420/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 420 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 420/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 6 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. Δ. του Ν., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Θωμά Σταμόπουλο και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Α. Ν. του Φ., κατοίκου ..., 2. Της εταιρείας με την επωνυμία "Εταιρεία Θερμικών Λεωφορείων Α.Ε." και τον διακριτικό τίτλο "ΕΘΕΛ Α.Ε." που εδρεύει στον … και εκπροσωπείται νόμιμα, 3. Της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "…." που εδρεύει στην … και εκπροσωπείται νόμιμα , από τους ανωτέρω οι 1ος και 3η των αναιρεσιβλήτων εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Νίκη-Ευαγγελία Μαραγκουδάκη και η 2η αναιρεσίβλητη με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ανδρέα Κυριακίδη, αμφότεροι με δήλωση κατ' άρθρο 242 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-10-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:1658/2009 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1047/2012 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 21-3-2012 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Γεώργιος Σακκάς, ανέγνωσε την από 27-11-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του δευτέρου, από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, λόγου αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 παρ.1 εδ.β' του ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας χρησιμοποιεί εσφαλμένως ή παραλείπει εσφαλμένως να χρησιμοποιήσει διδάγματα κοινής πείρας, προκειμένου να ανεύρει, βάσει αυτών, την αληθινή έννοια κανόνα δικαίου ή να υπαγάγει σ'αυτόν τα πραγματικά γεγονότα της διαφοράς, όχι δε και όταν παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την εκτίμηση των αποδείξεων. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ.1 ΚΠολΔ, η αναιρεσείουσα πλήττει την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση με την αιτίαση, ότι παραβίασε διδάγματα της κοινής πείρας με το να απορρίψει το αγωγικό αίτημα για την επιδίκαση πλασματικής αποζημίωσης λόγω απασχολήσεως από αυτήν ως οικιακής αποκλειστικής νοσοκόμου και οικιακής βοηθού της θυγατρός της Α. Δ., μη λαμβάνοντας υπόψη ότι ο βαρύτατος τραυματισμός της την καθιστά ανάπηρο και ως εκ τούτου είναι αδύνατον να αυτοεξυπηρετηθεί, καθόσον αδυνατεί να περπατήσει. Με το ως άνω περιεχόμενο ο λόγος αυτός αιτιάται για πλημμέλεια κατά την εκτίμηση των αποδείξεων, δηλαδή για κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, η οποία δεν υπόκειται στον ακυρωτικό έλεγχο και ως εκ τούτου είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.

2. Από την διάταξη του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ προκύπτει ότι θεμελιώνεται λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νομίμως βάσεως, όταν το από τις αποδείξεις πόρισμα του δικαστηρίου σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης είναι ανεπαρκές ή αντιφατικό. Το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε ανελέγκτως, ως προς την αξίωση της αναιρεσείουσας για πλασματική αποζημίωσή της από την απασχόληση της κόρης της ως οικιακής βοηθού, τα εξής περιστατικά: "To αίτημα της ενάγουσας για καταβολή ποσού 28.000 ευρώ ως πλασματική αποζημίωση της για το γεγονός ότι όπως υποστηρίζει απασχόλησε την κόρη της για γα την περιποιείται και να την φροντίζει, κατά το άνω χρονικό διάστημα είναι απορριπτέο ως ουσιαστικά αβάσιμο.

Δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα είχε ανάγκη τρίτου προσώπου και για μεταγενέστερο χρονικό διάστημα αυτού που της επιδικάσθηκε, κατόπιν ασκήσεως της προηγούμενης αγωγής της. Δηλαδή πέραν του Ιουλίου του 2004. Αν η ενάγουσα είχε ανάγκη βοηθείας τρίτου προσώπου και πέραν του Ιουλίου του 2004 και απασχολούσε όπως ισχυρίζεται την κόρη της για να την φροντίζει λόγω του τραυματισμού της κατά το ατύχημα, δεν δικαιολογείται πως δεν συμπεριέλαβε αξίωση για αποζημίωση πέραν του μηνός Ιουλίου του 2004, αφού την πρώτη της αγωγή είχε εγείρει μεταγενέστερα δηλαδή τον Ιανουάριο του 2005.

Το ότι δεν απασχολήθηκε η κόρη της για να της παρέχει υπηρεσίες αποκλειστικής νοσοκόμου και οικιακής βοηθού λόγω του τραυματισμού της κατά το ατύχημα δε μπορεί να συναχθεί από την ένορκη κατάθεση της κόρης της αυτής ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου η οποία περιέπεσε σε αντιφάσεις υποστηρίζοντας αρχικά ότι άρχισε να περιποιείται τη μητέρα της από τον Σεπτέμβριο του 2005 και σε άλλο σημείο ότι άρχισε να την φροντίζει από τον Αύγουστο του 2004.

Επομένως η εκκαλουμένη απόφαση η οποία δέχθηκε το αίτημα αυτό της αγωγής ως ουσιαστικά βάσιμο και επιδίκασε στην ενάγουσα ως αποζημίωση της ποσό 16.200 ευρώ εσφαλμένα εκτίμησε ης αποδείξεις και πρέπει να γίνει δεκτό το σχετικό σκέλος του πρώτου λόγου έφεσης των εναγομένων". Κατά την πλειοψηφούσα γνώμη, με θεμελίωση της αξιώσεως ποσού 28.000,00 Ευρώ ως πλασματικής αποζημιώσεώς της στην διατύπωση του αγωγικού ισχυρισμού ότι απασχόλησε την θυγατέρα της για να την περιποιείται και να την φροντίζει κατά το από 1-8-2004 και μέχρι ασκήσεώς της αγωγής (1-11-2007), η αναιρετικώς ανέλεγκτη περί πραγμάτων παραδοχή της προσβαλλομένης αποφάσεως "Δεν αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα είχε ανάγκη τρίτου προσώπου και για μεταγενέστερο χρονικό που της επιδικάσθηκε, κατόπιν ασκήσεως της προηγούμενης αγωγής της.

Δηλαδή πέραν του Ιουλίου του 2004", με επιβεβαιωτικό της κρίσεώς της αυτής πραγματικό επιχείρημα "Αν η ενάγουσα είχε ανάγκη βοηθείας τρίτου προσώπου και πέραν του Ιουλίου του 2004 και απασχολούσε όπως ισχυρίζεται την κόρη της για να την φροντίζει λόγω του τραυματισμού της (κατά το ατύχημα δεν δικαιολογείται πως δεν συμπεριέλαβε αξίωση για αποζημίωση πέραν του μηνός Ιουλίου του 2004, αφού την πρώτη της αγωγή είχε εγείρει μεταγενέστερα δηλαδή τον Ιανουάριο του 2005", περιέχει πλήρεις και επαρκείς κατά τούτο αιτιολογίες, με άμεση δικονομική συνέπεια κατά την κρατήσασα γνώμη η διατυπούμενη με τον δεύτερο λόγο αναιρετική αιτίαση από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ να ελέγχεται ως αβάσιμη.

Κατά τη γνώμη του Αρεοπαγίτη Γεωργίου Σακκά, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλόμενη, με βάση τις ως άνω παραδοχές, διέλαβε ανεπαρκείς και ασαφείς αιτιολογίες στο ουσιώδες ζήτημα της ανικανότητας ή μη της αναιρεσείουσας να αυτοεξυπηρετηθεί μετά τον τραυματισμό της στο ένδικο ατύχημα πέραν του Ιουλίου του 2004. Ειδικότερα δεν διευκρινίζει, ενόψει των παραδοχών της αναιρεσιβαλλόμενης ότι η αναιρεσείουσα υπέστη ακρωτηριασμό των φαλάγγων και τμήματος των μεταταρσίων του αριστερού ποδός, αν αυτή ήταν πλέον ικανή μετά τον Ιούλιο του 2004 να αυτοεξυπηρετηθεί, αλλά περιορίζεται στο ασαφές αρνητικό πόρισμα, ότι δεν αποδείχθηκε ότι είχε ανάγκη τρίτου προσώπου για το ανωτέρω διάστημα. Οι ανωτέρω αιτιολογίες καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη υπαγωγής των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά στη διάταξη του άρθρου 929 εδ.α' ΑΚ. Επομένως, οι σχετικός δεύτερος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, κατά την άποψη της μειοψηφίας έπρεπε να γίνει δεκτός.

3. Επειδή, προς διάγνωση της ιδρύσεως ή μη του από το άρθρο 559 αριθ.16 ΚΠολΔ λόγου αναιρέσεως, αν δηλαδή το δικαστήριο κατά παράβαση του νόμου δέχθηκε ότι υπάρχει ή δεν υπάρχει δεδικασμένο, ο 'Αρειος Πάγος θα ελέγξει σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ.2 του ίδιου Κώδικα το περιεχόμενο της δικαστικής απόφασης, από την οποία ο αναιρεσείων προβάλλει την ύπαρξη ή μη του δεδικασμένου, την οποία πρότεινε στο δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση και συνεπώς πρέπει ο ίδιος να προσκομίζει αυτό ενώπιον του Αρείου Πάγου, προς απόδειξη του προτεινόμενου λόγου. Διαφορετικά ο λόγος αυτός απορρίπτεται ως αβάσιμος. Κατ'ακολουθίαν ο τρίτος και τελευταίος λόγος, με τον οποίο η αναιρεσείουσα πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση, διότι παρά το νόμο δεν δέχθηκε δεδικασμένο από την 3425/2007 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ως προς τη φύση και την έκταση της σωματικής της αναπηρίας, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι δεν προσκομίστηκε η ως άνω απόφαση, ώστε να είναι εφικτός ο έλεγχος της συνδρομής ή μη του λόγου αυτού αναιρέσεως. Κατ'ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, που κατέθεσαν και προτάσεις (άρθρο 183 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21-3-2012 αίτηση της Ε. Δ. για αναίρεση της 1047/2012 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες πεντακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 7 Φεβρουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ