Supreme Court dismisses appeal for non-appearance and failure to prove document distortion.

Απόφαση 410 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 410/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Ιωάννη Σίδερη και Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 5 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και της Γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο Δημήτριο Χάντζο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Παπαναγιώτου και 2) Ψ2, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον ίδιο ως άνω πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Παπαναγιώτου. Μετά την εκφώνηση των ονομάτων των διαδίκων, οι οποίοι παραστάθηκαν όπως ανωτέρω σημειώνεται, ο δικηγόρος του αναιρεσείοντος ζήτησε την αναβολή της υπόθεσης, διότι, όπως δήλωσε, ο πληρεξούσιος δικηγόρος του αναιρεσείοντος που χειρίζεται την υπόθεση δε μπορεί να παρευρεθεί σήμερα στο Δικαστήριο και αυτός δεν έχει ενημερωθεί επί της υπόθεσης. Για το ανωτέρω ζήτημα έλαβε το λόγο και ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων, που δεν συναίνεσε στο αίτημα της αναβολής.

Το Δικαστήριο διασκέφτηκε και δια του Προέδρου του απέρριψε το αίτημα αναβολής και προχώρησε στη συζήτηση της υπόθεσης. Ο δικηγόρος του αναιρεσείοντος απεχώρησε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 8-12-1999 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος και με την από 8-3-2000 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14203/2001 προδικαστική, 15790/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2209/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 23-11-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο οι αναιρεσίβλητοι όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη διάβασε την από 21-10-2008 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την ... έκθεση επίδοσης της αρμόδιας δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης ... προκύπτει, ότι, κατόπιν έγγραφης παραγγελίας της πληρεξούσιας δικηγόρου των αναιρεσιβλήτων, που επισπεύδουν τη συζήτηση, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς εμφάνιση κατά τη συζήτηση αυτή (της 5-11-2008), επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον αναιρεσείοντα, ο οποίος δεν εμφανίστηκε κατά τη συζήτηση της εν λόγω αίτησης, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά ου οικείου πινακίου, ούτε υπέβαλε έγγραφη δήλωση για παράστασή του στο ακροατήριο, κατά τη διάταξη του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Πρέπει, επομένως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του αναιρεσείοντα.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 8 Κ.Πολ.Δ. ιδρύεται λόγος αναίρεσης όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Πράγματα, υπό την έννοια της πιο πάνω διάταξης, θεωρούνται οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων, που, υπό την προϋπόθεση της νόμιμης πρότασής τους, θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ένστασης ή αντένστασης ουσιαστικού η δικονομικού δικαιώματος. (Ολ.ΑΠ 25/2003, 12/2000 και 3/1997), όχι δε και εκείνοι που συνέχονται με την ιστορική βάση της αγωγής και αποτελούν άρνηση αυτής (Ολ.ΑΠ 469/1984).

Πράγματα, επίσης, κατά την έννοια της αμέσως πιο πάνω διάταξης, αποτελούν και οι λόγοι έφεσης, που περιέχουν παράπονα κατά της πρωτοβάθμιας κρίσης (Ολ.ΑΠ 11/1996). Ο λόγος δεν ιδρύεται αν το δικαστήριο που δίκασε, έλαβε υπόψη ισχυρισμό που προτάθηκε και τον απέρριψε για οποιονδήποτε τυπικό ή ουσιαστικό λόγο (Ολ.ΑΠ 12/1991).

Ο πρώτος, επομένως, κατ' ορθή εκτίμησή του, λόγω της αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 8 περίπτ. β' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τους λόγους της έφεσης του αναιρεσείοντα, με τους οποίους ο τελευταίος έπληττε την εκκαλούμενη απόφαση, γιατί απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμη την ένδικη αναγνωριστική περί κυριότητας ακινήτων αγωγή του, στηριζόμενη στην έκτακτη χρησικτησία και περαιτέρω απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμες τις ενστάσεις του περί κτήση ίδιας κυριότητάς του στα επίδικα ακίνητα με έκτακτη χρησικτησία και περί καταχρηστικής άσκησης του ένδικου δικαιώματος των αντιδίκων του, δεχόμενο ως και κατ'ουσίαν βάσιμη την, επίσης, ένδικη περί αναγνώρισης της συγκυριότητας των επίδικων ακινήτων αγωγή τους, στηριζόμενη σε παράγωγο τρόπο (αποδοχή της κληρονομίας του θανόντα στις 25.1.1977, χωρίς διαθήκη πατέρα τους ΑΑ, που έχει νόμιμα μεταγραφεί, καθώς και δύο (2) διαδοχικά δωρητήρια συμβόλαια, που επίσης, έχουν νόμιμα μεταγραφεί, με τα οποία οι λοιποί συγκληρονόμοι αδελφοί τους, εκτός της θανούσας ήδη συζύγου του αναιρεσείοντα, τους δώρισαν τα ιδανικά τους μερίδια στα επίδικα ακίνητα), με τις παραδοχές ότι δεν αποδείχθηκε ουσιαστικά βάσιμος ο ισχυρισμός του αναιρεσείοντα, ότι τα εν λόγω ακίνητα δωρήθηκαν άτυπα από τον πιο πάνω θανόντα, ενόσω ζούσε, στη θυγατέρα του ΒΒ, ενόψει του επικείμενου γάμου της μαζί του - αναιρεσείοντα, η τελευταία δε αμέσως μετά το γάμος τους τα δώρησε στον ίδιο, αλλά, αντίθετα, αποδείχθηκε - ως ουσιαστικά βάσιμος - ο αγωγικός ισχυρισμός των αναιρεσιβλήτων, ότι αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα τους παραχώρησαν κατά παράκληση (χρησιδάνειο) τη χρήση των κληρονομιαίων ακινήτων στη συγκληρονόμο αδελφή τους ΒΒ και τον ήδη αναιρεσείοντα, σύζυγό της, κατά το ανήκον στον καθένα απ' αυτούς ιδανικό μερίδιο στα πιο πάνω ακίνητα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, εφόσον το Εφετείο έλαβε υπόψη όλους τους λόγους της έφεσης του αναιρεσείοντα, τους οποίους με πλήρεις και εμπεριστατωμένες αιτιολογίες απέρριψε ως ουσιαστικά αβάσιμους.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 8 του ν.1599/1986 και με τον τίτλο "Βελτίωση σχέσεων κράτους - πολίτη και καταπολέμηση της γραφειοκρατείας", γεγονότα ή στοιχεία που δεν αποδεικνύονται με τα αναφερόμενα στο νόμο αυτό έγγραφα, μπορεί να αποδεικνύονται ενώπιον κάθε αρχής ή υπηρεσίας του δημόσιου τομέα με υπεύθυνη δήλωση του ενδιαφερομένου.

Από τη διάταξη αυτή σε συνδυασμό και με το σκοπό του τίτλου της προκύπτει, ότι αυτή δεν έχει εφαρμογή κατά την αποδεικτική διαδικασία ενώπιον των δικαστηρίων, επί της οποίας εφαρμόζονται οι ειδικές περί απόδειξης διατάξεις του ΚΠολΔ και, συνακόλουθα, η κατά την παραπάνω διάταξη υπεύθυνη δήλωση τρίτου δεν αποτελεί επιτρεπτό αποδεικτικό μέσο και μόνο ως μαρτυρία τρίτου μπορεί να χρησιμεύσει, εφόσον κατά την ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου, δεν έγινε με το σκοπό να χρησιμοποιηθεί και στη δίκη κατά την οποία κρίνεται η συγκεκριμένη διαφορά (Ολ.ΑΠ 8/1987).

Ο δεύτερος, επομένως, λόγος της αναίρεσης, με τον οποίο προσάπτεται στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η από τον αριθμό 11 περίπτ. γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη και δεν συνεκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις τις από 25.9.1998, 30.9.1998, 16.3.2004 και 27.3.2004 υπεύθυνες δηλώσεις των τρίτων ..., ..., ...

και ..., αντίστοιχα, τις οποίες ο αναιρεσείων επικαλέστηκε και προσκόμισε ενώπιόν του, προς απόδειξη των αγωγικών ισχυρισμών του, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, εφόσον το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, έκρινε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ότι εν λόγω υπεύθυνες δηλώσεις τρίτων δεν αποτελούν επιτρεπτό αποδεικτικό μέσο, εφόσον έγιναν με το σκοπό να χρησιμοποιηθούν στην προκείμενη δίκη.

Ο προβλεπόμενος από τον αριθμό 20 του άρθρου 559ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της απόδοσης από το δικαστήριο της ουσίας σε αποδεικτικό, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ, έγγραφο περιεχομένου καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Για τη θεμελίωση του αμέσως πιο πάνω αναιρετικού λόγου απαιτείται η προσκομιδή από τον αναιρεσείοντα στον Άρειο Πάγο του εγγράφου, το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς του, φέρεται, ότι παραμορφώθηκε, προκειμένου να εκτιμηθεί, σύμφωνα με το άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, το περιεχόμενό του ως προς τη διαπίστωση της βασιμότητας του σφάλματος του δικαστηρίου της ουσίας.

Διαφορετικά ο ερευνώμενος αναιρετικός λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος. Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τρίτο, κατ' ορθή εκτίμησή του, λόγο της αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση, ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, παραμόρφωσε το περιεχόμενο της 2941/1983 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε σε αίτηση του ενάγοντα - εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντα για τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων προς προστασία της νομής του επί του δεύτερου επίδικου ακινήτου (διαιρετού τμήματος του με αριθμό ...

αγροτεμαχίου, εμβαδού 33.396 τετρ. μέτρων) κατά του τρίτου ΓΓ, μισθωτή του εν λόγω ακινήτου, με το να δεχθεί ότι ο αναιρεσείων άσκησε την πιο πάνω - από 3.2.1983 - αίτησή του κατ' εντολή και για λογαριασμό όλων των συγκληρονόμων του κληρούχου ΑΑ, ως αντιπρόσωπος αυτών, χάριν της προστασίας της συννομής τους στο παραπάνω ακίνητο από τρίτο εισβολέα, ενώ έπρεπε να δεχθεί ότι η δικαστική αυτή προσπάθεια του αναιρεσείοντα απέβλεπε στην άρση των συνεπειών της προσβολής της νομής του επί του εν λόγω ακινήτου, έτσι δε δεν υπέπεσε στην από τον αριθμό 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ πλημμέλεια.

Ο αναιρετικός αυτός λόγος είναι απορριπτέος προεχόντως ως αβάσιμος, εφόσον ο αναιρεσείων δεν προσκομίζει την αμέσως πιο πάνω απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Η περιλαμβανόμενη, εξάλλου, στον ίδιο αναιρετικό λόγο αιτίαση από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, γιατί το Εφετείο, με την προμνημονευόμενη παραδοχή του, στέρησε την απόφασή του από τη νόμιμη βάση της λόγω αντιφατικών και ανεπαρκών αιτιολογιών στο αμέσως πιο πάνω ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, εφόσον ανάγεται αποκλειστικά στην εκτίμηση των αποδείξεων, το από τις οποίες πόρισμα εκτίθεται με σαφήνεια (άρθρο 561 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 23-11-2007 αίτηση για αναίρεση της 2209/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια διακόσια (1.200) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 13. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Φεβρουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ