418/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 418 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 418/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Χαράλαμπο Καλαματιανό, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Ιανουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Του Ελληνικού Δημοσίου, νόμιμα εκπροσωπούμενου από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα και ειδικά εν προκειμένω από την Γενική Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου και 2. Του Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "Ταμείο Εθνικής Αμύνης" που εδρεύει στην Αθήνα, νομίμως εκπροσωπούμενου, αμφότεροι οι ανωτέρω εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια Πάρεδρο του ΝΣΚ Αγγελική Αναστοπούλου, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1.Μ. Π. του Σ., 2 Μ. Π. του Μ. και 3 Κ. Π. του Μ., όλων κατοίκων ..., εκ των οποίων οι 1ος και 2ος εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Στέργο Λεβέντη και ο 3ος παραστάθηκε μετά του ως άνω πληρεξουσίου δικηγόρου του και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-2-2012 και αριθ.κατάθ. 49/2012 αίτηση καθορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης για απαλλοτριούμενη έκταση, των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Εφετείο Δωδεκανήσου.

Εκδόθηκε η απόφαση 90/2012 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου. Την αναίρεση της απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 9-5-2013 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Χαράλαμπος Καλαματιανός ανέγνωσε την από 24-12-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή και των δύο λόγων της αιτήσεως αναιρέσεως και την αναίρεση της υπ' αριθ.90/2012 απόφασης του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι ο λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου ιδρύεται, αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση το πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας, που απαγγέλθηκε ή την άρνηση της.

Στην περίπτωση, που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, που ανελέγκτως δέχτηκε ότι αποδείχθηκαν το δικαστήριο της ουσίας και της υπαγωγής αυτών στο νόμο, και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναίρεσης, αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση (Ολ.Α.Π. 9/2013).

Εξ άλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 19 Κ.Πολ.Δ. αναίρεση χωρεί αν η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ανεπάρκεια αιτιολογιών, κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, υπάρχει όταν δεν προκύπτουν από την απόφαση σαφώς και επαρκώς τα περιστατικά που είναι κατά νόμο αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση στη συγκεκριμένη περίπτωση της διάταξης ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή όταν η απόφαση έχει ελλείψεις, όσον αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των κρίσιμων περιστατικών που έγιναν δεκτά.

Αντιφατικότητα δε αιτιολογιών υπάρχει όταν εξ αιτίας της δεν προκύπτει ποια πραγματικά περιστατικά δέχθηκε το δικαστήριο για να στηρίξει το διατακτικό, ώστε να μπορεί να ελεγχθεί αν σωστά εφάρμοσε το Νόμο. Η αντιφατικότητα ή ανεπάρκεια πρέπει να έχει σχέση με ουσιώδεις ισχυρισμούς και κεφάλαια παροχής έννομης προστασίας και επιθετικά ή αμυντικά μέσα και όχι με την επιχειρηματολογία των διαδίκων ή του δικαστηρίου, ούτε την εκτίμηση των αποδείξεων, εφόσον το πόρισμα από την εκτίμηση αυτή διατυπώνεται σαφώς (Ολ.ΑΠ 24/1992, Ολ.ΑΠ 1/1999, Α.Π. 9/2013).

Κατά το άρθρο 13 του ν. 2882/2001 "1. Η αποζημίωση πρέπει να είναι πλήρης και να ανταποκρίνεται στην αξία του απαλλοτριωμένου ακινήτου κατά το χρόνο της συζήτησης ενώπιον του δικαστηρίου για τον προσωρινό προσδιορισμό της αποζημίωσης ή, σε περίπτωση απευθείας αίτησης για οριστικό προσδιορισμό, κατά το χρόνο της συζήτησης για τον προσδιορισμό αυτόν.

Αν η συζήτηση για τον οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης διεξαχθεί μετά την παρέλευση έτους από τη συζήτηση για τον προσωρινό προσδιορισμό, τότε για τον προσδιορισμό της αποζημίωσης λαμβάνεται υπόψη η αξία κατά το χρόνο συζήτησης για τον οριστικό προσδιορισμό. Ως κριτήριο για την εκτίμηση της αξίας του απαλλοτριωμένου ακινήτου λαμβάνονται υπόψη, ιδίως, η αξία που έχουν κατά τον κρίσιμο χρόνο παρακείμενα και ομοειδή ακίνητα, που προσδιορίζεται κυρίως από την αντικειμενική αξία, τα τιμήματα σε συμβόλαια μεταβίβασης κυριότητας ακινήτων, τα οποία συντάχθηκαν κατά το χρόνο της κήρυξης της απαλλοτρίωσης, καθώς και η πρόσοδος του απαλλοτριωμένου.".

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής τα διαγραφόμενα κριτήρια δεν είναι αποκλειστικά και για το δικαστήριο υποχρεωτικά, για τη διάγνωση της πραγματικής αξίας του απαλλοτριωμένου, κατά τον κρίσιμο χρόνο, έτσι, ώστε να θεωρείται ότι παραβιάζεται στην περίπτωση που το δικαστήριο δεν τα λάβει υπόψη του ή θα λάβει υπόψη άλλα τέτοια.

Το δικαστήριο μπορεί να στηρίζει την κρίση του, για την πραγματική αξία του απαλλοτριούμενου ακινήτου, ενόψει της χρησιμοποιούμενης στην παραπάνω διάταξη λέξης "ιδίως", σε κάθε πρόσφορο συγκριτικό στοιχείο, αφού το αξιολογήσει κατάλληλα. Η δε σχετική, για το πρόσφορο ή όχι του συγκριτικού στοιχείου, κρίση του ανάγεται στην εκτίμηση πραγμάτων και ως εκ τούτου δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ (ΑΠ 1782/2008).

Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάσεων των άρθρων 13 του Ν. 2882/2001 (ΚΑΑΑ) και 1, και 2 του π.δ/τος 24/31-5-1985, που καθορίζει τους όρους δόμησης για τα εκτός σχεδίου πόλεως ακίνητα, προκύπτει, ότι για τον προσδιορισμό της αξίας των ακινήτων αυτών αναγκαίο στοιχείο είναι και αν το απαλλοτριούμενο ακίνητο είχε πριν από την απαλλοτρίωση ως δευτερεύοντα έστω προορισμό την ανοικοδόμηση και πληρούσε τους επιτρεπόμενους όρους δόμησης (δηλαδή είχε εμβαδόν 4.000 τετρ.

μέτρων, αν δεν είχε πρόσωπο σε οδό διεθνή, εθνική κλπ) και αν ήταν άρτιο και οικοδομήσιμο κατά παρέκκλιση (Α.Π. 155/2005). .Κατά παρέκκλιση δε θεωρούνται άρτια και οικοδομήσιμα τα γήπεδα: α) Τα κείμενα εντός της ζώνης των πόλεων, κωμών, και οικισμών, τα οποία είχαν κατά την 27.4.1977 ημέρα δημοσίευσης του από 5.4.77 π.δ/τος(ΦΕΚ 133 Δ") ελάχιστο εμβαδόν 2000 μ2. . .Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται, ότι τα δικαστήρια κατά τον καθορισμό τιμής μονάδας αποζημίωσης ακινήτου, που εμπίπτει στο ισχύον σύστημα αντικειμενικού προσδιορισμού της αξίας του, υποχρεούνται να λαμβάνουν υπόψη και την αντικειμενική αξία αυτού, καθώς και των ομόρων και ομοειδών προς αυτό ακινήτων, κατά τον κρίσιμο χρόνο, ως ασφαλές και αντικειμενικό μέτρο κρίσης για την εξεύρεση της πραγματικής αξίας του απαλλοτριωμένου ακινήτου, η οποία πάντως σε καμιά περίπτωση δεν δεσμεύει τη δικαστική κρίση για την πραγματική αξία του.

Κατά την έννοια της διάταξης αυτής τα διαγραφόμενα κριτήρια δεν είναι αποκλειστικά και υποχρεωτικά για το δικαστήριο για τη διάγνωση της πραγματικής αξίας του απαλλοτριούμενου κατά τον κρίσιμο χρόνο, έτσι ώστε να θεωρείται ότι παραβιάζεται στην περίπτωση που το δικαστήριο δεν τα λάβει υπόψη του ή θα λάβει υπόψη του άλλα τέτοια.

Το δικαστήριο μπορεί να στηρίζει την κρίση του για την πραγματική αξία του απαλλοτριούμενου ακινήτου, ενόψει της χρησιμοποίησης στην ανωτέρω διάταξη της λήξης "ιδίως" σε κάθε πρόσφορο συγκριτικό στοιχείο, αφού το αξιολογήσει προσηκόντως. Η δε σχετική για το πρόσφορο ή όχι του συγκριτικού στοιχείου κρίση του ανάγεται στην εκτίμηση πραγμάτων και ως εκ τούτου δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 561 §1 Κ.Πολ.Δ (ΑΠ 877/2007).

Ως προς την κατά παρέκκλιση αρτιότητα των γηπέδων, που προβλέπεται από την προαναφερθείσα διάταξη της παρ. 2 του όρθρου 1 του ανωτέρω π.δ/τος, ορίζεται σαφώς, ότι οι προϋποθέσεις αυτής πρέπει να υφίστανται πριν από την ημερομηνία που τίθεται στο νόμο. Σε αντίθετη περίπτωση θα επερχόταν διαιώνιση της κατά παρέκκλιση αρτιότητας και έτσι θα ματαιωνόταν ο επιβαλλόμενος βάσει των πολεοδομικών κριτηρίων σκοπός της ισχύος των νέων όρων αρτιότητας.

Μετά την ως άνω ημερομηνία, δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθεί άρτιο και οικοδομήσιμο οικόπεδο εντός ζώνης πόλεως με εμβαδόν 2.000 τ.μ. ούτε με κατάτμηση ούτε με συνένωση, αφού μετά την ημερομηνία αυτή επανέρχεται σε εφαρμογή ο κανόνας της παρ. 1 του ως άνω άρθρου, που προϋποθέτει εμβαδόν 4.000 τ.μ. και πρόσωπο 25 μ.

Σε κοινόχρηστο δρόμο.

Στην προκειμένη περίπτωση οι αναιρεσίβλητοι, με την από 10-2-2012 αίτησή τους προς το Εφετείο Δωδεκανήσου, ζήτησαν τον απευθείας καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης του ακινήτου, που απαλλοτριώθηκε δυνάμει της υπ' αρ. 6231/10-6-2011 απόφασης του τότε Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, του οποίου φέρονται ότι έχουν την κυριότητα, στο ποσό των 400.000 ευρώ.

Τα αναιρεσείοντα Ελληνικό Δημόσιο και Ταμείο Εθνικής Άμυνας, άσκησαν με τις προτάσεις τους ανταίτηση, με την οποία ζήτησαν τον καθορισμό οριστικής τιμής μονάδας για το εν λόγω ακίνητο στο ποσό των 3 ευρώ ανά τ.μ. Επ' αυτών το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, όπως από αυτή προκύπτει, δέχθηκε κατά την ανέλεγκτη κρίση του ως αποδειχθέντα, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, τα εξής πραγματικά περιστατικά: "Με την με αριθμό 6231/10-6-2011 απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας Ν.

Αιγαίου που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 173/27-6-2011 Τεύχος Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων και Πολεοδομικών θεμάτων κηρύχθηκε αναγκαστικά απαλλοτριωτέο υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου και με δαπάνη του Ταμείου Εθνικής Άμυνας για την κάλυψη στρατιωτικών αναγκών ολόκληρο το ακίνητο με KM 640 γαιών Αφάντου συνολικού εμβαδού 6.000 τμ στην περιοχή Αφάντου, νήσου Ρόδου, Νομού Δωδεκανήσου, όπως αυτό απεικονίζεται με κλίμακα 1:2000 στο από 1-9-2011 και με ΑΚ 954/Γ κτηματολογικό διάγραμμα το οποίο έχει συντάξει ο Κ.

Α. Λχος (Γ) Αγρονόμος και Τοπογράφος Μηχανικός και θεώρησε ο Δ/ντης ΤΕΘΑ Ταξίαρχος Ν. Α. και στο ακίνητο αυτό προβάλλουν δικαιώματα κυριότητας οι αιτούντες, ενώ αυτό είχε δεσμευθεί ήδη από το έτος 1989 από το Ελληνικό Δημόσιο, για την κάλυψη των στρατιωτικών αναγκών του 153 ΤΕ. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι το απαλλοτριούμενο ακίνητο βρίσκεται σε ύψωμα πάνω από τον οικισμό Αφάντου εντός ζώνης οικισμού σε απόσταση μικρότερη από 500 μέτρα από τον οικισμό, έχει πρόσβαση σε δημοτικό ασφαλτοστρωμένο δρόμο και πρόσβαση σε δίκτυο ύδρευσης και ηλεκτροδότησης, ενώ έχει απεριόριστη θέα προς τον 'οικισμό και την παραλία Αφάντου, σύμφωνα με το ΠΔ 24/31-5-1985 και επειδή βρίσκεται εντός ζώνης οικισμού στην οποία η αρτιότητα είναι 2.000 τμ μπορεί να διαιρεθεί σε τρία άρτια και οικοδομήσιμα οικόπεδα, στο καθένα από το οποίο, λόγω του συντελεστή δόμησης, μπορούν να οικοδομηθούν τρεις κατοικίες των 120 τμ η κάθε μια.

Οι αιτούντες επικαλούνται ως συγκριτικά στοιχεία: 1) απόκομμα της εφημερίδας ΡΟΔΙΑΚΗ της 24-3-2012, όπου είναι καταχωρημένη αγγελία για πώληση ακινήτου εμβαδού 1.270 με άδεια οικοδομής 120 τμ στην ίδια περιοχή με το απαλλοτριούμενο ακίνητο στην τιμή των 165.000 ευρώ, 2) Αγγελία της κτηματομεσιτικής εταιρείας REMAX της 25-11-2011 για πώληση ακινήτου οικοπέδου στην περιοχή Αφάντου σε ύψωμα πλησίον του γηπέδου έκτασης 2.072 τμ στην τιμή των 165.000 ευρώ.3) Αγγελία της κτηματομεσιτικής εταιρείας …της 25-11-2011 για πώληση ακινήτου σε ένα λόφο Αφάντου με απεριόριστη θέα στη θάλασσα εμβαδού 1.270 τμ.

στην τιμή των 165.000 ευρώ και 4) Αγγελία της κτηματομεσιτικής εταιρείας spitogatos από το διαδίκτυο με ημερομηνία 22-6-2011 και 18-10-2011 για πώληση: α) ακινήτου εμβαδού 2030 τμ που έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με το απαλλοτριούμενο ακίνητο (εντός ζώνης οικισμού) στην τιμή των 120.000 ευρώ και β) ακινήτου επίσης εντός ζώνης οικισμού στην περιοχή Αφάντου με απεριόριστη θέα προς την θάλασσα, όπως και το απαλλοτριούμενο ακίνητο, εμβαδού 2.500 τμ στην τιμή των120.000 ευρώ.

Με τα δεδομένα λοιπόν αυτά, η πραγματική αξία του απαλλοτριούμενου ακινήτου κατά τον κρίσιμο χρόνο της συζήτησης της αίτησης ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου (6-4-2012) χωρίς να υπολογίζεται η τυχόν μεταβολή (αύξηση ή υποτίμηση) της αξίας του λόγω της εξαγγελίας ή της κήρυξης της απαλλοτρίωσης, ανέρχεται στο ποσό των 60 ευρώ ανά τμ στο οποίο και πρέπει να καθοριστεί η οριστική τιμή μονάδος αποζημίωσης" Με βάση δε τις παραδοχές αυτές το Εφετείο δέχθηκε εν μέρει την αίτηση, καθόρισε την οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης του επιδίκου στο ποσό των 60 ευρώ ανά τ.μ., επέβαλε σε βάρος των καθ' ών τα δικαστικά έξοδα των αιτούντων, τα οποία όρισε στο ποσό των 290 ευρώ και προσδιόρισε την αμοιβή του πληρεξούσιου Δικηγόρου των αιτούντων σε ποσοστό 3% επί του συνολικού ποσού της αποζημίωσης, προσαυξημένη κατά το ποσό των 100 ευρώ.

Με το να δεχθεί το Εφετείο ότι το ένδικο ακίνητο "....επειδή βρίσκεται εντός ζώνης οικισμού στην οποία η αρτιότητα είναι 2.000 τ.μ. μπορεί να διαιρεθεί σε τρία άρτια και οικοδομήσιμα οικόπεδα, στο καθένα από τα οποία, λόγω του συντελεστή δόμησης, μπορούν να οικοδομηθούν τρεις κατοικίες των 120 τ.μ. η κάθε μία", παραβίασε ευθέως τις προαναφερθείσες διατάξεις των άρθρων 13 παρ. 1 του ν.2882/2001 και 1 παρ. 2 του π.δ/τος 31/1985 με εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή αυτών, και υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., διότι ρητώς έλαβε υπόψη ένα στοιχείο, προσδιοριστικό της τιμής του απαλλοτριωθέντος, που δεν ήταν νόμιμο, ήτοι την υποτιθέμενη δυνατότητα να διαιρεθεί αυτό σε τρία άρτια και οικοδομήσιμα τμήματα, το οποίο αν συνέτρεχε θα προσέδιδε μεγαλύτερη αξία στο απαλλοτριωθέν. Γι' αυτό και πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός πρώτος λόγος αναίρεσης από τον αριθμό αυτό, ο οποίος και μόνο προσήκει, σε αντίθεση με τον λόγο από τον αριθμό 19, ο οποίος δεν ιδρύεται.

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει, κατά παραδοχή του ως άνω λόγου αναίρεσης, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου στο σύνολο της προσβαλλόμενης απόφασης, καθιστά αλυσιτελή την εξέταση του δεύτερου διατυπουμένου με την ένδικη αίτηση λόγου, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Οι αναιρεσίβλητοι πρέπει να καταδικαστούν στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, που δεν κατέθεσαν προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημα των τελευταίων τα οποία ορίζει στο ποσό των 2.000 ευρώ και κατανέμει κατ' ίσα μέρη σε βάρος των αναιρεσιβλήτων (ΚΠολΔ 183,186).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 90/2012 απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση της στο αυτό Εφετείο Δωδεκανήσου, αποτελούμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ και κατανέμει κατ' ίσο μέρος μεταξύ τους.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 12 Φεβρουαρίου 2014.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 21 Φεβρουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ