των 439.798,37 ευρώ, το οποίο πρέπει να αφαιρεθεί από το ασφαλιστικό όριο σωματικών βλαβών ύψους 440.205 ευρώ και επομένως η ευθύνη της ασφαλιστικής εταιρείας περιορίζεται έως του ποσού των (440.205 - 439.798,37 =) 406,63 ευρώ και ότι με την κρινόμενη αγωγή ο ενάγων αιτείται την καταβολή ποσού 35.502,71 ευρώ, το οποίο υπερβαίνει το ως άνω υπόλοιπο της ασφαλιστικής κάλυψης και σε περίπτωση επιδίκασής του, η ευθύνη της εταιρείας δεν μπορεί να υπερβεί το ποσό των 406,63 ευρώ.

Την ένσταση αυτή η αναιρεσείουσα επανέφερε με λόγο έφεσης στο Εφετείο και ανέφερε τα παραπάνω στην έφεσή της και στις προτάσεις που υπέβαλε ως εκκαλούσα. Έτσι όπως διατυπώθηκε και υποβλήθηκε ο προαναφερόμενος ισχυρισμός (ένσταση) της εναγομένης - αναιρεσείουσας, τόσο πρωτοδίκως όσο και ενώπιον του Εφετείου, είναι πλήρως ορισμένος, αφού περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων που τον θεμελιώνουν, ήτοι το μέγεθος και τη φύση των απαιτήσεων των δικαιούχων αποζημίωσης από το ένδικο ατύχημα, τα ποσά που έχουν καταβληθεί στους δικαιούχους για την κατηγορία ασφαλιζόμενου κινδύνου υλικών ζημιών και σωματικών βλαβών - θανάτωσης, το ασφαλιστικό όριο σωματικών βλαβών που καλύπτει τις παραπάνω απαιτήσεις και ότι το συνολικό ποσό που έχει καταβληθεί σχεδόν καλύπτει το ασφαλιστικό ποσό και η ευθύνη δεν μπορεί να υπερβεί το ποσό που απομένει μετά την αφαίρεση του καταβληθέντος στους δικαιούχους ποσού.

Να σημειωθεί ότι, από τη διάκριση που γίνεται κατά την προβολή της εν λόγω ένστασης ότι η κατηγορία των υλικών ζημιών (καταστροφή αυτοκινήτου, ενδυμασίας κ.λπ.) αφορά τον ενάγοντα Γ. Μ. συνάγεται ότι κατά την ενισταμένη οι λοιπές καταβολές αφορούν την κατηγορία σωματικών βλαβών - θανάτου. 'Αλλωστε, τα επικαλούμενα ως εξωδίκως καταβληθέντα ποσά στους συγγενείς του θανόντος, αναγκαστικά αφορούν ψυχική οδύνη για το θάνατο του συγγενούς τους, ήτοι αφορούν την κατηγορία του ασφαλιζόμενου κινδύνου σωματικών βλαβών - θανάτου, είναι δε ζήτημα της κατ' ουσίαν έρευνας αν το ποσά που επικαλείται η αναιρεσείουσα ότι καταβλήθηκαν αφορούν πράγματι την κατηγορία ασφαλιζομένου κινδύνου σωματικών βλαβών και θανάτωσης.

Επομένως, το Εφετείο, με το να απορρίψει την πρωτοδίκως προταθείσα και με λόγο της εφέσεώς της επαναφερθείσα ενώπιόν του ένσταση αυτή της αναιρεσείουσας ως αόριστη, υπέπεσε στην πλημμέλεια του αριθμού 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Με τους παραπάνω λόγους αναίρεσης (από τους αρ. 1 και 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ), κατ' ορθή εκτίμηση του περιεχομένου τους, προβάλλεται αιτίαση από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, στον οποίο και αυτοί αληθώς στηρίζονται και όχι στους αριθμούς 1 και 20 του ίδιου άρθρου, όπως διαλαμβάνεται στην αίτηση αναιρέσεως, καθόσον η απόρριψη της ενστάσεως περιορισμού της ευθύνης της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, με την προαναφερόμενη αιτιολογία, αφορά δικονομικό απαράδεκτο και όχι ως μη νόμιμη ή κατ' ουσία απόρριψή της.

Οι λόγοι αυτοί της αναίρεσης είναι βάσιμοι, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, καθόσον εσφαλμένα απορρίφθηκε η ως άνω ένσταση ως αόριστη, ενώ παρέλκει πλέον η έρευνα των λοιπών λόγων αναίρεσης από τους αριθμούς 11 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ., που αφορούν το αυτό ως άνω κεφάλαιο της προσβαλλόμενης απόφασης.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να γίνει δεκτή η αναίρεση, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το αναφερόμενο ανωτέρω μέρος, ήτοι κατά την προαναφερόμενη ένσταση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, που την εξέδωσε, γιατί είναι δυνατή η σύνθεσή του με άλλο δικαστή εκτός από εκείνον που δίκασε προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), να καταδικασθεί ο αναιρεσίβλητος στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, που κατέθεσε και προτάσεις, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 176 και 183 ΚΠολΔ και να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στην καταθέσασα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 855/2017 οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά το μέρος που αναφέρεται στο σκεπτικό της παρούσας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, κατά το μέρος που αναιρέθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, στο ίδιο Εφετείο, που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει σε τρείς χιλιάδες (3.000) ευρώ. Και

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στην καταθέσασα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα την 1η Μαρτίου 2019.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Απριλίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ