Supreme Court overturns appeal court verdict on traffic accident liability, remanding case for retrial due to error in evidence assessment.

Απόφαση 411 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 411/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Ιωάννη-Σπυρίδωνα Τέντε, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 22 Ιανουαρίου 2007, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: (αναφέρονται 6 αναιρεσείοντες), από αυτούς η 3η παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Εμμανουήλ Τσιριμονάκη και οι υπόλοιποι εκπροσωπήθηκαν από τον ίδιο πληρεξούσιο δικηγόρο, ο οποίος δήλωσε ότι η Μυρτώ Χαρίση ενηλικιώθηκε, συνεχίζει πλέον ατομικώς την παρούσα δίκη και εκπροσωπείται από εμένα βάσει πληρεξουσίου.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)....., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο και 2)Της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "ALLIANZ Α.Ε.Γ.Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως καθολική διάδοχος λόγω συγχώνευσης - απορρόφησης της A.G.F. KOSMOS Α.Ε., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Εμμανουήλ Κοπακάκη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 22-6-2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις : 293/2001 οριστική του ίδιου δικαστηρίου και 96/2004 του Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 9 Μαϊου 2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν οι αναιρεσείοντες και η 2η αναιρεσίβλητη, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καλαμίδας ανέγνωσε την από 3 Ιανουαρίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλόμενης αποφάσεως κατά παραδοχή των πρώτου και τρίτου λόγων αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών λόγων αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τη με επίκληση προσκομιζόμενη 8837β/5-8-2005 έκθεση επιδόσεως του αρμοδίου δικαστικού επιμελητή .....προκύπτει ότι, ακριβές αντίγραφο της αιτήσεως αναιρέσεως, μετά της κάτωθι αυτής πράξεως ορισμού δικασίμου για την στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο της 22-1-2007 και μετά κλήσεως προς συζήτηση για τη δικάσιμο αυτή, με παραγγελία των επισπευδόντων τη συζήτηση αναιρεσειόντων, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον πρώτο των αναιρεσιβλήτων, ο οποίος δεν εμφανίσθηκε στο ακροατήριο κατά την από το οικείο πινάκιο, στη δικάσιμο αυτή, εκφώνηση της υποθέσεως, ούτε κατέθεσε, κατ άρθρο 242 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., δήλωση μη παραστάσεως κατά τη δικάσιμο αυτή. Επομένως, πρέπει το δικαστήριο, κατ άρθρο 576 παρ.2 Κ.Πολ.Δ., να προχωρήσει στη συζήτηση της αιτήσεως, παρά την απουσία του κλητευθέντος ως άνω αναιρεσιβλήτου.

Κατά το άρθρο 535 Κ.Πολ.Δ., αν ο λόγος της έφεσης κριθεί βάσιμος, η απόφαση που προσβάλλεται εξαφανίζεται και το δευτεροβάθμιο δικαστήριο κρατεί την υπόθεση και τη δικάζει κατ ουσίαν. Το προβαλλόμενο με τον λόγο έφεσης σφάλμα της εκκαλούμενης αποφάσεως περί την εκτίμηση των αποδείξεων (που είναι ο συνηθέστερος των προβαλλόμενων λόγων έφεσης) δεν είναι αναγκαίο να εξειδικεύεται.

Αρκεί να προβάλλεται (με το λόγο έφεσης) ότι συνεπεία του προβαλλόμενου με το λόγο έφεσης σφάλματος περί την εκτίμηση των αποδείξεων η εκκαλούμενη απόφαση ήχθη σε εσφαλμένο πόρισμα και διατακτικό. Διότι το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, συνεπεία του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης (Κ.Πολ.Δ. 522) είναι υποχρεωμένο να κρίνει την ορθότητα του διατακτικού της εκκαλούμενης αποφάσεως(Κ.Πολ.Δ. 534) βάσει της καθολικής επανεκτιμήσεως της ουσίας της υπόθεσης και όχι μόνο βάσει των προς αυτή συνδεομένων μερικοτέρων παραπόνων του εκκαλούντος.

Στην προκείμενη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, προβάλλουν ότι το Εφετείο, που δίκασε την έφεσή τους κατά της πρωτόδικης αποφάσεως, η οποία είχε απορρίψει ως ουσιαστικά αβάσιμη την αγωγή τους, με την οποία επικαλούντο αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου στο αναφερόμενο τροχαίο ατύχημα (κατά το οποίο θανατώθηκε ο αναφερόμενος συγγενής τους) και ζητούσαν αποζημίωση και χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης, δέχθηκε ότι το άνω ατύχημα οφείλεται σε συνυπαιτιότητα του άνω εναγομένου και απέρριψε την έφεσή τους, με το μοναδικό λόγο της οποίας πρόβαλλαν κακή εκτίμηση των αποδείξεων από την εκκαλούμενη απόφαση, η οποία εντεύθεν ήχθη στο εσφαλμένο πόρισμα ότι αποκλειστικός υπαίτιος του ατυχήματος ήταν ο θανών και στο εσφαλμένο διατακτικό με το οποίο απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την αγωγή τους.

Όπως εκτέθηκε στη μείζονα σκέψη, αρκούσε το προβληθέν με τον μοναδικό λόγο έφεσης ότι, συνεπεία εσφαλμένης (από το πρωτόδικο δικαστήριο) εκτιμήσεως των αποδείξεων (αφού, κατά το λόγο έφεσης, το ατύχημα οφείλετο σε αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου), η εκκαλούμενη απόφαση ήχθη σε εσφαλμένο πόρισμα και διατακτικό και το Εφετείο, συνεπεία του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης, ήταν υποχρεωμένο να κρίνει την ορθότητα του διατακτικού της εκκαλούμενης αποφάσεως βάσει της καθολικής επανεκτιμήσεως της ουσίας της υπόθεσης και όχι μόνο βάσει των προς αυτή συνδεομένων μερικοτέρων παραπόνων των εκκαλούντων.

Επομένως, εφόσον το Εφετείο, όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, που επανεκτίμησε την ουσία της υπόθεσης και έκρινε ότι το ατύχημα οφείλεται σε συγκλίνουσα συνυπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου και του θανόντος και εντεύθεν ότι τόσο το πόρισμα της εκκαλούμενης αποφάσεως, με το οποίο κρίθηκε ο θανών αποκλειστικός υπαίτιος του ατυχήματος, όσο και το διατακτικό αυτής (με το οποίο απορρίφθηκε η αγωγή) δεν ήταν ορθό, αφού λόγω της συνυπαιτιότητας του πρώτου εναγομένου έπρεπε αυτή (αγωγή) να μην απορριφθεί, έπρεπε να δεχθεί τον άνω λόγο έφεσης και την έφεση ως βάσιμη και εξαφανίσει την εκκληθείσα απόφαση και στη συνέχεια να κρατήσει και δικάσει την υπόθεση κατ ουσίαν, εφαρμόζοντας, για τον προσδιορισμό της δικαιούμενης από τους ενάγοντες (αναιρεσείοντες) αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω της ψυχικής τους οδύνης από το θάνατο του συγγενούς τους, τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 914 και 932 του Α.Κ.Κατά ταύτα, το Εφετείο, που δεν εφάρμοσε τις άνω ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, ενώ συνέτρεχαν οι προυποθέσεις εφαρμογής τους, τις παραβίασε και ο εκ του άρθρου 559 αριθ.1 του Κ.Πολ.Δ.

πρώτος λόγος της αναιρέσεως είναι βάσιμος.Κατ ακολουθίαν, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (Κ.Πολ.Δ. 580 παρ.3).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 96/2004 απόφαση του Εφετείου Λάρισας.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο ως άνω δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν την υπόθεση. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 14 Φεβρουαρίου 2007.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 26 Φεβρουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ