415/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 415 / 2011 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 415/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χαράλαμπο Ζώη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεωργία Λαλούση, Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή και Βασίλειο Λαμπρόπουλο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Τ. του Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Βρεττό με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ι. Μ. του Μ., κατοίκου ..., ο οποίος δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2) Ανώνυμης Εταιρίας Γενικών Ασφαλίσεων με την επωνυμία "ΑΓΡΟΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Ντανάκα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1/6/2001 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1604/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2698/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 4/4/2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Βασίλειος Λαμπρόπουλος ανέγνωσε την από 7/9/2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή η από 4/4/2008 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 2698/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ'αριθμ. 4299Δ/7.7.2010 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελητρίας του Πρωτοδικείου Αθηνών Σ. Π. που προσκομίζει η αναιρεσείουσα προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινομένης αίτησης αναίρεσης με την κάτω από αυτή πράξη ορισμού δικασίμου για την παρούσα δικάσιμο της 17.9.2010 και κλήση προς συζήτηση επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα προς τον πρώτο αναιρεσίβλητο (Ι. Μ.), ο οποίος όμως δεν εμφανίσθηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε με δήλωση κατά το άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ κατά την ως άνω δικάσιμο, κατά την οποίαν η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της από το οικείο πινάκιο.

Πρέπει, επομένως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ, να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία του ανωτέρω αναιρεσιβλήτου.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 591 παρ. 1 ΚΠολΔ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του από το άρθρο 19 του Ν.2951/2001 "Τα άρθρα 1 έως 590 εφαρμόζονται και στις ειδικές διαδικασίες εκτός αν αντιβαίνουν προς τις ειδικές διατάξεις των διαδικασιών αυτών. Αν στις ειδικές αυτές διατάξεις δεν ορίζεται διαφορετικά α)....β) οι προτάσεις κατατίθενται στο ακροατήριο, γ) όλοι οι αυτοτελείς ισχυρισμοί προτείνονται προφορικά και όσοι δεν περιέχονται στις προτάσεις καταχωρίζονται στα πρακτικά....". Από το συνδυασμό της διατάξεως αυτής με εκείνες των άρθρων 681 Α, 666, 667, 670 έως 676, 115 παρ. 3, 256 παρ. 1 περ. δ', 237 παρ. 1 και 3, 269 παρ. 1, 2 και 527 ΚΠολΔ συνάγεται ότι στις υποθέσεις που δικάζονται κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο όπου δεν είναι υποχρεωτική η κατάθεση προτάσεων, οι διάδικοι οφείλουν να προτείνουν όλους τους αυτοτελείς ισχυρισμούς τους, όπως είναι και η ένσταση συνυπαιτιότητας, προφορικά κατά την πρώτη συζήτηση στο ακροατήριο και επιπλέον οι ισχυρισμοί αυτοί καταχωρίζονται στα πρακτικά με σαφή (έστω και συνοπτική) έκθεση των γεγονότων που τους θεμελιώνουν (άρθρ. 262 ΚΠολΔ). Απαιτείται δε σε κάθε περίπτωση προφορική πρόταση των ισχυρισμών που ως γενόμενο κατά τη συζήτηση σημειώνεται στα πρακτικά (ΑΠ (Ολ.) 2/2005, ΑΠ 637/2009, ΑΠ 1966/2008).

Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η παρά το νόμο κήρυξη ή μη κήρυξη ακυρότητας ως λόγος αναιρέσεως αναφέρεται στις δικονομικές αποκλειστικώς ακυρότητες, ήτοι εκείνες που αποτελούν νόμιμες κυρώσεις, απαγγελόμενες για την παράβαση διατάξεων, οι οποίες ρυθμίζουν τη διαδικασία και τον τύπο των διαδικαστικών πράξεων (ΑΠ(Ολ.) 1331/1995).

Στην προκειμένη περίπτωση η αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως μέμφεται το εκδόσαν την προσβαλλόμενη απόφαση Εφετείο, διότι με αυτή απορρίφθηκε ο πρωτοδίκως προβληθείς και με αυτοτελή λόγο έφεσης επαναφερθείς ισχυρισμός της ότι το πρωτοβάθμιο δικαστήριο έσφαλε που έκρινε παραδεκτή ένσταση συνυπαιτιότητας του αναιρεσιβλήτου χωρίς να έχει προηγουμένως καταχωρηθεί στα σχετικά πρακτικά του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου. Από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, επισκόπηση των πρακτικών και προτάσεων της πρωτοβάθμιας δίκης προκύπτει ότι ο πληρεξούσιος δικηγόρος των εναγομένων - αναιρεσιβλήτων αρνήθηκε την αγωγή, επικαλέσθηκε αοριστία των κονδυλίων και πρότεινε συμψηφισμό της παλαιότητας των ρούχων με την αξία τους. Το Εφετείο εξετάζοντας σχετικό λόγο έφεσης δέχθηκε ότι "...οι εναγόμενοι με τις προτάσεις τους στο Πρωτόδικο Δικαστήριο προέβαλαν νομίμως την ένσταση συνυπαιτιότητας της ενάγουσας, ανεξαρτήτως του ότι δεν το ανέφεραν στα πρακτικά, αφού για την παραδεκτή προβολή της ένστασης συνυπαιτιότητας αρκεί αυτή να περιέχεται στις έγγραφες προτάσεις του ενισταμένου εφόσον κατατίθενται εμπρόθεσμα χωρίς να απαιτείται να γίνεται προφορική διατύπωση της ένστασης και καταχώρησής της στα πρακτικά....". Έτσι το Εφετείο, με την αναφερομένη παραδοχή του, υπέπεσε στην εκ του άρθρου 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ πλημμέλεια, η οποία προβάλλεται από την αναιρεσείουσα με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως. Επομένως ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός, ενώ παρέλκει η έρευνα των υπολοίπων λόγων. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και σύμφωνα με το άρθρο 480 παρ. 3 ΚΠολΔ να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο που την εξέδωσε, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι, λόγω της ήττας τους, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας (άρθρ. 176 και 183 ΚΠολΔ), σύμφωνα με το διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ'αριθ. 2698/2005 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσείουσας τα οποία ορίζει στο ποσότων τριών χιλιάδων (3.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 23 Νοεμβρίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 21 Μαρτίου 2011.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ