413/2009 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 413 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 413/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 19 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ, κατοίκου δ.δ ... του Δήμου ..., η οποία δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ... του Δήμου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γαβριήλ Ντούγια.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-12-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πρεβέζης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5/2002, 25/2004 μη οριστικές, 27/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 155/2007 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση των δύο τελευταίων αποφάσεων ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 29-6-2007 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκε μόνο ο αναιρεσίβλητος, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 5-10-2008 έκθεσή, του με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η από 29-6-2007 αίτηση της Χ για αναίρεση της 155/2007 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων και της 27/2006 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από την προσκομιζόμενη ... έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Πρέβεζας, ..., ακριβές αντίγραφο της κρινομένης αίτησης αναίρεσης, με υπάρχουσα σ' αυτήν πράξη ορισμού της προκείμενης δικασίμου, καθώς και κλήση για συζήτηση κατ` αυτήν, επιδόθηκε, με επίσπευση του αναιρεσιβλήτου, νομότυπα και εμπρόθεσμα, σύμφωνα με το άρθρ.130 παρ.1ΚΠολΔ, στην αναιρεσείουσα. Επομένως, εφόσον η εν λόγω διάδικος δεν εμφανίσθηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από την σειρά του οικείου πινακίου, ούτε κατέθεσε δήλωση κατ` άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία της (άρθρο 576 παρ.2 ΚΠολΔ). Επειδή, κατά το μέρος που η αίτηση αναίρεσης απευθύνεται κατά της πρωτόδικης απόφασης 27/2006 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, διότι από την συμπροσβαλλόμενη 155/2007 απόφαση του Εφετείου Ιωαννίνων, προκύπτει ότι η έφεση που ασκήθηκε κατά της πρώτης απορρίφθηκε κατ' ουσία και συνεπώς υπόκειται σε αναίρεση μόνο η εφετειακή απόφαση, στην οποία ενσωματώνεται η εκκληθείσα πρωτόδικη.

Επειδή, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ.4, 566 παρ.1 και 577 παρ.3 ΚΠολΔ, για την πληρότητα του λόγου αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου(άρθρο 559 αριθ.1α ΚΠολΔ), πρέπει ο λόγος αυτός να διαλαμβάνει, πλην των άλλων, τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, την έννοια που αποδίδει σ` αυτές ο αναιρεσείων, το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, καθώς επίσης, εφόσον το δικαστήριο εξέτασε την ουσία της υπόθεσης, την ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, ήτοι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο, υπό τα οποία συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναίρεσης δε μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.

Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι η απόφασή του στερείται νόμιμης βάσης (άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ), πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, πλην των άλλων, οι ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου, υπό τις οποίες συντελέσθηκε η αποδιδόμενη παράβαση και να καθορίζεται η αιτία συνεπεία της οποίας συμβαίνει τούτο, ήτοι αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές αιτιολογίες, οπότε πρέπει να καθορίζεται σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποία αντιτιθέμενα μέρη προκύπτει, ή εάν έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, οπότε πρέπει περαιτέρω να καθορίζεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκειά τους, ποίο δηλαδή το στοιχείο που λείπει, το οποίο είναι αναγκαίο για την επάρκειά τους.

Στην υπόθεση που κρίνεται, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ.1α ΚΠολΔ αποδίδεται στο Εφετείο, ότι κατ' εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 1041 ΑΚ, δέχθηκε ως βάσιμη την ένδικη αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, περί διανομής του επίδικου κοινού ακινήτου, η οποία ως βάση της είχε την κτήση της κυριότητας τούτου, κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου, από τον ενάγοντα με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας.

Ο λόγος αυτός είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί, καθόσον στο αναιρετήριο, δεν καθορίζεται η νομική πλημμέλεια του δικαστηρίου, δηλαδή σε τι συνίσταται ακριβώς το σφάλμα που αποδίδεται στο Εφετείο, ούτε και αναφέρονται οι κρίσιμες παραδοχές του Εφετείου, υπό τις οποίες συντελέσθηκαν οι προβαλλόμενες παραβιάσεις της ως άνω ουσιαστικής διάταξης, με συνέπεια να μην καθίσταται εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος.

Με το δεύτερο λόγο, από το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, ψέγεται η προσβαλλόμενη απόφαση για ανεπάρκεια αιτιολογιών ως προς την παραδοχή ότι ο ήδη αναιρεσίβλητος απέκτησε την κυριότητα του επίδικου ακινήτου, κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας ασκώντας από του έτους 1974 τουλάχιστον πράξεις νομής επ' αυτού, χωρίς ωστόσο να αναφέρονται στο αναιρετήριο, οι ουσιαστικές παραδοχές του Εφετείου, υπό τις οποίες συντελέσθηκε η αποδιδόμενη παράβαση καθώς και σε τι συνίσταται η αποδιδόμενη ανεπάρκεια των αιτιολογιών, ποίο δηλαδή το στοιχείο που λείπει, το οποίο είναι αναγκαίο για την επάρκειά τους .Επομένως, ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αόριστος.

Επειδή, από τις διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339 και 340 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το δικαστήριο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση ως προς τη βασιμότητα ή μη των προβαλλόμενων από τους διαδίκους πραγματικών γεγονότων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη όλα τα νόμιμα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι για άμεση ή έμμεση απόδειξη, χωρίς να είναι ανάγκη να γίνεται ειδική μνεία και χωριστή αξιολόγηση του καθενός από αυτά, από δε την αναφορά στην απόφαση μερικών από τα προσκομιζόμενα έγγραφα, γιατί έχουν ιδιαίτερη σημασία, δεν συνάγεται αναγκαστικά ότι δεν εκτιμήθηκαν και τα μη αναφερόμενα.

Στην προκείμενη περίπτωση, από την υπάρχουσα στην προσβαλλόμενη απόφαση βεβαίωση, κατά την οποία τα περιστατικά τα οποία έγιναν δεκτά από το Εφετείο, αναφορικά με τους ισχυρισμούς των διαδίκων, αποδείχθηκαν, εκτός των άλλων, και από τις καταθέσεις των μαρτύρων του εφεσιβλήτου, ..., ..., της εκκαλούσας ... και ..., που εξετάσθηκαν ενόρκως οι δύο πρώτοι ενώπιον του εντεταλμένου Δικαστή και οι υπόλοιποι ενώπιον του εισηγητή Δικαστή, που ορίσθηκαν με την 5/2002 απόφαση περί αποδείξεων του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου οι οποίες περιέχονται στις 41/2002 και 1/2003, αντιστοίχως, εκθέσεις εξέτασης μαρτύρων των ανωτέρω Δικαστών και από όλα τα έγγραφα τα οποία νομίμως προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της απόφασης, δεν καταλείπεται καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε, προς συναγωγή του αποδεικτικού πορίσματός του, αναφορικά με το ουσιώδες ζήτημα της κυριότητας του ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου επί του επίδικου ακινήτου, και τα αναφερόμενα στον τρίτο λόγο, πρώτο μέρος, αναίρεσης, αποδεικτικά στοιχεία, ήτοι τόσο τις καταθέσεις των μαρτύρων της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας, που ρητώς μάλιστα μνημονεύονται στην πληττόμενη απόφαση, όσο και τον ...

τίτλο κυριότητας τις 9260/6-12-2000, 1467/1-3-1975 αποφάσεις του Νομάρχη Πρέβεζας και την 1873/22-2-2001 απόφαση της Γενικής Δ/σης Περιφέρειας Ηπείρου. Επομένως, ο λόγος αυτός αναίρεσης, από το άρθρο 559 αριθ. 11 περ. γ ΚΠολΔ, με τον οποίο ψέγεται η πληττόμενη απόφαση ότι δεν έλαβε υπόψη τα ανωτέρω αποδεικτικά στοιχεία, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Επειδή, για το ορισμένο του από το άρθρ.559 αριθ.11α ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης, αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει, πρέπει να καθορίζεται στο αναιρετήριο, εκτός των άλλων, ο ισχυρισμός, προς απόδειξη του οποίου έχει ληφθεί υπόψη το αποδεικτικό μέσο, που δεν επιτρέπει ο νόμος, ο λόγος για τον οποίο ήταν ανεπίτρεπτο από το νόμο το αποδεικτικό στοιχεία, καθώς και την επίδραση αυτού στο διατακτικό της απόφασης.

Στην κρινόμενη υπόθεση, με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, δεύτερο μέρος, αποδίδεται στο Εφετείο η από την ανωτέρω διάταξη του άρθρ. 559 αριθ. 11α ΚΠολΔ πλημμέλεια, διότι έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που δεν πληρούσαν του όρους του νόμου για το κύρος τους, ήτοι την από 31-1-1977 αίτηση και την από 27-1-1977 υπεύθυνη δήλωση του ν.105/1969.

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, διότι στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται, ο λόγος για τον οποίο, όπως προβάλλει η αναιρεσείουσα, τα έγγραφα αυτά είναι αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει, ο ισχυρισμός προς απόδειξη του οποίου έχουν ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο τα αποδεικτικά αυτά μέσα και η επίδραση αυτού στο διατακτικό της απόφασης.

Γ Ι Α ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση της Χ για αναίρεση της 155/2007 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων και της 27/2006 οριστικής απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πρέβεζας.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια α (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 13 Ιανουαρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

????????413/2009 - σελ.28