419/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 419 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 419/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές : Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ελένη Παναγιωτάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 5 Φεβρουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ :

Των αναιρεσειόντων: 1) Εταιρείας Περιορισμένης Ευθύνης με την επωνυμία "....Ε.Π.Ε.", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα και 2) ...., "ως εκπροσώπου της άνω ε.π.ε", κατοίκου Θεσσαλονίκης, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παρασκευά Αρβανιτάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ΕΚΟ - ΕΛΔΑ ΑΒΕΕ Πετρελαιοειδών", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Αρετή-Παναγιώτα Καννά.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-3-1999 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2475/2002 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 528/2004 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 20 Δεκεμβρίου 2004 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Διονύσιος Γιαννακόπουλος ανέγνωσε την από 20 Σεπτεμβρίου 2006 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του δικαστηρίου αυτού Αρεοπαγίτη Βασιλείου Ρήγα, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή κατά το άρθρο 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Τέτοια μη κήρυξη απαραδέκτου υφίσταται και όταν το δικαστήριο θεωρεί ορισμένη την ποσοτικώς ή ποιοτικώς αόριστη αγωγή, ήτοι τη μη εξειδικεύουσα με πληρότητα τα πραγματικά περιστατικά που αποτελούν την προϋπόθεση εφαρμογής του κανόνα ή τη μνημονεύουσα απλώς τα στοιχεία του νόμου χωρίς αναφορά περιστατικών.

Εν προκειμένω, η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη εξέθεσε με την ένδικη αγωγή της τα ακόλουθα: Στις 22.10.1992 και 27.10.1992 η εταιρία με την επωνυμία "ΕΚΟ - Ελληνικά Καύσιμα Ορυκτέλαια - Ανώνυμη Βιομηχανική και Εμπορική Εταιρία" πούλησε και παρέδωσε στη Θεσσαλονίκη στην πρώτη εναγομένη, που έχει ως εμπορική δραστηριότητα τη διενέργεια ναυτιλιακών εργασιών και την πρακτόρευση αλλοδαπών και ημεδαπών ναυτικών εταιριών τις σ'αυτήν αναφερόμενες ποσότητες πετρελαίου (59.608 λίτρα προς 226 δολλάρια ΗΠΑ το λίτρο και 58.230 λίτρα προς 225 δολλάρια το λίτρο), δηλαδή πετρέλαια συνολικής αξίας 22.403,08 δολαρίων ΗΠΑ.

Προς διασφάλιση αυτής ο δεύτερος εναγόμενος ως διευθύνων σύμβουλος και διαχειριστής αυτής εξέδωσε στη Θεσσαλονίκη την υπ' αριθμ..... επιταγή, ποσού 70.000 δολλαρίων ΗΠΑ, σε διαταγή ΕΚΟ ΑΒΕΕ, πληρωτέα στην Τράπεζα CITIBANK και ότι η πρώτη εναγομένη με την από 5.2.1991 επιστολή της προς το σκοπό διασφάλισης της πληρωμής των αγορών της καυσίμων και λιπαντικών από την ΕΚΟ ΑΒΕΕ, έδωσε στην τελευταία την ρητή και ανέκκλητη εντολή να συμπληρώσει την ημερομηνία της παραπάνω επιταγής και να την εμφανίσει για την είσπραξη οποιουδήποτε ποσού οφειλής της προερχομένης από αγορά καυσίμων ή λιπαντικών, μετά πέντε ημέρες από την έγγραφη ειδοποίηση της ΕΚΟ.

Επειδή η πρώτη εναγομένη δεν προέβη στην καταβολή οποιουδήποτε ποσού έναντι της παραπάνω οφειλής της, η ίδια (ενάγουσα) επέδωσε προς αυτήν την από 19.12.1995 εξώδικη δήλωση με την οποία της δήλωνε ότι μετά παρέλευση πέντε ημερών θα εμφανίσει προς είσπραξη την επιταγή και σε περίπτωση που ο τραπεζικός λογαριασμός της εκάλυπτε το ποσό των 70.000 δολλαρίων, θα της επέστρεφε το υπόλοιπο ποσό των 43.048,13 δολαρίων ΗΠΑ με έμβασμα στον ίδιο λογαριασμό.

Την επιταγή αυτή, ως νόμιμη κομίστριά της η ΕΚΟ ΑΒΕΕ την εμφάνισε νόμιμα προς πληρωμή στην πληρώτρια τράπεζα στις 23.2.1996, πλην, όμως, δεν πληρώθηκε λόγω ελλείψεως διαθεσίμων κεφαλαίων στον αντίστοιχο λογαριασμό, γεγονός που βεβαιώθηκε από την τράπεζα στο σώμα αυτής. Ο δεύτερος εναγόμενος γνώριζε, κατά το χρόνο εκδόσεως και πληρωμής της επιταγής ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα κεφάλια στην άνω πληρώτρια Τράπεζα, πλην, όμως, εξέδωσε την εν λόγω επιταγή, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί αυτή (η ενάγουσα) κατά το πιο πάνω ποσό των 22.403,08 δολαρίων ΗΠΑ (που αποτελεί μέρος των 70.000 δολαρίων ΗΠΑ της εν λόγω ακάλυπτης επιταγής).

Η ίδια (ενάγουσα) είναι καθολική διάδοχος, κατόπιν συγχωνεύσεως, της παραπάνω κομίστριας της επιταγής και ως τέτοια υποκαταστάθηκε στο σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεών της και συνεπώς αυτή νομιμοποιείται πλέον για τις απορρέουσες από την άνω επιταγή αξιώσεις. Ισχυριζομένη περαιτέρω η ενάγουσα ότι για τη ζημία της ευθύνεται εις ολόκληρον με την πρώτη εναγομένη και ο αδικοπραγήσας δεύτερος εναγόμενος (εκδώσας την επιταγή), γιατί η αδικοπραξία του έγινε κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του, ως εκπροσώπου της εκδότριας της επιταγής πρώτης εναγομένης εταιρίας περιορισμένης ευθύνης, ζητεί να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να της καταβάλουν εις ολόκληρο ο καθένας, ο δεύτερος απ' αυτούς και με προσωπική κράτηση, λόγω της αδικοπραξίας, το ισάξιο σε δραχμές του ποσού των 22.403,08 δολαρίων ΗΠΑ κατά την ημέρα της πρώτης συζήτησης της αγωγής, σύμφωνα με το Δελτίο τιμών συναλλάγματος της Τραπέζης της Ελλάδος.

Επομένως, το Εφετείο, σύμφωνα με το νόμο, δεν έκρινε απορριπτέα ως απαράδεκτη, λόγω αοριστίας την αγωγή αυτή, που διαλαμβάνει πάντα τα αναγκαία προς θεμελίωσή της στοιχεία, απορρίψαν το σχετικό λόγο εφέσεως των αναιρεσειόντων και κατ' ακολουθίαν, ο αντίθετος, εκ του άρθρου 559 αρ. 14 ΚΠολΔ, πρώτος λόγος της αιτήσεως είναι αβάσιμος.

Επειδή κατά το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς επί ζητήματος που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός προϋποθέτει ουσιαστική διάγνωση αγωγής ή ισχυρισμού, μη συντρέχων επί κρίσεως περί της νομιμότητας αυτών.

Επομένως, ο αντίθετος, εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, δεύτερος λόγος της αιτήσεως, προσάπτων στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση έλλειψη νόμιμης βάσεως, ως προς την ανωτέρω κρίση της περί του ορισμένου της αγωγής, είναι απαράδεκτος. Επειδή το Εφετείο εδέχθη με την αναιρεσιβαλλομένη απόφασή του ως αποδειχθέντα τα ανωτέρω εκτιθέμενα ως περιεχόμενο της αγωγής γεγονότα, αιτιολογήσαν τη νομιμότητα της εκδόσεως της ένδικης επιταγής σε ξένο νόμισμα, ως αφορώσης τίμημα πωλήσεως καυσίμων πλοίων, ήτοι παρεπομένου συμφώνου ναυτιλιακής συμβάσεως, σύμφωνα με το άρθρο 1 του ν. 740/1877.

Επομένως, η ανωτέρω απόφαση έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτουμένη αιτιολογία, η οποία δεν είναι αντιφατική ή ανεπαρκής, αφού εκτίθενται σ' αυτήν με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς λογικά κενά και αντιφάσεις τα προκύψαντα εκ της διαδικασίας και απαιτούμενα προς εφαρμογή του εν λόγω εξαιρετικού ουσιαστικού κανόνα γεγονότα.

Επομένως, ο αντίθετος, εκ του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, τρίτος λόγος της αιτήσεως είναι αβάσιμος. Επειδή κατά το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση, αν παρεβιάσθη κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγον αναιρέσεως, μόνον αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την ερμηνεία κανόνων δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. Για την πληρότητα του λόγου απαιτείται να προσδιορίζονται ο φερόμενος ως παραβιασθείς ουσιαστικός κανόνας, οι πραγματικές διαπιστώσεις της αναιρεσιβαλλομένης που θεμελιώνουν την κρίση του δικαστηρίου περί του βασίμου ή μη της αγωγής ή του ισχυρισμού, καθώς και η απαγγελθείσα βάσει αυτών έννομη συνέπεια και τέλος το νομικό σφάλμα, στο οποίο υπέπεσε το δικαστήριο της ουσίας, εφαρμόζον ή ερμηνεύον τον φερόμενον ως παραβιασθέντα κανόνα.

Εξάλλου, ο λόγος αυτός, όπως και κάθε λόγος αναιρέσεως, πρέπει να είναι λυσιτελής.

Εν προκειμένω, οι αναιρεσείοντες μέμφονται το Εφετείο α) για εσφαλμένη εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 847 ΑΚ, χωρίς να διαλαμβάνουν, όμως, και τις πραγματικές διαπιστώσεις της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως και το νομικό σφάλμα αυτής και β) για εσφαλμένη, κατά παραβίαση των άρθρων 250 αρ. 1 και 297 ΑΚ, απόρριψη της ενστάσεώς τους περί παραγραφής (όχι της ένδικης εξ αδικοπραξίας, αλλά) της εκ της συμβάσεως πωλήσεως καυσίμων αξιώσεως της αναιρεσίβλητης. Κατ' ακολουθίαν, οι σχετικοί, εκ του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, τέταρτος και πέμπτος λόγοι της αιτήσεως είναι απαράδεκτοι, ως αόριστος και αλυσιτελής αντιστοίχως, και πρέπει να απορριφθούν συνακόλουθα ε και η ένδικη αναιρέσεως στο σύνολό της, αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος για έρευνα.-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ -

Απορρίπτει την από 20.12.2004 αίτηση της "..... Ε.Π.Ε." κ.λ.π. για αναίρεση της 528/2004 αποφάσεως του Εφετείου Θεσ/νίκης. -

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία καθορίζει σε χίλια εκατόν εβδομήντα (1.170) ευρώ.-

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 21 Φεβρουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 26 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ