421/2006 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 421 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 421/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη, Ανδρέα Μαρκάκη και Δημήτριο Δαλιάνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 3 Φεβρουαρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ι. Κ. Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αθανάσιο Κονταξή.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "... ΑΕΕΓΑ", που εδρεύει στην .. και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Φλώρα Τριανταφύλλου και 2. Β. Τ., κατοίκου Αθηνών, η οποία δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30 Οκτωβρίου 1996 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4253/1997 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 6319/1998 μη οριστική και 3275/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 16 Αυγούστου 2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όλοι πλην της 2ης εκ των αναιρεσιβλήτων, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Δαλιάνης ανέγνωσε την από 26 Ιανουαρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και η πληρεξούσια της παραστάσας αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.- Κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από το οικείο πινάκιο στη σειρά της δεν εμφανίσθηκε η δεύτερη των αναιρεσιβλήτων, η οποία, όπως προκύπτει από την …97/27-6-2005 έκθεση επιδόσεως του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή Π. Ν., κλητεύθηκε νομοτύπως και εμπροθέσμως, καθόσον επιδόθηκε σ' αυτή επικυρωμένο αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως με την επ' αυτού πράξη του Προέδρου του Τμήματος τούτου περί ορισμού ως δικασίμου της 3-2-2006 και με κλήση για να παραστεί κατά την παρούσα συζήτηση. Επομένως, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων (άρθρο 576 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙ.- Η προσβαλλόμενη απόφαση, όπως προκύπτει από την επισκόπησή της, εκδόθηκε επί της, πλήττουσας την 4253/1997 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, από 13-1-1998 εφέσεως της πρώτης των αναιρεσιβλήτων κατά της αναιρεσείουσας. Η δεύτερη των αναιρεσιβλήτων ήταν διάδικος όχι στην κατ' έφεση αλλά μόνο στην ενώπιον του πρωτοδικείου δίκη, κατά την οποία έγινε εν μέρει δεκτή ως προς αμφότερες τις αναιρεσίβλητες η από 30-10-1996 αγωγή της αναιρεσείουσας και της επιδικάσθηκε αποζημίωση 2.637..076 δραχμών για τις βλάβες που υπέστη το οδηγούμενο από τον σύζυγό της αυτοκίνητο αυτής κατά την από αμέλεια της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων προκληθείσα σύγκρουσή του με το οδηγούμενο από την τελευταία αυτοκίνητο, που ανήκε κατά κυριότητα στην ίδια και ήταν ασφαλισμένο στην πρώτη των αναιρεσιβλήτων. Ως εκ τούτου, ενόψει και του ότι οι αναιρεσίβλητες τελούσαν σε σχέση απλής ομοδικίας, η αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που απευθύνεται κατά δεύτερης από αυτές, είναι απαράδεκτη (άρθρο 558 Κ.Πολ.Δ).

ΙΙΙ.- Με τον πρώτο λόγο του αναιρετηρίου, η αναιρεσείουσα, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 8, 14 και 19 Κ.Πολ.Δ, προσάπτει στο εφετείο την αιτίαση ότι απέρριψε την αγωγή της με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες και ότι παρέλειψε να λάβει υπόψη πράγματα προταθέντα από αυτή και ασκούντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ήτοι:

α)ότι η δεύτερη των αναιρεσιβλήτων είναι πελάτις της πρώτης από αυτές, β)ότι ο ισχυρισμός της πρώτης από αυτές, περί υπαλληλικής σχέσεως μεταξύ του συζύγου της ίδιας (αναιρεσείουσας) και της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων και περί συνεργασίας του συζύγου της με τον πρωτοδίκως και κατ' έφεση εξετασθέντα αυτόπτη μάρτυρα, είναι ψευδής και αναπόδεικτος και γ)ότι η δεύτερη των αναιρεσιβλήτων, αν και εκινείτο επί της οδού …, εντούτοις, από ανθρώπινο λάθος, δήλωσε στην ασφαλιστική εταιρία (πρώτη των αναιρεσιβλήτων) ότι εκινείτο επί της οδού ….

Ο λόγος αυτός ενέχει παντελή αοριστία, αφού δεν προσδιορίζονται τα στοιχεία εκείνα από τα οποία να προκύπτει ότι τα ως άνω περιστατικά ασκούσαν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και ότι η παράλειψη του εφετείου να τα λάβει υπόψη επιφέρουν ανεπάρκεια και αντιφατικότητα στο αιτιολογικό της αποφάσεώς του.

Επομένως, ο ερευνώμενος λόγος είναι απαράδεκτος. IV.- Με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως υποστηρίζεται ότι το εφετείο υπέπεσε στις ίδιες πιο πάνω πλημμέλειες, με το να μη λάβει υπόψη του πράγματα προταθέντα και ασκούντα ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, ήτοι: α)ότι η ανυπαρξία συγκρούσεως μεταξύ των δύο αυτοκινήτων προκύπτει και από το γεγονός ότι δεν προκλήθηκαν βλάβες στο αυτοκίνητο της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων και β)ότι η αναγραφή στην αγωγή της φράσεως "επί του κανονικώς κινούμενου αυτοκινήτου μου το οποίο μετέβαλε εις μάζα σιδήρων" οφείλεται σε προφανή αβλεψία και σε προβλήματα υγείας του ήδη θανόντος και πρώτου πληρεξουσίου δικηγόρου της αναιρεσείουσας ή εμφιλοχώρησε πιθανόν από λάθος κατά την αντιγραφή ή τη δακτυλογράφηση του δικογράφου της αγωγής, πράγμα που ενισχύεται και από τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο αποσπάσματα της αγωγής και των προτάσεων της αναιρεσείουσας.

Ο λόγος αυτός, του οποίου επιχειρείται η στήριξη στο άρθρο 559 αρ. 1, 8, 14, 17 και 19 Κ.Πολ.Δ, είναι απαράδεκτος, διότι, πέραν της αοριστίας του, υπό την επίφαση της συνδρομής των προϋποθέσεων θεμελιώσεώς του, πλήττει την μη δεκτική αναιρετικού ελέγχου εκτίμηση των πραγματικών γεγονότων από το εφετείο. V.- Με τον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου, η αναιρεσείουσα, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 1, 12 και 20 Κ.Πολ.Δ, διατείνεται ότι το εφετείο:

α)παρεβίασε τις διατάξεις των άρθρων 43, 104 και 105 του Κ.Ο.Κ., αφού, αν και δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτών για να επιληφθεί του ατυχήματος η Αστυνομική Αρχή, εντούτοις αυτό (εφετείο) δέχθηκε ότι αν οι φθορές του αυτοκινήτου ήταν τόσο μεγάλες όσο αναφέρονται στην αγωγή και η δεύτερη των αναιρεσιβλήτων ήταν άγνωστη στην αναιρεσείουσα και τον σύζυγό της, τότε κατά κοινή λογική θα έπρεπε να κληθεί η Τροχαία για τη διαπίστωση του ατυχήματος και τη σύνταξη του σχετικού δελτίου και β) παραμόρφωσε το περιεχόμενο των μαρτυρικών καταθέσεων που περιέχονται στα ταυτάριθμα με την προσβαλλόμενη απόφαση πρακτικά, καταλήγοντας σε συμπέρασμα αντίθετο από αυτό που προκύπτει από τις εν λόγω καταθέσεις.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, καθόσον η υπό στοιχείο (α) αιτίαση δεν συνιστά παράβαση κανόνα δικαίου, αλλά ανάγεται στην εκτίμηση πραγματικών γεγονότων και στη χρήση επιχειρημάτων από το εφετείο κατά την κατάστρωση του αποδεικτικού συλλογισμού του, πράγμα που εκφεύγει του αναιρετικού ελέγχου, ενώ η υπό στοιχείο (β) αιτίαση δεν αποτελεί παραμόρφωση εγγράφου, αλλά αφορά στη μη ελεγχόμενη αναιρετικώς αξιολόγηση των αποδεικτικών μέσων.

Επομένως, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης σε βάρος της αναιρεσείουσας, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 16 Αυγούστου 2004, αίτηση αναιρέσεως της Ι. Δ. κατά της 3275/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της πρώτης των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Φεβρουαρίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 1 Μαρτίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ