416/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 416 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 416/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δήμου Θεσσαλονίκης, που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα από τον Δήμαρχο αυτού, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Στράνη.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Ψ1, κατοίκου ..., 2. Ψ2, κατοίκου ... και 3. Ψ3, κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ευτύχιο Νικόπουλο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την 7105/1-3-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 12584/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 114/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 25-6-2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 15-9-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά τη διάταξη του άρθρου 947 παρ.1 ΚΠολΔ, όταν ο οφειλέτης έχει υποχρέωση να παραλείψει ή να ανεχθεί πράξη, το δικαστήριο, για την περίπτωση που παραβεί την υποχρέωσή του απειλεί για κάθε παράβαση χρηματική ποινή έως δύο εκατομμύρια (2.000.000) δρχ. υπέρ του δανειστή και προσωπική κράτηση έως ένα έτος.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο είναι αρμόδιο να βεβαιώσει την παράβαση και να καταδικάσει στη χρηματική ποινή και στην προσωπική κράτηση. Από τη διάταξη αυτή σαφώς συνάγεται, ότι σε περίπτωση περισσότερων παραβάσεων οφείλονται ισάριθμες προς αυτές χρηματικές ποινές, όταν όμως, κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, οι παραβάσεις αυτές συνδέονται στενότερα μεταξύ τους και σχηματίζουν φυσική ενότητα ενέργειας του παραβάτη, κατά τρόπο εξωτερικώς διαγνωστό και σε τρίτους, επιβάλλεται μία μόνο ποινή και όχι τόσες ποινές όσες οι επί μέρους παραβάσεις.

Εξάλλου, κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στα οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε.

Ως ουσιώδη ζητήματα, σε σχέση με τα οποία η έλλειψη, η αντιφατικότητα ή η ανεπάρκεια των αιτιολογιών στερεί από νόμιμη βάση την απόφαση, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής ένστασης ή αντένστασης και όχι οι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων.Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, το Εφετείο, δέχθηκε τα εξής, αναφορικώς με την ένδικη, από την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 947 παρ.2ΚΠολΔ, αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων:

Οι δύο πρώτες ενάγουσες, είναι συγκύριες εξ αδιαιρέτου ενός οικοπέδου, που βρίσκεται στο συνοικισμό ... και επί της οδού ..., στο οποίο ο τρίτος των αναιρεσιβλήτων, εργολάβος οικοδομών, ανήγειρε, κατά το σύστημα της αντιπαροχής, πολυώροφη οικοδομή. Το ακίνητο αυτό των αναιρεσιβλήτων συνορεύει με οικόπεδο του εναγόμενου Δήμου, τμήμα του οποίου χρησιμοποιείται από τον τελευταίο για την τοποθέτηση ογκωδών αντικειμένων, μπαζών, κλπ.

Με την 3525/2003 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε επί αιτήσεως ασφαλιστικών μέτρων των εναγόντων, κρίθηκε ότι οι ενέργειες αυτές του Δήμου διαταράσσουν τη νομή των αιτούντων επί του ακινήτου τους, υποχρεώθηκε ο καθ' ου Δήμος να προβεί σε άμεσο καθαρισμό του οικοπέδου του από κάθε είδους απορρίμματα και απαγορεύθηκε σ' εκείνον κάθε μελλοντική εναπόθεση απορριμμάτων και μπαζών στον χώρο αυτό, με την απειλή εναντίον του χρηματικής ποινής 700 ευρώ για κάθε μελλοντική προσβολή της νομής των αιτούντων.

Περαιτέρω, δέχθηκε το Εφετείο, ότι και μετά την κοινοποίηση της ανωτέρω απόφασης στον αναιρεσίβλητο, συνέχισε, δια των προστηθέντων του, να παραβιάζει το διατακτικό της απόφασης και συγκεκριμένα να εναποθέτει καθημερινώς μπάζα, αδρανή υλικά και άλλα ογκώδη αντικείμενα τα οποία συγκέντρωνε από την πόλη της Θεσσαλονίκης κατά το χρονικό διάστημα από 2 Ιανουαρίου έως 15 Ιανουαρίου 2004.

Οι περισσότερες παραβάσεις εντός της αυτής ημέρας συνιστούν διαρκή ενέργεια και συγκροτούν φυσική ενότητα ενέργειας κατά τρόπο εξωτερικώς διαγνωστό και στους τρίτους, αφού όλες τείνουν στην καθημερινή συγκέντρωση ογκωδών άχρηστων αντικειμένων από όλη την πόλη της ... και στην τοποθέτησή τους στο επίδικο οικόπεδο προκειμένου να μεταφορτωθούν σε μεγαλύτερα φορτηγά και διαμετακομιστούν στις χωματερές.

Συνεπώς, έκρινε το Εφετείο, καθημερινά γίνεται μία παραβίαση του διατακτικού της ανωτέρω απόφασης από τον εναγόμενο ασχέτως αν πραγματοποιείται με πολλά φορτηγά αυτοκίνητα, ορισμένα των οποίων δεν ανήκουν στον ίδιο, αλλά σε ιδιώτες που μεταφέρουν και τοποθετούν στο επίδικο οικόπεδο αντικείμενα μετά από άδειά του ή με την ανοχή του, με ενιαία βουλητική στάση του και πρέπει να του επιβληθεί χρηματική ποινή 5.600 ευρώ (700χ8) για τις οκτώ ημέρες των αντίστοιχων παραβάσεων.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Δικαστήριο της ουσίας, απέρριψε την έφεση του ήδη αναιρεσείοντος κατά της εκκληθείσας πρωτόδικης απόφασης, που έκρινε ομοίως. Έτσι που έκρινε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του, πλήρεις, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες ως προς το ουσιώδες ζήτημα, ποίες και βάσει ποίων κριτηρίων από τις περισσότερες παραβάσεις του διατακτικού της ανωτέρω απόφασης του Ειρηνοδικείου από τον αναιρεσείοντα, οι οποίες λάμβαναν χώρα την ίδια ημέρα, συνδέονται στενότερα μεταξύ τους και σχηματίζουν φυσική ενότητα ενέργειας του παραβάτη, κατά τρόπο εξωτερικώς διαγνωστό και σε τρίτους, για τις οποίες επιβάλλεται μία ποινή, καθώς, επίσης, για τον τρόπο διάπραξης των παραβάσεων αυτών και από ποία όργανα του αναιρεσείοντος, οι οποίες επιτρέπουν τον έλεγχο της διάταξης του άρθρου 947 ΚΠολΔ, που εφάρμοσε και την οποία έτσι δεν παραβίασε, εκ πλαγίου, δεν ήταν δε απαραίτητο για την πληρότητα της αιτιολογίας αυτής να παρατίθενται στην απόφαση ενέργειες των αναιρεσιβλήτων, με τις οποίες εκδηλωνόταν καθημερινά η αντίθεσή τους στην παραβίαση από τον αναιρεσείοντα του διατακτικού της ανωτέρω απόφασης, όπως με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προβάλλεται.

Επομένως, ο λόγος αυτός αναίρεσης, από το άρθρ.559 αριθ.19 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται έλλειψη νόμιμης βάσης στην πληττόμενη απόφαση, λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών, διότι δεν παρατίθενται στην απόφαση οι ενέργειες αυτές των αναιρεσιβλήτων, καθώς και ο τρόπος διακοπής κάθε ημέρα της διαρκούς αυτής ενέργειας του αναιρεσείοντος, και ο συναφής με αυτόν, από την ίδια διάταξη, δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης, λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών ως προς το ζήτημα, πως και από ποία όργανά του αναιρεσείοντος εκδηλωνόταν καθημερινώς η παραβίαση της ανωτέρω απόφασης, είναι αβάσιμοι.

Ο τρίτος λόγος αναίρεσης, όπως εκτιμήθηκε, από την ίδια ως άνω διάταξη του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, με τον οποίο προβάλλεται ανεπάρκεια της αιτιολογίας της πληττόμενης απόφασης, με την οποία απορρίφθηκε ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντος περί του ότι όλες οι επί μέρους παραβάσεις του κατά το επίδικο χρονικό διάστημα συνιστούν μία ενότητα για την οποία πρέπει να επιβληθεί μία ποινή, διότι, σύμφωνα με την αιτιολογία αυτή, το ποσό της μίας παράβασης είναι ασήμαντο για να υποχρεώσει τον Δήμο να συμμορφωθεί με την προηγούμενη ως άνω απόφαση του Ειρηνοδικείου, είναι προεχόντως, απαράδεκτος, διότι με αυτόν πλήττεται όχι αιτιολογία της απόφασης επί ουσιώδους για την έκβαση της δίκης ζητήματος, αλλά επιχειρηματολογία του Δικαστηρίου της ουσίας, σχετικά με τις συνέπειες που θα είχε η απειλή επιβολής εις βάρος του αναιρεσείοντος μίας μόνο ποινής για κάθε μελλοντική προσβολή της νομής των αναιρεσιβλήτων.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-6-2007 αίτηση του Δήμου Θεσσαλονίκης για αναίρεση της 114/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα, στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε εξακόσια (600) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιανουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ