415/2023 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 415 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 415/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Οκτωβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, που κατοικοεδρεύει στην Αθήνα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την Μαριέττα Βλαχοπάνου, Πάρεδρο ΝΣΚ, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Του αναιρεσιβλήτου: Ε. Π. του Ι., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παύλο Ανδροβιτσανέα με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-9-2015 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1586/2016 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 4650/2020 του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί το αναιρεσείον με την από 25-9-2020 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Αλεξάνδρα Αποστολάκη, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 25-09-2020 αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 4650/2020 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο, καθώς και από τη σύμβαση ασφάλισής του (άρθρ. 681Α ΚΠολΔ) έχει ασκηθεί νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 553, 556, 558, 564 παρ. 3, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ) και είναι παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 ΚΠολΔ).

Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί ως προς τη νομική και ουσιαστική βασιμότητα των λόγων αυτής (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ). Κατά τη διάταξη του άρθρου 931 του ΑΚ "η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης αν επιδρά στο μέλλον του". Ως "αναπηρία" θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση" νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφάνισης του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής.

Περαιτέρω, ως "μέλλον" νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμόρφωσης στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Στον επαγγελματικό - οικονομικό τομέα η αναπηρία ή η παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στο πλαίσιο του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξέλιξης και προαγωγής του.

Οι δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας. Οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εργασίας έναντι των υγιών συναδέλφων τους. Η διάταξη του άρθρου 931 του ΑΚ προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του.

Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικά συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής κατάστασης μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Εξάλλου, η ένεκα της αναπηρίας ή παραμόρφωσης ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία αποτελεί βάση αξίωσης προς αποζημίωση που στηρίζεται στη διάταξη του άρθρου 929 του ΑΚ (αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων).

Όμως, η αναπηρία ή η παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ' ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία. Είναι όμως βέβαιο, ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση, ανάλογα με το βαθμό της και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις (ηλικία, φύλο, κλίσεις και επιθυμίες του παθόντος), οπωσδήποτε θα έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνική - οικονομική εξέλιξη τούτου, κατά τρόπο όμως, που δεν δύναται επακριβώς να προσδιορισθεί.

Η δυσμενής αυτή επίδραση είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επίδρασης αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό - οικονομικό μέλλον του παθόντος. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, δηλαδή ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας, σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ των πολιτών σχέσεις, χωρίς αναγκαία η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων.

Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της διάταξης του άρθρου 931 του ΑΚ, που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη αυτή η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί.

Επομένως, το ποσό που δικαιούται ο παθών κατά το άρθρο 931 του ΑΚ, δεν υπολογίζεται με τα μέτρα της αποζημίωσης, αλλά εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστή να το καθορίσει κατά δίκαιη κρίση σε εύλογο χρηματικό ποσό, με βάση αφενός το είδος, την έκταση και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμόρφωσης του παθόντος και αφετέρου την ηλικία, το φύλο, τις κλίσεις του παθόντος και το βαθμό συνυπαιτιότητάς του.

Είναι πρόδηλο, ότι η κατά τη διάταξη του άρθρου 931 του ΑΚ αξίωση για αποζημίωση λόγω αναπηρίας ή παραμόρφωσης είναι διαφορετική από την, κατά τη διάταξη του άρθρου 929 του ΑΚ, αξίωση αποζημίωσης για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, που κατ' ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας λόγω της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και από την, κατά τη διάταξη του άρθρου 932 του ΑΚ, αξίωση για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν, είτε σωρευτικά είτε μεμονωμένα, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μιας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαία την ύπαρξη και των λοιπών (ΑΠ 909/2022, ΑΠ 931/2021, ΑΠ 485/2021, ΑΠ 1106/2019, ΑΠ 419/2019).

Περαιτέρω, ο λόγος αναίρεσης από τον αριθμό 8 περ. β' του άρθρου 559 του ΚΠολΔ ιδρύεται, όταν το δικαστήριο της ουσίας, παρά το νόμο, δεν έλαβε υπόψη του πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται, αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιονδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (ΑΠ 250/2014), γεγονός που συμβαίνει και όταν η απόφαση περιέχει παραδοχές αντίθετες με τον ισχυρισμό (ΟλΑΠ 11/1996, ΑΠ 1021/2019, ΑΠ 1150/2011).

Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διάταξης αυτής, νοούνται οι νόμιμοι, παραδεκτοί, ορισμένοι και λυσιτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που έχουν αυτοτελή ύπαρξη και τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό, είτε ως αμυντικό μέσο και, συνακόλουθα, στηρίζουν το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης, αντένστασης ή λόγου έφεσης, όχι, όμως, και οι αιτιολογημένες αρνήσεις τους, ούτε οι ισχυρισμοί που αποτελούν επιχειρήματα ή συμπεράσματα των διαδίκων ή του δικαστηρίου, τα οποία συνάγονται από την εκτίμηση των αποδείξεων, αλλά ούτε και οι μη νόμιμοι, απαράδεκτοι, αόριστοι και αλυσιτελείς ισχυρισμοί, οι οποίοι δεν ασκούν επίδραση στην έκβαση της δίκης και στους οποίους το δικαστήριο δεν υποχρεούται να απαντήσει (ΟλΑΠ 14/2004, ΑΠ 595/2020, ΑΠ 87/2013).

Ακόμη "πράγμα", κατά την έννοια της ίδιας διάταξης, είναι κάθε περιστατικό που, αφηρημένως λαμβανόμενο, οδηγεί, κατά νόμο, στη γέννηση ή κατάλυση του ασκούμενου με την αγωγή ή την ένσταση δικαιώματος, ανεξάρτητα από τη βασιμότητά του, η οποία είναι ζητούμενο της αποδεικτικής διαδικασίας και όχι προϋπόθεση αυτοτέλειας του ισχυρισμού (ΑΠ 760/2020).

Τέλος, ο αναιρετικός λόγος του αριθμού 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ δημιουργείται, αν το δικαστήριο της ουσίας παρέλειψε να λάβει υπόψη του, κατά τη διαμόρφωση της αποδεικτικής του κρίσης, αποδεικτικά μέσα που παραδεκτώς και νομίμως επικαλέσθηκαν οι διάδικοι και τα οποία ήταν χρήσιμα προς άμεση ή έμμεση απόδειξη πραγματικών γεγονότων με ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δηλαδή στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης.

Ο λόγος αυτός είναι αβάσιμος κατ' ουσίαν, όταν το δικαστήριο βεβαιώνει στην απόφασή του, ότι έλαβε υπόψη τα συγκεκριμένα αποδεικτικά μέσα, για τα οποία προτείνεται ο αναιρετικός λόγος, ή ότι έλαβε υπόψη όλα τα με επίκληση προσκομιζόμενα έγγραφα, έστω και χωρίς στην απόφαση να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός απ' αυτά, εκτός αν, παρά τη βεβαίωση αυτή, από το περιεχόμενο της απόφασης και, ιδίως, από τις αιτιολογίες, καταλείπονται αμφιβολίες για τη συνεκτίμηση όλων ή ορισμένων εγγράφων, οπότε είναι ουσιαστικά βάσιμος ο κρίσιμος λόγος αναίρεσης (ΑΠ 816/2021, ΑΠ 320/2021, ΑΠ 685/2020, 367/2015).

Το Εφετείο Αθηνών, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχθηκε κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη, ως προς τα πραγματικά γεγονότα, κρίση του (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ) τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Το ένδικο ατύχημα συνέβη στις 17.10.2012 περί ώρα 11 π.μ. στο ... στη διασταύρωση των οδών Χίου και Κωνσταντινουπόλεως, όταν ο ειδικός φρουρός Γ.

Δ., οδηγώντας το υπ'αριθμ. κυκλοφορίας ... περιπολικό αυτοκίνητο της Ελληνικής Αστυνομίας, που ανήκει στο εναγόμενο Ελληνικό Δημόσιο, προστηθείς στην οδήγηση, από αποκλειστική του υπαιτιότητα, όπως κρίθηκε ήδη αμετάκλητα με την υπ' αριθμ. 1811/2015 απόφαση του παρόντος Δικαστηρίου επί προγενέστερης αγωγής αποζημίωσης του ενάγοντος, παραβίασε τον ερυθρό σηματοδότη που είχε στην πορεία του και επέπεσε στο κανονικώς κινούμενο υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ... δίκυκλο μοτοποδήλατο που οδηγούσε ο ενάγων, με συνέπεια να προκαλέσει τον τραυματισμό του. Από το ατύχημα ο ενάγων υπέστη βαρεία κρανιοεγκεφαλική κάκωση, κατάγματα πλευρών, κάταγμα πρώτου σφηνοειδούς, εξάρθρημα πρώτου μεταταρσίου αριστερά, θλαστικό τραύμα ραχιαίας επιφανείας αριστερού άκρου ποδός και νοσηλεύθηκε στο νοσοκομείο "ΤΖΑΝΕΙΟ".

Διακομίσθηκε στις 18.10.2012 στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας με αδυναμία να χειρουργηθεί άμεσα. Στις 3.12.2012 εισήχθη εκ νέου στο ορθοπεδικό τμήμα, όπου προγραμματίσθηκε χειρουργείο, το οποίο δεν αποδέχθηκε, εξήλθε οικεία βουλήσει από το νοσοκομείο και εισήλθε στο Θεραπευτικό Κέντρο Αθηνών "ΛΕΥΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ", όπου υποβλήθηκε σε ανοικτή ανάταξη εξαρθρήματος ταρσιο- μεταταρσιοφαλαγγικής μεγάλου δακτύλου ποδός και εσωτερική οστεοσύνθεση.

Εξήλθε στις 12.12.2012 με σύσταση για φαρμακευτική αγωγή, φυσικοθεραπεία, αναρρωτική άδεια 6 μηνών. Από τη μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, στην οποία υποβλήθηκε στις 3.12.2012, προέκυψαν "εγκεφαλικές θλάσεις με αποδομημένα αιμορραγικά στοιχεία στη φλοιώδη υποφλοιώδη εγκεφαλική ουσία της δεξιάς κροταφικής και βρεγματικής χώρας, διεύρυνση του υπαραχνοειδούς χώρου ως επί φλοιώδους εγκεφαλικής ατροφίας με μεγαλύτερου βαθμού διεύρυνση του πλάγιου κοιλιακού συστήματος ως επί βαθμώ αποφρακτικού υδροκέφαλου με συνύπαρξη πολύ ήπιου περικοιλιακού οιδήματος, εύρος 3ης και 4ης κοιλίας εντός του φυσιολογικού".

Στις 15.10.2013 μετά από ιατρική εξέταση διαπιστώθηκε μόνιμη βλάβη του περονιαίου νεύρου αριστερά από το ατύχημα και συνεστήθη να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση αποκατάστασης με ποσοστό επιτυχίας 30-50%. Ήδη παρουσιάζει δυσχέρεια στη βάδιση και δεν αντέχει την ορθοστασία. Στις 13.10.2014 βεβαιώθηκε αναπηρία του σε ποσοστό 67% έως 30.7.2017 από τους ιατρούς του ασφαλιστικού φορέα του (ΙΚΑ) λόγω επιληπτικών κρίσεων υπό διπλό σχήμα (ΦΑ) με μέτρια κλινική ανταπόκριση συνεπεία κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων μετά από το τροχαίο ατύχημα και λόγω πάρεσης αριστερών περονιαίων και κνημιαίων νεύρων.

Λαμβάνει συνεχώς αντιεπιληπτική φαρμακευτική αγωγή. Η μερική αναπηρία του είναι μόνιμη και προήλθε από το ένδικο ατύχημα [...]. Συνεπεία της μερικής αναπηρίας του ο ενάγων, 36 ετών κατά το χρόνο του ατυχήματος, έγγαμος και πατέρας δύο ανηλίκων τέκνων, δεν έχει δραστηριότητες και έχει μειωθεί η κοινωνική ζωή του.

Καθίσταται πλέον εξαιρετικά δυσχερής η ανεύρεση κατάλληλης και ανάλογης με τις περιορισμένες δυνατότητές του εργασίας και μάλιστα στο παρόν δύσκολο εργασιακό περιβάλλον. Οι προαναφερόμενες μόνιμες συνέπειες στην υγεία του ενάγοντος συνιστούν έλλειψη της σωματικής του ακεραιότητας, που περιορίζουν την επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική του εξέλιξη και έχουν ιδιαίτερα δυσμενή επίπτωση σ' αυτές (...).

Η κατάσταση της υγείας του έχει αντίκτυπο στον τρόπο ζωής του και τον καθιστά γενικά άτομο που μειονεκτεί έναντι των άλλων ατόμων της ηλικίας του, δυσχεραίνονται οι κοινωνικές συναναστροφές του, που αποτελούν έκφραση της συνταγματικά προστατευόμενης προσωπικότητας και ατομικότητας του ανθρώπου και έχει δυσμενείς επιδράσεις στην εν γένει επαγγελματική, κοινωνική εξέλιξή του και ζωή.

Οι συνέπειες του τραυματισμού του επηρέασαν και την ψυχική του κατάσταση, γι' αυτό χρειάσθηκε να απευθυνθεί σε ψυχολόγο, σε επαναλαμβανόμενες συνεδρίες. Συνακολούθως και δεδομένου ότι η δυσμενής αυτή επίδραση του τραυματισμού του στο κοινωνικό και οικονομικό του μέλλον δεν μπορεί να καλυφθεί εντελώς με τις παροχές που προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 929 και 932 Α.Κ., συντρέχει νόμιμη περίπτωση να επιδικασθεί υπέρ του ενάγοντος εύλογη, κατά τους ορισμούς της διάταξης του άρθρου 931 Α.Κ., πρόσθετη χρηματική παροχή, το ύψος της οποίας, με βάση το φύλο και την ηλικία του, το είδος και τις συνέπειες της αναπηρίας του, της αρτίας, προ του τραυματισμού του, φυσικής του κατάστασης και της έλλειψης ευθύνης του στην επέλευση του ένδικου ατυχήματος, εξαιτίας του οποίου τελεί στην ως άνω κατάσταση αναπηρίας, πρέπει να ορισθεί, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, στο ποσό των 40.000 ευρώ.

Το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, που με την εκκαλουμένη απόφαση επιδίκασε για την αιτία αυτή μικρότερο ποσό, έσφαλε στην κρίση του σύμφωνα με βάσιμο λόγο έφεσης του ενάγοντος". Κατά τα ως άνω το Εφετείο έκρινε, ότι συντρέχει νόμιμη περίπτωση επιδίκασης υπέρ του αναιρεσίβλητου εύλογης, κατά τους ορισμούς της διάταξης του άρθρου 931 ΑΚ, πρόσθετης χρηματικής παροχής, δεδομένου ότι εξαιτίας του τραυματισμού του στο ένδικο τροχαίο ατύχημα υπέστη μόνιμη μερική αναπηρία, η οποία περιορίζει την επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική του εξέλιξη και δυσχεραίνει τις κοινωνικές συναναστροφές του, καθώς και ότι καθίσταται αναγκαία η επιδίκαση της πρόσθετης αυτής χρηματικής παροχής, η οποία είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη από τις παροχές, που προβλέπονται από τις διατάξεις των άρθρων 929 και 932 του ΑΚ.

Το αναιρεσείον με τον πρώτο λόγο αναίρεσης προσάπτει στην προσβαλλόμενη την πλημμέλεια από τον αριθμό 8 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, υποστηρίζοντας ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον πέμπτο λόγο της έφεσής του, με τον οποίο παραπονείτο για την επιδίκαση με την πρωτόδικη απόφαση αυτοτελούς αποζημίωσης κατ' άρθρο 931 ΑΚ, ύψους 30.000 ευρώ, πέραν της επιδικασθείσας χρηματικής αποζημίωσης λόγω ηθικής βλάβης με την 1811/2015 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, για την οποία χρηματική ικανοποίηση είχε ληφθεί υπόψη το είδος της βλάβης της υγείας του και οι επιπτώσεις της στην εν γένει κοινωνική κ.λπ.

κατάστασή του. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, καθόσον το δευτεροβάθμιο δικαστήριο έλαβε υπόψη τον ανωτέρω λόγο έφεσης του αναιρεσείοντος και τον απέρριψε, δεχόμενο το σχετικό λόγο της αντίθετης έφεσης του αναιρεσίβλητου και επιδικάζοντας στον τελευταίο μεγαλύτερο ποσό για την αιτία αυτή, από ό,τι πρωτοδίκως.

Περαιτέρω, το αναιρεσείον με το δεύτερο λόγο αποδίδει στην προσβαλλόμενη την πλημμέλεια από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, υποστηρίζοντας ότι το Εφετείο "δεν έλαβε υπόψη του, τα πρωτοδίκως προσκομισθέντα από το Ελληνικό Δημόσιο έγγραφα και συγκεκριμένα το υπ' αριθμ. πρωτ. 25462/2-12-2014 έγγραφο - παροχή φορολογικών στοιχείων της ΔΟΥ Β' Περιστερίου και τις συνημμένες σε αυτό φορολογικές δηλώσεις, από τα οποία προέκυπτε, ότι ο αναιρεσίβλητος ήταν άνεργος από το 2011, ήτοι πολύ πριν από το ένδικο ατύχημα, και συνεπώς η αδυναμία του να εργασθεί δεν συνδέεται αιτιωδώς με το ένδικο ατύχημα και τον τραυματισμό του, αλλά προϋπήρχε αυτού και οφείλεται σε εξωτερικούς παράγοντες (ανεργία, οικονομική κρίση)".

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος, διότι το αναιρεσείον δεν επικαλείται, ότι προσκόμισε με νόμιμη επίκληση τα ανωτέρω έγγραφα και ενώπιον του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου. Σε κάθε περίπτωση αλυσιτελώς προβάλλεται, διότι το Εφετείο με την απόφασή του δέχεται αυτό, που προκύπτει, κατά το αναιρεσείον, από τα έγγραφα αυτά, ότι δηλαδή ο αναιρεσίβλητος ήταν άνεργος από το 2011.

Κατ' ακολουθίαν τούτων, εφόσον δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), μειωμένα, όμως, κατά το άρθρ. 22 παρ. 1 ν. 3693/1957 (που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 52 αριθμ. 18 ΕισΝΚΠολΔ), σε συνδυασμό με τις διατάξεις του άρθρου 5 παρ. 12 ν. 1738/1987 και αριθμ. 2 της 134423 οικ/8-12-1992 κοινής απόφασης των Υπουργών Οικονομικών και Δικαιοσύνης (ΦΕΚ 11/Β/20-1-1993), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-09-2020 αίτηση (αριθμ. κατάθ. 883/01-10-2020) για αναίρεση της 4650/2020 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, το ύψος των οποίων ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 20 Μαρτίου 2023.

H ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ